Hoe was het ook weer? De kerk in het midden toch en straks bij het uitgaan zingen, niet dan? Een mooie dag is het, een mooie dag om te filosofileren. Napruttelen over het Jojoïsme, nanodots en Bulgaarse overlevingsstrategieën. Onderwerpen die me in aanloop naar de post-natale fase al aan het hart gingen. Zo van die zaken waaraan in alle stilte menig decennium gebouwd wordt in de krochten van de grijze massa en dan ineens, lang nadat het Nederlandse muntstelsel is afgeschaft, een dubbeltje op zijn plek laten vallen. Dat mag verrassend heten niet?
Overgeleverd aan de afstoting van wat aantrekt onverhoopt terechtgekomen in de magneetvelden van de moderne spelen. Grenzen vallen weg, fraaie structuren ontstaan en je fantasie kan het maar met moeite bijbenen. En alles slechts een kwestie van de juiste volgorde weten te combineren van beide tegengestelde processen. Het is steeds weer dezelfde wereld. Het enige verschil is, waar je staat. Het is glitter en glamour of vuilnisbakken en kou. Het is de illusie van hoop en verlangen tegenover de eenvoud van het overleven.
Wie dat heeft begrepen kan alleen tot conclusie komen, dat: "Jeder hier weiß, dass es im Leben traurig endet. Dass alles traurig endet. Und trinkt nicht deswegen, sondern trotzdem!"
(Lottmann, FAZ, 1 januari 2012)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten