Zwaait ontroert met het door de Nasa verstrekte witte zakdoekje en onmiskenbaarbaar logo naar familie en vrienden op het speciaal voor hen gereserveerde podium ver boven de massa van tienduizenden belangstellenden, die wel het vertrek willen zien maar geen behoefte hadden mee te reizen. Een echte "Once in a life time chance" en een ronduit teleurstellende opkomst bij de selectieprocedure. Het heeft niet veel gescheeld of het ruimteschip had gevuld moeten worden zoals ooit Australië gekolonialiseerd is. Gelukkig waren er net voldoende vrijwilligers buiten de poorten van de deathrow te vinden.
Een kleine honderdtal mensen in een pyramidale leeftijdsopbouw. Van een aantal grijze wijsneuzen naar beneden tot een dertigtal dartele kids die bij god geen idee hebben wat hun te wachten staat. Hun genen en de gewenste voortplantingspatronen zijn in kaart gebracht. Dat er geen weg terug is, hebben de instanties gemakshalve achterwege gelaten. Het is een grote stap voor de mensheid, en meer van dat soort bla bla en misschien moet je vooral hopen werkelijk nooit terug te keren naar de plek, waar ze je het ongewisse in hebben gestuurd. Afgezien nog van alle mogelijke tijdsverwikkelingen en ander, vooral onbekend (on)gemak.
Daar vertrek je. Voortbeweging en voeding voor de eeuwigheid gegarandeerd. Digitaal volgestouwd met beelden, muziek en tekst, voorzien van optimale communicatie-voorzieningen en maar een, werkelijk één zekerheid .... Al dat houdt er ooit en waarschijnlijk eerder dan je lief is mee op. Afstand en informatievoorziening gaat niet samen. Je zult dingen uit jezelf moeten halen. Je neerleggen bij de feiten van de eeuwig durende reis. Lijkt wel een beetje op het leven ....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten