Mantra

Puf-puf,
(Rustig inademen tot in de tenen en daarna laten gaan, stromen.)
Puf-puf,
(Rustig inademen tot in de tenen en daarna laten gaan, stromen.)
Puf-puf,
(Rustig inademen tot in de tenen en daarna laten gaan, stromen.)
Puf-puf,
(Rustig inademen tot in de tenen en daarna laten gaan, stromen.)
Puf-puf,
(Rustig inademen tot in de tenen en daarna laten gaan, stromen.)
Puf-puf,
(Rustig inademen tot in de tenen en daarna laten gaan, stromen.)
Puf-puf,
(2013 inademen tot in de topjes van de tenen en 2012 laten gaan, vertrekken.)

Bodyguards

 Een aantal weken geleden bleek de lokale schoorsteenveger op deze heerlijke voorjaarsachtige winterdag aan de vooravond van Kerst bereid om zijn laatste uren voor één van de belangrijkste familiefeestmaals in Frankrijk te besteden aan het vegen van rookkanalen ipv culinaire topprestaties te leveren in zijn keuken. Nu kon hij het weer niet vooruitzien, desondanks verdenk ik hem van een lichte afkeer van het kookgebeuren. Wetende dat hij minder schoon werkt dan zijn vele malen jovialere en enthousiastere voorganger had ik het schoonmaken van keuken en woonkamer maar even gelaten voor wat het was: vuil!

 Afspraak was 14u en met welhaast on-Franse stiptheid hoorde ik grind of gravel knarsen onder wat best weleens autobanden konden zijn. Zoals wel vaker ben ik alerter dan de honden. Benieuwd welke kant van het huis de goeie man zou kiezen, liep ik naar buiten. Eén kant had ik al wijselijk met beide auto's geblokkeerd dus keuze was er nauwelijks. Hij moest naar de kant van de keuken, maar uit wat ik zag, kon ik geen bedoeling duiden. Op dat moment valt het dubbeltje bij Sammy en stuift hij in volle vaart en blaffend naar buiten, trouw gevolgd door Katrien die vooral toch niks wil missen.

 Prachtig weer, deuren open, nooit problemen gehad met de honden dus ik laat ze rustig begaan. Net op het moment dat ik naar de goeie man wil toelopen om te zien, wat hij dacht te gaan doen, gooit hij het stuur naar rechts, geeft vol gas, slipt achter weg naar links en verdwijnt naar de huisjes en verder weg over de oprit ...... In de zomer zou het een gigantische stofwolk hebben opgeleverd, nu kon ik alleen keihard lachen ....... de schoorsteenveger op de vlucht voor mijn watjes.

Afronding

 Nog een tapijt dooie vliegen, de laatste haren van al wat hier rondloopt en de hartnekkige stoffilm, die alles zo heerlijk kalm grijsgrauw kleurt, dan poets ik niet meer voor volgend jaar. Allemaal pure energieverspilling. Hoe schoner je het maakt, hoe sneller je ziet, dat het vuil wordt. Leuk als bezigheidstherapie, maar laat ik daar nou geen behoefte aan hebben. De enige plek waar de zin van schoonmaken mij niet ontgaat is in de keuken. Dat is geen uitnodiging om een menu vanaf de vloer te degusteren, maar voor de rest kan alles als bord dienen, d'r kan hooguit een afdruk van een kattepoot op staan.

 O k*t, ik vergeet de berg oud papier, die inmiddels bijna de onderkant van de hanglamp heeft bereikt. Volgens mij zitten d'r nog een paar openstaande betalingen tussen. Altijd slordig, zelfs in deze tijd van het jaar. Maar eerst de lijken, dan kunnen die morgenvroeg mee met het vuil. First things first!

Magertjes

 Mijn vroegere Oosterbuur zou zeggen "Die Liebe ist aus." December gaat op alle fronten de slechtse bezoekersmaand worden van 2012. Het ene blog wordt harder getroffen dan het andere, maar de tendens is gelijk. En dat ondanks al die met warme chocomel overgoten lange gezellige winteravonden, waar bij de juiste achtergrondverlichting een Pc-scherm bijna net zo knus flikkert als een openhaard.

 Het is de tijd voor intro- en retrospectie. Avond aan avond druk bladerend door al die berichtjes opzoek naar die paar woordverzamelingen die net iets meer dan de rest wisten te prikkelen, maar welke waren dat ook weer? Dik elf maanden ruim gevuld met tekst. Tekst die je hopelijk laat glimlachen, misschien soms een "Ach" aan je gedachten ontlokt en wie weet zelfs sporadisch een vergeten ergernis laat terugkeren?? Maar vooral tekst die je voor het overgrote deel alweer vergeten zult zijn. Schaam je niet. Kan de beste overkomen. Ik heb er ook last van.

 Maar hoezee-hoezee, het vergeten rolt de rode loper uit voor een reprise. Terugbladerend herverzink je in een wereld, die je hebt gevolgd, misschien wel hebt proberen te begrijpen. Achter elkaar lezen geeft een heel ander effect dan het verstouwen van een dagelijkse dosis. Lijnen lopen door, los zand krijgt consistentie, misschien ontstaat er wel overzicht. Noem het onbewust, maakt me niet uit, maar hoe fragmentarisch het ook lijkt als je dag voor dag neemt, het blijft verbazingwekkend hoe overduidelijk rode draden ononderbroken door het geheel heen slingeren. Probeer het maar.

Mispoes!

 Niks veranderd. Het had zo mooi kunnen zijn. Net voor het eind van het jaar alles alsnog "geregeld". Eindelijk geen gezeur meer van mijn lijf, een punt achter alle illusies, bevrijdt van de last der lusten, finalement een paar uurtjes zorgenloze qualitytime geheel en al voor mezelf, dat ene echte toppen zonder ooit nog af te dalen. Helaas, pindakaas. Heeft weer niet zo mogen zijn. Je moet ook alles zelf doen. Ergens op verheugen, dat is vragen om teleurstelling.

Chaos

 .... ik parkeer de camper van dubbelgelede stadsbus formaat in de hoek van de camping. Mooi in het oude Utrechtse bordeauxrood. Druk met het wegjagen van familieleden. Ik wil mijn rust. Zie door de schietgaten twee driemasters naderen onder vol zeil. Een wit, de andere blauw. Betrap iemand in mijn douche en trap die meid naar buiten. Heb mijn rug nog niet gekeerd of een ander typetje met rugzak om staat verbaasd te kijken midden in de immense ruimte. Ook die naar buiten. Nergens tijd voor. Druk met iets wat af moet. Tafels vol boeken en een vader die zich erg ontevreden overal tegenaan meent te moeten bemoeien. Een stel glimmende fietsen staan me in de weg. Type vtt maar met ovale wielen. Vraag aan de aanwezigen waar die vandaan komen en of ze niet weg kunnen. Vlieg trap op terwijl het water naar beneden stroomt. Ga zitten en vloek alles en iedereen stijf. Ober komt langs met koffie en verbaasd zich grinnikend over de borrel die al voor mijn neus staat. Achter me grommen drie honden, van die overdimensionale gedrochten met te korte poten. Alle drie hebben ze een schoen in hun bek. Ik loop langs, verstevig de constructie van de badkamer en ga ondertussen een lange trap af. Beneden blijkt dakterras en er is feest. Men mist vanalles en ik vlieg de trap weer op. Door grote legen ruimtes gaat het vloeiend trap op en af maar een doel ontbreekt. Ik schuif de boeken van me weg en pak een fiets. De boten zeilen dwars door de bus heen en de badkamer lekt nog steeds. Ik duw de mensen links naar buiten en rechts lopen ze gemoedelijk keuvelend weer naar binnen .....

Gekte

 Eén keer per jaar stel ik me tegenwoordig nog bloot aan de ongebreidelde fantasie van wat bij elkaar gesleept en geflanst wordt onder het mom van koken, smaak en gezelligheid. Van kookglossy tot kookstory, alles brengt met de feestdagen in het vooruitzicht een extra speciaal nummer "Hors série" met daarin de trendy musts en all time traditionals. Ik pik drie of vier bladen uit, goed voor zo'n 350 recepten, foto's, opvallende veel dezelfde advertenties en massa's overbodige hebbedingetjes.

 Eén -grote- koffie verkeerd verder zijn de pin-points gezet en heb ik met -wederom- stijgende verbazing de nieuwste ontwikkelingen op het keukenvlak voor 2013 in kaart kunnen brengen. Het viel een beetje tegen dit jaar, maar de Kenwood Cooking Chef maakt in z'n eentje een hoop goed. Mengen, mixen en weet ik wat niet allemaal, maar tegenwoordig met de mengkom direct op een inductie-kookplaat: klaar is kees! Doet me denken aan de broodbakmachines. Je flikkert er 's avonds vanalles in en 's morgens heb je een baksteenvormig vers brood om te bikken. Doe mij dan maar de vernieuwde messen van Wüstenhoff met luchtgaten en loslaatrichel ..... eindelijk geen gek*t meer met van die aan je mes plakkende plakjes. Tenminste dat belooft de reclame.

 Qua koken moet de burger dit jaar aan de kaviaar. De kweekbakken in Frankrijk zijn inmiddels blijkbaar zo produktief, dat ze het spul kwijt moeten aan de straatstenen. Dus dit jaar naast de oesters, ganzenlever en zeeduivel of St. Jacobsschelpen niet alleen de truffel als decoratie maar ook kaviaarkorrels.

 Alles oninteressant maar leuk kijkvoer. Hier wordt het dit jaar iets met vele kleine hapjes, gaspacho's, mousses, oesters, kreeften, gecompliceerde wildsauzen, uitzonderlijke kazen en fruitige toetjes. Allez, kom op dagen.

Ma(ar)ja

 Mag wel hopen dat me het genot van al dat aankomende lekkers is gegund. We hebben 12/12/12 overleefd, laat de beker van 21/12/12 ook maar voorbijgaan. Zo'n ondergaande wereld is zóóóó jaar nul gedoe, dan kun je beter roken. Het kan ook nooit natuurlijk, dat ze in die Zuid-Amerikaanse pré-historie al een algoritme wisten te verzinnen, dat zijn tijd zover vooruit was. Laat dat gedoe maar aan Google over en zijn steeds betuttelendere invulling van zoekopdrachten of aan een beetje Oost-Europese crimineel die het Westerse banksysteem wil laten ploffen. Ben trouwens benieuwd waar zo iemand dan dat geld laat. Ik neem aan dat hij zo zijn twijfels heeft bij een beetje bank. Maar dat terzijde.

 Nee zeg, met die overvolle koelkasten, waar straks de details nog tussengewrongen moeten worden, wil ik ook wel ff het dak van de keuken koken. Schuif maar door naar 21/12/21, hebben nog voldoende tijd om gedegenere uitvluchten te verzinnen. Nu eerst opzoek naar passende smaakcombinaties, kleurcomposities en textuur mozaïken.

Verleiding

 Geld pinnen voor je de stad in gaat, is fout. Met honger een supermarkt inlopen voor de wekelijkse boodschappen is financieel-technisch niet slim. Een horeca groothandel binnenlopen net voor de feestdagen voor een paar kleine dingetjes, die je daar nou net wat makkelijker kunt krijgen dan in ieder andere supermarkt, is werkelijk het stomste wat je kunt doen. Laat ik me bij mijn eigen neus houden; dat is het stomste wat ik kan doen. Maar wel lekker. Vreselijk lekker.

 Wat oorspronkelijk makkelijk in een winkelmandje had gepast, was anderhalf uur later met moeite in de koffer van de auto te verstouwen. Niks onzinnigs kopen en toch op 1 of 2 dingen na allemaal spul op die immense bouwvakkerskar, waarvan ik de noodzakelijkheid alleen via slinkse omwegen kan legitimeren. Een moment terug in de tijd. Ff doen alsof ik nog vol in bedrijf ben en grootse plannen koester voor de feestdagen. Eindelijk gezwicht voor een leuke combi van amuse-glaasjes, mezelf verwend met een pure chardonnay champagne, Belgische bieren ingeslagen, een kistje cantharellen, speciale fruit- & groentesoorten, wat dom blikwerk, kruiden, zuidvruchten, een mooie rosé, een stoot Italiaanse espresso-koffie in de steeds zeldzamer wordende normale pakken ipv pads ..... en een berg superzacht toiletpapier en nog meer van die dingen waarvan ikzelf waarschijnlijk alleen de lol snap.

 De basis is geslagen, de details vullen we lokaal in. Laat de feestdagen maar komen. O shit .... mijn cadeautjes vergeten. En ook de boom waar ze onder moeten. Gut gut gut, wat heb ik het druk.

Effect

 Het lijkt er zowaar op dat mijn droog-weer-dansje van een week geleden langzaam vrucht begint af te werpen. Het zou toch werkelijk eens een keertje "Klak-Boem" gaan. Wens nog niet bedacht of het resultaat is al te aanschouwen. Ach ja, de tijd waar sprookjes nog werkelijkheidswaarde hadden. Je moet toch aardig seniel worden, wil je daar twee keer in je leven van kunnen genieten. Voorlopig ons maar hard vastklampen aan de wetenschap dat ooit, ooit na de regen weer de zon zal schijnen.

 Ik ben er wel voor om de neerslag van 2013 cadeau te doen aan de sahelgordel. Mooi gebaar? Niet? Kunnen ze daar weer twintig jaar op een houtje kauwen, maar dan wel een vers houtje. Wel eerst ff een wetje door het Europese parlement jagen, dat de boeren in 2013 niet voor droogte-compensatie in aanmerking komen, anders kunnen die aan het eind van het jaar weer een nieuwe, grotere tractor kopen en wordt mijn oprit nog breder en dieper kapot gereden, dan nu al het geval is.

Champagne!

 Negentien keer in een stukje ter sprake gebracht, maar het nooit tot titel geschopt. Bij deze!! Voor alles schijnt een eerste keer te zijn en die is voor champagne al errrrrrrrrgggggggg lang geleden. Een drank voor feestelijk gelegenheden, maar ik kan uit ervaring verhalen van z'n weldaad als troostrijk vocht. En daar ga ik 'm vanavond maar eens voor inzetten. Een poging om die ellendige regen weg te spoelen. Beetje wrang misschien om nattigheid met geestrijk vocht te verdrijven maar niet geschoten is altijd mis. En mocht ik desondanks ernaast treffen, dan zijn er slechtere zaken om mee opgezadeld te zitten dan een aangebroken fles champagne. Zeg nou zelf.

 Proost! Aldus knalde net de kurk onbeschoft de ruimte in, daarbij zorgvuldig plafonds, vensters en spiegels mijdend. Driebanden is me nog niet gelukt maar over twee muren spelen is een makkie. Cheers op Piet, aan wiens nagedachtenis ik wel al woorden heb besteed, maar nog niet heb begoten. Waar de regen niet goed voor is. Nog ff en ik belazer me op de welbekende universele wijze en dicht het kl*te weer nog positieve kanten toe. Snel een slok om erger te voorkomen.

 Het plenst, het klettert, het sopt en deprimeert. We hebben het dan over de regen. Vanochtend uit het oosten, vanmiddag uit het westen. Of die fles voldoende is om alle die milliliters per vierkante meter het hoofd te bieden, is maar de vraag. Zet straks wel The Wall op mijn oren als ik slapen wil, ben niet zo'n fan van zacht getik tegen het zolderraam. Is zoiets als het gedrum op het tentdoek en als dat zes weken voortduurt, ik kan je garanderen, daar hou je wat aan over.

Kronkels

 Tijgeren door de modder. Ploeteren, afzien, mannen onder elkaar, zinloze bezigheden, misplaatste bravour, vaderland, camouflagepakkie, eerbied voor de vlag ....... onze krijgsmacht. Het heeft geduurd tot ik het leven recht in de ogen durfde te kijken en toen mocht van mij die hele onzin op de brandstapel. De kerk had het nazien al een paar jaar eerder ondervonden, maar wat geeft het, wijsheid kost tijd. Daarna vloog de arbeidsethiek uit de bocht, werd het sociaal bezig zijn op haar nummer gezet en onlangs heb ik de rest van wat men gevoeglijk onder "leven" bijeen veegt er achteraan gesmeten. Je zou denken: "Ik ben verlost!"

 Theorie en praktijk. Wens en werkelijkheid. Hardnekkige mechanismen en andere terreur. Het moddert voort en lost elkaar af. Wat je hier ontglipt, grijpt je elders in je kraag. Moeders ontworsteld, ligt de rest van de andere helft van de wereldbevolking klaar om je te ketenen. Instanties uitgeschakeld, registraties ontzenuwd, fungeer je uiteindelijk voor andere administraties weer als schietschijf. Krijgen doen ze of het je toch, is de boodschap.

 Ok, we geven ons over. Dat is natuurlijk het diepere accepteren. Geef wat je hebt, doe wat je gevraagd wordt, pas je aan en loop netjes in de pas.... Illusies, jongens, illusies. En ditmaal zijn het niet de mijne. Ik wroet voort, ontwijk, trek de gewenste grimas, murmel wat ogenschijnlijk gewensts en poets de plaat. Desnoods tegen de stroom in.

Check

 Het is soep geworden, maar dan heldere soep met engelhaar, geen aardappelen en ook geen vermicelli al lijkt het er veel op. Maar ja, dit is Frankrijk, dus anders. Eigenlijk zou je wel kunnen stellen, dat het vermicelli is, maar daar kom je niet ver mee. Vermicelli kennen ze hier niet, wil je dat hebben of iets wat er verdacht veel op lijkt, zul je naar engelenhaar moeten vragen. Misschien hangen ze de vermicelli hier wel in de kerstboom. Ik zal er dit jaar extra opletten.

 En de soep werd traditiegetrouw voorafgegaan door .... ??, precies ja, port! Doen de Engelsen het bij de kaas dan gebruiken de Fransen het als apéritif. Met whisky hetzelfde geintje. Maar laten we bij de maaltijd blijven. Na de soep was er ham, ham en pâté. De gekookte en de rauwe uit de winkel en de pâté uit eigen keuken met hertenlever als voornaamste ingrediënt. Natuurlijk rosé, tegenwoordig ook hier uit het tappak. Het hoofdgerecht was wederom hert, maar dan spierweefsel compleet gegaard zoals dat bij wild wild hoort. Bonen als bijgerecht, geen spercie-varianten maar gedopte witte bonen, bruin gebakken uien en natuurlijk ruimschoots knoflook. Vervolgens sla, rode uien en drie soorten kaas, rode wijn, appeltaart, koffie en de rest van de rode wijn.

 Niks te vieren dus, maar die twee hadden rustig een fles champagne op hun energie kunnen optrekken. Dat wil wel eens minder zijn. Wat een gekibbel zeg. Mn moeder's had babbels en de behoefte om voet bij stuk te houden. Meerdere keren kwam er een welgemeend "Merde" van de andere kant gevolgd door een diepe zucht, waarna een relativerend verhaal enkel meer olie op het vuur gooide. Pittig middagje. Ik moest wel (glim)lachen.

 Huiswaarts met een half ree. Bout, schouder, filet, ribstukjes .... de hele meuk met ragout èn pâté!! Daarbij 20 eieren en een kilo of 4 sjalotten. Mijn feestdagen zitten gebakken, alleen de boom nog.

Dip

 Mooi dat het weer niet wil. De mid-month dip! Het enthousiaste van het nieuwe is er weer vanaf en de zin in werken ontbreekt nog. Modder, modder en ergens zal het wel weer in beweging komen. Vanmiddag eerst maar eens een hapje buiten de deur doen. Niks culinairs qua restaurant en zo maar naar het enige adres, waar je kunt eten en met meer terug komt, dan je gaat. Een reebout ligt op me te wachten en eieren zullen er ook wel bijkomen, verder bestaat er de kans op aardappelen, uien, diverse bieten en wortels. En natuurlijk minimaal een vijf-gangen menu met bijbehorende drankjes.

 Laat ik een gokje wagen: we beginnen met een port of twee, dan iets met ham, worst, pâté en augurken of gezien de tijd van het jaar eerst nog soep, aardappelsoep met allerlei andere groenten. Inmiddels is dan de rosé opengetrokken. Volgt iets van wild met twee kleuren sperciebonen gebakken in knoflook. René schenkt bij. De volgende gang is sla, nog steeds van de koude grond, met rode uien en een pittige zure vinaigrette. Bij de kaas komt dan de rode wijn ter tafel. Na de zelfgebakken vruchtentaart, nu waarschijnlijk met peren, en een karakteristieke kop oploskoffie wordt de rest van de rode wijn meester gemaakt, tenzij er iets feestelijks in de lucht hangt en bij het toetje de champagne is opengetrokken ...

 Tegen die tijd is het bij vieren en ik heb me inmiddels aangeleerd om me dan niks meer voor te nemen. Ik zorg zometeen dat voldoende hout binnen ligt voor de avond en dan is alles wat straks rest een wandeling met de honden .. That's my day!

Toeleveren

  Het schiet weereens niet op. Dat was weer een stukje, dat naar het andere blog is verhuisd. D'r mag langzamerhand wel wat tegenoverstaan potverdrie. Van dat "Leuk, dankjewel." raak ik niet onderste boven. Doe mij een portie afstand ... en het mag best ietsje meer zijn. Ietsje minder begripvol geneuzel, een trap onder die serieuze kont. Hup, ga elders zeuren & zeiken. Ik wil je hier niet meer zien voor 15 januari volgend jaar en dan nog alleen, als het niet anders kan.

 Waar zijn de leuke dingen en als die er niet zijn, dan graag die spiegel om het minder leuke op de gewenste manier te vervormen. Kijk als je kwaad bent in de spiegel, weinig dat komischer is dan die serieuze, kwaad verwrongen kop. Daar kun je met goed fatsoen niet naar kijken zonder in lachen uit te barsten. Dat, maar dan met woorden. Weg kou, weg ergernis, weg onvrede, weg wachten, weg omstandigheden, weg wat maar niet willen lukken, weg, weg, weg.

 Kom maar op! 300-350 woorden, leuke binnenkomer en nog leukere uitsmijter en opweg van de een naar de ander iets herkenbaars op de korrel nemen. Makkie. Eitje. Net die andere blik vanuit een niet vanzelfsprekende hoek geworpen en in orginele taal vervat. Daar hoef je niet voor op mythologische rijdieren door niet-bestaande werelden te galopperen, integendeel! Poten in de hedendaagse stront en je vooral blijven verwonderen, verwonderen en nog eens verwonderen en misschien ook wat verbazen. Meer is het niet .... dacht ik.

Bouwstenen

 Op je wenken bediend worden of zoeken naar wat je wilt? Wat heb je liever? En klopt het wel? Is wat je het liefst zou willen niet het slechts denkbare alternatief?

 Wordt het allemaal zoveel beter als je aangedragen krijgt, wat je zou willen?

 Het idee stuit me al van dien aard tegen mijn borst, dat verdere overwegingen zinloos zijn.

 Toch is het streven alles te bedenken en wordt als het effe kan de wens als hapklare brok gepresenteerd, die je enkel nog hoeft door te slikken.

 Wil je dat?

 De mens is het welbekende kuddedier en laat zich 'en masse' in dubieuse richtingen sturen. Dat is makkelijk en voorkomt wat vele malen belangrijker is: reactie!!

 Nu er achter zien te komen waar dit op sloeg ...

Vrouwen

 Heerlijk, zo'n stukje dat in Twoggen begint en in Omg eindigt. Meestal is het omgekeerd, maar hoe het ook zij, daar waar je begint, ben je het uiteindelijk kwijt. Dus kan ik hier weer opnieuw beginnen. Werkverschaffing. Copy-jatterij, al is het in eigenbeheer. Hoe makkelijk het onderwerp ook is, tweemaal zeuren en zeiken voor één cent is een citroen uitwringen als je hem net hebt uitgeperst. Kleine kans dat daar nog een bruikbare hoeveelheid sap uit valt te knijpen. Dus we laten de vrouwen voor vanavond verder met rust en zien morgen verder.

Twiggen

 Het lijkt wel getwitter dat getwog en het andere woordenblog. Ruim 700 stukjes in een jaar tijd. Niet onlogisch als je dagelijks iets ventileert over twee kanalen en dat een jaar lang volhoudt, toch nooit op deze manier daarbij stilgestaan. Daar ging het ook absoluut niet om, want dan had ik vast hoger in gezet, op een mooi getal, bijv. 1000. Maar zo ineens vanavond, terugblikkend bij gebrek aan inspiratie, toch een beetje stil van. Op mijn borst kloppen zou onzin zijn, maar op mijn schouders is niet misplaatst. Een goed moment om me af te vragen "Hoe verder?"

 Vooralsnog zijn er geen tekenen voor zo'n krasse scheidslijn als me een jaar geleden overviel en er is natuurlijk geen enkele noodzaak om de veranderingen op te hangen aan kalenderjaren. Neemt niet weg dat naar mijn idee vanalles in de lucht hangt en ik misschien ook wel (weer) anders wil, verder. Continu over jezelf bezig zijn, kan niet anders dan gaan vervelen, is het niet bij hen, die mij volgen, dan wel bij mezelf. Tenzij je natuurlijk een zeer afwisselend leven leidt en daarin massa's beleeft, ondergaat, tegenkomt, hoort, etc. Hetgeen mij gelukkig niet is gegeven.

 Maar ook zonder een spetterend, groots en meeslepend bestaan valt genoeg te zien, te bedenken, te becommentariëren, op te zoeken in de rol van waarnemer. Terug naar mijn oude liefde, die ander in algemene zin en weg van het navelstaren. Alles zonder zwart/wit schakelingen. Gewoon (ietsje) minder navel en meer de wereld om me heen van miertje op de ontbijttafel tot en met de figuranten in het actuele wereldnieuws.

Routines

 Verandering van gewoontes doet leven, zullen we maar zeggen. Nu is het niet alleen later licht, maar moeten in de kortere ochtend ook nog kachels aangestoken en ramen gezeemd worden. Man-O-man, waar moet ik de tijd vandaan halen. Hup, snel een dagje sneeuw en dan kan de winter met de Sint mee naar Spanje. Voor al dat geld wat die Zuiderlingen vangen, zouden ze wel een paar jaar de zon naar het noorden mogen sturen. Kan hun werkmentaliteit alleen maar ten goede komen. Van op je reet zitten en dobbelen krijg je het niet warm. Dat is een noordelijk ervaringsfeit.

 Al die miljarden die straks verdwijnen als sneeuw voor de mediterrane zon. Het mag nog niet hardop worden gezegd, maar het feit staat er al. Nu hoef enkel nog de pretentie van goede wil een ogenschijnlijk concrete vorm te krijgen en het varkentje is gewassen. En faken daar zijn ze goed in, tenminste de Grieken. De rest heeft wat meer gewoon pech gehad of zoals de Spanjaarden verkeerd gegokt.

 Als van al die flappen nou een hele kleine fractie, als per toeval op een verkeerde rekening terecht zou komen, een rekening die geheel toevallig op mijn naam zou staan.... Niemand zou het merken, de put wordt er niet bodemlozer door en aan de noordelijke ergenis zal het ontglippen, maar mijn leven zou wel ff anders uitzien. Ik zou spontaan een uur eerder opstaan. Geld uitgeven kost tenslotte ook tijd.

Oei...

 Volgens mij gooi ik weer een paar blogs door elkaar. Het is er weer, die zuiverende boosheid! Klysmatisch gemopper. Mooi moment om de volgende babbellijn te reanimeren?? Wie weet, wie weet.

Plaatje

 Let op je gewicht, leef gezond, beweeg, eet minder, zowaar mediteer!. Niet roken, zeer gematigd aan de drank, vetverantwoord eten, minder vlees, vijfmaal groente en fruit, minimaal een half uur per dag bewegen, iedere week minstens 3x een inspanning met een hartslag over de 110...... Wat krijgen wij straks toch een prachtige lijken!

 Ik word steeds jaloerser op mijn opa en later mijn peetoom. Politiek en voetbal becommentariëren tijdens een spelletje kaart onder het genot van een elske in een achterkamertje vergeven van de sigarenrook. Aan chips deed men niet, daarvoor was er vlaai bij de koffie, allebei voorzien van room. Nee, geen van alle is ooit de oudste inwoner van Nederland geweest, iedereen was de leeftijd aan te zien en het bewoog met gekraak en gepuf. Maar de meesten hadden de zeventig ruim overschreden voordat ze knorrig maar tevreden hun laatste adem uitbliezen.

 Wat is toch in de Westerse mens en met name de Nederlander gevaren? Waarom laat men zich zo gek maken door industrie, overheid en dienstverlening?? Ok, anorexia is net zo fout als het andere eind van het spectrum. Misschien is het ook terecht, die uitersten als ziektes neer te zetten al is de trigger zelden fysiek. Maar die hele toestand ertussen?

 Ooit had je de dorpsgek en ook was bekend wie chronisch teveel dronk, voornamelijk zijn lul achternaliep of zijn vingers niet thuis kon houden als kinderen in de buurt waren. Je werd gepest als je te dun of te dik was, rood haar had, vreemd sprak of beter was op school dan de rest. Dit alles mag niet meer. Daar hebben we draaiboeken, regels, therapieën en desnoods medicijnen voor. Die laat je op de betrokkenen los en dan is gedaan wat moet en kunnen we ons met andere zaken bezighouden; met onszelf!

 Dit is geen pleidooi voor sociale controle. Zelf ben ik ooit zo'n wereld ontvlucht en zal daar nooit meer in terugkeren. Maar met die sociale controle is ook de keerzijde verloren gegaan: de betrokkenheid bij de ander, de buren, de straat, de wijk, het dorp.

 Pesten verdient geen schoonheidsprijs, maar van een beetje pesten ga je niet dood. Een dorpgek zette je in de zeik en de grootste lol had ie meestal zelf. Als pedofiel was je een paria en zo regelde zich meer vanzelf. Niet perfect, maar ook nu kan het beter, anders, minder gelijkhebberig en heul veul minder betuttelend.

Bullshit

 Het is weer een tijdje geleden, dat ik me niet meer kon inhouden. Als trouw lezer van de steeds minder aantrekkelijke Volkskrant wist en weet ik zeker, dat ik ooit een account heb aangemaakt. D'r wordt zoveel onzin geproduceerd in de afdeling Opinie, dat tanden op elkaar misschien nog wel lukt, maar de vingers van het toetsenbord houden simpelweg onmogelijk is. Toch nergens niks te vinden. Nu zijn computers per definitief dommer dan de stomste mens maar beduidend minder lui en bloedsnel. Dus als me vertelt wordt, dat mijn e-mailadres niet bekend is, dan snap ik dat niet, maar geloof het direct.

 Dan maar een nieuw account en ff  kort en krachtig reageren op de zoveelste berg onzin, die ene dame in een column over 'lijnen' bij elkaar wist te proppen. Daar wordt Youp voor betaald bij de NRC en die weet dat meestal een heel stuk leuker te doen. Pretendeert niks zinnigs te zeggen, maar doet dat mooi wel tussen de regels door. Het omgekeerde gebeurd veel vaker. Die misplaatste pretentie iets zinnigs te ventileren en niet verder komen dan saaie nonsens. Dan noem ik dat ..... Bullshit. Daar bestaan stempels voor liefst voorzien van rooie inkt en ik zou verwachten, dat die op de redactie van de Volkskrant in grote getalen rondslingeren. Zeker in het hoekje waar men anderen betaald om hun mening digitaal te woorden en het resultaat niet verder komt dan warrige onzin. Het voorkomt zinloze verspilling van geld, woorden en leestijd.

 Maar als het zo makkelijk kan, wil ik ook wel een stuk van die taart. Een groot stuk! Dat soort onzin produceer ik in twintigvoud op dagbasis. Lekker binnenlopen. Mogen de heren en dames van de redactie ook nog een beetje strepen en krassen voor het gevoel het niveau van de krant te beschermen. Desnoods dat zelfde krassen wat mijn commentaar  ten deel is gevallen. Na een dag is het nog steeds niet verschenen. Nu weet ik ook weer, waarom dat account niet meer bestond. De vorige keer natuurlijk direct weer verwijdert. Ik hou niet van censuur vooraf. Bij de Volkskrant wel en duidelijk ook van onzinnig gewauwel maar niet dat je het stierenpoep noemt. Of zouden ze het Engels niet beheersen??

Contra

 Nou een twogje en deze dag kan opgeborgen in de annalen. Nee, dan is deze dag nog niet voorbij. Absoluut niet. Dan hebben we gewoon voor vandaag het schrijversdeel van mijn bestaan gehad. Het klussersdeel is tussendoor ook al aan z'n tax geholpen, dus wat rest? Precies! Eten, drinken, n.... Niet te enthousiast!

 Eerst maar eens aan de dode vis, want sinds ik heb begrepen dat bloemkool ook gevoel heeft, is de aantrekkingskracht van groenten nog kleiner geworden dan ie al was. Eindelijk bevrijdt van dat smerige melksausje. Meelwormen en sprinkhanen lijkt me een uitstekende straf voor de patat-met-cola generatie, dan hou ik het gewoon bij koe en soms wat dooie vis.

 Volgens mij moet je vooral niet teveel veranderen. Als je lijf niet beter weet dan chips en bier, kun je daar naar mijn idee knap oud mee worden. Alleen, niet de fout maken om halverwege ineens verantwoord vega te gaan. Dat is een regelrechte aanslag op je eigen leven. Omgekeerd natuurlijk idem dito. Zogenaamd gezond opgevoed maakt dat chips en cola precies die kwalijk eigenschappen blijken te bezitten, die ze toegedicht worden.

 Smaakt je jouw sigaret? Blijf lekker roken. Kan je beurs het trekken en houdt je neus het vol? Blijf lekker aan de coke. Iedere dag een marathon? Ga je gang. Flesje wijn bij de onverzadigde vetzuren? No problem. Weer 80 uur en meer voor je ego en de baas in de stress? Het is maar wat je wilt. Het is nog nooit aangetoond dat iemand langer en gezonder had geleefd als hij of zij een ander leven had geleid. En dat zal ook nooit mogelijk zijn, want je leidt nooit meer dan dat ene bestaan!!!

Plaksel

 Iedereen kent het verschijnsel van plakkende deuntjes wel. Je wordt 's morgens wakker en de wekkerradio blèrt een populair deuntje je slaapkamer in. Als je pech hebt stampt de rest van de dag die melodie door je hoofd. Het werkt bij vrolijk, gewenste, ongewenste en uiterst irritante deuntjes, hoewel irritant wordt alles naar verloop van tijd. Die tikkende regendruppels op het zolderraam, ranja's met een rietje, bruggen over troebel water, de ontkenning van het neerschieten van de sherrif tot en met de bijna woordloze dreunen van de in elkaar stortende nieuwbouw. Ja, die laatste moet je wel ff weten.

 Nu werkt dat bij mij ook met woorden. Soms loopt je pardoes tegen een pakkend woord op en soms wordt het je het aangereikt. Eenmaal in mijn hoofd genesteld begint een soort wonderbaarlijke broodvermenigvuldiging maar dan met woorden: larderen, marcheren, garneren, anti-chambreren, maskeren,  fascineren, lamineren, marineren maar ook simpeler en dus minder mooi met leren, beheren of begeren, verleren. De aanleiding was dit keer het verwijt van badineren. Of is dat meer een compliment? Maakt niet uit. Eenmaal ontvangen bleef het woord maar rondjes draaien, als een verliefde puber voor de spiegel in aanloop naar wat tegenwoordig 'date' heet.

 Mooi, mooier, mooist. Woorden bieden tegen elkaar op in opzwepende ritmes. Sommige passen beter dan anderen en veroorzaken weer nieuwe reproducties van andere rijtjes. Steeds weer nieuwe en andere mogelijkheden en soms zelfs een volstrekt nergens op gebaseerde associatie en de doorbraak van een nieuwe stroom. Het kan je dag op de sloffen vullen en is vele malen minder eentonig dan het gerijm op een leuk muziekje.

Volgende

 Een moment voor mezelf, een moment ten koste van november. Inkrimpen met die pronte lijst onderwerpen. Terug naar de overzichtelijkheid van een aantal tussen haakjes. Het was een mooie schrijfmaand november, menig onderwerpje geslacht en geslecht. Nog een beetje meer de draak steken met mens & maatschappij en ik ga me wellustig in de modder rollen. Verkeerde tijd van het jaar, maar dat houden we dan te goed voor aanstaande zomer. Tenminste ..... als die d'r komt. Want ergens was er nog zoiets met Maya's en het einde van de wereld, hoewel Nostradamus' voorspellingen een beduidend eindje verder rijken. Hij was dan ook geen Maya, als ik me goed herinneren. Het is alweer zolang geleden, dat ik met ze heb geknikkerd. Het staat me allemaal niet meer zo helder voor de geest.  Methusalem moet daar ook last van hebben gehad. Je mag blij zijn, dat het leven niet eeuwig is, je zou na een eeuw of wat alles door elkaar gooien, mocht je het überhaupt nog weten.

 Nu is oud worden iets volkomen belachelijks, waar ze niet optijd een oplossing voor hebben bedacht. Ouder worden, ok, maar oud worden? Wat is daar de zin van, als je nieteens meer je eigen familie kent, laat staan je leeftijd? Beginnen aan een wandeling en er nooit meer mee stoppen. Dan doe je toch echt iets verkeerd. Indianen zijn zo slim en trekken zich op een gegeven moment terug en treiteren de geesten zolang, dat die hen uiteindelijk uit het leven verlossen. Of "La grande Bouffe", dat is ook wel een aardige vorm van Hospice, die helaas over het hoofd is gezien.