Let niet op de rommel. Er wordt druk gewerkt aan de afwerking. Bestaande lay-out moet aangepast en waar dat niet lukt krijgt de vormgeving een draai. Ondertussen gaat het gewoon verder. Het leven, het geëmmer met de woorden, de zoektocht naar niks en de zekerheid dat alles ooit vanzelf ophoudt, zoals ook meneer Danzig vandaag zijn laatste (dans-)pasjes heeft gechoreografeerd.
Vandaag, zo'n dag die maar in de startblokken blijft hangen, met regelmaat op Twitter gekeken en voor de zoveelste keer valt me het hoge ADHD-gehalte op. Ik ken mezelf en mijn eigen trekjes, maar verbaas me over het feit, dat ik niet alleen geen uitzondering ben (Dat is altijd shit!) maar dat het met grote regelmaat gerust een stuk heftiger kan. Was het ooit een uitzondering en is het straks regel? Rennen, rennen en net niet je nek over jezelf breken?
Het is jammer dat het nog geen voorjaar is. Dan kon ik rustig in mijn tuintje gaan zitten en alles weer uit zijn of haar voegen zien groeien. Dat mis ik dus in de moderne zogenaamd sociale media. De rust! Het moment dat genomen wordt om stil te staan. Laat die kool groeien en ondertussen bedenk of zoek naar een bijpassend recept om er straks van te genieten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten