Dorus

Hier word ik nou erg vrolijk van. Maar weer eens opzoek naar dat bandje ....

Uit de Figaro parodie

(......)

Alle dooie vissies bakt me tante Ka
En me ome Chrissie woont in Amerika
Lamerika, lamerika, lamerika, lamerika

Maar als die ouwe, die nimmer wou trouwen
Feestelijk dood gaat in alle fatsoen
Al z'n dollars heeft overgehouwen
Dan erf ik minstens een half miljoen
Tralala lalala lalala lalala lalala lalala lalala la

Dan rook ik sigaren in plaats van die peukies
Ik koop me een auto, maar wel een vierdeurs
Ik hou de bankiers allemaal in de gaten
Die krijgen bij mij niet de kans op de beurs

Die naar me centen kijk, die gooi ik met stenen
Oh la donnette, kan je begrijpen
Ik heb een bot mes ja
Ik zal het eventjes slijpen
Ik ben barbiera
Tralala lalala lalala lalala lalala lalala lalala lalala lalala lalala lalala
tralalaaaaaaaaaa-hatjsie

Ja, nee, nee, niks doorgaan, niks doorgaan
Eerst eventjes niesen
Anders wordt het een drama,
een bloederig dra a a a a ma
Ach barbiertje
Maak je niet kwaad, maak je niet kwaad

Ga eerst even eten, heb trek in spaghetti
Ik ga met een meisie, die lieverd heet Bettie
Eerst nemen we vino, en ijs Italiano
We gaan naar de kino, en we huren een kano
'k Weet een cafe, met een oude piano
Links om de hoek, bij het meer van Lugano
Daar gaan we dan heen, met die lieverd alleen
Dan roept iedereen
He figaro, figaro, figaro,
figere figere figere figere figere
Poes, poes, poes, poes, moet je melk poes
Figaro

Me mes, me mes, waar laat ik nou me mes
Zeg snap ie dat nou, me mes
Zeg waar is me mes
Ik raak door die meid me kop steeds kwijt
Oh niemand de deur uit, niemand de deur uit,
niemand de deur uit
Waar is me mes

(....)

 (c) Tom Manders

Pfffffffffft

 Oeps, nog niet alle klokken de zomertijd ingeschoven. Al die automatische besturingstoestanden maken je lui. Het is meer gemakzucht, denk ik, gemakzucht met hele nare mogelijkheden als je er iets langer over nadenkt, maar dat laat ik zitten voor vandaag. Ik hou mijn HEMA-wekkertje in ere en draai trouw een keer per jaar de wijzers vooruit en later in het jaar weer terug. Dat wekkertje loopt nog als de wereld vergaat. Of dat ook met mijn iPhone het geval zal zijn, is nog maar zeer de vraag. Een vraag bovendien waar ik niet eens het antwoord op wil weten. Maar als ik zou moeten kiezen, zou het wekkertje mijn voorkeur genieten. Voor de batterij vind ik wel een oplossing, als dat nodig mocht zijn.

 Niks belangrijker dan de tijd te kennen als de wereld is vergaan, tenslotte! Niet dan? Kun je zeggen: "Het was zoveel minuten na dat uur toen de duisternis over ons heen viel". En ja, het wekkertje heeft een lampje. Maar ivm de levensduur van de batterij is het raadzaam het lichtje niet te vaak de wijzerplaat te laten beschijnen. Zo'n eeuwigheid schijnt lang te duren en zuinigheid is dan geen overbodige luxe. Zo zonder een wekkertje zou je dan toch werkelijk geen leven hebben. Schat ik zo in, bij gebrek aan ervaring en dat wil ik graag houden zo. Het idee is in deze voor mij voldoende. Zo bescheiden ben ik lang niet bij alles.

%@@3&)*""}

 Plakkende paaseieren, een onwillig lijf en computerprogrammatuur die ineens niet meer doet wat daarvoor maandenlang probleemloos werd afgehandeld .... Kan het erger? Vast, het kan altijd erger, maar voor vandaag loopt de emmer haast kotsend over. Genoeg geweest. Had nog een leuke grap voor morgen willen bedenken, maar dat slaan we dit jaar maar over, zoals dat in al die voorafgaande jaren ook gebeurd is.

 Echt zo'n moment om in no time wat aan de alcoholspiegel in de bloedbaan te doen. Maar zelfs dat zit vandaag tegen. Het idee alleen al ..... nou, dan is het goed mis!! Gelukkig heb ik nog geen trek in thee! Dan zou ik mezelf vrijwillig in het meer flikkeren, de stenen van de ingestortte muur schoonbikken met mijn hoofd en me aansluitend met spoed laten opnemen in het eerste beste klooster. Schoffelen, de rest van mijn dagen enkel nog schoffelen.

Tegendeel

 Geen NRC! Ik mag niet in de NRC. Dat wordt me verboden .... Niet geheel uit het niets, maar toch zomaar. Mij? Verbieden? Het is dat de aanwezigheid in welke krant dan ook me geen ene ruk interesseert. Maar anders ... D'r zijn tijden geweest en nog steeds onderwerpen te bedenken, waarbij de beste garantie dat ik het ga doen, het poneren van een verbod zou zijn.

 Nu zou ik d'r een hele roffel vrouwenwijsheden achteraan willen gooien. Wijsheden over vrouwen(gedrag) wel te verstaan, de van-versie is me te twijfelachtig. Alle hoogstpersoonlijk aan den lijve mogen ervaren. Dus adviezen van een ervaringsdeskundige. Maar ik zal me inhouden. Voor het kruisigen ben ik net te laat. Vandaag is om te vieren.

Kruisiging

 Vandaag liep ik door Limoges en bedacht me -God's wegen zijn ondoorgrondelijk- om in het kader van Pasen een riedel eieren van een kleurtje te voorzien. Behalve dat ik opzoek ging naar speciale verfmiddelen voor (Paas-)eieren, leek het me ook wel aardig om me te trakteren op een dozijn witte eieren. Twee keer mis dus.

 Dat Fransen niks op hebben met speciale eierverftoestanden verbaasde me niet eens. Of ze daar in Nederland nog aan doen, zou ik tenslotte ook niet weten. Mijn ervaring is historisch in deze. Dat ik echter nergens, maar dan ook werkelijk nergens een wit ei kon vinden, deed me wel ff achter mijn oren krabben. Ooit waren kippeneieren "Wit" nu is alles bruin, bruin of bruin. Zeker vast weer zoiets met natuurlijk + gezond = bruin. Als ik straks kippen heb, wil ik dat die krengen witte eieren leggen. Of paars, geel, groen, rood of blauw zolang als het maar geen bruin is.

 Nu heb ik geverfde eieren en kan me niet aan de indruk onttrekken, dat het effect van de kleuren beter was geweest, als de eieren oorspronkelijk een witte kleur hadden gehad. Zou het wat uitmaken, die kleur van de eieren als je aan een kruis gespijkerd zit? D'r zijn soms van die vragen, waar ik mee worstel.

Pissig

 Altijd al geweten dat het stonk en nou toevallig bevestigd gekregen. Huur per hectare voor een boer ongeveer 100 euro. Dpu, dwz Europees wegwerpgeld: 225 euro per hectare!!! Kortom 125 euro kassa per hectare zonder een vinger uit te steken ..... daar gaat Europa aan ten grond, .... and it pisses me off.

Vitesse

 Hoe groot de hekel ook is mbt het hebben van haast, een stok achter de deur wordt zeker gewaardeerd. Deadlines doen op wonderlijke wijze, waar zeeën van tijd niet toe in staat zijn. Na hopeloos lijkend geworstel zijn we weer aangekomen bij de dag van vandaag. Bijna tenminste. De nog resterende achterstand is te verwaarlozen. Daar hoef ik geen ei voor kwijt te raken, de eerste de beste oprisping is voldoende. Zoiets als dit maar dan nog ietsje twijfelachtiger. Een vrouw die over je lever loopt of pterosauriërs in je maag.

 D'r wordt in zo korte tijd zoveel overhoop gegooid, dat is in alle redelijkheid niet te volgen en dan zou ik het het liefst nog ietsje trager willen hebben. Niet het algemene Franse lunchtempo, meer dat tentje in de Vogezen, waar de maaltijd pas begon, als de onbekende gasten waren vertrokken, de tafel zich met mensen en pannen vulde en mijn aanwezigheid daarbij werd getolereerd, in feite vergeten. Prachtig!! Tijd om te reflecteren, te herkauwen, het hele 'tableau vivant' op te bouwen, af te breken, te herschikken maar ook te bewonderen. Niks nie moeten en alles kan. Als er een paradijs op aarde zou bestaan, zou dit het motto moeten zijn en een ieder die er binnenwandelt, zou direct beseffen dat aan dat "alles kan" vanzelfsprekende grenzen zitten. Geen overbodig gelul, waar benodigd woordenloos begrip.

Eiïg

 Witte donderdag, goeie vrijdag. Was d'r ook nog iets met de zaterdag? Op zondag de verrijzenis èn eieren tietschen!! Lang leve de cholestorol en de miljardenwinsten op de statines. En dat terwijl inmiddels allang is bewezen dat eieren en vet en waarschijnlijk cholestorol helemaal niet zo slecht zijn. Maar ja, melk is goed voor elk, als je de veehouderij een steuntje in de rug wilt geven. En zo kunnen we nog ff doorgaan, want al die sprookjes over de diverse omega's zijn ook al meermaals naar het rijk der fabelen verwezen. Geen industrie zo lukratief als voeding en farmaca en geen wezen zo stom en goedgelovig als de mens.

 Dus met dat geloof en aan het kruis timmeren, dat dat al ruim 2000 jaar in ere wordt gehouden en vast nog wel weer eens populairder zal worden, geloof ik graag. Als ik iets geloof, is het dat wel. Voor de rest laat ik me verrassen, als het zover is. Als je van niks uitgaat is alles meegenomen. Verwachtingen deugen alleen als potentiële illusies en daar heb ik al meer dan voldoende van gehad ... die beker laat ik de omstandigheden indachtig lekker aan me voorbijgaan. Miswijn is niet lekker, dat weet ik uit ervaring.

Lampjes

 Soms moet je op een zekere leeftijd geraken, voordat je aan jezelf durft toe te geven, waar je eigenlijk het meest geschikt voor bent! Weten doe je dat meestal al ver van te voren, maar inzichten worden niet zelden tegengewerkt, vooral als ze niet in het gewenste maatschappelijke straatje passen. En natuurlijk deden ze dat niet.

 Zo ga je aan de slag met de omgekeerde weg en gaat eindeloos tijd verspillen om anderen, maar ook jezelf duidelijk te maken, waar je niet (!) erg bruikbaar voor bent. Op de middelbare school ben je nauwelijks voorbij het noodzakelijke zesje te branden, in de vervolgopleiding ben je veel te kritisch, vervolgens slijm je onvoldoende om de arbeidsmarkt op te komen, eenmaal opgenomen in de kudde der werkenden wil je meer dan mogelijk is, ondertussen blijken vrouwen je steeds weer te willen veranderen, is je de zin in nageslacht vergaan, wil iedereen en alles een hoop van jou en voelen je eigen handen leeg aan. Je gooit het roer om.

 Helaas ben je geen ezel en die tweede maal stoten aan dezelfde steen is dus onvermijdelijk. Ipv veel vrijheid en een grote moestuin bij een klein boerderijtje, ga je voor groot en grootser, een heel klein tuintje en maak je je wijs, dat dat vrijheid is.

 Inmiddels weer terug bij af en volgens scheepsrecht is d'r nog die derde kans en nu ga ik dus echt gewoon genieten van tuin, zon, terras, drankje en gezelschap. Helaas voor de maatschappij. Meer zit er niet in.

Retro

 Jezelf verwennen! Als je dat verleert, ben je ver heen. Alle tekenen wezen in die richting, maar het heeft gelukkig niet zover mogen komen. Nog voor de ommezwaai in de aanpak en beleving van mijn woonplek waren al wat balletjes de lucht in gegaan mbt de aanstaande zomerbesteding. Het wordt "Duiken in het verleden". Zomerse activiteiten in het spanningsveld van lang vervlogen maar nooit verloren herinneringen.

 Eerst pizza's, pasta's en prosciuttto's pakken in Europa's grootste buitenluchtmuseum voor losliggende stenen. Eindelijk weer echte koffie en de daarbij behorende entourage afhankelijk van het moment van de dag. Staand in de ochtend, met de krant op het terras in de middag en onder begeleiding van een grappa in de avond. Voor de rest zullen mijn bergschoenen wel geen overbodige luxe zijn.

 Tevreden achterover leunend de voorpret genieten, wilde maar niet lukken. Ergens bleef nog iets kriebelen. Na het oor bij mezelf te rade gelegd te hebben (kan dat?) een steeds weer uit de nevelen van het verleden opduikende plek wat prominenter naar het midden gerukt en ja hoor, ook Korčula mag zich zeer waarschijnlijk verblijden over mijn aanwezigheid deze zomer.

 Restaurants, hotels, pensions, openbaar vervoer, vliegtickets ... noem het op, alles te regelen vanaf de stoel voor je Pc. Niet helemaal voor het eerst, maar nog nooit zo uitgebreid gedaan als nu. Toen die business in het Internet begon te lopen, zijn we zelf aan de andere kant terecht gekomen en hebben we klanten ipv plekken gezocht. Inmiddels lukt het aardig, dat achterover leunen. Vraag me nu alleen af, wat de honden ervan zullen zeggen.

Overbodigs

 Wanneer komt die wegwerpwoning op de markt? Al dat huishoudelijk gedoe zou me een sik bezorgen, als ik zo stom zou zijn om me te scheren. Gaan we weer een dag verspillen aan was, afwas, stofzuigen en opruimen. En dan lees je in de ochtendkrant, dat vrouwen het recht moeten hebben om voor een traditioneel rolpatroon te kiezen. Beetje huishouden, thee drinken met de buurvrouw en de stad onveiligmaken .... Nu heeft iedereen het recht om te kiezen, wat hij of zij wil, zolang dat niet over de rug of ruggen van anderen gaat, maar dit is me dan toch weer wat te gemakkelijk. Ik blijf voor 50/50, zodat de een de ander en omgekeerd niet kan terroriseren met de stortingen in de huishoudpot noch met wat, waar en hoe iets in huis moet gebeuren.

 Beetje huishouden -hoe vervelend ik het ook vind- kost op je sloffen hooguit twee dagen per week. Het is niet voor niks, dat al die vrouwen vrijwillig voor kindertaxi zijn gaan spelen. Wat hadden ze anders met de overtollige tijd moeten doen? Sherry lebberen? Volgens mij is dat uit de mode. Twee tot drie dagen buiten de deur werken en de kids hun eigen benenwagen laten gebruiken, lijkt me een heel redelijke verdeling. Hebben ze een zakcentje voor als er weer een overbodige handtas of een zinloos paar schoenen gekocht moet worden en voor de rest blijft de druk op de ketel zonder dat de volgende generatie daarbij verleerd voor zichzelf te zorgen.

Dipje?

 Zonder dalen geen bergen, zonder afzien geen genoegdoening, maar zo'n dalwaartse beweging op een onverwachts mooie dag een zachte landing laten maken op een terras, is ook niet verkeerd. Na het onthechten in de ochtend, het bonnetje van het verstelwerk gezocht en voorzien van een allesbedekkende smoezenwaaier in de auto gedoken en stadwaarts verdwenen.

 Geen zin in culinair gepeuzel, stokbrood met vulling gekocht, terras opgezocht van een "ordinair" café en de Limogiaanse kak voorbij laten paraderen naar de iets verderop gelegen "would be and look me"- tenten. Van de voorspelde buien en erger weinig gemerkt. Uitgebreid genoten van de al krachtige zon en de heftige levensverhalen om me heen.

 Ook koffie komt je op een gegeven moment je neus uit. Deze natuurlijke regulering van het terrasverblijf kan alleen genegeerd worden, als de dag binnen loopafstand zou worden afgesloten. De 40 km, die me van mijn bed scheiden, leg ik liever niet te voet af, dus na een uur of wat in de benen, nog iets gedaan met kleren en het afhalen van het op maat gemaakte spul, muziek en na een toute petite bière blanche retour huiswaarts.

Winning

 Yeppie, meters gemaakt en plantsels geplant. Hoe noem je qua dat sjalotten? Je kunt het nauwelijks een zaadje noemen en een plant is het ook niet. Maakt ook niet uit, de dingen zitten in de grond en gemakshalve ga ik ervan uit dat het ree-menu geen sjalotten bevat, want over de beste beveiliging wil ik mijn hoofd nog ff breken.

 Netto, of hoe moet je dat zeggen, een uur of twee gespit. Mijn rug zal morgen jubelend ontwaken. Het gaat ouderwets twee spaden de diepte in en dat gaat helaas enigszins ten koste van de resulterende vierkante meters. Mijn ideaal plaatje is nog slechts 54-78 uur verwijderd van realisatie. Tsjakka. Zien of we dat voor het eind van april klaarspelen.

Overbod

 Twee handjes, 1000-en-meer dingen te doen en dan keuzes maken die wenkbrauwen laten fronsen en misschien wel vraagtekens opwerpen over mijn verstandelijke vermogens. Schijt aan! Heerlijk de kont tegen de krib. Meters maken en met de poten in de modder. Of mijn hechtingen het allemaal zo leuk vinden, merk ik vanzelf wel.

 Plek bepalen, draden spannen en de roest van de spade spitten. Je hebt daar machines voor, maar die doen we straks wel als het weer over moet maar dan op de definitieve plek. Dit wordt de vijfde keer in mijn leven. Meer moestuinen dan relaties gehad. Bijna, tenminste. Mijn ervaring wat grasspitten betreft is in elk geval nauwelijks door een andere activiteit te overtreffen.

 Als morgen met Cyprus Europa vergaat, heb ik geen behoefte aan "Had ik maar ..." maar aan uien uit eigen tuin. Zin in!! Klinkt bijna als een duivelse bezwering uit langvervlogen tijden.

Perikels

 De lente prikkelt op mijn huid. Heerlijk de hele dag op het terras rond gehangen, mijn vocht door obers laten aanslepen en uiteindelijk mijn inwendige rondom verwend. Het had gekund ...

 Een nieuw begin, het volgende rondje groeien en bloeien en stiekum hoop ik deze keer wel mee te kunnen liften. Kan wel achter fictieve pizza-serveersters aan blijven lopen, maar dat schiet niet op. De werkelijkheid is niet altijd leuker, maar dat element van echtheid heeft wel wat. Niks zo vervelend als uit een broeierige droom wakker worden en het bed slechts met jezelf delen. Dan liever wat minder photo-shoppen, al pas ik voor het uitknijpen van puisten .... Nooit zoveel opgehad met vrijwilligers werk en al helemaal niet in de zorgsector.

 Doe mij maar van die boerse buitenheden. Daar is het wel het goeie moment voor. Frisse blosjes en stevige blaren in de handen. Moet dan alleen mijn handjes ff omscholen ..... dat wordt spitten.

Warrig

 Op 18 miljard kilometer van dit aardse toevalstreffertje vandaan is na 35 jaar de Voyager-1 ons sterrenstelsel uitgevlogen! Ons sterrenstelsel..... Weer typisch menselijk om zich gelijk maar alles toe te eigenen. Bedoeld wordt natuurlijk het sterrenstelsel, waar wij volstrekt nutteloos en kompleet verwaarloosbaar deel van uitmaken, maar "Soit!". Zou de energievoorzien niet aan zijn grens geraken in 2025, dan zou het vehikeltje in 40.000 jaar het dichtsbijzijnde sterrenstelsel binnendringen.

 Zo'n 40K jaren geleden huppelden we nog vrij en onbezorgd rond in biologisch leren kleding, zwaaide wat met een knuppel en hadden misschien al begrepen hoe we vuur moesten maken of tenminste beheersen. Wanneer heeft het gekookte eten onze hersenen de pan uit laten swingen??

 Prachtig zo'n periode. Ik vind het eigenlijk best lang voor de ontwikkeling van een iPhone, maar dan hebben al die planeten met mogelijk leven nog ff om zich de noodzakelijk kennis en vaardigheden eigen te maken. Te hopen dat ze behalve gelijksoortige kennis ontwikkelen, die kennis niet voor de 'verkeerde' dingen gebruiken. Tuf je na 40.000  (+35) jaar het dichtsbijzijnde sterrenstelsel binnen en "Poef" wordt je zo de ruimte uitgepoetst door een interstellair verdedigingsschild van meneer Poetin Obama Kim-Jong-Un. Lullig, niet?

Weelde

 Het terrein af. Zonneglazen op de bril. iPod aangesloten en mijn voorkeur aangestipt. Laat de gewenste wereld maar komen en de rest verwaaien. Nog half Frankrijk in mijn tank en instinctief gehoorzamen aan mijn richtingsbehoefte. Dorp door, heerlijk vol gas in de bochtige slinger en als de sodemieter omgeschakeld naar het rempedaal. Tuf-tuf, wit wagentje, het type mini-bestelauto waar hier te lande iedereen over schijnt te beschikken. Zicht op de bestuurder is er niet, maar ik verwed mijn kop om iets boers, ruim voorbij de vijfenzestig èn met scheefgezakte pet op z'n bezweette hoofd. Autorijden is tenslotte een zwaar inspannende bezigheid en dat het voor de weg gemaakte voertuig sneller kan dan een tractor, zijn die lui allang vergeten.

 Een doorgetrokken streep tussen de beide rijbanen laat mijn gevloek in knarsetanden overgaan. Ik kan de weg dromen en weet, dat ik van de voorliggende rijkunsten nog een kilometer of 2 mag genieten. Laten gaan ... door de neus inademen tot in je tenen en na drie tellen traag en regelmatig uitblazen via je mond. Nog 500 meter, de weg is volledig overzichtelijk en vrij, ik passeer het puffende en stomende obstakel, rem langszij kort ff af voor die voorspelbaar onvergetelijke blik en geef de paardenkrachten daarna de vrije teugel. Dat gezicht ... Het "Ik heb een rijbewijs -dingen die hier nooit vernieuwd worden- vier wielen, een stuur èn een weliswaar vrijwel overbodig gaspedaal, dus kop houden, IK RIJ!!" Het zou je dag bijna bederven.

Verwennerij

 Het zou tijd worden.... Alsmaar de deur uit lopen opzoek naar onvindbare draden of mezelf. Nu een moment voor Moccona .... O nee, mezelf. Bestaat het nog de oplosbare Hollandse nuchterheid? Ik zou nieteens weten waarneer ik het voor het laatst heb zien staan in de supermarkt. Sinds de gemalen koffie van 250 gr per pakje zijn plaats voor meer dan 90% heeft moeten afstaan aan van die voorverpakte, gebruiksklare porties, lijkt koffie me teveel op thee en kom ik niet meer in dat gangpad. Een prijsverhoging van meer dan 100% op een produkt en de hele consumerende kudde trapt er zonder problemen in. Behalve ik dan. Nooit gekocht en zal het nooit kopen ook. Nooit!!

 Maar daar waren we helemaal niet mee bezig, al die stomme associaties, die vrouwelijke degeneraties in het mannelijke bestaan. Tijd voor avontuur, wapentuig in laden, kompas-app activeren en de asfaltwildernis in. De afgelopen dagen eens goed weg laten tochten en dan komen die draden vanzelf aangewaaid. Toch??

Aasgieren

 Ach, de Euro ... doe het maar eens goed. De grote graaiers de hand boven het hoofd houden, omdat ze anders Europa te grabbel gooien en de kleine scharrelaars maar duidelijk maken, dat al het bloed, zweet en de tranen misschien ooit weer ergens voor zal dienen, als vooral maar doorgeploeterd wordt ... Dat dit politiek voor de bestwil van Europa's burgers verkocht kan worden, zal ooit nog wel eens voor veel onderzoek en verbazing aanleiding zijn, het is nu vnl. godgeklaagd.

 Godgeklaagd, dat er nog steeds, weer en meer bonnussen worden rondgestrooid ipv koppen gesneld, desnoods letterlijk. Dat dit nog niet geleid heeft tot openbare lynchpartijen mag haast bovenmenselijk fatsoen heten. Zelfs rotte eieren komen in de vuilnisbak terecht en niet op het hoofd van de clanleiders in de witteboordenmaffia.

 De miljarden worden alweer verdiend en verdeeld. De buffers zullen vast vergroot zijn, maar was d'r ook iets afgesproken over de toegestane risico's?? En zo ja, wie moet de camouflerende constructies doorzien en waarnodig onschadelijk maken? Een bank verkoopt je je eigen geld, laat je daarvoor betalen en niemand vindt het raar. Sterker nog, je bent gedwongen neringdoende! Zonder bankrekening geen leven in de Westerse wereld. En dan straks nog betalen, als je het waagt contant je uitgaves af te rekenen ..... ik hoop van harte, dat ik dat niet meer mee hoef te maken. Laat de volgende bel die knapt en leegloopt aub de arrogantie van de financiële sector zijn.

Flits

 "There we go again.", zou je denken. Maandagochtend, nieuwe week, het animo barstensvol oude voornemens en dan een "Rien ne va plus" voordat het balletje überhaupt aan de rol is gegaan. Tijd voor een Time-out!!

Blurp

 Zo vlot als het de ene maand gaat, zo wurgen is het nu weer. Het lijkt verdrie het leven wel. Als ik nou zou moeten kiezen, zou ik er glad mee kappen met al dat geschrijf. Voelt bijna als een verplichting en wat erger is: Ik zou niet weten, waaraan ik mijn woorden vuil zou moeten maken.

 De oorspronkelijke opzet strompelt al vanaf de start en de gemaakt uitstapjes en andere pogingen de vaart erin te houden, zijn steeds maar voor korte tijd werkzaam. Misschien, dat ik er straks weer om lach als de stukjes uit mijn toetsenbord stromen, maar op het moment is het kommer, kwel en erger. Nog ff en het niveau zinkt tot een weerpraatje.

 Het regent, by the way, en dat is niet mijn favoriete weertype, maar geeft me alle gelegenheid om zonder schuldgevoelens achter de Pc te blijven hangen. Dubbel lullig als ik dan niet verder kom dan het consumeren van onzinnige actualiteit. Als dit hier wegvalt, is het werkelijk alleen nog neuspeuteren dat overblijft ....

Vrijheid

 Altijd al gezegd, dat je beter niet alles kunt zeggen, wat je denkt. Mensen zeggen vaak wel graag alles te willen weten maar wat onder menig schedeldak broedt kun je naar mijn volle overtuiging beter niet allemaal weten. En dan bedoel ik nieteens het doorsnijden van kelen, fileren en in gepaste porties consumeren van je eega.

 Maar als je dan toch al zo stom bent om je fantasieën op enigerlei wijze buiten je hersenpan op te slaan, wordt het wel een beetje pijnlijk, als men je daarop ook nog meent te moeten veroordelen. Maar helaas, het schijn te gaan gebeuren. Het laatste bastion van persoonlijke vrijheid staat op het punt om geslecht te worden. Jammer dat Orwell het niet mag meemaken. En het verbaast natuurlijk niet dat de Verenigde Staten hier met de primeur gaan lopen.

 Nu is het wachten op de laatste stap nl. een jaarlijkse check van wat iedereen zoal bij tijd en wijle in zijn of haar hoofd haalt. "Hoe?" zou ik niet weten, alhoewel met voldoende rekenkracht en wat vereenvoudigde uitgangspunten inmiddels gedachten zijn te visualiseren. Teveel rood (=bloed) in je breincircuits en je wordt voor de komende twaalf maanden opgesloten. Dat zal rustig worden op straat. Daarbij is kannibalisme gezien de alsmaar groeiende wereldbevolking, misschien zo gek nog niet. Oeps!

Station

 Je vertrekt er, komt er aan of passeert het. Je kunt er zitten of staand de mensen naar de perrons zien verdwijnen of omgekeerd de trap opkomen richting de stationshal. Het beweegt er af en aan en meestal gebeurt dat gehaast. Op de borden raffelen digitaal of nog mechanisch de plaatsen voorbij waarheen de treinen rijden of waar ze vandaan komen.

 Je kunt er dromen van lonkende mogelijkheden, of hunkeren naar onvervulde verlangens. De plek kan je enerveren maar met hetzelfde gemak kalmeren. Je kunt er bijna alles, met of zonder reden, maar er hoeft niks. Je hebt de keuze uit een kaartje, een tijdschrift, een broodje, een koffie of laat alles voor wat het is.

 Misschien is een station wel op z'n mooist als je er niks moet, alles kunt en eigenlijk niet weet wat je wilt. Parijs? Barcelona? Porto? Boekarest of toch Utrecht. Het enige, wat je hoeft te doen, is een kaartje kopen en de tijd verwijlen tot de trein vertrekt. Geen hindernissen, geen onduidelijkheid, niks geen onzekerheid en zolang je niks beslist is niks verloren.

Beleven

 Gezeten op een boom die ergens tijdens mijn afwezigheid in de laatste dagen het loodje heeft moeten leggen, glijdt mijn blik over het meer. In de verte rommelt wat en dat geluid zwelt aan tot een scherpend gefluit, waarmee in het weiland achter me iets terecht komt, dat toch gauw het formaat van een auto heeft. Een indringende brandlucht verspreidt zich in weinige ogenblikken.

 Mijn aandacht verlaat de rokende massa en volgt de aalscholvers op hun volgende duik. Minuten later haalt een vreemde reuk me terug en als ik me omdraai, kijk ik naar iets tussen fantasie en werkelijkheid dat vreemd bewegend staat te aarzelend tussen dichterbij komen of hard weglopen, hoewel ik geen benen zie, die dat mogelijk zouden maken.

 Het rochelt, puft en stinkt en ziet goorder uit dan een etterende melaatse, die voor de lol een beetje in zichzelf staat te hakken. D'r komt geluid uit en ogenschijnlijk richt het iets zich op mij. In een opwelling schuif ik een stuk op en van de vrijgekomen ruimte wordt gebruik gemaakt door wat een zeer aparte invulling geeft aan 'lekker ruiken".

 Na een uur kijken en de vraag of ik bekeken word, opgestaan en met een buiging in de richting van de slijmerige massa, je moet tenslotte wat, bergop naar huis gelopen. Gastvrijheid blijft voor mij iets twijfelachtigs hebben ...

Afwachtend

  Gaan we ons nou nog druk maken over 275 miljard aan loonkosten voor de 'grootste' banken in de wereld en dat die loonkosten bij meer dan de helft van die banken harder is gestegen dan de omzet? Lijkt me slim om dat maar ff te laten zitten. Niet weer woorden vuil maken aan iets dat daar meer dan te belachelijk voor is.

 Een beetje actualiteit is natuurlijk niet verkeerd en een beetje kwaad maken over het een of ander kan uit eigen ervaring gebleken ongewenste bliksems naar eliminerende aarde leiden. Beetje mopperen, een partijtje vloeken, zelfs gif spugen kan verluchten als een high-five, knallende champagne kurken of het uitblijvende van de gevreesde snelheidsprent. Alleen is het momenteel ff onduidelijk welke effecten gewenst zijn.

 Na de zoekende doorstart in januari zat dit gezwalk er wel in. Welke kant het op zal gaan en wanneer daar iets definitiefs over te zeggen zal zijn, hangt in wijdere zakken dan het gefröbel in het Vaticaan, voordat de juiste kachelvulling eindelijk de gewenste kleur rook uit de schoorsteen laat komen. Hier geen 'meerdere stemmen gelden', geen voorafgaande machtsspelletjes noch duistere dwang of erger. Het gaat straks gewoon eindelijk links, rechts, rechtdoor of achteruit en zoals op ieder beslissend moment valt d'r weinig zinnigs te zeggen over de sturende factoren. Zelfs met terugblikkende overtuiging blijft het vraagtekens vissen in troebel water.

Digishit

 Een warrige discussie wederom waar met oneigenlijke argumenten gepoogd wordt om verborgen agenda's te realiseren. Sinds een jaar of twee steeds weer èn vaker het gezeur over het wachtwoordgebruik. Firma's die je incidenteel of met vaste regelmaat dwingen om je wachtwoord te wijzigen. Steeds weer wijzend op hacken of kraken, terwijl het een helemaal niks met het ander te maken heeft.

 Het probleem is niet het individueel foutief of gemakzuchtig gebruik van wachtwoorden maar het gemak waarmee hackers op grote schaal bestanden met inlogcodes en wachtwoorden en soms nog veel meer achterover weten te drukken. Waar het schort is de beveiliging aan de kant van de bedrijven, die zogenaamd waken over je gegevens, maar dus niet heus. Daar kunnen zelfs de ingewikkelste (wacht)woorden en de meest complexe versleuteling niks aan verhelpen. Je geeft iets, waar jezelf notabene niet om vraagt, in bewaring en dat wordt duidelijk niet fatsoenlijk bewaakt, dat is het probleem, niet het gebrek aan fantasie of gemakzucht aan de kant van de gebruiker. En dan moet niet - met onze beste Google voorop- gefulmineerd worden tegen het wachtwoordgebruik.

 Google probeert al jaren onder de meest uiteenlopende redenen beslag te leggen op de mobiele telefoonnummers van gebruikers en ook nu wordt dat weer als dè oplossing naar voren geschoven, terwijl maar een fractie van een hersencel nodig is om te beseffen, dat hier het belang niet ligt bij bescherming van de gebruiker maar Google probeert rechtstreeks toegang te krijgen tot je leefwereld, je communicatiegedrag en als je stom genoeg bent tot een permanent overzicht van waar je zoal uithangt. Hier worden smerige spelletjes gespeeld en mij zou het niks verbazen als (een deel van) die grootschalige hacken uitsluitend een weinig verrassend bedrijfsbelang dienen.

Porno

 Altijd al gevonden, dat het Europese parlement zich voornamelijk met vrij zinloze zaken bezighoudt. Veel getut op stokpaardjes in de orde van grootte van "Niet snoepen want dat is slecht voor je tanden" of "Pas op, aan vuur kun je je verbranden." Kortom het kaliber open deur waar je een hoop gegaap mee losmaakt en verder weer stilletjes -maar netjes van een resolutienummer voorzien- in het niets verdwijnt, want iedere verplichting ontbreekt. Niet dat een wettelijke stok achter de deur veel soelaas bied, kijk naar de manier waarop sigaretten worden behandeld of alcoholgebruik aan een steeds hogere leeftijd wordt gekoppeld.

 Maar nu is dan PORNO aan de beurt. Voor de zekerheid eerst maar eens digitaal rondgeneusd en opgezocht, wat ik precies onder dat begrip zou moeten verstaan. Na wat gewiki en geweeg kom ik tot de slotsom:

 Porno (afkorting voor pornografie) is een verzamelnaam voor afbeeldingen, verhalen maar ook handelingen, klanken of geluiden die tot doel hebben seksueel te prikkelen.

 Helder en duidelijk dus, dat je daar alle kanten mee op kunt. Noem het erotiek en ineens is het meeste geen probleem meer. Dan zitten er vast ook nog wel wat leeftijds- en cultuurverschillen ingebakken en zal ook de geloofsovertuiging de ene keer strikter zijn dan de andere keer. Om een paar zaken op te sommen, die me ongevraagd te binnen schieten.

 Het hele idee dat het Europese parlement zich over het gebruik van wat mogelijkerwijs onder porno verstaan zou moeten (?) worden in de (reclame)media buigt middels een resolutie is behalve te belachelijk voor woorden (waarvoor mijn excuses!) het zoveelste voorbeeld van de terreur van misplaatste overgevoeligheid.

Euuhh?

 Was d'r nou iets met vrouwen vandaag?? Dat kan niet anders dan een vergissing zijn ... Toch?

 Zolang d'r speciale dagen georganiseerd worden, weet je, dat je zoet gehouden wordt. Maar ja, aandacht ... daar kan cocaïne niet tegenop!

Serieus

 Morgen op een tijdstip dat kippen nog niet gestoord willen worden, laat staan ik uit mijn slaap gehaald wil worden (mocht ik daar toevallig in verzeild zijn geraakt), mag ik verschijnen op de afdeling "Snij- en plakwerk" van wat een 'ziekenhuis' schijnt te zijn maar een 'kliniek' wil heten. Het zal mij benieuwen. Na de eerste kennismaking werd ik al direct met een berg overbodige handelingen bedreigt, die ik na de nodige discussie gelukkig met interne steun heb kunnen ontzenuwen.

 Behalve de overbodige handelingen (Kassa!) en de lachwekkende berg papierwerk (Verborgen werkeloosheid!) bleek één van de papieren bedoeld als handleiding bij de noodzakelijke voorbereidingen. Bravo voor het zelfinzicht ... een zorgcentrum strikt van verborgen ellende en daarom moet alles en iedereen van top tot teen ontsmet worden. Of ik daar thuis alvast mee wilde beginnen ...

 Voel je 'm? Met een flesje jodiumshampoo onder de douche. Goed schrobben en vooral overvloedig afspoelen! Waarmee voor de zoveelste keer bevestigd wordt, dat het niet om de ontsmettende middelen maar letterlijk om het verdunnen en wegspoelen van het onuitroeibare miniatuur leven gaat. Graag voor het slapen gaan en na het ontwaken .... Niks over bed verschonen, schone kleren, uitlaten van huisdieren of het poetsen van het interieur van de auto, om een paar voor de handliggende zijstraten vol met friemelende en zich vooral exponentieël vermeningvuldigende weinig-cellige te benoemen.

 Fanatiek adapt van alles wat met inbeelding te maken heeft, geloof ik toch voor geen meter, dat het fenomeen placebo van toepassing is op schoon, kiemvrij en steriliteit. Dit is nauwelijks meer dan effectbejach, maar goedkoop, dat wel: 2,44 Euro ... en de verzekering betaald. Net als de huur van de kamer, de ingrijpende arts, de noodzakelijke apparatuur en de ongetwijfeld gewenste nazorg. Vijfentwintig jaar geleden had de huisarts de klus geklaard met een snelle snede van een vlijmscherp scapel en een geruststellende klop op de schouder: Ff doorbijten en het is voorbij .... maar ja, dat zijn wat torenflats en een hoop koffiedrinkende vulling minder.

Snotterig

 Wakker worden met ijs in je snor, flessen bevroren water naast je bed, kamertemperaturen ver beneden kamertemperatuur, het aangenaam vinden als de thermometer op 4 staat en bij 10º of meer heerlijk de deuren opengooien. Alles geen enkel probleem. Maar o-wee als je in deze tijd van het jaar met meerdere mensen in een beperkte ruimte verblijft die zo(on)nodig smerig oververhit is en binnen de kortste keren sta je snot te dweilen. Weliswaar je eigen snot, maar toch snot.

 Wachtkamer, openbaarvervoer of prijsvechtend vliegen ... alles één pot nat en in heb het in minder dan twee weken allemaal voor mijn kiezen gehad en straks nog verblijven in de ergst denkbare uitwisselings- en broedplek voor bacteriën, virussen en ander klein ongedierte bezoeken ook. Ik dweil nog wel ff voort!

Gewichtig

 Van dit soort activiteiten overladen met oprechte maar erg calorieënrijke gastvrijheid kosten toch gauw weer een paar weken extra inzet en beweging om de goedbedoelde en moeilijk te weigeren kilo's er weer af te krijgen. De komende tijd dus graag net zo mooi en vooral droog weer als in mijn afwezigheid. Een beetje mede- ipv tegenwerking zou sowieso wel op zijn plaats zijn.

Kiekeboe!

 Gezien de warme belangstelling in mijn persoontje, die de tijdelijke afwezigheid op deze plek tot gevolg heeft gehad, is het misschien niet zo slim om nu al weer 'acte de presence' te geven. De een wil weten hoe het met me gaat, de ander is bereid zich zorgen te maken indien nodig en de volgende wil graag weten waar ik uithang en de rest wil vooral graag een soort teken van leven.

 Piep!! Ik ben d'r weer.

 De eerste voetstappen op Franse bodem voelden bijna als de inspectie van vrolijk en vriendelijk zwaaiende fans aan de zijlijn naar de paspoortcontrole. Een paar dagen de dataroaming uitgeschakeld om de kas van Orange niet te zeer te spekken en de verrassingen komen je tegemoet.