Tekenen

 Als ze niet bedriegen hangt er een volgend afscheid in de lucht. De beide tekstblogs naderen elkaar zo dicht, dat verder gescheiden houden krampachtige nonsens is. Misschien is het al iemand opgevallen, mij is het ook niet ontgaan. Maar getrouw aan mezelf geef ik niet direct op en doe wat extra pogingen om het orginele idee instand te houden. Aardig als het lukt, maar als het in 'modderen' blijft steken, dan is het tijd om de zachte heelmeesters de rug toe te keren.

 Het mes erin! Wat overblijft is een extra categorie in het OMG-blog. Over de naam heb ik nog niet nagedacht, maar die zal zich vanzelf melden.

 Nu moet ik natuurlijk nog iedereen bedanken en vooral al die Russische fans, die mij zo trouw gevolgd hebben. Voor een blog dat nooit geworden is wat het had willen zijn, heeft het nog best lang bestaan. Blablablurp!

 Het pogen was me een genoegen. Het resultaat is helaas steeds overal tussen blijven hangen. Dat is nù afgelopen!!

Russisch

 Ze zijn d'r weer. Het fenomeen blijft irriteren. Ineens schieten de bezoekersaantallen omhoog op de blogs en zijn de Russen weer geïnteresseerd in mijn wel en wee, maar niet heus. Leuk voor de statistieken maar verder volstrekt zinloos. Wat moet ik met 3 of 4x zoveel Russische belangstelling als uit Nederlandstalige hoek? Doe daar nou eindelijk eens iets aan, meneer of mevrouw Google? Het is geen porno-site. Behalve tekst valt er weinig te scoren. En die tekst is zelfs niet in het Cyrillisch. Back off. Al genoeg te stellen met de NSA en andersoortige piepneuzen. Gaat u ff aan de wodka en een bietje op de bank liggen. Mijn blogs, daar snappen jullie niks van en dat niet alleen vanwege het taalverschil. Nu wel luisteren graag anders ben ik verplicht om Vladimir te bellen en ik denk niet dat jullie dat willen. Siberië kent vast zijn mooie momenten, maar misschien is het beter de keuze daartoe in eigen hand te houden.

SS

 Oei, wat gebeurd er nou? De NSA? Nederlandse of Franse variant in de benen... Twee lettertjes, niet ingebed in een woord, plotse toename in de toch al 'gigantische' bezoeksaantallen, verdachte auto's in het struikgewas en irritant rondcirkelende drones. Tijd om me terug te trekken in het zorgvuldig uitgebouwd ondergrondse gangenstelsel. Eerst een korte check van de voorraden en daarna een test van het lanceringsplatform onder het meer. De toeristen hadden eens moeten weten. Alles naar wens. Ik kan van de aardbodem verdwijnen ....

 Natuurlijk stom om dat in een blogje met een bewust fout correcte titel  te vermelden, maar het is slechts één van de vele rookgordijnen, die nu wereldwijd worden opgetrokken. Namen noemen zou stom zijn, maar Duits dik en Amerikaanse sneeuw .... het werkt allemaal mee aan de goede zaak. Binnen 24 uur ontvouwen zich gigantische landingsbanen op zorgvuldig uitgezochte plekken om onze vrienden van SR234-56H7 met open armen te ontvangen.

 Het zou toch lachen, gieren en brullen zijn als er werkelijk zoiets zou gebeuren. Lul je daar maar eens uit! Voorlopig hou ik het bij het sauna-effect van hete soep.

Deuren

 Open deuren intrappen. Een irritante eigenschap als je ermee geconfronteerd wordt maar best grappig om te doen. Eentje doen? Rome is toch een geheel andere wereld dan LpM ....

 Hier is meer gras, daarvoor heeft Rome meer stenen, taxi's, winkels, hotels, trattoria's en zelfs meer bomen, wat dan weer verwonderlijk mag heten voor een stad. Maar zo open is die deur niet echt interessant. Sterker nog, behalve de Italiaanse taal ligt hier (bijna) alles onder handbereik. Al moet je er soms voor naar Toulouse. Wat omgekeerd minder duidelijk ligt. Had het verblijf langer geduurd, zouden de honden wel een gemis zijn geworden. Toch miste er nu iets en dat was het eigen plekje. De kamer had een dakterras moeten hebben, dan had ik het wel veertien dagen uitgehouden. Of straks, ooit misschien wel nog langer, maar dan wil ik kunnen koken, boodschappen doen.

 Een tijdje leven in Rome, zou niet verkeerd zijn, al zal het bijvoorbaat slechts tijdelijk zijn. Ideaal zou een oud huis met grote tuin in de nabijheid van een beetje behoorlijke stad zijn. De oude dromen keren terug. Maar ja, voor je ergens aan kunt komen, zul je toch eerst elders moeten vertrekken ...

Muse

 Waar is ze gebleven? Zou ze me nog kennen? Hoe gaat zoiets na jaren verstek laten gaan? Hoe reanimeer je een inspriratiebron? Hoeveel transpiratie vergt dat ene vleugje inspiratie? Als je die bokkende ezel eindelijk in beweging hebt, kun je met een beetje geluk nog net op de kar springen. Maar voordien ... Vleien, smeken, dreigen, spugen, alles behalve fysiek geweld met als enige resultaat een stevige stoot stront. Je kunt er nog net voor opzij springen. Non-verbale expliciteit.

 Kringen en kringetjes. In denken, in doen, in redeneren en overtuigen. Wil 'de wereld draaien' dan is al dat nadenken met alle gevolgen vandien zwaar ongewenst. Iemand moet dat ooit gesnapt hebben en bij gebrek aan ingebouwde genpatronen hebben weten te institutionaliseren, voordat ook maar iemand wist wat een instituut was. Het in banen leiden van eindeloze en nooit ter discussie gestelde activiteit voor wat nog komen gaat. Ongeacht of jij of anderen dat zullen meemaken, opmaken, nodig hebben, etc.

 Toch is er ergens in dat biologische mechanisme om de soort bezig maar vooral toch ook in stand te houden iets ingeslopen wat weinig of niks met leven en bestaan te maken heeft. Bijeen en mieren doen het uitstekend zonder leasebak, laptop, smartphone, Vuitton, Dolce & Gabbana, Nespresso, Nike, Lee, neptieten, tatoeages, IVF en de verder eindeloos aan te vullen reeks. Nu zijn wij geen mieren, maar de menselijke maat is zoek.

Mogelijkheden

 Platgetreden paden zijn saai maar gespreide bedden hebben wel wat! Eens zien hoe we dat gaan afhandelen. Het ijzer is heet en dan schijnt het bewerkt te moeten worden, mocht je willen, tenminste. Het zijn de kringetjes, die je kunt blijven lopen, je kop die je gerust kunt blijven stoten, je eigen voeten waar je over struikelt èn nog kost het een lampje of twee, drie en het liefst van bliksemkwaliteit voordat die neus eindelijk de feiten niet meer kan of wil ontwijken.

 Je weet wat je hebt of denkt te hebben en een paar stappen verder is de wereld weer dubieus. Maar waarom? Goede vraag, aan de verkeerde persoon.

 Ooit dartelde je en nu drentel je! Je kunt er prachtige beelden bij bedenken, maar het is de wereld die onder je voeten doordraait, terwijl jij stil blijft staan. Het is de trein die voorbij dendert, als jij er niet opspringt.

 Het zou leuk zijn als het werkelijk zo (simpel) was. Toch is er maar één manier om die ene draai te maken; doen!

Macaber

 Ritje Parijs-retour. Niks bijzonders. Daggie heen blazen, daggie terug sukkelen. Rustig op weg heen, drukker op de weg terug. Beide waarschijnlijk agv de vakantieperiode. Weinig verbazingwekkende hoeveelheden Nederlanders in de wielen. Het zoeft iets harder dan de gemiddelde Fransmens. Deden wij ook toen we nog geen Frans puntenrijbewijs hadden, maar verder heb je er geen last van zolang je nergens stopt.

 De behoefte aan koffie en de met de jaren toegenomen wijsheid maken een confrontatie met de medeweggebruikers echter onvermijdelijk. De mannenplee heeft gelukkig zelden last van opstoppingen en de koffieautomaten kunnen me gestolen worden, dus last van de massa heb ik feitelijk niet. MAAR .... als je het zure, kortgebekte en afschuwelijk slecht geklede zooitje om je heen ziet draaien, zou ik liever op een onbewoond eiland zitten.

 Waarom reizen mensen? Waarom zetten ze koters in de wereld? Wat is eigenlijk de zin van vakantie? Kofferslede op het dak, achterbak tot aan de nok gevuld, een hoop geschreeuw en corrigerend bedoeld gegil, kleren waarvan je ziet dat ze ze niet gewend zijn, een rolverdeling die hapert, ... . De feestvreugde, mocht die er al zijn, is soms bij de kids aan te treffen. Dan moet iedereen weer in de kar en daar zoeft het weer verder ..... doe mij nog ff een extra koffie verkeerd!!

Mmmmaar

 Als situaties hun tijd mogen duren krijgen de elementen de ruimte om hun plekje te vinden. Eindelijk de draai gevonden, komt het geheel weer in beweging. Wordt alles weer eens goed door elkaar gerammeld en heeft niks zijn plekje meer en dwarrelt alles door de lucht of het leven. Na pré-Rome en Rome nadert nu post-Rome z'n end en is het wachten wat de post-post-fase te bieden zal hebben.

 Post-post is weer pré en het pré is de aanloop naar een volgende bezoek. Alles leuk, alles aardig maar houdt het zooitje maar 'ns een beetje in evenwicht. Gras, gras, gras, gasten & gezelligheid en ondertussen maar niet de draad verliezen. Geen kunst aan natuurlijk, dat verliezen. Weinig nodig om grasmaaien in de schaduw te stellen.

 Het lullige is dat het stomweg moet gebeuren en nu de energie er is, wordt er aan alle kanten aan getrokken en niet alleen door het terreinonderhoud. Het leven wil alle kanten op, ideeën zijn nauwelijks te beteugelen, alles borrelt en bruist en loopt dood op gras en grasmaaien. Het is hollen of stilstaan, de achtbaan of het staren naar het plafond. Het een was het niet maar had alle ruimte, het ander is het helemaal en drukt de rest eruit. De plek was al te groot geworden door de veranderingen in mijn leven, maar aan het leiden van twee levens weigert deze plek iedere medewerking.

Mmmm

 Kleine dertig graden in de schaduw, 6 hectare water rondom je zwembandjes, fles champagne dobberend in de koeler-met-zwemvest en een toast uitbrengen op de karpers ..... Er zijn dagen, die maar met moeite slechter kunnen.

 Zondag, de enige dag in de week waar God's voorbeeld soms volgen doet. Klauwen uit de klei en de tanden in de tapas. Fruit, vis, vlees, groente. Gegrild, uit het zuur, met zout of alcoholisch beneveld. Het is de tijd van het jaar, die een beetje paradijs naar de kroon steekt. Niks niets uit Zuid-Afrika, Peru of Marokko. Gewoon wat je wilt, bij links om de hoek vandaag. En dat mag hier rustig ook Spanje of Italië zijn.

 De bbq kwalmt al een uurtje. Eigenlijk teveel eer voor die paar minuten die de sardientjes erop zullen liggen. Olijven, chips, peperpopcorn en van die scherpe dingetjes van gepofte rijst. Alles wijst in de richting van zo'n moment 'waarvoor je het allemaal doet'. Het pieken hoeft niet zonodig, want het dalen kan me gestolen worden, maar het bezig zijn ermee is een grandioos genot.

Ma

 Juli. Zon. Nationale feestdag, bijna (Frans). Hartje zomer en er was nog iets. Het ligt op het puntje van de tong, maar laat zich niet benoemen. Liet! Met het 'niet benoemen' benoemde het zich. Aha, verjaardag moeders. D'r zijn nog dagen te gaan, maar toch. De spruiten mogen weer in het gelid springen en acte de présence geven. Een wat tweeslachtige bezigheid in deze regionen.

 Zo snel het 'moeten' een verplichting pretendeert, gaat in een Pavlov-beweging de kont tegen de krib. Altijd al gehad, maar dan was het familie-totaal de verzachtende factor. De gelegenheid om één persoon een plezier te doen en zelf de resterende vliegen in één klap te vangen, wilde nog wleeens voldoende zijn om de streep te overschrijden. Die tijd is echter voorbij.

 Dat familie verwatert, is nooit een probleem geweest. Dat je diezelfde club ook zou kunnen mijden als de pest, is altijd iets onbegrijpelijks geweest. Maar het kan dus! Echt! En al is het maar voor een deel, het bederft ook de smaak aan de rest. Gelukkig is daar altijd weer het gras! De pest, de uitdaging, de vloek, het tijdverdrijf en de troost. Tijd voor een koele duik in het meer.

Maf

 Het bestaan is me bekend, de reclames ervoor kan ik me zo voor de geest halen, maar als je het met eigen ogen kunt aanschouwen, wordt de ongeloofwaardigheid pas kompleet. Bij het eerste exemplaar met een rare cijfercombinatie op het label denk je nog iets van 'drukfoutje'. Als de bedragen echter in omvang en aantal blijven toenemen, kun je weinig anders dan voor waar aannemen wat moeilijk te geloven valt. Het duurste gespotte exemplaar had een prijskaartje van 19.500 euro. Formaat geschikt voor 5 kilo aardappelen bij de groenteman zonder dat de lipstick in de verdrukking komt.

 Hoeveel kleingeld moet je teveel hebben om je snotlap in een handtas te stoppen van deze prijscategorie? Er zitten geen wielen onder, geen lampen op en geen stereo in. Handsfree bellen heb ik nergens aangeprezen gezien, de inhoud was aan grote verschillen onderhevig en het wenst de hele tijd gedragen te worden.

 De enige zichtbare luxe is het feit dat je er altijd drie krijgt, als je er eentje koopt. Om te beginnen het ding zelf, dan een stoffen bescherm-versie er omheen  -en natuurlijk niet van simpel katoen- en tenslotte de reclametas waar het geheel in verdwijnt en waar je de wereld mee kunt laten zien, dat de kwakkelende economie je niet koud laat.

Maffia

 Het brood staat op de rekening, de service is naar believen wel of niet inbegrepen, taximeters begeven het spontaan, paardenmenners hebben een uurloon van ruim boven de 100 euro, iedere Trattoria prijst zichzelf de hemel in en als je een beetje bijzonder restaurant treft ben je twee keer zoveel kwijt als hier in de buurt .... Italië in het algemeen en Rome in het bijzonder.

 Het kost ff schakelen maar dan is alles weer helder ook. De groepen, die achter hun gids aan drentelen, meestal een vrouw, die voor de herkenbaarheid iets in de hoogte houdt waar de kudde zich op kan richten. Verhouding Italianen - buitenlanders ongeveer 1:3, meer taxi's dan normale auto's, bijna zoveel bussen en politie in alle soorten, kleuren en maten. Maar lekker ijs! Overal hoedjes, parasols, water en soms iets orgineels te koop. Veel plat getreden paden en een heerlijke rust als je daar net naast stapt.

 De volgende keer graag geheel in stijl met een NCC. Een huurauto met chauffeur. In tegenstelling tot de officiële witte taxi's in alle denkbare vormen en merken, zijn dat zwart of donker blauwe limousines van uitsluitend Mercedes of Audi herkomst. Overal zie je ze staan. Wachten is het belangrijkste onderdeel van hun takenpakket. Wachten bij het hotel, wachten bij de winkel, wachten bij het restaurant, wachten bij het terras. Met een beetje geluk kunnen ze kleppen met collega's en anders zijn ze vooral verdiept in de spelletjes op hun mobiel.

Pronto

......

Lilaca

-concept-

Lilaca .... het kan altijd nog erger.....

1984

-concept-

regels en rechten. sturen en afdwingen. illusie van maakbaarheid. steeds meer dichtgetimmerde wereld. Sf van 50 jaar geleden.

regels zullen overtreden worden, afdwingen steeds erger (zie trajectcontrole), cameratoezicht, inbreken op Pc's, etc.

ooit begonnen met de tien geboden en nu vele verschillende wetboeken dik van meerdere honderden pagina's per stuk. En eigenlijk staat er niks meer in, steeds weer hetzelfde maar verfijnder en verder uitgekauwd.

Slowclean

 Koken kost tijd, voedsel produceren kost tijd, alles kost zo zijn tijd. Het kan natuurlijk ook allemaal sneller: magnetron, plofkip en vliegen van Limoges naar Eindhoven ipv met de auto naar Utrecht. Maar wat moet je in Godsnaam in Eindhoven .... Het sneller-snelst hangt me steeds verder de neus uit, zal ongetwijfeld met leeftijd te maken hebben, maar geheel éénduidig is dat niet. Altijd al liever die moestuin dan de groenteman. Verkies reizen boven verplaatsen. En ook bij poetsen is d'r nooit die neiging geweest om het snel-snel achter de rug te hebben. Waarbij ik er weliswaar geen hekel aan heb, maar ook nooit de behoefte heb gevoeld om er zolang mogelijk van te genieten. Nee, wel om het de tijd te geven, die het kost ipv het af te raffelen, omdat het nou eenmaal moet. Dan is het een best te verteren bezigheid. Kopje koffie tussendoor, wat andere zaken wegwerken, die je tegenkomt, en uiteindelijk stap je dan toch met een voldaan gevoel, die goor naar schoonmaakmiddel stinkende badkamer binnen en maakt de boel met een goed gevoel weer smerig.

Dingen

 Verenigde Staten, Linux, Chrome .... de 8000ste pageview op het OMG-blog. Niks bijzonders, maar weer een mooi getal. Pageviews : anderhalf jaar aan dagen geeft iets van 15 hits per dag, alle rare Russen en andere onverlaten meegerekend. Voorlopig nog niet interessant genoeg om opzoek te gaan naar adverteerders. Dus geen vrees, alles blijft bij het oude, ik ga geen google-rekenmethodes loslaten op mijn lezers noch op mijn onderwerpen. Die Ferrari koop ik wel zelf schaal 1:24 of pruts 'm in elkaar op 1:10. Lekker met een afstandsbediening, heb ik altijd willen hebben en nooit gekregen. Misschien maar eens zelf kopen. Of zo'n heli met camera ... Lijkt me prachtig. Bent er natuurlijk zo op uitgekeken, nog afgezien van de vraagtekens die je kunt zetten bij het 'gluren bij de buren' vanuit de lucht. Protesteren tegen het gebruik van drones en zelf de buurt in de gaten houden met je speeltje. iPad gestuurd. Hypocrisie ten top ... maar wel leuk.

 Of de honden zo'n actioncamera ombinden als een helmlamp bij een speleoloog en dan hopen, dat ze er in volle vaart van tussen gaan! De wereld waarnemen vanuit het perspectief van de viervoeters, incl, de terugkeer naar de baas als het ff meezit. Waar je vanuit een mooi pageviewgetal al niet terecht kunt komen. Ook altijd al gewild om camera's hier op het terrein op te stellen en te zien wat er allemaal gebeurt en passeert, dag en nacht. Tot op heden echter nooit het geld voor de installatie over gehad. Afscheidscadeautje, misschien??

Slagveld

 Feesten gefeest en leed geleden, scherven opvegen, tapijten uitkloppen en wijnkringen wegboenen van de achterhaald glazen tafelbladen. De afwas doet Jan Steen wederom verbleken en de rest laten we maar netjes in het midden. Een slagveld en zo ziet het niet alleen uit, zo voelt het ook aan. Maar dan de dag na de slag, als de zon aarzelend opkomt, de dauw optrekt in dampslierten en de weeïg zoete lucht van het verspilde bloed zich vermengt met de frisheid van de ochtend.

 De slag is geslagen, uitkomst onbekend. Voorlopig wonden likken en de omgeving scherp in de gaten houden. Is het genoeg geweest of moet d'r zonodig nog een keer iets geprobeerd worden? In trance en slowmotion wordt alles terug op z'n plek gezet en gelegd. Het ergste vuil met de mouw weggeveegd, het vuilnis bijeen geschoven en de eerste koffie sinds dagen weer genoten. Zinloze dagelijkse routines om je aan op te trekken. Straks een vrolijk muziekje en dan is het weer tijd voor Champagne, ware het niet dat de laatste net gesneuveld is.

Titanesk

 Aan de dageraad na de vooravond van de grote slag. Zorgvuldig de mogelijkheden vanuit alle hoeken en kanten bespied, toegankelijkheden in kaart gebracht en al wat plaagstootjes uitgedeeld. De vijand lijkt nietsvermoedend, want geloof natuurlijk voor geen meter, dat die grote slag nou net geslagen gaat worden.

 Het slagveld van afstand in vakken verdeeld, de plastic mappen klaargelegd en de archiefladen schoongeveegd. Eerst een hapje en dan storten we ons met waardige doodsverachting op de stapels. Urenlang zal het resultaat in stofwolken verborgen blijven, maar als het stof is uitgedwarreld, zullen ze allemaal hangen, die papieren, de jarenlang terugkerende ergernis. En dan enkel nog standhouden. Het zal me verbazen, mocht het lukken. Maar eerst schoonvegen die tafel en wat jammer dat dat niet met het waterkanon mag.

Nep

 Wordt als man geboren en voel je vrouw. Heb twee benen en wil er maar één. Ben mens en verlang ernaar een beer te zijn. Loop te kutten met je leven en kom niet veel verder dan je klote voelen.

 Hoppa, we gaan er het beste van maken, passen ons weer een keertje aan, doen ons best en eigenlijk wil het wel lukken, maar het blijft laf smaken.

 Wat ik heb wil ik niet. Wat ik wil heb ik niet. Voor een deel is het luxe geleuter, maar het is vooral jammer dat het merendeel van de rest er de tijd en vooral de mogelijkheden niet toe heeft, krijgt, neemt.

 Is dat wat de mens doet, dat wat de mens wil? Eindeloos sloven, afgeschoven worden met een fooitje en zien dat een paar types aan de top daar uitgebreid van genieten?

 Is dit leven? Is dit de natuur? Dan is de natuur fout. In feite is de gemiddelde mens niks meer of minder dan een koe. Je wordt je levenlang uitgemolken en aan het eind leggen de melkers je biefstukken nog op de bbq.

Hoez(o)ee

 Stakende longen, zwermende bijen, botte messen, uit het niets opduikende zenuwen en een lek geprikte motivatie .... Wat was het toch weer een bijzondere dag. Je zou toch werkelijk niet willen ruilen met zo'n leasebakrijder, die na een dag sociaal mediacircus op kosten van de baas probleemloos kan aanschuiven aan de door zijn Truus gecreëerde zesgangen voorspelmaaltijd ... gèt, wat fantasieloos.

 Doe mij meer gras, hoger gras, onwilliger gras, rijper gras, nog meer pollen, padden, hamsters, adders, hazen, vossen, tijgers en olifanten. Dat zijn de dagen waarop je terugblikkend tevreden op je borstkas klopt en de Tarzankreet verbetert. "Me Jane.." of hoe zat het ook weer? Maakt niet uit. De lianen slingeren nog na en die uit gras bijeen gevlochten hangbrug ligt morgen op z'n plek. Zo gaat dat in de wereld waarin mannen nog mannen mogen zijn. En zonder vrouw is dat geen kunst. Heb begrepen, dat anderhalve generatie verwijfde kereltjes in de omscholing moet. En wie bedenkt dat .... precies vrouwen. Het is nooit goed, nooit genoeg, zelfs als je doet wat gevraagd cq. verlangd wordt. Dat er trouwens mannen te vinden zijn die zich daarvoor hebben laten lenen, duidt toch op z'n minst op een universum gestuurde dip in de genenpool.

 Vroeger had men die watjes dat soort ideeën wel uitgedreven. Maar wat wil je zonder oorlog, mannen nooit onder de rokken van het vrouwtje vandaan en Miepie aan de lopende band ervaren hoe manlief anders afziet ... Ja, thee drinken levert weinig goeds op.

Trek

 Verandering van spijs doet eten .... Laten we weer eens lekker gaan maaien. Joepiedepoepie.

Tokkie-tokkie

 D'r zijn dingen, die ik niet wil snappen. D'r zijn dingen, die ik probeer te snappen, maar boven mijn pet blijven hangen. En d'r zijn dingen, die ik nieteens probeer te snappen. Ja precies, vrouwen! Maar daar gaat het deze keer niet over. Weggebruikers is ook zo'n categorie. Types die zich druk maken over mijn rijgedrag, terwijl ze daar zelf absoluut geen enkele hinder van ondervinden. Mensen kunnen dan compleet door de rooie gaan.

 Vandaag, terugweg Perigueux. Heerlijke middag gehad, uitstekend gegeten in L'Essentiel (Aanrader!), een stel beren gekocht, een cadeau gezocht en gevonden, rondgeslenterd, op terrassen gehangen en in uitstekend humeur de honden bijna vergeten. Onderweg terug niet gehaast, kon moeilijk want het was avonduittocht uit de stad. De 1001 'rond points' eindelijk achter de rug lekker freewheelen met de toegestane 90km/u. Ok .... een beetje meer.

 Ter hoogte van Excideuil, een van de vele misplaatste, maar begrijpelijke rondwegen om een oud en smal centrum heen, kiest een sukkelende camper ervoor de rondweg te nemen en ik moet op de rem, want 50 en meneer achter het stuur is zoals vaker bij deze categorie heiliger dan de Paus. Niks achter me, niks voor me, doorgetrokken streep helaas, maar ruimte zat .... die bon wilde ik wel betalen. Ik geef gas en passeer meneer. De camper verandert à la seconde in een licht- en geluidsorgel. Ik denk "Ach...", kijk nog eens of ik geen gendarmerie zie en rij verder naar het verkeerslicht aan het einde van de rondweg. Rood, helaas.

 Meneer heeft ineens ook lak aan de maximaal toegestane snelheid en komt tuuterend en seinend aan gesjeesd, kiest voor linksaf (Had ie beter direct het dorp in kunnen rijden ....) en begint mij uit te schelden. Niet dat ik iets hoor, maar de tekenen duiden was niet moeilijk. Ik zwaai vriendelijk terug ipv de welbekende vinger de lucht in te steken, maar meneer kan het niet waarderen, stapt uit de auto en denkt waarschijnlijk, dat ik behoefte aan een gesprek heb. Ik zwaai nog eens en de malloot begint op mijn autoruiten te slaan. Ik kon mijn lachen maar met moeite inhouden. Ondertussen was mijn kant groen en moest ik helaas doorrijden. Je wilt tenslotte de vrije doorgang van het verkeer niet belemmeren, toch?? Eigenlijk had ik 'm wel willen zien exploderen of gebeurt dat alleen in de film?

Flauw.

 Halli-Hallo, de zon ..... drie dagen waar ons eerst ruim een week beloofd werd. Dat schiet niet op zo. Verder dan overdoen wat gedaan is en een klein stukje erbij zit er op deze manier niet in. Enige voordeel is dat hoog gras zijn grenzen kent. Hoger dan hoog wordt het niet. Spontane mutaties richting olifantgras zijn tot op heden nergens waargenomen. Het gras wacht dus maar tot het qua weer eindelijk aan de beurt is.

 Het heeft er alle schijn van dat dit een kwakkelzomer gaat worden. Tijd om de planningen te herzien en de mentale voorbereiding  in een ruimer kader te plaatsen. Niet dat werken-in-de-regen een optie is. Het is meer een kwestie van direct in de benen schieten, als het weer opdroogt, wat dan wel betekent, dat je alsnog binnen de kortste keren zeiknat bent, maar de nattigheid dan van beneden ipv boven komt. Bovendien is gras slecht een deel(tje) van het te verrichten buitenwerk ...

 Maar ok, zien wat voor puntje we daar in de loop van de dag aan gaan zuigen. Vandaag is vrijdag ...U snapt het goed; vrij ..... dag, vrij dus. Stappen, slempen, euro's over de balk mikken en terrasgluren als de dierenarts eindelijk acte de presence heeft gegeven. Nog langer die verplicht binnen zittende katten en ik wordt gek.

Bah!

 Dit zijn de verkeerde ontwikkelingen. In plaats van dichterbij kruipen loopt de ander verder uit. De tweede maand dat het relativeren en van afstand bekijken het nazien heeft. Hoewel beide dik op schema (waar klaag ik over?) heeft het andere blog net een tandje meer erop liggen. Mag hopen dat geen doping in het spel is. Doping in de bloggers-wereld. Zou dat de pers halen? Menig schrijver heeft zijn boeken door de drank en speed op papier gekregen, daar hoor je ook pas wat van als ze de leeftijd voor een biografie hebben gehaald. Meestal postuum, lekker uit beeld. Je kunt er hooguit de nabestaande mee pesten.

 Verder zal het mijn reet roesten, het is geen sport en dus geen oneerlijke concurrentie. Bovendien komt het bij deze schrijfsels zelden verder dan cafeïne, maar waar hebben we het over. Het is tijd voor relativering. Het is altijd tijd voor relativering. Het is alweer een hele tijd tijd voor relativering. Al dat gezeur over verstoorde nachten en rare gedachten. Het zij zo, laat het zitten of maak er iets van. Geen Magriet over erger uit mijn toetsenbord.

Ach(t)baan

 Zoals al vaker bedacht; normaliteit = saai en ellende = boeiend, levendig, opwindend misschien zelfs vermakelijk, tenminste als je het van een relativerende afstand weet te bekijken. D'r midden in is d'r geen ruk an. Maar afstand of geen afstand het blijft minnen en plussen, op en neer, regen en zon en meer van die onzin. Een achtbaan, maar dan dingt de mijne niet mee naar de eerste plaats op mondiaal niveau.

 In plaats van verder uitbouwen, verscherpen, verhogen, verlengen en verdraaien zijn de ergste pieken er stilzwijgend uitgehaald. De enige verrassing in het geheel is het ontbreken van enig zicht in voorwaartse richting. Omhoog of naar beneden? Naar naar of naar rechts? Korte verandering of langdurige wijziging? Het blijft een verrassing.

 Voor vandaag is mijn neus gevuld. Geeft de rest van mijn portie maar aan Fikkie. De avond heeft de wolken weggeveegd en de zon de ruimte gegeven. Ineens schiet de temperatuur omhoog .... en ik naar buiten. Doeiii.

Soep

 Als het leven toch zo makkelijk was als het maken van een goeie bak soep, zou ik graag nog eens een potje kleien met de Here himself. Duveltje erbij of bij gebrek daaraan een goed glas rosé. Ondanks de massa waarmee het alweer jaren op de markt wordt gegooid, zijn de parels dun gezaaid. Het meeste is zuur-fris bocht met het herkenbare onbestemd verwaterde kleurtje. Is het lichter (Provence) of donkerder (Bordeaux, Loire, Rhône) dan zou je het geluk kunnen hebben, dat het werkelijk smaak heeft.

 Niet alleen de Here dwaalt .... Terug naar het kleien, cq. soep koken alias het Leven. Gelukkig is het allemaal afzien, zoals het hoort, maar valt er ondanks het gras het nodige te genieten. De verenigde allergieën krijgen misschien dan wel de longen op tafel, maar de stemming hou ik d'rin. Voldoende peper is het advies, vooral bij het stijgen der jaren, dan kan de soep zelden stuk.

 Lang genoeg voor dooie vis gespeeld. Het went, is zelfs makkelijk, maar al dat geaccepteer gaat een brug te ver, als de doelen geen keuze meer zijn. Langzaam verschijnt er licht aan het eind van deze oersaaie tunnel. Op tijd roeren en niet te snel verhitten .... soep moet zweten, zweten kost tijd ... Helaas.

Tellen

 De 7777 vannacht gemist en de volgende 5555 zit er vandaag aan te komen. Mooi maar geen grandioze cijfers maar de teller tikt rustig verder. Minder mooie cijfertjes dan een tijd geleden, want lagere getallen per maand, maar dat was al voorzien. Normaal = saai en qua inspiratie mag er ook wel stevig gepoetst worden. Het is een overgangsfase, zeg maar. Niet dè overgang maar een van de vele op weg terug naar de gewenste paden. Bovendien, wat zeggen die getallen als ze massaal uit Rusland of Amerika komen via een heel scala aan browser/besturingssysteem combinaties. Wat die inlogs op mijn blogs doen blijft me een raadsel, maar ze komen d'r niet voor wat er geschreven staat. Misschien zijn het bots maar daarvoor gebeurd het te massaal in pieken in plaats van met terugkerende, sporadische regelmaat. Ik krijg ook niet de meest bizarre voorstellen van overduidelijke spamsites, kortom we nemen hun passages en Google's luiheid om die onzin uit de statistieken te filteren maar voor lief.

 Neemt niet weg dat het regelmatig werkelijke interesse inmiddels komt uit Nederland, Duitsland, Frankrijk, USA, Oekraïne en Roemenië.

Prioriteiten

 Op simpel persoonlijk vlak gezien heeft niks recht op meerwaarde ten opzichte van de rest. Is slapen belangrijker dan eten? Belastingen betalen zinvoller dan langzaam rijden? Is neuspeuteren verheven boven kontkrabben? Is leven meer dan uitgesteld wormenvoer cq. een vreemde vorm van brandhout? Dacht het niet, maar het idee dat grasmaaien de laatste activiteit is geweest in je leven, kan je toch nauwelijk vervullen met voldoening. Dus ..... vandaag maar aan de afwas, voordat we ons vanaf morgen samen met een nieuwe zonnige periode wederom op het gras storten. Echter minder monomaan dan vorige week.

 De resterende plekken zijn kleiner, meer maaivariatie, de tuin verdient aandacht, andere bezigheden dan maaien lijkt me wel aardig èn natuurlijk niet alleen wat moet leuk proberen te maken, maar ook gewoon de tijd nemen voor wat leuk is en onverplicht.

Helder

 Een emmer modderwater, die je rustig laat staan, bezinkt en wordt mooi helder. Het kan ff duren aleer ook de fijnste deeltjes zijn bezonken maar, dan is er ook niets meer wat de helderheid verstoort. Tot ... tot, iets, iemand of jezelf de boel weer in beweging brengt. Weg helderheid, welkom troebele zooi. Einde doorzicht en weer wachten geblazen.

 Vraag is: Hoe haal je het bezinkel uit de emmer of voorkom je opwerveling en vermenging zonder de helderheid van het erboven staande water te vertroebelen?? En heeeeeeel voorzicht zijn, is geen oplossing.

Onderdelen

 Doet u mij een paar nieuwe ruggewervels, een darmrevisie en graag het middenrif uitlijnen .... Toch jammer dat we niet modulair zijn opgebouwd. Die "Alles-met-alles" verwevenheid is toch echt een misser in de evolutie geweest. Zie oorzaak en gevolg maar eens in de juiste volgorde gelegd te krijgen in de warboel van een menselijke lijf. En dan heb ik het alleen nog maar over de tastbare delen en niet wat er daar nog aan ongrijpbaars in bij elkaar wordt bedacht.

 Ga je naar de reguliere huisarts, vertrek je met een papier voor een kast vol pillen, duikt je in het alternatieve circuit wordt je ondergedompeld in waterige oplossingen, schoongespoeld met reinigingskuren, lek geprikt met naalden, ingestraald of in contact gebracht met je innerlijke zelf. Been there, seen it, done it ..... helaas. Het berijden van het ene stokpaardje doet niet onder voor een rit op een ander. Niemand luistert, iedereen doet alsof ervaringen 1 op 1 uitwisselbaar zijn en dus op dezelfde manier verholpen kunnen worden. De "kwakzalvers" zijn daarin niks beter dan de loopjongens van de Pharmaca. Een bruuske verandering in je leven verander noch verhelp je met een minstens zo bruuske re-make van je fysiek, ongeacht of dat nou met opgesierde placebo's, superextra verdunde oplossingen of energie-hokuspokus gebeurd.

 De fout, die je (en ook ik) dan maakt, is dat je de boel, verantwoordelijkheid of hoe je het ook noemen wilt, graag buiten jezelf probeert te leggen. Het moet van buitenaf komen en als het ff kan snel resultaat geven.... werkt dus niet. Veranderingen moet je implementeren (Ahum!), dat kost tijd. Het enige mechanisme dat werkt heet slijtage, inslijten! En tijd hebben we niet meer, nemen we niet meer, gunnen we ons niet, kost geld, bla bla bla. Toch is dat het enige wat werkt, al is ook dat verre van perfekt. Maar dat is leven, toch?

CO2

 Mijn bijdrage is voorlopig weer geleverd. Wat mij betreft zijn de koude tijden voorbij. Ruim 2,5 kilometer hooi lopen verfikken, dat wil wel, hoewel over het algemeen de rook mooi wit was en de verbranding dus aardig optimaal. Laat die 60 meter zeespiegelstijging maar komen. 330 meter boven zeeniveau, ANP mag ik hier niet zeggen want die zee schijn nogal te wisselen, hoef ik me daar niet zo druk over te maken, mocht het überhaupt ooit al eens zover komen, terwijl het beest 'mens' nog ronddoolt op de aardkloot.

 Was wel aanpoten maar niet verkeerd. Raar, maar waar. Stom dat niemand het wilde, zie je maar dat van werkelijk alles gewoon teveel is, zelfs met hooi maak je niemand blij. Niet hier tenminste. Al die Franse boeren zijn niet meer dan verkapte ambtenaren, met hun Dpu's per hectare en het hele scala andere douceurtjes. Ja maar, zei laatst iemand, ze krijgen ook geen rooie rotcent voor hun producten ... Wie is d'r hier nou gek?? Welke ondernemer produceert nou vrijwillig iets wat niets oplevert? Niemand, dus. Sterker nog, een ondernemer zal moet aantonen, dat zijn activiteit geld oplevert. Voor een (Franse) boer is blijkbaar bezig zijn voldoende. Ik kan me daar ook nog iets bij voorstellen, maar dan wel tegen betaling van de SMIC, het sociale minimum en geloof me, daar wordt je niet vrolijk van.

 Het wordt tijd dat Europa daadkracht gaat laten zien. De salarissen in Brussel stapsgewijs meer dan halveren en al die idiote landbouwsubsidies opheffen ..... dan komen gigantische stromen met geld vrij!

Groen

 Saaie bedoening. Ff een sprintje trekken zat er nog, in maar daarna is het weer snel bekeken. Maar wat wil je. Gras, gras en nog een gras. Bak daar eens iets leuks van. Gras; grasmaaien, grasharken en nog een hoop gras in de wacht. Het is wachten op een langere droge en zonnige periode. Zelfs bij het grasmaaien overheerst verstandigheid. Bijna te akelig voor woorden. Maar alles netjes platgemaaid en dan vanaf vrijdag of zaterdag minstens weer een halve week regenachtig weer, zou niet de slimste keuze zijn. Dan liever nog de cm's lengte extra en verder zien als de zon er weer werk van maakt. Dus eerst maar opgeruimd wat in de eerste aanzet is gemaaid en geloof me, dat is meer dan het voorstellingsvermogen van een rijtjeshuisjebezitter met design-keientuin vermag omvatten. Heel wat meer!

Grazen

 Bed uit op de maaier, van de maaier af het bed in. Enigszins overdreven, maar verder helaas waar. Het is te gek voor woorden, maar we gaan er toch een paar aan verspillen. Dit voelt aan als een spitsmuisje met een complete Parmazaanse kaas op zijn bordje en de opdracht: Eten!! Onbegonnen werk tenzij je de eeuwigheid tot je vriendenkring mag rekenen en dan is het nog maar de vraag of je er zin in hebt.

 Laten we het niet moeilijker maken dan het is en het gegeven "zin-of-geen-zin" voorlopig ergens ver uit het zicht stallen, misschien is eenzame opsluiting nog een beter idee. Ff weg er mee, er zijn bruikbaardere overwegingen gevraagd. Uitschakelen die grijze massa, niks nie aan andere, want leukere dingen dingen denken. De wijdse blikken leeg vegen en aan de einder hangen die blik. Wat hangen ... verankeren.

 Het kader ontbreekt, de zin is met vakantie en wat rest is domme activiteit. Leuk om een paar verloren uurtjes mee te vullen, geen weken.

Misser

 Enthousiasme is ook niet alles. Een jaar gelden besluiten dat je een jaar later (raar hè?) een geheel ander leven zult leiden en daar behalve een soort aftelblog aan wijden ook nog zo stom zijn om maar geen witte Bourgognes te bestellen. Kan het stommer? Vast wel. Het kan altijd beter, slechter of anders. Maar ik zit behalve nog steeds hier, straks wel mooi zonder mooie witte wijntjes en dan met dat prachtige weer en die zwoele zomerse avonden, die zich nog moeten gaan ontplooien.

 Zie je maar weer dat anticiperen een leuk idee is, maar per saldo nergens opslaat. Waar het om gaat is alle balletjes in de lucht te houden, werkelijk alle. Pas als die lang gewenste ommezwaai eindelijk een concrete datum heeft gekregen, is het zaak om te selecteren, delegeren en dumpen. Nu opzoek naar een slijter met de smaak van Inno en Edwin ....

Alleen

 Geen gezeur over de rotzooi in de keuken, geen gewenst sociaal gedrag, geen noodzaak tot begripvol knikken .... Het heeft zo zijn voordelen een bestaan in je uppie maar twee auto's hebben en eentje een hellinkje op moeten trekken of duwen, omdat het hoge gras de grip op de ondergrond minimaliseert, dat schreeuwt om een ander. Maar om daar nou direct voor in een relatie te duiken, lijkt me wat aan de overdreven kant. Dat wordt geduldig afwachten tot de juiste persoon z'n opwachting maakt en dan is dat ook weer gepiept. En ... wie weet heb ik voor die tijd allang een creatieve oplossing uitgedokterd.

 Net als vanochtend toen het ene na het ander alternatief stuk liep op de modder en uiteindelijk toch ik het was die een lange neus kon maken. Het is ergerlijk oponthoud, maar anderzijds heeft het ook wel weer wat. Pionieren, moeilijkheden overwinnen, puzzelen, noem het op. Zonder dat zou het maar een saaie bedoening zijn en hoe zou dat straks moeten met die sterke verhalen??

 Kortom het ene machien heeft hedenochtend de modder verlaten. De volgende uitdaging vormt de tractor die ook met een opgeladen accu geen noodzaak zag om in beweging te komen. Die is voor latere zorg. Eerst de zondagsrust. Het lof zit er nog in, al trekt de kroeg aan de overkant sterker.

Slaap

 Dat krijg je van dit weer, kan niet anders. Ruim twaalf uur onder twee dekbedden mèt kruik en dan 98% van die tijd slapen. Winterslaap heet dat, toch? Begin juni ... Na de derde regenbui aan het begin van de avond was het pleit beslecht. Of ff alles en iedereen in de uitwerpselen wilde zakken. Zo gaat dat voor geen meter werken. If you cann't beat them, join them. Dan maar weer 'dode vis' spelen en met de stroom meegaan. Morgen zou morgen niet zijn, als het geen nieuwe dag in de aanbieding zou hebben. En zowaar, daar is ie dan ... die nieuwe dag.

 Geen grijsgrauwe lucht maar iets blauwigs met een waterig zonnetje hoewel alles nog steeds of alweer zeiknat is. Geen haast geboden met de aanvang van dit etmaal. Genoeg ruimte voor een hele serie momenten voor mezelf en ook een paar voor de beestenboel alvorens met de medewerking van deze dag op de proef te stellen.

Wikken

 "To dig or not to dig?" daar kan het best een droge witte wijn op ingeschonken worden. "Enthousiasme eindigt in de modder" is de wijsheid van vanmiddag. Enige mate van doordringende oenigheid valt moeilijk te ontkennen, als na een periode van overtollige nattigheid zonodig de grenzen getart moeten worden. Bij gebrek aan maaizin is het vele malen slimmer om het machien netjes droog en op z'n plek te parkeren dan in de blubber. Ok, na diverse pogingen het ding het bevrijden, is de verder maaivrije middag een onomwonden feit. Vraag is alleen of daar morgen verandering in te brengen is. En dan vooral hoe!

 Doet nog maar zo'n lekker glaasje, zal ik mijn hersenen ondertussen pijnigen. Het zal graven of trekken worden. Het eerste klink verre van aantrekkelijk en de tweede optie is omgeven door een waas van onzekerheid. De accu zit aan de lader, maar of daar de tractor morgen fris en fruitig mee in de wielen te krijgen is, verkeert voorlopig in het vraagstadium. Het is een halve minuut werk tegenover de mogelijkheid van urenlange ergernis. Misschien morgenochtend eerst maar ff naar de kerk....

Zon?

 Die gele bol, die je af en toe tussen de grijze wolken te voorschijn ziet komen, is dat wat men met 'zon' bedoeld? D'r gaan verhalen dat je het er warm door krijgt, dat de mensen de neiging vertonen hun kleren uit te trekken. Nou voorlopig is een sjaal geen overbodige luxe. De parapluie kan eindelijk eens opdrogen, dat is in elk geval iets. Tijd voor terug- en omschakelen. Nul en oneindig zijn de heersende waarden tot aan het eind van de komende week. Zien dat de overmaat aan groen enigszins vergeeld.

Dumpen

 Hup, weg met mei. Lange leve het mooie weer, dat het fluks mag komen en lang blijven hangen. Klagende boeren, rampenverhalen over droogte, woestijnvorming in de Limousin ... waar zijn ze gebleven?

Cijfertjes

 Ook deze laatste dag houdt mei het geheel in stijl, mag eigenlijk wel spreken van GeenStijl, stijlloos, beschamend en vooral niet voor herhaling vatbaar. Waarbij dat laatste helaas slechts een magere hoop is. Gisteren regen, vandaag regen en morgen mogelijkerwijs droger ... Zowaar een beetje zon in het vooruitzicht voor het weekend maar nou niet van de royale kant. Twee, drie, misschien 4 dagen en dan temperaturen die zich met moeite aan de twintig proberen op te trekken.

 Nee, als de statistici klaar zijn met mei, kunnen ze, zoals het er nu naar uitziet, dezelfde resulaten voor juni gaan gebruiken. Hopelijk niet natuurlijk, maar voorlopig geen overtuigende tegenspraak. De zomer is nog steeds op wintersport.

Verwarring

-concept-


Het twogt weer niet naar wens. Raar, want eigenlijk is d'r niks makkelijkers dan twoggen, maar zelfs met wringen is het resultaat deze maand maar magertjes.

Mogelijkheden

 Ze zijn er weer. Ze laten van zich horen, staan een beetje verleidelijk te wezen aan de horizont . Eens zien of het deze keer concreet wordt of wederom blijft bij verlekkeren op veilige afstand. Maandag moet het gaan gebeuren. Een triootje. Voor alles is een eerste keer, al zit ik er zelf niet om te springen. Naar mijn idee was mijn rol voorbeschikt om er met het bot vandoor te gaan, dus laat die andere twee het ff uitzoeken. Had ik zo gedacht, maar het scenario wijst vagelijk in geheel andere richtingen.

 Laat ik proberen te zorgen, dat er überhaupt iets is om mee vandoor te gaan. Een eerste binnenloper. Was mooi geweest, als ik er niet op had hoeven inleveren, maar dat is al gebeurd en heeft helaas het voorspelbare slechte voorbeeld gegeven.

 Maar oké: maandag, mooi weer, een afgelegen binnenplaats, drie botsende belangen en hopelijk geen Murcia-verwikkelingen in het vooruitschiet.

Scheppen

 Een rib uit mijn lijf en er nieteens een vrouw voor teruggekregen. Da's pas een hard gelag of hoor ik nu gewoon hard lachen?? Verder maar niet mee bezig zijn. Als het weer nu eindelijk bij wil trekken, kan ik behalve de schimmel achter mijn oren ook al dat veel te hoge gras eindelijk verwijderen, de tweede worp tomatenplanten in de grond stoppen en al het andere verpieterde zaad opnieuw aan moeder aarde toevertrouwen.

 Eind mei en ik lig potverdrie nog onder een dubbel dekbed en dat allesbehalve puffend en zwetend. Was die ruim dertig graden in Roemenië een paar weken geleden een wenselijk stuk aangenamer. Landklimaat heeft zo zijn nadelen maar anderzijds ook leuke kantjes. Nog een paar weken regenmogelijkheden en dan is het maandenlange in principe alleen zon, zon, zon ..... Het is dat de zee ontbreekt, daarvoor heb je weer de met sneeuw bedekte bergen aan de einder! We gaan niet over details zeuren, maar hier is ook geen zee en er zijn ook geen bergen, bovendien regent hier veeeeeeel meer en die zon kon stukken beter. Wat doe ik hier eigenlijk nog?

 Tja, de verkoop ... Met mijn verzameling pensioenbreuken vul je geen ouwe dag en wat misschien ooit aan gemankeerde AOW wordt geschoven, zal een gemiddelde bedelaar in Amsterdam in een deuk laten klappen van het lachen. Dus toch nog maar een beetje pappen, nathouden en in de juiste richting masseren. Kaarsjes, mantra's, het universum kietelen, mijn gidsen stimuleren, de elven vleien .... Ben ik nog wat vergeten? O ja, Compostela, daar moet ik nog ff iets anders op verzinnen. Dat lopen is niks, maar al die rare lui die je onderweg tegenkomt, dan doe ik liever iets van de prijs af.

Weer

 Een baby in China klem in een rioolbuis en vijf eenden in Tienhoven slachtoffer van een bermmaaier .... Goedemaandagmorgen op deze winters koude dinsdagochtend aan het eind van mei in het jaar 2013. Precies(??) 49 miljoen jaar nadat Antartica een geheel door wateromringd continent werd en dus (??) afkoelde en met ijs werd bedekt. Nu zijn er meer continenten geheel omspoeld door oceanen maar daar is toch zeker geen sprake van een ijsbedekking. Zo had, tot mijn verder stijgende verbazing de toename van CO2 in de dampkring een dikke rol in deze afkoeling. Tegenwoordig dichten ze die toename, naar mijn weten een tegengesteld effect toe. Maar ja, laat ik dat zogenaamde nieuws maar gewoon zijn wat het is: niets. Het zal vast allemaal kloppen, als het netjes rechtgerukt wordt in de betreffende context, maar over 'ouwe koeien' gesproken .... 49 miljoen jaar.

 Ik ga straks eens kijken of er al geschaatst kan worden op het meer en de ijsberentrek dit jaar mogelijke eerder van start gaat. Wat een pokkeweer. Dit jaar geen mini-tomaten maar de onvrijwillige ijsvariant. Die nieuwe grasmaaier laat ik maar gewoon in de schuur staan. Ik kan me beter het lichaamverwarmende handwerk eigen maken en met de zeis aan de slag gaan. Wel natuurlijk nadat ik heb gecontroleerd, dat d'r geen sukkelige eenden hun nest midden in de wei hebben geplempt.

Digidojos

 Wat een arrogantie, wat een onbeschoft gedrag. Gedwongen passwords wijzingen is al te bar voor woorden, maar dat afdwingen, omdat zg het ingetikte woord verkeerd is, tart iedere vorm van fatsoen. APPLE. Natuurlijk weer deze op hun eigen navel kickende club! Moge de toorn van alles wat verkeerd is dit kwaadaardig gezwel in de kiem smoren, vergruizen en een beetje respect leren voor het plebs, dat hun zakken vult!

 Noem het beestje bij de naam en zeg dat het jaar voorbij is en de verplichte wijziging weer op het programma staat. Scheelt een hoop geprobeer en gezoek. Stelletje hypocriete hufters. Laat Jobs blij zijn dat ik 'm nooit tegen meer kan komen. Nokia wordt met de dag aantrekkelijker ondanks de Gates-connection.

Verschilletje

 Waar ben ik terecht gekomen? Is dit werkelijk het noordelijke deel van Zuid-Frankrijk of  is d'r wat tectonisch verschoven en ligt dit nest nu in het zuiden van de poolcirkel?? Gètver-de-gètver. Vorige week bestudeerde ik vreemde volkeren vanaf een terrasstoel in de schaduw met temperaturen van 28ºC en meer. Voor het komende weekeinde wordt hier de hoop uitgesproken dat men de 13º haalt. DERTIEN graden, eind mei ... ergens is iets verkeerd gegaan. Mijn tomaten verpieteren terwijl we die ijsheiligen toch echt achter de rug hebben. Het dubbele dek terug op het bed, extra sokken aan en de kruik uit de talkpoeder. Ze zijn hier helemaal belatafeld. Opwarming van de aarde .... ineens valt me op, dat ik daar alweer een tijdje niks over gehoord heb.

Steekje

 Pinksteren .... tja, dat bestaat ook nog. Had ik vandaag de hele dag geoorloofd op mijn gat mogen rusten. Foutje in de regie en mooi niemand die ff een seintje geeft. Vond het vanochtend buitengaats al zo verdacht stil maar net op weg naar de post viel het dubbeltje pas. Of hoe heet dat tien-eurocent-stuk tegenwoordig? Nou, proost dan maar!

861.452

 ..... woorden. Ik zal het niet natellen. Ik vertrouw niks en niemand blind, maar de statistieken van Word geloof ik wel. Een paar duizend woorden meer of minder, maakt het iets uit? Nee, het is en blijft een moeilijk voorstelbare woordenbrei. Voer voor rode potlood strepers. Leuk op een cd branden, ascii versie erbij en dan opbergen voor het ontbrekende nageslacht. Een zesjarig mo(nu)ment dat nog wat naflikkert voordat het onherroepelijk dooft en plaats maakt voor de volgende stap.

1000

 Afgelopen week de 1000ste pagina volgeschreven (Times new roman, 10 pts) in bijna zes jaar.  Duizend pagina's vol gezeur en gezever, geklaag en gemopper, verwondering en onbegrip in langzaam afnemende woordenomvang. Stukjes zijn terechtgekomen in het andere blog onder het kopje "Herinneringen". Gelukkig ben ik daarmee opgehouden. De kans dat ik het ooit nog eens integraal zal lezen is minder dan minimaal. Het nut zat in het schrijven en dat van me af schrijven is langzaam overgegaan in simpelweg registreren. Een registratie van de kringetjes waarin ik liep en ten dele nog steeds loop. Kringetjes die ik heb leren doorzien en kringetjes die me nog steeds een raadsel zijn.

 De tweeduizend zal er zonder hernieuwde tegenslag in mijn leven wel niet inzitten en dat is meer dan ok zo. Het wordt tijd om de dagelijkse sleur los te laten. Ook de blogs zullen sneuvelen of van inhoud veranderen en dan wil ik me eindelijk bezig houden met wat er verder in mijn hoofd dwaalt. Als het tenminste in woorden gevangen wil worden.

Herstart

 Tijd voor een partijtje trekken aan mijn overgebleven haren. Kaalheid kan tegenwoordig trouwens bestreden worden, heb ik net gelezen. Het beste werkt een middel tegen goedaardige prostaatvergroting. Het is maar, dat je het weet. Een kwestie van vroeg genoeg ermee beginnen en vooral nooit meer ermee stoppen. Prijskaartje? Ongeveer 100 euro/maand.

 Zou ik het ervoor over hebben gehad? Het zou me nu iets meer houvast geven, maar dat voor een bedrag dat inmiddels toch al tegen de 40.000 euro zou lopen? Daarbij is het kappersbezoek nog altijd een van mijn meest gehate verplichtingen. Neu, dus. Het effect moet zoiets zijn als al die geverfde vrouwenkopjes, die je op afstand op het verkeerde been zetten en van dichtbij de stuipen op het lijf jagen. Mens durf oud te zijn!!, zou ik willen zeggen.

 Maar we waren aan de resterende haren aan het trekken, tenminste dat is de bedoeling voor vandaag. Aan de slag op de welbekende wijze: afwas, was, opruimen, poetsen en administratie. Geheid dat het ergens ver voor het einde spaak loopt, maar dan zien we morgen weer verder.

Houtsnijden

 Prachtig stuk in de VK. Is al het tweede in relatief korte tijd. Het kan dus nog steeds. Pareltjes in een verder vrij nutteloze informatiebrei. Iets naar aanleiding van vrouwen en gelijkberechtiging maar in feite domweg een poging om de vrouwen de gaten in de arbeidsmarkt te laten opvullen. Zoals ze in de II WO ook ineens welkom waren in de fabrieken om na afloop ervan weer achter het aanrecht te worden geschoven. Maar eigenlijk ging het artikel daar niet over.

 Ene Gerhard Hormann zette via deze kleine omweg vraagtekens bij de zin van werk(en), geld verdienen,  etc. Het vreemde mechanisme dat we allang minder zouden kunnen werken, als we ons niet steeds weer andere, grotere en vooral duurdere behoeften zouden laten aanpraten. Ik interpreteer. "Intensieve menshouderij" een passende term maar dan weer van Jaap Peters en Judith Pouw.

 Behalve dat ik de denkwijze in het artikel geheel en al onderschrijf, heb ik me vooral geamuseerd aan de stokpaardruiters in de commentaren. Het is leuk om te zien, dat slechts weinigen werkelijk bezig zijn met de inhoud van het artikel. De zin van het artikel is, dat ze hun eigen diepingebakken frustraties de vrije loop kunnen laten. Iedereen bijt zich op zijn of haar wijze vast in een aanknopingspunt van de tekst en slaat op hol.

 In de commentaren gaat het over vrouwenemancipatie, hypotheken, politiek, grote graaiers en nog veel meer van die niet ter zake doende onderwerpen. Nauwelijks iemand die zich afvraagt wat het zou betekenen als we als Westerse mens massaal een dikke middelvinger zou maken naar de zogenaamde economie. Zogenaamd, want niet meer dan een verzinsel, dat een eigen leven is gaan leiden. Niemand!!

 Wie wil van z'n auto af? Bevrijdt worden van Ikea en zelf knutselen? De hele zomer in de moestuin ploeteren om in de winter niet te verhongeren? Op het platteland zou het nog kunnen, maar wie leeft daar nog? In de steden zou een chaos ontstaan, die in menig actiefilm al in geuren en kleuren is uitgemolken. Kan het anders? Misschien, maar dan kom je er niet met kritiek, dan moeten de handen uit de mouwen, de eigen verantwoordelijkheid afgestoft, het begrip 'sociaal' weer concreet ingevuld worden en nog wat meer van die in het museum verstouwde waarden in ere worden hersteld.


Artikel: http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3442979/2013/05/17/Word-je-als-mens-M-V-wel-gelukkig-van-al-dat-harde-werken.dhtml

Pech!

 Na de kippen, varkens, lammeren, koe en paard, modderschoenen en met paardenmest geplaveide wegen weer terug thuis tussen het gras. Tussen weelderig groeiend gras, dat zich een ons lacht in zeikerig nat weer en in de wetenschap van ontbrekend maaigeweld. Het eind van mei mag wel krukdroog worden, wil ik deze groene woestenij getemd krijgen .... Maar goed. we hadden toch niks te doen, toch?

Alleen

 Tja, ut heb zo z'n nadele asje de tent in je eentje môt draaien, terwijl je de gewende en gewenste tools mist! Maar had ik ze gehad, die befaamde tools, zou het dan meer opgeleverd hebben? Ik denk, dat dat geen vraag oplevert. Sterker nog, mij staat alles weer ter beschikking, maar als ik zo naar buiten kijk ....

Verhaaltje

Pieper-de-piep, piep piep.

Afzinken

 Laten we de hele wereld toch gewoon aan z'n lot tenonder gaan en echt, echt alleen aan onszelf denken en niet slechts inzoverre het mooi toont maar aan inhoud ontbreekt. Het is ff doorbijten, een paar miljard moeten er helaas afvallen, maar wat maakt dat uit. Iedereen moet vroeg of laat wieberen en ietsje vroeger is in elk geval nooit te laat.

 Geen zinloos geren om aan veronderstelde verplichtingen te voldoen, geen misplaatste filantropie voor aankomende generaties. Gewoon vandaag is vandaag en voor morgen geen zorgen, dat zien we wel als het zover is. Ogen open, geen zin, dan weer dicht die dingen en omdraaien. Dansen, dobbelen, zingen, lachen, verhalen vertellen of ongestoorde het niets in turen. D'r zullen ongetwijfeld weer aso's zijn die de situatie naar hun hand willen zetten met geweld, maar die poets je dan ff weg niet gehinderd door misplaatst begrip voor de slachtofferrol van daders.

 Mobiliteit en communicatie in één klap terug naar het stenentijdperk, overleven ipv zinloos bestaan, terug in de gelederen van de aardse ecosysteem en niks nie meer potverteren en vernielen in arrogante, zelfingenomen meerwaardigheidspsychose. Laat de pharma's daar een pilletje voor ontwikkelen als laatste daad en soort van wiedergutmachung voor hun decennialang rondgestrooide chemische illusies.

Stressy

 De stress van het de-stressen. Zijn daar de-de-stress cursussen voor? Dit is te belachelijk voor woorden. Je schaamt je toch bijna om mens te zijn. Niet dat dat zoveel zoden aan de dijk zet. Volgens mij wordt deze soort sowieso nauwelijks serieus genomen in het dierenrijk. Je maakt d'r gebruikt van, bent te ver gedegenereerd om je tegen je misbruik te verzetten of je bent slim genoeg om zover mogelijk uit de buurt van die rampensoort te blijven. Een kip zonder kop reageert gestructureerder dan de gemiddelde mens.

 Rennen, springen, vliegen, zuipen, spuiten .... en maar doorgaan. Ja, ja profetische woorden van zo'n troubadour, al waren ze een klein beetje anders. Nergens tijd voor, alsmaar druk-druk-druk, meer-meer-meer, goed-beter-beste en nog meer. En waarvoor? Om uitgeput in de kist te ploffen op een moment, dat het je eigenlijk heeeeeeeelemaal niet uitkomt. Maar ja, daar heb je niet zoveel over te zeggen.

 Mensen met een miljoenen inkomen die serieus klagen over de problemen, die ze hebben om rond te komen met hun centen. Bestaat kuddiger kuddegedrag? Dat er nog mensen zijn die zulke lui hun eigen overbodige centjes durven toe te vertrouwen, onstijgt mijn bijna kale kop mijlenver. Dat een bijstandsmoeder klaagt daar kan ik inkomen, hoe onterecht die klacht ook is. Iedereen die niet letterlijk op een droog houtje moet kauwen om z'n hongergevoel te onderdrukken of gedwongen is om op een vuilnisbelt z'n ontbijt bijeen te scharrelen, moet zich schamen over het gezeur en geklaag van de laatste jaren.

 Die rijke, rond en volgevreten Westerse minderheid, die nu ook nog beloond moet worden met extra ziekenhuizen voor zwaarlijvigen doet het zichzelf allemaal aan, wijst alle verantwoordelijkheid af en vindt nog begrip ook. De Westerling schijnt intellegent te zijn, maar vertoont het gedrag van een hamster in de tredmolen. Een schaap is vergeleken met de Westerse mens een sprankelend voorbeeld van onafhankelijke zelfstandigheid. In de stront met die slappe hap. Je zou ze een oorlog toewensen, als je daar zelf niet de dupe van zou worden. Stress? Leer eens tevreden te zijn ipv je strot driedubbeloverdwars vol te stoppen. De-stress stress? Ga mensen helpen, die het werkelijk nodig hebben!

Gelukkig

 Shit alweer een uitzondering, wederom onderdeel van een minderheid. Volgens een dame van de andere kant van de wereld (*) sterft slechts 30% van de mensenheid zonder ergens spijt van te hebben. Bedoeld wordt ongetwijfeld het wat rijkere en betere doorvoedde deel wat doorgaans met "Westers" wordt aangeduid. Het deel dus wat niet tijdens de jaarlijkse overstroming verdrinkt, bij terugkerende hongersnoden het loodjes legt of simpelweg niet eens door de opstartfase van het leven komt. Nee, het deel dat na trouwe dienst min of meer in het harnas van de luxe de geest geeft, omdat spijtig maar waar het leven ondanks alle menselijke vernuft domweg eindig is.

 Nog net niet bij Petrus op de mat, want het gaat vast ook om het christelijke deel van de wereldbevolking, hebben zij, de vertrekkenden de betreffende dame toevertrouwt, waar ze het meest spijt van hadden:

1. dat ze niet de moed hebben gehad om trouw te blijven aan zichzelf en uiteindelijk hebben proberen te voldoen aan de verwachtingen van anderen.
2. dat ze veel te veel gewerkt hebben.
3. dat ze de moed niet hebben gehad om hun gevoelens te tonen.
4. dat ze het contact met vrienden zijn verloren.
5. dat ze zichzelf niet meer vrienden hebben gegund.

 Amen! Geen van de vijf zou aan mijn verscheidend brein ontspruiten. Spijt hebben is om te beginnen al stom en als je het vooraf niet uitgesloten krijgt, moet je er achteraf niet over zeuren. D'r zal niemand zijn die blindelings zijn leven op dezelfde manier zou over doen, niet eens over zou kunnen doen. Tijden, mogelijkheden, denkbeelden, alles verandert. Het enige, wat gelijk blijft, is, (alle reïncarnatie-adepten ten spijt!) dat de mens geen herkansing krijgt!!

* Bronnie Ware

Vergissing?

 Een kater! Echt een kater. Als ik iets weet te herkennen is het wel een kater. En geeneens gedronken, laat staan dronken. Natuurlijk wel het glaasje wijn (of 2) bij de lunch, maar je mag toch werkelijk hopen, dat een lunchquotum niet al gaat leiden tot gebonk in de hersenpan. Als dat oud worden is, snap ik waarom daar niet veel aan is. Waar zijn de avonden gebleven, dat je gemakshalve telde in kratjes? Het de ultieme uitdaging was om niet te vroeg, maar vooral ook niet te laat de rand van je bed te treffen? Gatverdegeitenkeutelsnogantoe, dit is zwaar shit of het was vanmiddag ongekend beroerde bocht met een aangenaam smaakje.

 Nou, danst er iets een polka op mijn spijker. Dit is een klassieke kater en dat als donderslag op deze bewolkte namiddag. Vijf uur, tijd voor een kopje thee. Groter gif bestaat niet, maar het idee staat me niet tegen. Dat zegt genoeg, dan ben ik een aardig end van mijn padje af. Zo meteen het spijsverteringsstelsel in de achteruit en ze zien me in die tent niet zo snel meer terug. Tjonge, jonge weer een ervaring rijker. Wat is het leven toch van een ongekend verrassende schoonheid. Tsoorp!

Degeneratie

 Ze hebben het met nieuwe genen geprobeerd, maar als je dan weer die balconfoto's ziet, is twijfel op z'n plek of dat verse Argentijnse bloed enig verschil maakt. Zo'n blote billen gezicht met onmiskenbare mongoloïde trekjes verbetert dan wel als je eindelijk de veertig gepasseerd bent, maar de jeugd zal het d'r voorlopig nog mee moeten doen. Het is te hopen, zeer waarschijnlijk tegen beter weten in, dat het slechts uiterlijkheden zijn.

 Misschien is Willempie z'n bierbijnaam over dertig jaar kwijt, maar voor hetzelfde geld staat oranje Nederland nog heel wat Bild-waardigs te wachten. Die oranje Willem's konden er wat van qua schuinsmarcheren en ander onoorbaar gedrag. Hoewel .... Daar moet je òf ontzettend stom voor zijn òf net iets slimmer dan de rest. Beide opties verwateren in de getoonde middelmatigheid. Het is kraak noch smaak wat hier Koning wordt geslagen. Was er nog maar iets om naar uit te zien, maar wat ik zie, ziet niet uit.

Verschil

 De lol van Twitter is er bijna af en aan Facebook ben ik nooit begonnen. Wordfeud had ook z'n piek en werd verdrongen door digitaal gekladder, maar is dat alles zo verbazend? Alleen maar "leuk" is gewoon niet voldoende. Facebook is voor het overgrote deel gebakken lucht en dat is voor een bepaalde tijd wel leuk, maar zonder serieuze inhoud en functie is alles een spelletje, een leuk tijd verdrijf en dat gaat tot slot altijd weer vervelen en hoppa ... aan de kant. Facebook heeft niks van wat Google in meervoud heeft, namelijk noodzakelijkheid, zin, bruikbaarheid, etc. Google is ook veel gevaarlijker dan Facebook. Google maakt zich onmisbaar, Facebook maakt zich overbodig.

Grumpy

 Kiekeboe .... Na het besluit om de Nederlandse betutteling (verplichte fietshelm vanaf 55) links te laten liggen en ook niks te doen met de Nederlandse correctheidswaanzin (illegale poetsvrouwen die recht (!) menen te hebben op respect en waardering ipv straf) blijft alleen mijn eigen leventje beschikbaar voor bespiegeling .... en laat ik daar nou niet zo heel veul zin in hebben. Toch doe ik het alweer wat jaartjes met enige regelmaat. Akelig inconsequent, lijkt wel menselijk. Als ik nu ook nog toegeef, dat het doen of net niet in feite een vergissing is of is geweest, dan donder ik helemaal de trappen af het plebs in. Maar niet doen dus!

 Een weekje knopen hakken, verzetten, ompraten, natreuren en pijnlijden. Genoeg om over te zeuren dus, maar verheug je niet te vroeg. Ik schiet weinig op met empathische gekwijl, soms goed bedoeld maar verder vooral volstrekt nutteloos. Al dat "Heb ik ook.", "Ik begrijp wat je bedoeld.", "Wat lijkt me dat erg vervelend voor jou." werkt alleen op mijn irritatieversneller. Hier is werk te doen, geld nodig en wordt een koper gewenst. Zonder bijdrage aan één van drieën en liefst allemaal wens ik niet door anderen over mijn eigen sores lastig gevallen te worden. Niet dat dat gebeurt, in tegendeel, maar toch, zo qua principe, die dingen moet je af en toe luchten. Ik heb ruim meer dan voldoende gezeur en gezeik met mezelf. En, geloof me, dat laat ik me niet afpakken.

Aandacht

 "Een meisje in Groot-Brittannië dat nog te jong is om naar school te gaan, moet in therapie omdat ze verslaafd is aan spelletjes op de Ipad."

 Het schijnt vaker voor te komen en wordt dan vreemd genoeg niet toegeschreven aan het gebrek aan aandacht van de ouders voor het kind maar aan het feit dat de kinderen vanaf de geboorte toegang hebben tot het internet. Hoppa, kind in therapie gestopt -door de ouders-, psycholoog tevreden want weer een aandachtsprobleem erbij, ouders van hun schuldgevoel verlost en de maatschappij dendert vrolijk verder ....

 Dat is dan direct de conclusie, maar wat moet je met zoiets? Is het raar dat een kind opzoek gaat naar andere aandachtsgevers (oma, buurvrouw, tv en nu iPad) als de ouders het maar aan z'n lot overlaten? Of hebben ze (zeer waarschijnlijk!) het kind zelf die iPad in de handjes gedrukt zoals hele generaties opgegroeid zijn voor de Tv??

 In tegenstelling tot ouders reageert een iPad letterlijk op de eerste de beste aanraking. Swap ... là!! Leuk, en dan waarschijnlijk nog keuze ook. Niet iedere dag datzelfde chagerijnige gezicht van moeders die haast heeft en ontevreden is over haar huidige leventje? Of vaders die wel de iPad maar niet het kind wil?? Dan geeft zelfs de hartnekkigste volhouder op een gegeven moment het trekken aan slippen op, pakt de iPad onder de armpjes en verhuist naar een rustige hoek van het huis. En wie zou niet beginnen te krijsen als het trouwste vriendje ineens uit je handjes wordt gerukt?? Kortom niks aan de hand, volstrekt normal gedrag en tijd voor een confronterende therapie voor die zg ouders!.

Sprokkelen

 Schrapen, hoeken en gaten, verloren plekjes, onder het tapijt en desnoods uit de sloot ... ergens moet ik de woorden vandaan zien te halen. Schijnbaar gaat het weer (te) goed, of beter vanzelfsprekend. Zoals het woord al zegt, spreekt "het" dan voor zich, maar mooi niet in de Blogs. En dat is maar goed ook, trouwens. Geen ongecontroleerde vrijheden zonder mijn toestemming, waarmee ze dan misschien nog wel vrij zijn maar zeker niet ongecontroleerd. Zichzelf schrijvende verhaaltjes, soit, maar als die in eigen beheer mijn wereldje te grabbel gaan gooien, dan is het toch "Ho, ho, ho". Zonder mijn vinger erin geen pap hier!!

 De vrijheden in mijnes hebben zo hun beperkingen. Het communisme viert hier intern nog menig hoogtij. Hier bepaalt de baas misschien niet wat gedacht wordt, maar toch zeker wel welke was buiten op de lijn komt. En laat ik wel wezen, de meeste was droogt hier binnenshuis!!

 Vanmiddag maar eens het mes op tafel, de fles erbij en zien onder welke voorwaarden de woordenstroom in beweging is te krijgen. Wordt het polderen of de Goelag???

Blèblè

 Het ene volk maakt zich druk over thuisfröbelende Tsjetsjenen en een ander volk lyncht digitaal een plagiërende componist en zijn tekstverneukende muse ... en dat terwijl je heel wat meer dan twee handen nodig hebt om de dagelijkse geweldsdoden in het ene land te tellen en je in het andere land jaarlijks onder tig-tallen wangedrongten van vele malen erger muziekbraaksel wordt bedolven. Dan zeg je met Kim: "Ik ben hypocriet!"

 Niks aan het handje, een algemeen menselijke afwijking die zo bij tijd en wijle even lucht gegeven moet worden om erger te voorkomen. Wees blij dat je het bent, zou je het niet zijn, dan zou een onbewoond eiland nog te druk bevolkt zijn om problemen te voorkomen. Maar .... spuug niet te hard erop, want het zou zo kunnen dat je het morgen wilt omarmen.

Sisser

 Pislink zijn en het de mohammedanen van deze wereld niet in de schoenen kunnen schuiven! Shit zeg, dan heeft de Boston society het vandaag de dag toch stukken gemakkelijker. Ik mag het doen met een boer. Niet dat dat niet erg is, die doet genoeg verkeerd. Helaas is echter niet alles wat verkeerd gaat op 'sboers bordje te deponeren. Maar goed, dat zijn nuances en als ik het goed begrijp, zijn die bij de oversteek naar 'De West' verloren gegaan in de genetische voorraadschuren.

 Je moet het er kortom mee doen, zelf dus, bakt een pizza en rukt een van de laatste Italianen open, krijgt spontaan een visioen over ouder, schoonheid, karakter, wijn en het kraak- en smaakloze van de jeugd en besluit dat te bewaren voor later.

 Pizzadeeg van exact twee maanden voorbij de voorspelde houdbaarheid, een wijn die de zestien aantikt en kiezen die al dik veertig jaar probleemloos malen. Het leven schuift onmerkbaar weer in de gebaande paden. Moestuin en schrijverij .... de ideale combi voor een vrolijk en zorgenloos bestaan. Zou het?

Tsjetsjemienee

 Wat een heisa daar in Amerika en vooral wat een heisa om die heisa heen. Kilometerslange reaguurderspolimieken op GeenStijl, flutverhalen in de oude media, niet aflatende kotsstromen op twitter. Ik neem aan dat het in de wereld van Zuckerberg niet anders zal toegaan, maar daar zal niemand mij ooit zien. Wat een buitensporigheid zowel qua personele en materiële inzet in de zoektocht als het becommentariëren van de hele toestand. En wat doe ik nu? Dat stapje hoger en is metabemoeienis geen bemoeien?

 Een troost ... ik palaber tegen mijn flatscreen en laat iedereen volledig vrij in wat ze met mijn bijdrage of zienswijze willen of kunnen. Ik weet voorlopig nieteens of ik er een heb. Wat moet ik hier mee? 'Tuurlijk is het lullig, m.n. voor de betroffenen en hun directe naasten. Maar dat was de aanslag op de Twintowers ook, en dat waren er iets van 3000 ... toch zou me dat niks gedaan hebben, als de toestand niet zo opgeklopt was geweest. 'Tuurlijk, je vraagt je af hoe jongelui tot zulke stomme daden komen. Maar je vraagt je ook af waarom d'r zo heftig op gereageerd wordt .... op slechts drie doden. Misschien zijn er meer deelnemers aan die marathon aan een hartaanval gestorven, maar dat telt dan op de een of andere manier niet.

 Was het de plek? Het kleine jochie? Of vooral toch de traumatisering van het toekomstig gebruik van snelkookpannen? Zijn hier een stel jonge mannen ten onder gegaan aan de eindeloze mogelijkheden van het vrije Westen of worden hier twee jongelui op zorgvuldig geënsceneerde wijze geslachtofferd? Gaat Europa aan de Euro ten onder of wordt het de gewenste sterke eenheid?? Welk beeld wil je zien, wat heb je voor de werkelijke waarheid over en wil je die dan eigenlijk wel weten??

 Ergens balen de instanties volgens mij van het feit, dat die tweede vermeende dader nog leeft. Je mag toch werkelijk hopen, dat het jochie niet onder discutabele omstandigheden richting z'n 72 maagden vertrekt. Nu zal extra moeite gedaan moeten worden om het reeds vaststaande verhaal bevestigd te krijgen. Een verhaal heeft altijd twee kanten maar op momenten als deze is iedereen alleen geïnteresseerd in de bevestiging van zijn/haar eigen gedachten of ideeën en die andere kant is simpelweg niet-bestaand.

 Hebben ze dit geheel bewust uit eigen wil gedaan, dan uitgummen die hap. Zijn ze echter in een jarenlang kat-en-muis spel uiteindelijk alleen gebruik ter meerdere eer en glorie van diensten als FBI, CIA, SWAT en andere flauwekul, dan zou het tijd worden dat die stront eindelijk naar vermogen gaat stinken en als zodanig wordt herkend en te kakken wordt gezet.

 En? Wat gaat Yuri doen? Zou ie voldoende gesnoven hebben? Is Max al op van de zenuwen? Beseft WA dat lintjes knippen en wc-pot slingeren de invulling voor de rest van zijn leven is? Kan de 3% niet makkelijk gehaald worden met meer trajectcontroles? Waarom helpen we banken overeind te blijven, als we ze daarna weer met open ogen de mogelijkheid bieden om nog grotere blunders te begaan? Ik noem maar, ik bedoel maar. Ik ga naar mijn moestuin.

Los

 Het scheelt maar weinig, maar het wil maar niet lukken. De een hakt (met een bot zakmes!) zijn eigen arm af om te overleven, de ander krijgt in eigen beheer zijn navelstreng niet doorgeknaagd ten einde het leven vrijelijk tegemoet te treden. En kon ik nou maar zeggen; "Doe mij dat zakmes maar." Alles behalve! Niet dat ik er niet aan moet denken, ik zie het me vooral ook niet doen. Waarschijnlijk niet eens met een vlijmscherp mes waar het feest niet in één snelle haal voorbij zou zijn. Of ik het dan zou doen is nog maar de vraag, maar ik zou het, denk ik, overwegen, mezelf met twijfel tarten.

 Gelukkig ligt het allemaal minder concreet maar daarom helaas niet makkelijker. Afstand is waar ik naar verlang en me niet lukt te realiseren. Afstand, overzicht, relativering en vooral niet van dat realistische, waargebeurde gezeur met een hoog navelstaargehalte. Zweven in verhaal en woordgebruik ... Nee, in verhaal en taal, natuurlijk. Als je al iets wilt, moet je op z'n minst fatsoenlijk beginnen. Niet dan?

 Nog ff en ik weet precies wat en hoe ik het wil, kan al bladerend een leuke binnenkomer uitzoeken en net voordat het gewenste gerealiseerd gaat worden, zet het leven de streep onder mijn rekening. Wedje maken??

Hetzelfde

 De schoonheid van spartelende radijszaadjes op een met tattoo's geterroriseerde buik ..... vraag me niet waar ik het vandaan haal, begin er een boek mee en het wordt gegarandeerd een succes. Beginzinnen is niks en direct weer alles, ik grossier erin. De rest van de 325 pagina's is een ander verhaal, maar wel een verhaal. Jammer, dat we al boeken met blanco pagina's hebben gehad.

 Vagelijk staat me bij, dat ik nu in herhaling val. Het is ff doorbijten, maar alles went, ook de herhaling. Ik bedoel dan qua mezelf, want voor de buitenwacht is herhaling eerder wenselijk dan overbodig, als ik zo bij tijd en wijle bewust registreer waar mensen, die ik dan net ietsje beter ken, het over hebben met anderen, die door die eenen weer beter gekend worden, dan ik hen doe. Ouwe koe, denk ik dan, maar het beest wordt ontvangen als een pasgeboren lam. Ach, vol zijn van jezelf en het vat leeg willen hebben, is een weinig verrassende toestand en als de gemiddelde mens eerlijk is en diep in zijn/haar hart kijkt, zitten niemand eigenlijk om verrassingen te springen. Zeg maar eens "Non" op de vraag of het goed met je gaat en je ziet voor je ogen een wereld in elkaar donderen en paniekerig gezoek naar houvast.

 Pioenrozen, waterlelies en tepels het heeft iets met elkaar te maken, maar ik krijg mijn vingers er maar niet achter. Of is het op? Of is het misschien wel een heel ander stukje? De beginzin is, denk ik, het probleem niet. Ik weet het niet, maar dit lijkt meer op zwemmen dan fietsen.

Yeah!!

 Saturday night fever op vrijdagavond. Heerlijk avondje swingen, slempen en versieren. Dasje recht rukken, jasje afkloppen, de zes onwillige haren in de gelijke richting gellen en dan is het slechts wachten op de opening van de disco ergens tussen 22 en 23 uur. Zie je het voor je? Ik wel en het geeft me iets, waar enkel de voormalige Oosterburen een goed woord voor hebben: Unheimlich. Pedopatser opzoek naar verse jeugpuistjes. Ouwe bok smacht naar groene blaadjes. Toch net niet voldoende nullen bij het verfoeide bankwezen gestald om (mijn) leeftijd ineens onbelangrijk te maken. En al was het zo..... gètverdegètver. Je zou er toch niet aan moeten denken. Zo'n akelig strak lijfie, baby-like kaalgeschoren als je het internet mag geloven, een hoofd vol tot mislukken gedoemde idealen, watervallen achter de oren en daar tussen nauwelijks slimmer dan het achterend van een plofvarken. Nee bedankt, dan ga ik liever verrimpelde achtersten schoonvegen in de laatste tussenstop op weg naar de eeuwigheid. En geloof me, dat is werkelijk het allerlaatste wat ik vrijwillig zou doen. Ik bedoel maar, het is tijd om te fietsen.

Bede

 Hallelujah, de Here zij geprezen voor al die bekoringen, die hij verdomt om mij ten deel te laten vallen. Het zou me maar verwennen en daar schieten we natuurlijk niks mee op. Hij zal vast nog rooie oren hebben van mijn bedankjes van gisteren. Vandaag mag ie van mij de pot op. Ik zoek het wel zelf uit. Als de dank voor al die moeite die je doet, niet verder reikt dan tegenslag, dan mag ie van mij in de str*nt zakken. Ik ben Job niet. Voor wat, hoort wat. Dus laat ie na al die mooie woorden via derden nou eindelijk maar eens zijn eigen nek uitsteken. En -hint...- een spontaan werkende grasmaaier is in deze niet voldoende. Een beetje fan wil meer dan wat goedkope aandacht, die gedeeld moet worden met een paar honderd miljoen (of meer) anderen. Doe die giro in Nederland maar. Mocht dat problemen opleveren, geef ff een seintje, ik heb meer mogelijkheden.

 Maar ja, wat wil je. Je hebt er niks aan, je wordt er niet beter van, je weet dat het niet meer is dan een menselijke fantasie, maar die gedachtenkronkel verrot schelden lucht beduidend meer op dan een beetje in het luchtledige vloeken. Genoeg gezeurd voor vandaag. Eerst die 250 laag bij de grond gelegen kilo's op een geschikte plaats gemanoevreerd krijgen en dan hopen dat ik niet het grootste deel van de dag kwijt ben aan het bij elkaar zoeken van het benodigde gereedschappen om het vehikel te demonteren. Nou Deo stuur je ex maar ....

Stimuli

 Pappen en nathouden, de kraan sluiten om te dweilen, enthousiasmeren, peper in de reet, zweep erover. Dat laatste zou wel werken, denk ik, al zou dat in eerste instantie op mijn lachspieren zijn. Als iets niet bij mij werkt, is het de stimulans van een coach of andersoortig misplaatst gerefereer aan mijn bestwil. Dan geef ik die zweep meer kans. Alhoewel je je dan weer niet moet voorstellen, dat hier netjes om 08:30u aan de deur geklopt wordt en de persoon (m/v) na een slap handje en het obligate "Bonjour" en "Comment ça va?" het werkkoffertje opentrekt en kalmpjes de zweep in elkaar schroeft ... Ik lig bij het idee al bijna met buikpijn op de grond. Nooit zoveel opgehad met spelletjes, waarbij je iets moest pretenderen, nadoen, etc. Doe mij maar gewoon een wedstrijd. Winnen heeft wel wat en dan na afloop vooral niet zeggen dat het "maar spel was". Winnen of verliezen, leven of dood, alles of niets ... kijk, dat spreekt me aan en dan niet om naar te kijken, maar om te doen. Geen SM met rare verkleedpartijen maar bij vol bewustzijn je maandsalaris op de eerste van de maand inzetten op nummer 22 aan de achterste roulettetafel. Champagne en kaviaar of een maand lang op een houtje bijten. Waar is de echtheid in het leven gebleven? Waarheen is die durf verdwenen om ervoor te gaan, wat dat "ervoor" ook mocht wezen?? Waar is die hang naar afzien en pijn blijven liggen? Seen it, done it and will never be there ....

Worstelen

 In de rechterhoek met rood tenue staat Tegenzin een beetje in z'n neus te peuteren in afwachting van het overleg tussen scheidsrechters en juryleden. In de linkerhoek staat Redelijkheid in glimmend zwart z'n schaduw op z'n donder te geven en tussendoor de andere hoek van de ring in de gaten te houden. De vertraging beloopt inmiddels al enige uren en Tegenzin ziet er met de minuut frisser uit dan de zichzelf slopende Redelijkheid.

 Daar gaat de gong. De arbiter kijkt verbaast op en maakt een dreigend gebaar naar de zich verontschuldigende official achter de knoppentafel. Geen rumoer uit de zaal. Net als alle voorafgaande ontmoetingen is het een wedstrijd zonder publiek. Pas in de finale zal de tweestrijd opengesteld worden voor publiek en wedkantoren.

 Uit de hoek van de jury klinkt een hoop gesis, gesus en sterft menig stemverheffing een stille dood. De zin van dit oponthoud ontgaat Redelijkheid. Het is een soort bezwering waarvan oorzaak net zo onduidelijk is als het gevolg. Gewoon beginnen is blijkbaar onmogelijk. Iedereen is aanwezig, de ring in orde, de bedoeling is iedereen bekend, enkel de strijd hoeft gestreden te worden. Wat is daar zo moeilijk aan?

 Redelijkheid gaat een beetje hopeloos op het krukje in z'n hoek zitten. Hij verbaast zich over de concentratie en tijdsduur waarmee zijn tegenstander zijn ruikorgaan aan een schoonmaakbeurt onderwerpt. Hij kwam al binnen met z'n vinger in de neus en in de afgelopen uren is daar weinig aan veranderd. Onwillekeurig beweegt de rechter wijsvinger richting zijn neus ...

Zonnig

 Hè hè. Eindelijk! Het zou tijd worden. Je moet er voor tot half negen in je bed blijven liggen maar dan is het de zon, die je eruit zet. En niet zomaar zon, maar zon met de bijbehorende aangename temperatuur. De ramen en deuren open, katten en honden naar buiten en bij de eerste koffie een beetje scheef en dichtgeknepen tegen de zon in schelen. Het is dat het voor het eerst weer kon, maar morgen gewoon weer binnen. Die zon in je nuchtere ogen is iets voor de vakantie. Nou ja vakantie, ik bedoel als je .... ach, laat ook maar. Hoe belangrijk al die elektronische communicatiedingetjes met groot of klein scherm ook zijn, in de zon heb je er niks aan.

 Een koffie of beter Latte Macchiato ..... onthou het nou eens twee c's en slechts één 't' .... op een terras aan de Adria. 's Ochtends graag de Kroatische kant, zon in de rug, een vriendelijke groet van de bediening, krantje, al zal het hooguit de AD zijn, de zilte lucht in je neus en het geluid van aan- en afrollend water op de keien van de kust. Hhmmmmm.

Groen

 Uien groeien gelukkig ook zonder het afdraaien van klassieke muziek. Even was er in de laatste week de vrees, dat ik mijn oren moest gaan teisteren met volstrekt onmogelijke en ongewenste klanken, maar het leven is me genadig en heeft de sjalotten tot uitlopen verleid. Ook de rode uien en de tweede tranch anderssoortige sjalotten laten zich van de groene kant zien. Al is het aarzelend. Kan ik met een gerust hart verder spitten. Nog 2 meter en dan kunnen de volgende zes meter uien in de grond. Dat scheelt toch al gauw 14 euro op de boodschappen in de komende wintermaanden. Nu wordt het tijd ook aan andere groenten te denken. Ui met uien is zoooooooo uiïg.

Sirenen?

 Interessante gedachtengang en eindelijk eentje waarbij je niet vingerwijzend achter elkaar in een kringetje staat, maar het ouderwets degelijk bij jezelf kunt zoeken. Toch maakt hij het naar mijn idee veel te ingewikkeld. Prachtig al die woorden, maar dat zal vooral zijn om de column te vullen. Het hele punt is gewoon: teveel geld!!

 Het is weldegelijk nog steeds de economie van schaarste maar absoluut niet van productiemiddelen of voedsel. De schaarste is gecreëerde schaarste van overbodigheid ..... maar je moet je geld tenslotte ergens aan kwijt, niet dan?? En aangezien één ei per dag leuk is om te hebben (en te eten) maar je met 30 eieren per dag niks kunt, zoek je naar alternatieven en "gelukkig" worden die in overmatige veelvoud aangeboden en ze veranderen bovendien, zo snel dat je met een gerust hart al de volgende versie kunt kopen voordat de vorige ter ziele is.

 Is dat verleiding? Ja, gezien vanuit de producent die de centen uit de beurs van de consument probeert te kloppen. Maar is dat zo?? Het hele punt is dat mensen massa's geld hebben of makkelijk kunnen, sorry konden krijgen waar ze eigenlijk geen nuttige besteding voor hebben. Daardoor wordt teveel eten gekocht en daarna weggegooid, schoenen niet meer naar de schoenmaker gebracht en krijg je de spijkerbroek al versleten aangeboden .... Als er al een verleiding is, dan zit die in een inkomen gebakken, waarvan je slecht een zeer beperkt deel nodig hebt om fatsoenlijk je buik te kunnen vullen.

Nav het artikel: Http://www.volkskrant.nl/vk/nl/12464/Henk-van-Houtum/article/detail/3424234/2013/04/11/Onze-economie-is-een-schuldfabriek.dhtml

Weer

 Niet alleen ik bibber van ongeduld in afwachting van de zon. Als ik de berichten mag geloven, kun je het komende weekeinde nauwelijks buiten lopen door de massa vlinders, die eindelijk hun pop uit worden gejaagd door de gestegen temperaturen. Dat zal me een massamoord worden. Niet vergeten mijn insecten-restanten-verwijderaar toe te voegen aan de ruitenwisseroplossing voor ik een berg van die prachtig gevleugelde levens in de kiem ga smoren. Net een paar weken geleden de boel nog aangevuld met de versie, die temperaturen tot -25º C vloeibaar kan doorstaan.

 Het zou tijd worden! Eindelijk een beetje proeven van de lusten na al die weken, die ik al loop te niezen en snotteren. Mag dan wel regenen of relatief koud zijn maar de bomen bloeien al vanaf half januari en dan begint ook het jaarlijkse snotterfestijn. Nu alleen nog ff die laatste cm's teveel van de taille wegpoetsen en de spieren netjes als bierblikjes ordenen en ik kan me met goed fatsoen aan het gras tonen. Mag hopen dat de zon na het weekend doorwerkt. De tuin loopt letterlijk meters achter en het pootgoed verlangt naar aarde.

Afwisseling

 Een dag zonder mopperen en zeuren verbleekt de kleuren! Niks zo saai als weldaad en tevredenheid. Al die fladderende insecten, zoetsappige deuntjes en zuurstokkleurtjes. Het is als een zoutloos dieet, soms doet een zak chips dan wonderen. Maar ja, alleen maar chips is nou ook weer niet de levensvervulling, waar je sinds je jeugdjaren naar verlangt. Het relatieve is tenslotte erg relatief en van boven naar beneden kijken is altijd nog iets anders dan van beneden naar boven. Vraag het maar de eerste de beste te heet gewassen reus.

 Laat mij maar in de zon verlangen naar een regenbui ipv in de regen verlangen naar die stukjes blauw. Zolang d'r afwisseling in de koker zit en het niet eentonigheid is wat de klok slaat, kan er weinig stuk. Èn zon natuurlijk, altijd zon. Sorry, bijna altijd, maar vooral meer dan nu het geval is. Ik wil de boeren horen klagen. Hoewel .... die klagen altijd. En voor de goede orde; klagen is heeeeeeel wat anders dan mopperen.

 Ik wil koele witte wijn in een brandende zon. Salades ipv soepen. De mogelijkheid van kort broek en sandalen, zonder daar verder iets mee te doen. En grasmaaien ... ja, helaas heeft alles een ongewenste keerzijde.

Nattigheid

Maar weer over het weer zeuren? Zouden we niet doen, hè? De ergste kou is er nu weer vanaf, helaas gaat dat gepaard met het voorspelbare hemelvocht. Is het niet jongens, is het niet. Dan mogen de eerst geplantte sjalotten inmiddels parmantig hun groene scheuten in de lucht steken, ik wil zon zien. Ik wil zonnetje!! Bij welke bakker moet ik dan aankloppen.

 Het zal het gras allemaal een worst wensen. Lekker groeizaam weertje. De maaimachines hebben daar weer een geheel andere mening over. Die zijn op mijn hand en willen in elk geval droog weer en volgens mij zijn ze ook niet vies van een beetje veel zon. Mag hopen dat we niet met een te grote vertraging op onze wenken bediend worden, want dan lijkt het weer meer op hooien dan maaien en blijf je de rest van de zomer met een berg overtollig dood gras zitten. Ja, qua grasmaaien gaat het leven hier zelden over rozen

???

 Waar gaan we het eens over hebben? Ik zou het eigenlijk helemaal niet weten en zou mijn toetsenbord onaangeroerd moeten laten. Ik heb daar geen zin in. Ik wil lullen, de productie in stand houden en onzin zin geven. Het is weer winter maar dan met zomertijd. Weg met de lange avonden en de met rum doordrenkte warme chocola. Dat smaakt gewoon niet als het buiten nog licht is en 's ochtend heb ik er geen trek in. Toch neig ik meer naar snert en een donkerbruine trappist dan naar een frisfruitige salade met een rosétje.

 Komop (weer)jongens (en meiden) het is tijd voor groeien en bloeien, voor spitten en maaien, voor timmeren en verven. Na jaren gepusht te zijn toen ik niet wilde, wens ik nu geen tegenwerking, als ik aan de slag wil gaan. Graag voldoende hogedruk-gebieden deze kant op om de tijd tot eind oktober te vullen. Een frontje op z'n tijd, als ik het gieterslepen zat ben, wordt opprijs gesteld. De rest van de nattigheid graag richting Sahara sturen incl. de magere temperaturen. Maak de mensen daar blij met sneeuw, regen en koelte. Als ik kiespijn wil dan schrijf ik me wel in voor een wedstrijd bierflesjes-openen-in-een-ruimte-zonder-iets.

X6

 Het is nauwelijks voorstelbaar, dat je er vrijwillig in zou willen rondrijden. Toch zie je de krengen met toenemende regelmaat. Pooierbakken ken ik zat maar dit is de eerste heuse proletenbak die me passeert. Volstrekt overbodig qua vorm, omvang en bandbreedte. Een soort eend met Ferrari-motor, RR-neus en rupsbanden, maar dan zonder de pretentie komisch te zijn. Daar in rijden is kleur bekennen, maar dat is niet in het voordeel van je geloofwaardigheid. Misschien hebben de rijders wel het idee, dat ze eindelijk boven het plebs uitgestegen zijn. Nu zijn ze dat letterlijk wel gezien de hoogte van waaraf je op het wegdek en medeweggebruikers neerkijkt. Maar ik zou dan een Mack adviseren en dan mag je de oplegger best thuis laten. Die lui beseffen gewoon niet dat ze zich vrijwillig aan de schandpaal nagelen.

 Nu was het niet het eerste gedrocht van dit formaat op de weg maar de Qollega- versie met nummer 7 had nog iets ingetogens, zo je dit al bij dit soort in omvang, uitvoering en prijsklasse monstreuze vehikels kunt veronderstellen. Waar de Audi-bak zich eigenljjk schaamt voor zijn protserig voorkomen, trekt de Bmw-versie eerder een lange neus naar iedereen, die bij het aanschouwen van het monster niet stante pede in zwijm valt. Iedere keer als zo'n wangedrocht voorbij flitst moet ik onwillekeurig aan Mad Max denken.

 Maar goed, over smaak valt welbekend niet te twisten. Maar ja, dan heb je het tenminste ergens over, maar hier valt niks te twisten. Hoe je het ook wendt of keert, het kan vanalles zijn en vooral veel, maar met één ding heeft het zeker niks te maken en dat is smaak.

Ervaring

 Iemand nog iets te poetsen? Breng maar hier. Als je de smaak eenmaal te pakken hebt, ga je het nog missen ook, als je niet oppast! Helaas is 1 April al geweest ... Wat een zinloze tijdsverspilling is het toch. Je bent er zonder problemen een dag aan kwijt en als je het wil houden zoals je het gemaakt hebt, nl schoon, dan kun je de volgende dag weer (minder) vrolijk opnieuw beginnen.

 Gaan we mooi niet doen. Nu maar weer ff door de eerste stofafzettingen heen bijten, niet wennen aan het ongewone uitzicht door de ramen en bevrijdt worden worden al die stinkende nepgeurtjes die de schoonmaakmiddelen tegenwoordig rijk zijn. Alleen die stank al maakt, dat ik volgende week maar een keertje oversla. Komt mooi uit, heb andere zaken op het programma staan.

 Hoppa, lekker in de wielen, 's Heerens wegen bevuilen met rokend rubber. Red Bull's pittstoprecord verbreken en vrachtwagens tellen.

Volkeren

 Als je het over de duivel hebt ...

 Daar zijn ze weer de Russen. Sinds gisteren. Alsof ze zich aangesproken voelden. Na de Amerikanen en Russen, Kazachstanen en Oekraïniers dan nu graag de Chinezen, Koreanen, Oegandezen en Malinezen. Ook welkom zijn Australiërs, Timboektanen, Pinguins en natuurlijk Belgen. Eens zien of dat werkt ...

Vroeg

 Acht uur!! Belachelijk! Hoe krijg je het voor elkaar, maar niet bedenken dat het een week geleden pas zeven uur zou zijn geweest. Dat zou volkomen van de pot gerukt zijn. Wat moet je op een dergelijk tijdstip naast je bed, als je weinig anders weet te verzinnen dan koffie drinken?

 Maar goed in bed liggen was het duidelijk ook niet, anders had ik hier niet gezeten. In bed hoor je te slapen. Een uurtje lekker legge, is nooit verkeerd, maar drie uur naar een plafond staren wat niet een te zien is, gaat een beetje vervelen.

 En daar zit je dan zogezegd tussen het bed en de koffie ... Nou, goeiemorgen, dan maar. Doe trouwens maar Morguh, dat is wat neutraler.

Klei

 Terug naar het door de wijn verwaterde uitgangspunt. Spitten in de klei is dus niet altijd een lolletje en voor we nu weer afdwalen, terug naar de intentiële vergelijking cq gedachtenswing. Want om die klei of kleihoudende grond ging het niet. Natuurlijk niet. Spade d'rin, keren, volgende steek en verder. Geen peanuts maar ook geen klusje waar Hercules voor ingehuurd moet worden. Niet voor het spitten tenminste! Tref je zware klei kun je nog ff een partijtje boetseren en verder niks aan het handje. Dat mogen de plantjes aansluitend zelf uitzoeken.

 The point was dus, dat de klei niet het punt was, maar het spitten zo'n bezigheid is, die aan de grenzen raakt van wat mijn grijze massa aan ongewenste fantasiën kan beteugelen en het moment waarop die dat vermogen opgeven.

 Geef mijn fantasie de vrije teugels en je kunt je lol op. Altijd al zo geweest, nooit last van gehad. Nu heeft dat wat uit de kronkels van mijn brein naar boven borrelt echter een aantal onhebbelijkheden ontwikkeld, waar ik nooit, zeg nooit nooit maar nu dus wel(!), nooit naar heb gesolliciteerd. En soit, dat kan gebeuren en normaal gesproken is daarmee te leven. Nu. Dus. Niet.

 Ging het nog maar over het 'leven', maar daar gaat het net zo min over, als verzuipen een vorm van zwemmen is. En eenmaal losgebroken duiken die foute fantasiën overal op, klampen zich aan iedere nietsvermoedende gedachte vast, verzieken ieder idee en maken een enigszins redelijke redenatie volkomen onmogelijk. Geen wijn dus, niks nie met houdbaarheid, als je al ergens een vergelijking zou willen trekken dan zou het met ongediertebestrijding moeten zijn. Maar ... het spitten is mooi wel gelukt!

Uitverkoop

 Zò!! De kop is er af.  Moest eens een keer gebeuren. D'r staat hier zoveel zooi, die echt te goed is om weg te gooien maar ondertussen zwaar in de weg staat. Hoe ik daar wat mee wil, weet ik ook nu nog niet, maar de eerste balletjes zijn de lucht in. We zien wel.

 Waar ik vooral niet aan moet denken, is, dat je de hele tijd met van die lijkenpikkers te maken hebt, die voor een habbekrats de krenten van marktplaats pikken en daarna nog lopen te zeuren en zeiken over de paar centen, die ze moeten neertellen. Ze lopen hier bij de bosjes rond. Net alsof Nederlanders, die naar Frankrijk gaan, een zeer specifiek gendefect onder hun leden hebben. Je kunt het al merken aan al die rommelmarkt en brocantes afschuimende Laaglanders. Zo'n beetje trouwens als bij de gemiddelde huizenkijker (want kopers zijn het niet) van tegenwoordig. Ik word al niet erg enthousiast van mensen in hun algemeenheid, maar deze afwijkende ondersoort laat mijn bloed regelmatig koken.

Zwaarder

 Spitten in kleiige grond is geen pretje. Als het pas geregend heeft niet en als het al langer tijd droog is, schiet het ook niet op. De minste moeite kost het ergens in die tussenliggende periode, maar weet het moment maar te treffen. Het is een soort lotterij, net als met wijn. Je ben gewoon verplicht om meerdere flessen van dezelfde soort aan te schaffen en in een kelder te vertroetelen om ze één voor één op zorgvuldig gewogen momenten aan je smaakpappillen bloot te stellen, want wanneer dat ene, echte goede moment qua wijnontwikkeling achter de kurk op je ligt te wachten, weet eigenlijk niemand. Sterker nog, als je erover nadenkt wordt je door al die proevers, producenten en anderssoortige wijnkenners misschien niet belazerd maar toch zeker wel aan het lijntje gehouden.

 Een beetje goede wijn is in het begin wat stug, later soepeler, nog later belegen en als het helemaal mis is: azijn. Bij een beetje wijn ligt tussen begin en einde minstens 20 jaar, als de flessen niet op de CV in de oververhitte flat drie hoog achter liggen, maar koel, donker en niet te droog worden bewaard. Wat een sommelier er in de tussentijd aan onzin over weet te brabbelen, is vaker leuker dan John Cleese in zijn beste tijd aan grimassen wist te produceren, maar volstrekt oninteressant. Allemaal onzin op wat wijn-gerecht adviezen na, maar mijn kelder ligt er vol mee. Iemand nog enig interesse?? Mn Bordeaux, maar dan niet die Château's waar Chinezen of Russen in geïnteresseerd zijn maar de betere gewonen of gewone beteren.

 Van de klei in de wijn is zo gebeurd, maar zie maar 'ns terug te komen .... -wordt vervolgd?-.

Interesse

 Zijn de Russen van het toneel verdwenen, mogen mijn blogs zich verheugen over een warme belangstelling uit Engelstalige hoek. Zowel GrootBrittanië als de Verenigde Staten storten zich met enige regelmaat op mijn blog(s). Waarom?

 Nu ken ik iemand in Engeland, maar zij spreekt Hongaars. En in de USA zijn er op de 300 mln zielen welgeteld twee te vinden, die misschien in de verste verte wel eens ergens een heel klein beetje geïnteresseerd zouden kunnen zijn in mijn schrijverij. Maar dat die met tal van verschillende webbrowser-besturingssysteem combi's op mijn blog(s) inloggen is net zo onwaarschijnlijk, als dat ze het überhaupt al doen.

 Het brengt me weer bij mijn eigen blogwebsite(s). Project nummero zoveel dat in het stadium van de steigers is blijven steken. Ik hoef me waarlijk never nooit te vervelen. Doe niks en kom nog steeds tijd tekort. Doe mij nog een ei!!

Moppig

 Doe mij maar een autovoorruit op sterkte .... lijkt me wel wat. Die van die agent met humor over het afsluiten van de A2, vond ik sterker. Toch heb ik ze al 'ns beter gelezen. Krijg je onvermijdelijk met al die extra lijntjes op je kerfstok. Graag iets gecombineerd met Pasen, lijkt me wel zo op z'n plek. Zien wat de dag van morgen in de terugblik voor p-p-pareltjes oplevert.

 Ik ga kuilen graven. Gisteren voor een appel en een ei een twintigtal 50-jarige eiken op hun kruin kunnen tikken, maar zo moesten wel op het moment van levering direct in de grond. Ze komen tegen twaalven ... dus ik kan wel wat hulp bij het graven gebruiken!

Dorus

Hier word ik nou erg vrolijk van. Maar weer eens opzoek naar dat bandje ....

Uit de Figaro parodie

(......)

Alle dooie vissies bakt me tante Ka
En me ome Chrissie woont in Amerika
Lamerika, lamerika, lamerika, lamerika

Maar als die ouwe, die nimmer wou trouwen
Feestelijk dood gaat in alle fatsoen
Al z'n dollars heeft overgehouwen
Dan erf ik minstens een half miljoen
Tralala lalala lalala lalala lalala lalala lalala la

Dan rook ik sigaren in plaats van die peukies
Ik koop me een auto, maar wel een vierdeurs
Ik hou de bankiers allemaal in de gaten
Die krijgen bij mij niet de kans op de beurs

Die naar me centen kijk, die gooi ik met stenen
Oh la donnette, kan je begrijpen
Ik heb een bot mes ja
Ik zal het eventjes slijpen
Ik ben barbiera
Tralala lalala lalala lalala lalala lalala lalala lalala lalala lalala lalala
tralalaaaaaaaaaa-hatjsie

Ja, nee, nee, niks doorgaan, niks doorgaan
Eerst eventjes niesen
Anders wordt het een drama,
een bloederig dra a a a a ma
Ach barbiertje
Maak je niet kwaad, maak je niet kwaad

Ga eerst even eten, heb trek in spaghetti
Ik ga met een meisie, die lieverd heet Bettie
Eerst nemen we vino, en ijs Italiano
We gaan naar de kino, en we huren een kano
'k Weet een cafe, met een oude piano
Links om de hoek, bij het meer van Lugano
Daar gaan we dan heen, met die lieverd alleen
Dan roept iedereen
He figaro, figaro, figaro,
figere figere figere figere figere
Poes, poes, poes, poes, moet je melk poes
Figaro

Me mes, me mes, waar laat ik nou me mes
Zeg snap ie dat nou, me mes
Zeg waar is me mes
Ik raak door die meid me kop steeds kwijt
Oh niemand de deur uit, niemand de deur uit,
niemand de deur uit
Waar is me mes

(....)

 (c) Tom Manders