Lucky

 De reserveringen waren al gemaakt. Intensief overleg via kanalen, die ik beter niet aan de grote klok kan hangen, had binnen internetwaardige tijden de gewenste waarborgen onder handbereik gebracht, maar ik kan alles alweer afblazen. En je hoort me net niet "Best jammer" zeggen.

 Laser hier, laser daar. Lazer toch op met elkaar ... Ambtenaar in het blauw snapte het blijkbaar wel en heeft niet toegegeven aan de makkelijkste vorm van geld verdienen, die tegenwoordig legaal bestaat. Jammer nou, dat ik het manneke verder niet ken. Ik zou 'm zo een lekker flesje hebben gestuurd en ik wed om alles, dat hij dat zonder gewetenswroegingen ten volle zou hebben genoten. Ik schat zo in, zonder zijn collega's. Volgens mij is corruptie in welke vorm dan ook het enige systeem, dat ten alle tijden werkt!

Wetenschap

 Een toetsenbord vol vingers, een hoofd op barsten van gedachten en ergens is het een niet met het ander te verbinden. Ik ga het niet dwingen ook. De verleiding is er in de afgelopen 12 maanden regelmatig geweest. Maar het wil niet en dan houdt het ooit ergens op. Opgeven is niet mijn sterkste kant, dus die handdoek verschijnt niet in de ring. We gaan het nog een tijdje aanzien en mocht het tobben blijven, dan gaat de boel vanzelf op in de rest. De eigen identiteit van dit blog verbleekt bijna met iedere bijdrage en het gekke is; Het zou niet hoeven! Kom op met die laatste stuiptrekkingen. Wie weet boren ze op de juiste plek.

Nostalgie

 Daar gaan we weer ... In illustere tijden, gevleid tegen de boezem van de wetenschap, schreef ik mezelf op de been. Geen idee hoelang ik dat toen heb volgehouden, maar het heeft een leuke partij onzin opgeleverd. Iets wat hier vast al eerder is gevallen. Tja, herhaling ... als we nou nog wat zouden moeten leren, zou het repeteren niet verkeerd zijn. Maar wat zou dat zijn? Wat moet ik, u, jullie, gij of wie dan ook nog leren?? Mag ik zeggen; niets?

 Soit, gelul, dit gaat weer de verkeerde kant op. Geen moraliserend geblèr aub, waar we naar streven is relativerende luchtigheid. Capito?? Daar waren we ook mee begonnen. Linken naar het Epos, teruggrijpen naar de luchtigheid waarmee ooit diepe ellende, gebrek aan functioneren en volstrekte overbodigheid van een vorm werden voorzien, die het leven tussen 9 en 5 dragelijk maakte.

 Zeuren is geen punt, zeiken een kwaliteit maar terug naar die alles ontzenuwende afstand zit er sindsdien niet meer in. En waarom niet, is dan de vraag?

 Ik zoek, ik krab, schuur, graaf, vertaal en decodeer maar kom niet los van het dagelijkse zeer. Tè voor de hand liggend voor meer? Had ik het antwoord, was het probleem niet gerezen.

Shit

 Het is werken, godverju werken! Je kunt er een levenlang een bloedhekel aan hebben, maar je loopt er altijd en overal weer tegenaan. Het is de comprimering van al dat wat je nooit bedacht hebt en altijd weer door anderen door de strot wordt gedouwd. Tenminste men poogt met meer of minder succes, ondersteunt door de beroerdheid van de omstandigheden. Vervelend maar soit. Bizar wordt het als je ogenschijnlijk al die ongewenste bloedzuigers hebt verwijderd, en dan zelf het mes zet aan je aderen voor een lating.

 Kom op, wat maakt de score nou werkelijk voor een fuck, excusé, f*k uit? Wat maakt 20 of 30 uit? Geen ruk toch?

 Zie je maar weer dat het ene deel van jezelf lang niet altijd snapt hoe de rest werkt, mocht je al het geluk hebben, dat die rest beperkt blijft tot één geheel ipv opgesplitst is in een meervoud van allemaal stug op hun borst kloppende delen. Ahum. Aha. Precies.

 "Live aint no shit although it produces a lot of it!!" Mocht iemand het al bedacht hebben dan bij deze de credits, anders is ie van mij.

Anders

 Hoewel ... Al dat geren is niet niet aan mij besteed. Die wervelende wenkelwieken dat zou ik wel weten te waarderen. En van de rest van het vuurwerk ben ik ook niet vies zolang als ze mij niet proberen te bbq'en. Ik denk, dat ik rustig op mijn terras zou plaats nemen, voeten op de tafel zou leggen, me mijn meegneomen Duveltje zou inschenken en de in vol ornaat aanrollende golf vechtambtenaren een stoel zou aanbieden.

"Gaat u lekker zitten."
"Biertje?"
"Wijntje?"
"Helaas de coke is op."
"Ik heb wel een hele berg shit..."

 Mocht ik deze eerste, allesbepalende seconden overleven, dan hoef ik ook niet te vrezen, dat ik op de weg terug ergens in de Atlantic wordt gedropt. Denk ik. Hoop ik. Schat ik zo in. Maar indien niet dan toch zal de geschiedenis dit alles volgens mij volstrekt worst zijn. En als dat de geschiedenis niet doet, dan denk ik dat de rest van de wereld wel zo slim is. Doe dat kopietje naar de RVD toch maar niet, geloof ik.

Zolder

 Volgens mij kan ik me weer gewoon buiten vertonen. Mijn woorden van gisteren hebben geen internationaal opsporingsbericht tot gevolg gehad. Geen Interpol op mijn stoep, geen Apocalypse Now taferelen van een interveniërende SwaT-brigade. Hoewel ..., die zou vast zijn gaan surfen op het meer. Best jammer eigenlijk, had wel trek in een beetje onverwachtse actie gehad. Die uit de verte aanrollende wiekslagen van een stuk of tig helicopters, door mortiergranaten veroorzaakte fonteinen van aarde, sfeervolle vuurhaarden en mistige rookgordijnen.

 Ik zou net tijd gehad hebben om de loop van mijn eenloops, kleinkaliber hagelgeweer af te zagen, mijn bovenlijf te ontbloten, een paar creatief-verantwoorde asvegen over mijn gezicht te smeren en een koksmes mee te grissen van het aanrecht. Een kloeke duik uit het eetkamerraam, rollend door de droogliggende vijver, tijgeren over de dierenbegraafplaats en met een omtrekkende beweging in het bos verdwijnen ..... Ha, ze zouden me niet zo 1-2-3 in de tie-wraps slaan.

 Het liep gisteren een klein beetje anders. Het scenario is blijkbaar niet bij de juiste mensen terechtgekomen. Zou ik een kopietje naar de RVD sturen?

Kolder

 Tweemaal ben ik er voor naar buiten gelopen, heb mijn ogen uitgewreven hoewel dat verder nergens opslaat en tussen beide keren me mijn oren gewassen. Maar het was echt! Een fluitende vogel op 29 januari. Wist niet dat de vreugde over het aftreden van de Nederlandse koningin voor verstoring van de natuur op het Franse platteland kon zorgdragen. Maar de wereld is niet zonder wonderen, dat blijkt maar weer.

 Welk gevogelte zijn stembanden strekte, zou ik niet weten, want zien deed ik niks en al had ik het gedaan, dan had het me ongetwijfeld nog niks gezegd. Een duif was het niet, dat weet ik zeker. De rest is het betere gokwerk ism wat fantasie. En trouwens geeft het beest eens ongelijk. Ieder feestje moet gevierd worden, tenminste zolang het niet het koningsschap van WA betreft. Het enige positieve punt in deze is, dat de verwachtingen daaromtrent dermate laag zijn, dat het in feite niet anders dan een succes kan worden. Maar eerlijk gezegd zie ik hem instaat zelfs dat te verknallen. Koning Blote Billen Gezicht de Eerste. Had ie één werkende hersencel gehad, dan zou ie vrijwillig zijn teruggetreden. Dat heeft hij niet gedaan, dus .... QED!! Maar ja, die met hersenen zijn zo stom om de held te willen uithangen buiten de daarvoor bestemde pistes ..... Zie je maar, zo'n Koningshuis is alleen maar goed voor verspilling en dat blijft niet bij geld alleen.

Blauw

 "Zon waar blijft ge?!" Wat heb je aan voorspellingen als je haast zeker weet, dat ze weinig met de werkelijkheid te maken zullen hebben, die je voorgeschoteld krijgt?

 'Hoop' heet die worst, die voor je neus wordt gehangen. Dat ietsie pietsie van een mogelijkheid dat ruimte laat voor het gewenste. Het is droog, dat is tenminste al iets. Zo werkt dat dan. Die Aston Martin beloofd krijgen en afgescheept worden met de re-design van de Fiat500. Heeft ook vier wielen, schijnt te kunnen rijden en qua inhoud van de koffer misschien nieteens zoveel kleiner, maar zeg nou zelf .... het is het niet. Niet dan?

Mout

 Wat rest een mens meer dan zich onder te dompelen in het gerstenat van wat ooit mijn zuiderburen waren, maar die nu in het noorden wonen, als het verlangen naar omfloerste koestering niet meer door edele druivensappen gestild kan worden vanwege de onwil de daarvoor noodzakelijke trappen af te dalen?

 Mooi? Ik vind 'm niet verkeerd, al zeg ik het zelf. Nu de rest van het boek nog. Dat is en blijft toch zo godvergeve lullige bijkomstigheid, waar je voor je het weet het zoveelste gebit op stuk bijt. Hoe 'n van der Heijden een aanzet tot een triologie uit weet te bouwen tot het formaat van een bijna bibliotheek omvattend oevre, kan me jaloers maken. Iets waar ik normaal gesproken toch alleen last van heb, als een aanstaande ex zonodige buiten de deur moeten neuken in mijn eigen bed en dan te beroerd is om te wachten tot ik de deur uit ben. Tja het gebeurt, je ziet het aan de woordenvloed van v/der Heijden. Onvoorstelbaar maar waar.

 Misschien is het tijd om de beginzinnen maar links te laten liggen en me meer te concentreren op de volgende 958 pagina's, want al die plamfletjes van 179, 231 of 321 pagina's, daar doe ik niet aan mee. Als je iets doet, doe je het goed. Schitteren dan wel afgaan, schrijven of scheiden, herleven of opgeven.

Koud

 Winter, lage temperaturen, isolatie, verwarming, extra kleren, doorbijten, vorst, sneeuw, enkelglas, afzien, olie, hout, vuur, kachels, gewenning, kettingzaag, gas, ijs, electra, atoomenergie, k*t windmolens, buiten- en binnentemperatuur, afharden, bevriezing, afkeer, desinteresse, nekvel, lopen, honden, beweging, warmte, genot, moeite, stoken, zagen, hakken, koken, staren, vlammen, koude voeten, ijshanden, gloeiende wangen, wijntje, snert, kruik, driedubbeldekbed, douche, ijspegels, grijs, grauw, stil, verlaten, af- en opgesloten, nat, glad, vertrapt, rottend, doods, natuur, kracht, water, stromen, stilstand, belofte, volhouden, opveren, adem, hebbes, gehaald: LENTE.

Jaren

 Een wijnkelder is een ramp! Erger dan een foto-album. Al die jaartallen die op iedere fles pronken, roepen steeds weer herinneringen op. Wil je sentimenteel worden? Neem een wijnkelder.

 De Nipozzano, riserva uit 1995 komt uit Utrecht maar roept herinneringen op aan een uitstapje naar Rome en vandaaruit met de auto de Toscaanse heuvels in. Alles wat we ooit over Toscane hadden gelezen of gezien kwamen we tegen en meer en mooier ook. Verslapen dorpjes, levendige terrassen, mama's, pappa's, pasta's, olijfboomgaarden, wijnen van ongekende indringendheid, hotels op droomplekjes met majestueuze uitzichten, lunchen onder baldakijnen, prachtig blauwe luchten, een nog mooiere zon en geest en lichaam bedwelmende grappa's!

 Dat was een gedenkwaardige, als er ook momenten zijn die uit de herinnering opgewekt kunnen worden door het Zwarte Woud, de Elzas, de Jura of de voormalige wijnschuur Provençe. Prachtige streken en memorabele gelegenheden. Maar dan zijn daar de jaartallen; 1999, 2000, 2001, 2002, 2005, 2007 ..... Iedere keer weer hakt het erin, als ik de kelder betreedt. Je zou zo van de blauwe knoop worden, als je niet uitklijkt.

Vroeger

 Zouden we het eind hebben gehad? Volgens het weerbericht zou het kwik afgelopen nacht tot -7º C zijn gedaald. Zal best, maar mooi niet hier. Hoop dat de voorspellingen van volgende week nauwkeuriger zijn. Die +15º èn zon zijn warm welkom!! Voorjaar en dat twee maanden voor tijd. Kan natuurlijk nooit goed gaan, maar een paar dagen de accu's met zonne-energie voltanken is nooit verkeerd. Deze winter heeft weinig van die prachtig open winterse dagen gezien. Geen lichte vorst in de nacht, een witte start in de ochtend en dan zo rond tweeën een lichte lunch met een goed gekoelde Elzasser op het terras in de zon. Werkelijk niet één keer, terwijl er januari's zijn geweest waar dit soort dagen over elkaar heen rolden. Vroeger was alles beter. Raar dat dat iedere keer weer blijkt te kloppen. De Romeinen moeten het dan werkelijk magnifiek hebben gehad en voor de lui die het bestaan in een paar honderd jaar moeten zien te rooien, wordt het dan toch wel heel erg op 'een droog broodje' kauwen, hoewel dan alle ziekten voorzien zullen zijn van een oplossing en het leven een whahalla van elektronica of misschien iets wat we nu nieteens kennen. Tja, je kunt niet alles hebben ..... zei mijn oma altijd, en pakte haar volgende sigaar.

Schijfsels

 En nu, allez hup, in één ruk een rammel of tien, twintig, wat?, waarom geen dertig berichten de wereld in tuffen. Dat zou wel kicken wezen, zeker als de schrijfsels nog verdacht zouden kunnen worden van enige inhoud. Het is ff doorbijten, maar meer dan volhouden zit er niet in, mocht er behoefte bestaan aan een serieuze benadering van die aantallen qua berichten. Wel uitgesmeerd over een niet-stress veroorzakende periode als het ff kan. Dat dat tot 24 uur beperkt zou kunnen worden zal altijd wel een droom blijven, hoewel ik daar trouwens weer niet van droom.

 Gewoon de stroom erin en laten gaan die woorden. De onderhandelingen daarover vlotten voor geen meter. Het geweten en het onderbewuste gooien met voortduring roet in de toch al weinig smakelijke maaltijd. Steeds weer die bekende maar ongewenste voet op het rempedaal en dat snerend irritant gassen maar uiteindelijk niet doorschakelen. "Ik wil wel waarschijnlijk maar nu nog maar even niet."

 Wat rest is schrapen, sprokkelen en smeken. Dat is lang geleden. Een jaar? Toch een cyclus? Of is het alweer langer geleden. Weinig interessant, enkel geschikt voor archiefratten. D'r dringt zoveel op het puntje van de tong, dat met enige regelmaat vanalles verloren gaat, voordat het via het toetsenbord wordt vastgespijkerd. Zonde of niet zonde .... Qua inhoud oninteressant maar qua produktie telt het wel. Strepen kan altijd nog, maar schrijven moet eerst.

Kringetje(s)

 Kijken is niet zo makkelijk, als je denkt. Voor  'Anders kijken' geldt hetzelfde en het zou niet raar zijn, als zou blijken, dat die andere blik net nog iets meer moeite kost. Nee, dit is geen demo van zieligheid noch een sollicitatie naar begrip. Het is geen gemeengoed, maar soms lukt het om los te laten, waarin je jezelf gevangen hebt, afstand te nemen en dan een beetje meewarrig je hoofdschudden. Meewarrig omdat je vanaf een afstand ziet wat van binnenuit door al de vanzelfsprekendheden nauwelijks mogelijks is. Of het je nou opgedrongen wordt en of je het accepteert ..... bestaat er een mens, die in vrijheid leeft?

 Hoe zou de/een mens zijn, die de eerste drie jaar van zijn leven ongehinderd zijn/haar eigen grenzen kan bepalen? Gesteld dat het kind het in goede gezondheid overleeft. Zou je zo iemand in de dwangbuis van een kleuterschool gewrongen krijgen?? Fysiek is d'r natuurlijk nog geen overwicht, dus onder dwang kan alles, maar waar en op welke manier komen die eerste drie jaar dan weer boven water??

 Wie zit d'r nou graag opgesloten in bed, buggy of box?
 Wie huppelt vrijwillig naar de kleuterschool?
 Wie zit liever op school dan hij/zij buiten speelt?
 Opleiding? Werk? Gezinnetje? Huis? Kids?

 Waar begint het en waar kun je niet meer terug? Waar hou je op jezelf vragen te stellen en ga je over op het sussen van je geweten? Wanneer besef je, dat je enige vrijheid is geweest, je neer te leggen bij de onvrijheid van een leven, waar jezelf nooit voor gekozen zou hebben, als je werkelijk iets te kiezen had gehad??

51

 Een pastiche? Alles waar Frankrijk voor staat geconcentreerd in één glas en liefst zo puur mogelijk genieten. De ijsblokken zijn een must, meer water is volstrekt overbodig. En dan mist enkel nog de geur van een zware Gitane of erger, maar om daar nou voor in de kou te gaan staan, gaat me te ver.

 Jaren geleden werd gestopt voor het eerste beste café als de Belgische grens in zuidelijke richting was overschreden. Francofiel gezwijmel wat verloren gaat als de sleur van alledag vergeven is van Franse gewoontes. Wat dat betreft moet je nooit gaan wonen in het land, waar je een zwak voor ontwikkelt.

 Omgekeerd werkt dat trouwens niet. Nederland heeft de afgelopen jaren geen aantrekkelijke kanten weten te ontwikkelen. D'r is niks Nederlands waar ik een rit voor over zou hebben of wat me vol verlangen laat terugblikken. Nederland is historie, herinnering vol van oude vertrouwde, lang en breed platgetrapte paden. Daar kun je natuurlijk weemoedig over doen zoals over de zomers bij je grootouders op het platteland. Maar behalve dat dat weer typisch Frans is, heb ik daar geen last van. Je sluit af en gaat verder.

 Het wordt tijd om terug te verlangen naar die pastiche, mijmerend bij een ... Ja, bij een wat? Wat wordt het? Een halve liter bier aan de periferie van de Europese Unie, Spaanse tapas op een sfeervol stedelijk terras of pizza en pasta in Umbriaanse sferen?

Schrijverij

 Ooit begonnen en nooit meer afgekickt. Erger dan sigaretten, drank of coke. Nooit een gevoel van verzadiging, altijd die drang om te scoren, maar dan om te geven en niet om te nemen. Was het me bespaard gebleven als ik het advies ambachtschool was gevolgd ipv stronteigenwijs naar het Atheneum te willen?? Er zou ongetwijfeld een hoop anders zijn gelopen en misschien nieteens ongewenst. Bij tijd en wijle blijft me de verzuchting "Was ik maar dom gebleven en had ik niks bijgeleerd" ontglippen. Overopgeleid voel ik me inmiddels niet meer, maar dat is tijden wel zo geweest. De gesel van het denken is echter nog steeds dezelfde onmogelijke liefde als op de middelbare school. Een raar trio vol onvermogen.

 Het is niet de overdaad aan opleiding noch de niet te stoppen denktank, maar het is mijn afkeer van taal, lezen en mijn zeer beroerd gebruik van de grammatica, die door de jaren heen wonderlijke paden bewandeled hebben en me blijven verbazen. Een eenmaal ongewild op z'n plek gevallen of passende sleutel, die een niet te temmen geest uit de achterliggende vertrekken heeft laten ontglippen. Krijg die maar eens terug. Een lange neus is je dank en "Pak me maar als je kan cq kunt".

 Ontkennen van het bestaan lukt tijdelijk maar steeds weer zijn er momenten waarop je ernaar verlangt. Wil je er dan echt werk van maken, mag je het ineens zelf uitzoeken en is de drijfveer in geen velden en wegen te bekennen. Weer die aantrekking en afstoting, weer die haat vermengd met liefde, het niet zonder maar ook niet met kunnen. Misschien een beetje vroeg, maar je zou het zo tot de rode draad in mijn leven kunnen verheffen. Ergens een biograaf opzoek naar werk?

Vliegen

 Nu zou je toch werkelijk in de stemming zijn om ze te tellen en dan zijn ze er niet. Loom onderuitgezakt in de fauteuil voor de brandende houtkachel, al eens een boek ter hand genomen en teruggelegd, opgestaan om een krant van de stapel te trekken en die naast je neer laten dalen, een hoofdbreker in drie dimensies door je handen laten rollen en van verdere actie afgezien. Het is het niet. De bezigheden trekken niet en het bed wil wel, maar moet nog maar ff wachten. Precies zo'n momentje waarop je irritante zoemgevallen zou kunnen tellen, die het plafond onderschijten. Een kunst apart, die je niet zomaar imiteert. Ze zitten je het hele jaar dwars, maar als je ze nodig hebt, liggen ze ergens onderkoeld te wezen. Dan maar eigele Dacia Dusters gaan tellen? Iets zegt me, dat ook dit idee niet in de bruikbare categorie valt.

 Het is wis en waarachtig een gemist kroegmomentje. Een onverwacht steek op een overbekende plek. Zit zoiets in de genen als het graven van muizenholen? Als het er al niet ingezeten heeft, dan is het er in de Utrechtse periode wel in geprogrammeerd en zou het nageslacht ermee belast zijn. Kinderen op klompen zouden onwillekeurig hun verwekker tegen het lijf lopen, als ze op vrijdagmiddag, de neus vol van de week, met een diepe zucht op de barkruk zouden plaats nemen. Koffie, bier of anders maakt niet uit. Eindelijk de mensheid op de gewenste plek en gepaste afstand. Niks moeten, alles mogen en nog meer kunnen. Het stemt haast melancholisch. Dat kan me nog wat worden op de ouwe dag.

 Maar geen vliegen dus, en ook geen kroeg. Zoals het regel is, merk je pas wat je mist, op het moment dat je bijna alweer verder trekt. Het is niet helemaal voor het eerst, maar nog nooit is het zo helder geweest ... dat gemis! En dat vertrek? Zit dat dan nu snor??

Zat

 Snow Go Home!!

 Het is weer leuk geweest. Geen wintersportadept, geen last van ijskoorts. Ijs is iets, dat je als nagerecht geniet en verder misschien in de sauna als je in de juiste mood bent. Of de berghut-berenvel-bubbeltjes combinatie voor de openhaard met meer dan een halve meter sneeuw buiten de deur en de koelkasten gevuld. Tja, is niet het geval, dus wegwezen aub.

 Enig te verzinnen voordeel is, dat na deze periode de winter echt voorbij is en we niet getrakteerd worden op een uitsmijter als een jaar geleden. Dit alles wel zonder garantie .... Ik wil bolletjes! Bloeiende bolletjes. Bloeiende bloembollen. Buiten bezig zijn of tenminste de mogelijkheid hebben om dat te doen zonder isothermverpakking of kruikjes rum om de nek van de honden.

Neige

 Now we are talking! Twintig centimeter, dat mag met recht sneeuw heten. Alleen de blauwe lucht zat er gisteren niet in, dus geen fotogenieke sneeuwtaferelen en dus ook geen mooie plaatjes. Vandaag wel blauwe lucht (en blauwe vingers, lippen, rode oren etc.) maar de sneeuw heeft zijn schoonheid alweer verloren. Ok, dan wachten we wel weer tot 2016 of zoiets.

 Komende nacht nog diep onder de dekbedden wegkruipen en dan hebben we morgen de elfstedenkoorts hier ter plekke wel weer gehad, verrassingsoffensieven vanuit de Noordpool of het Russische achterland daargelaten. Laat de kraanvogels maar terugkeren naar hun zomerbasis, de crocussen door de ijzige sneeuwlaag heenprikken en de eenden hun wedloop met de eieren beginnen. Voorjaar, lente in de ruimste betekenis van het woord. Ik heb er zin in!

Sneeuw

 Bijna vergeten hoe het uitziet en weer is het net te weinig om leuk te zijn. Het vreemde licht in de slaapkamer deed de aanwezigheid al vermoeden, maar de werkelijk kun je net zo lang ontlopen als je de ramen links laat liggen. Eenmaal buiten vonden zelfs de honden het resultaat te mager om te dollen. Opgehoopte nattigheid, een kleffe zooitje, meer is het niet. Een "Ik ben nog niet weg" van de huidige winter.

 Mooi, dank voor de herinnering, had voor mij niet gehoeven. Ik ben nog niet terug! Hoe laat je dat weten?? Iedereen zegt enthousiast "Bonjour", slingert er nog een "Bonne année" achteraan, als hij of zij zich herinnert mij in december voor het laatste onder ogen gehad te hebben en dan zeg ik: "Nee, nee, ik ben d'r niet." Werkt niet, gegarandeerd, ook zonder ervaring. "Mauvais" antwoorden als je gevraagd wordt hoe het met je gaat, gooit al een heel Franse wereld overhoop, dus laten we de boel niet nog meer op de spits drijven. Het zijn automatismen en die willen met een verwachting vervuld worden. Niet iets waarbij men moet denken, geen verstoring van de waan graag en dus ben ik er en ook weer niet. Een lopende illusie van een tastbare soort, vriendelijk knikkend, handjes gevend en zoenen vermijdend. Misschien ben ik er wel nooit geweest. Mooi idee .... Hij die nooit bestaan heeft. Iedereen zal anders beweren en toch, toch.. Het begin van een legende. Dan kom je werkelijk nooit meer weg, al ben je inmiddels compleet vergaan.

Klankkleur

 Hup, Gary Moore in de cd-speler en de middag de avond in laten janken. Afscheid van wat genoten is en de borst nat maken voor wat komt. Het eeuwige op en neer van de emoties en meer.

 Mag hopen, dat ze die dingen nog een tijdje blijven produceren. Mogen ze dan wel soort van dinosaurussen van de muziekmarkt zijn, maar dat hele streamgedoe is niet aan mij besteed en dan heb ik het nieteens over al dat idiote beeldbraaksel wat sinds de jaren zeventig (van de vorige eeuw) steeds belangrijker is geworden en tegenwoordig alom met de muziek door je strot wordt geduwd. Zou die Koreaanse onzin zo'n hit geworden zijn, als dat stomme dansje niet hondermiljoentigvoudig de netvliezen had platgewalst in de meeste idiote scenario's?? Dat heette in diezelfde verre verleden tijd Performance en was een kunstvorm, waar we ook tegenwoordig helaas nog niet van zijn verlost, maar elitairder en dus minder opdringering aanwezig in de media. Muziek moet je horen met je oren en niet zien met je ogen. Bij behoefte ontstaan mijn eigen beelden wel tussen beide oren in.

 Het nieuwe jaar, de oude wensen en wat hervonden oude wilskracht. Dat kan lachen worden dit jaar. Hoofdschudden wordt met een beetje geluk mijn deel, maar dat ken ik en heeft nog nooit indruk op me gemaakt. Het spel is begonnen. Laat Gary het maar over zijn snaren snerpen. Presentatie, positie, naar buiten en misschien nog wel belangrijker naar binnen. Poker lijkt erop maar is een slap aftreksel van het ware spel. Het echte spel is gespeeld voordat de kaarten het groene vilt van de tafel raken. Het echte spel stopt nooit en wacht geduldiger dan een bank op zijn deel. In het echte spel is verliezen je deel en het accepteren de kunst.

Stand

 Beginnen met een achterstand. Kan het beter? Nee toch?! Direct een doel voor ogen, een uitdaging in je schoot geworpen en weten wat je te doen staat: inhalen!! Nu is het schrijven van twee in plaats van één stukje per dag niet bepaald een schokkend stimulerende uitdaging. Ook niet als het voor meer dan één blog geldt. Maar toch, de mens wil belazerd worden en als anderen dat niet doen, dan moet je zelf in de benen!! Voor de laatste klokslag van middernacht deze dag aan de kant schuift dus nog minimaal één stukje extra op dit blog. De RSS-feeds weer in werking zetten, de Russen en Amerikanen wekken voor hun spookbezoekjes, kortom de statistiekprogramma's wederom van regelmatig voer voorzien. On y va!

Pffeuh ...

 Het kan aan mij liggen, maar ik vind het maar wat saai hier. Actieve deelname is nooit van de grond gekomen en reacties zijn zeldzaam. Ik geef toe, het is iets van "een hekel hebben aan gebeld worden, maar wel missen dat de telefoon niet gaat". Ik wil daar iets mee. Misschien maakt het deel uit van de contouren voor 2013. Het is allemaal nog niet zo helder, maar er doemt vanalles op uit de mist.

 De afgelopen weken een behoorlijk deel van de bijna 5000 autokilometers in mistige omgevingen rondgereden. Moet ik dat als een teken, een vingerwijzing uit het alwetende beschouwen?? Het is toch zo verleidelijk om je alles netjes pasklaar op orde te proppen op de manier, die je het beste zou uitkomen. Enkel het tijdstip klopt niet. Zoiets doe je niet vooruitkijkend, maar altijd pas achteraf invullend. Dus hier hebben we het weer over bij de terugblik op de komende 12 maanden.

Kiekeboe ...

 Heerlijk om jezelf te verliezen, de gedachten niet in banen te leiden, los te zijn van de ketenen van de tijd. Het oude vakantiegevoel. "Weg en nooit meer terug!" Wetende dat het niet zo werkt, maar er enthousiast induiken. Rugzaktoerisme of 'vijf sterren' plukken maakt daar verbazingwekkend weinig verschil. Door, door. Weg, weg. Nooit meer terug en alleen maar verder. De kern is dezelfde, de middelen zijn verfraaid.

 Weinig is er veranderd, zo ook dat steeds weer opduikende moment van de terugkeer. Eens een keer niet vanwege een geplunderde bankrekening maar toch. De realiteit dringt zich op als een hitsige blondine terwijl je maar één ding wilt ... en dat is verder slapen!!

 Nog geen scherven te zien, maar de komende tijd zullen de nodige bijeen geveegd moeten worden.

Wisselen

 De traagste pitstop ooit ..... vuile was eruit, schone was erin en vol gas in de zuidelijke slinger van deze "Oud- en Nieuw"-Acht.

Plopperdeplop

Van de gefeliciflapstaartte dan maar ...

en

een

s

p

e

t

t

e

r

e

n

d

2013

.