Klanken

 Dat het anders is, is een feit. Blinddoek me en drop me ergens in Parijs en binnen een paar minuten weet ik waar ik zit, op het arrondissement nauwkeurig. Hier terechtgekomen was het zoeken waarschijnlijk nog steeds niet afgelopen. De eerste de beste passerende auto had me het land verraden, en nummer twee en drie hadden het bevestigd, maar daar was het zeer waarschijnlijk bij gebleven.

 Niet alles is anders. Dacia's rijden tegenwoordig ook op Franse en Nederlandse wegen. Maar veel wijkt af van beelden opgebouwd in het verleden. De boomloze heuvels, de kleurrijke huizen, de donkere en jong verrimpelde mensen. Maar er is meer. Na de Franse stilte valt hier de overheersing van het beest op. De schapen, koeien, paarden, varkens, kippen èn vooral de honden. Als de auto's zijn vertrokken en de mensen uitgeschreeuwd is het boe, bah, bèh en een hoop geblaf wat de klok slaat.

 Verlaat je het dorp en heb je de dierengeluiden achtergelaten valt op hoe melodieus de taal is, die de mensen spreken. Het heeft veel van Italiaans zonder de kerkelijke bijsmaak, die een Italiaans gesprek je soms kan geven, zelfs of misschien vooral als het over koken gaat. Ook de radio roept herinneringen wakker aan de zonovergoten middagen op de terrassen van Umbrië. Zowel de prestator of ...trice als de liedjes als ze niet in het Engels zijn. Het is geen straf er naar te luisteren ook al versta je er, ondanks de nodige overeenkomsten met het Frans, niks van.

Toeslaan

 Uitdagingen kun je opzoeken maar soms vallen ze je in je schoot. Uit een aardig geschreven artikel over het rijden op Roemeense wegen was al duidelijk geworden, dat na zonsondergang de auto beter in de garage of aan de kant van de weg kan blijven staan. Rijden is dan meer dan avontuurlijk vanwege al die paarden die dan nog de wegen frequenteren ipv op stal te staan.

 Gewapend met koplampen leek me dat het toch te doen zou moeten zijn. Mooi niet dus. Buiten de bebouwde kom, met groot licht, geen overstekende schapen of honden en tegenliggers die zo vriendelijke zijn om optijd de verlichting te dimmen, is het best te doen. In de dorpen kun je het echter gevoeglijk vergeten. Zonder straatverlichting, met ontbrekende reflectoren, donkere kleding, midden op de weg fietsen en lopend aan de verkeerde kant, is het een klein wonder dat al die paardenkarren, fietsers en voetgangers het er schijnbaar regelmatig levend vanaf brengen. Voeg daar nog wat vuistdiepe kuilen en meterslange uithollingen overdwars maar ook in de lengterichting aan toe en je bent blij als je heelhuids op plaats van bestemming bent aangekomen.
 
 Het werpt een aardig licht op hoe het een paar eeuwen geleden moet zijn geweest. Het moet toen nog vele malen makkelijker zijn geweest om op te gaan in de duisternis en ongezien je slag te slaan, mocht je bijvoorbeeld zin hebben gehad in een malse maagdelijke nek.

Slachtbank

 Te vroeg ter plekke, als de deuren opengaan zoeken waar je waarvoor moet zijn. Van links naar rechts en weer terug. Gelukkig is het geen Charles du Gaulle, hoewel daar de bewegwijzering een stuk beter is. Andere bijkomstigheid is het gevoel al in het buitenand te vertoeven. Geen idee welke talen mijn oren teisteren maar er is weinig Frans bij.

 Van de ene kant van de terminal naar de andere gaat het allemaal niet zo soepeltjes als verwacht. Alles gaat tegenwoordig op rolletjes, ook mijn bagage was van wieltjes voorzien alleen bleken die weinig zin in draaien te hebben. Ben je in je auto eindelijk dat zinloze extra wiel kwijt voor die ene waarschijnlijk nooit voorkomende keer, dat je lek rijdt, heb je reserve-exemplaren nodig voor de wielen onder je koffer. Rare wereld. Na wat gewrik met de autosleutel de dempende bovenlaag verwijdert en verder gehobbeld op de hard-plastic kern mààr wel rollend ipv schuivend trekken.

 Na de bagage mezelf ingeleverd, apart door de controlepoortjes waar de procedure aardig wat weg heeft van een internering in het cachot. Niemand protesteert, iedereen ontkleedt zich half, gooit z'n hebben en houden in aparte bakken en stopt aan de andere kant alles weer terug en kleedt zich opnieuw aan. Boarding .... de term heeft al een nare bijklank, maar het werd nog leuker. Met een gereserveerde stoel ben je ineens 'priority' en moet je in een aparte rij gaan staan. En daar stond ik dan in mijn piere eentje te wachten want reserveren kost geld.... Niks opgaan in de massa, mooi in je uppie en alleen onder begeleiding van al je ontbrekende enthousiasme als eerste aan boord in afwachting van het moment, dat de hele verdere meute ook een plaatsje heeft gevonden en het machien in beweging komt.

Over

 Klaar! Mooi moment om te vertrekken. Alles gepakt en wie weet voor het eerst eens een keer niks vergeten, maar voor die conclusie is het nog te vroeg. Klaar, dus en nu is het wachten. Wachten kan al rampzalig zijn maar klaar en moeten wachten is een heul erg foute combi. Dan krijgen die slechtste kanten kansen op de bovenhand. Dat wordt tot een veelvoud van 100 tellen, schietgebedjes afvuren en door het schone huis ijsberen. Sodenodesju.

 Plannen kun je zelf, timing is een andere zaak en vooral een zaak van anderen. Van de nood een deugd maken en nog een keer onder de douche? Wie weet welke ontberingen in het verrassingspakket zitten voor de komende weken. Of nog ff een kamer een grote beurt geven?? Grrr, een hekel dit soort onbedoelde overtijd. Gezeten op een terras en genietend van de zon en aanverwante geneugten was het een ander verhaal geweest, maar dat is ook werkelijk de enige uitzondering, die in een situatie als deze verzachtend zou kunnen werken.

 De boel dan nog maar een keertje uit- en daarna weer inpakken om de kans groter te maken dat deze keer werkelijk alles meegaat wat de bedoeling is, zelfs als het niet uitdrukkelijk in één van de gedachtenrijtjes voorkwam?? "Kop, creditcard en autosleutel" was dit keer niet voldoende maar fulltime neuroot is geen stap in mijn carrièreplanning. Is d'r niks anders te verzinnen? O, wacht .... een stukje. Soms ligt het zo voor de hand.

Bezoek

 En daar is ie weer. De ochtend. Staat irritant enthousiast aan mijn poort te rammelen. Die laten we nog maar ff staan. Zonder koffie komt daar niks fatsoenlijks uit en om de ochtend gelijk op de koffie te laten komen, lijkt me niet de juiste benadering. Doet nog maar lekker een rondje, een rondje meer en neem de honden mee. Hhmm, heerlijk is dat als het af en toe niet hoeft. Moet je de honden niet vragen. Zij zijn tenslotte de direct betrokkenen, zelfs be- nee, getroffenen.

 Oké, het getuigd niet van warme gastvrijheid, maar zo'n ongevraagd enthousiasme komt ook voor enige vraagtekens in aanmerking. Bovendien is al die opoffering nergens goed voor als het in je eigen vlees snijdt. Zou het dat niet doen, zou het geen opoffering zijn. Ja juist, dat idee bevalt al direct een stuk beter. Laat die ochtend straks nog maar een keertje langs wapperen. Zo ergens vijf voor twaalf lijkt me een aardig idee. Precies op tijd voor de apèro en dan gelijk weer wegwezen.

 De ochtend doen we morgen weer en vrijdag helemaal. En zouden we een wedje maken, als het kreng er moet zijn, is ie in geen velden of wegen te bekennen. Zes, vijf, vier uur dan is een enthousiast steuntje geen overbodige luxe. Nu wil ik koffie.

Exhibitie

 Zou ik mijn ziel eens bloot leggen. Om te beginnen dan, doen we de zaligheid later. Waar is d'r een in onbruik geraakt vliegveld. Die kans is groter dan een uit de roulatie genomen containerhaven. Maar beide mag of iets wat er op lijkt. Een lekker strak en vlak gebetonneerde zee van ruimte. Als ik het doe dan ook alles en eenmaal begonnen met uitrollen, want een ziel is dus opgerold, sta je versteld van de (kilo-)meters, die je maakt.

 De eerste banen zijn weinig interessant. Stoffige, in ongerede geraakte kaders gevuld met iets wat best Chinees zou kunnen zijn. Voor de nieuwsgierigen kan het geen kwaad om aan de eigen gezondheid te denken en iets voor neus en mond te houden. Ik kan niet in staan voor al wat onder welke omstandigheden is opgeslagen. Mij is in deze niks gevraagd. Na menig honderd meter krijgt het geheel meer kleur, verdwijnt het stof niet helemaal maar voldoende om zicht te geven op de verborgen schatten. Ik zou zeggen: graven maar, kan ik even achterover leunen voor ik de volgende meters maak.

 Ooooh, was dit niet de bedoeling? Behalve met veel moeite mijn ziel bloot leggen, en de mooiste, schoon- en helderste delen met de sappige details èn beloftes voor de toekomst zitten er nog aan te komen, moet alles nog van tekst en uitleg worden voorzien?? Zo benne we natuurlijk niet getrouwd. Enige zelfwerkzaamheid is toch wel het minste wat tegenover mijn bereidwilligheid kan worden gesteld. Zo niet, rol ik de boel weer op, hoor. Een beetje luchten kon sowieso geen kwaad.

Exercitie

 Zit ondertussen wel maar mooi op schema met het vullen van deze maand. Geen haperingen van serieuze omvang, niet in goede en niet in slechte tijden. Met het wegvallen van een deel van de herinneringen zijn het nu 65 of 67 stukjes die aan het begin van de maand nog niet geschreven zijn. Het idee is bijna goed voor een keyboardblock. We laten het maar op ons af komen, zoals inmiddels bijna alles in meer of mindere mate onvoorbereid voorbij komt. Gewoon een kwestie van je niet voornemen om van dag tot dag te leven en het gaat vanzelf. Soort van met een hele hoop dingen bezig zijn, maar met niks vooraf. Geen scenario, minimale regie. Een ramp, lijkt me, als je met meerderen bent, maar zo in je eentje is het niet onprettig. Zo blijven nadelen positieve kantjes houden.

 Wat was het ook weer? Iets met een koffer, kleren, papieren en andere zooi en vliegen. O ja, vliegen, maar zover is het nog niet. Tenminste het is wel ver, maar nu nog niet. Nee, het is ook nu ver maar daar doen we nog even niks mee. Dat komt nog. Dit wordt tenslotte vervolgd ....

Executie

 Menig ter dood veroordeelde zal zijn laatste meters enthousiaster afleggen dan hier de bezigheden aangepakt en halverweg weer achtergelaten worden. Het is wurgen en trekken en niet aan één dood paard maar een hele kudde gesneuvelde viervoeters. Hier wordt je nog treurig van als je het al bent. En waarom? Ik weet het niet en ook Joost trekt met zijn schouders.

 Zit niet in de put, zie beren noch bergen, beweeg me niet in gitzwarte tunnels en geniet van de stukjes blauw die af en toe in de verder egaal grijze lucht voorbij trekken. Niks verkeerd dus. Ergens een fout in de bezorging geslopen? Verkeerde stemming op het verkeerde moment bij de verkeerde persoon? Zoiets? Waar kan ik klagen?? Ik veer zowaar op, maar zal niet te vroeg juichen. Het zal wel weer mijn eigen deur zijn, waar ik op moet kloppen.

 De koffer zal in de loop van de middag wel gevuld raken, de papieren geordend en de handbagage uitgezocht. Het zal op de een of andere manier wel met het ongewone van de aanstaande trip te maken hebben. Een rare manier van reizen dat vliegen en dan nog al die regels ook. Je stapt in, stapt uit en verveelt je in de tussentijd ... Een volle tank is alles wat ik anders nodig heb en het garandeert me 1100km afwisseling en vermaak.

Naadje

 Daar gaat ie weer!! Ongelegener kan nauwelijks. Zeg maar dag met het handje, tegenhouden heeft geen zin en er achteraan lopen nog minder. Neem plaats, laat die borrel maar zitten, uitblazen, indien gewenst een partijtje foeteren en zo dadelijk rustiek aan de afwas. Vraag je niks af, want het lost niks op. Na zonneschijn volgt regen. Klepper wat met open deuren en bonk indien gewenst met het hoofd tegen de muur. Na het Himmelhoch jauchzen weer ff fijntjes met het bakkes in de modder. Laat maar begaan, iemand of iets beleeft er schijnbaar ergens lol aan. Zoeken naar de zin is zinloos, het gebeurt en helaas ontbreekt ieder tegenwicht.

 Het zijn momenten waarop het rondfietsen van een rozenkrans mensen houvast geeft, waterlanders opluchten en minder onschuldige uitlaatkleppen zich opdringen. Seen it, done it ... result: zero. Laat de tijd maar zijn gang gaan, het is het enige middel dat werkt, slijt, schuurt en laat verdwijnen.

Randje

 Gut, gut dat had een mooie maandagmorgen kunnen worden. Op je favoriete ochtend van de week je het bed uit wurgen en geconfronteerd worden met de misplaatste behoefte aan een heartdump de avond tevoren .... Mag van geluk spreken dat niet alle veiligheidsvoorzieningen het voor gezien hielden. Tijd voor een check-up van het alarmsysteem, een onderzoekscommissie en grootscheepse oefeningen. Als ik al niet meer blind op mezelf kan varen, wordt het tijd voor een spreekverbod.

 Maar goed, net nog met de hakken droog op de andere kant geraakt en vandaag alles eens goed doorspoelen en dito blazen, opschonen en smeren wat niet feilloos werkte. En wat natuurlijk het beste is ... uit de buurt blijven van het randje. Gewoon saai en degelijk op afstand. Het is tenslotte maandag, het huis roept, de schort smacht, stof en vuil sidderen en alles wat bewegen kan, houdt het voorgezien .... Doeiii.

Gevaarlijk

 Het verstand volgend, mocht het gezond genoemd kunnen worden, dan zouden bij deze toetsenbordbezigheid vraagtekens gezet moeten worden. Rond de klok van enen al ruimschoot bedrijp zijn die lakens tot op dit moment met zorg gemeden. Wat van de rest  weer niet gezegd kan worden. Het is een middag, die gaat toeslaan. Het is enkel wachten op de klap.

 Al hang je voor je gevoel ergens in het luchtledige, vele aandachtzuigende onderwerpen weten je volkomen leeg te trekken. Helaas geven ze geen richting. Een tikje op je schouder en vervolgens weer een douw in je rug. Dat schiet niet op. Al die bereidwillige stuurlui aan de zijlijn hebben hun tijd gehad en zijn definitief hun functie verloren. Het houden van het roer snakt concreet naar ondersteuning en het kiezen van richtingen naar discussie ipv gehoorzamen naar de exclusieve plicht die onwelgevallig op mijn schouders rust.

 Gevaarlijk, het woord is al gevallen, en straks vallen de doeken ook, wat niet de bedoeling is. Niet dat er zoveel te verbergen valt. Maar delen doe je in overleg, met begrip en een zekere terughoudendheid. Het ketst hier net voor een totale doorbraak af en dat is goed ook. Goed voor mijn persoontje maar ook goed voor hen die me trouw volgen. Waarom tentoon spreiden waar je niks mee mag of kunt? De pindakaasvloer hebben we al gehad ....

Feit

 Jammer is het, jammer dat van het actie-reactie-doorrollen-en-stimuleren idee alleen de actie is overgebleven. Het valt me mee dat de actie blijft acteren, maar bij tijd en wijl meer ruimte voor passievere passie zou me op dagen als vandaag niet onwelgevallig zijn. Zo'n dipje iedere maand poets je of betere die andere(n) met gemak weg, terwijl ik nu mijn zoveelste avondrondje loop in de hoop ergens een spoor hangengebleven inspiratie op te doen. Eigenlijk voel ik me best wel in de steek gelaten en dat niet zo'n beetje ook. Zò, daar mag de aangesprokene het mee doen. Andere maten schoen heb ik ook nog liggen, dus vrees niet, er is altijd wel iets dat past. En zo niet dan mag je wat van de boter op mijn hoofd om het glijden te bevorderen.

 Het is godgeklaagd dat tegenwoordig in Allah's naam te pas en te onpas terug op de poten wordt gezet, wat na eeuwen van verdraaien, intrigeren en desnoods verbranden door de christelijke verstandsverbijstering nog niet zolang geleden eindelijk van het voetstuk was gegooid. Maar goed het is natuurlijk helemaal van Allah's pot gerukt als je je wereldbeeld laat bepalen door een obscuur commerciële contactwebsite en het ontbreken van een vinkje.

 Maar waar zit eigenlijk het verschil? De een hitst de ander op vanwege een vermeende belediging of de belofte van actie. De een wil niet onder doen voor de ander, groepsdynamiek, doorslaande stoppen, brandende ambassades of een geplunderde Appie Heijn. Menselijk, actie, reactie, doorrollen en stimuleren ..... zij wel.

Verloren

 Het is geen kwestie van een moeilijk grijpbaar niks. Het is een allesoverheersend gevoel van verloren-zijn. Gek, dat je daar pas na enige tijd achterkomt. Verloren dus, toch ergens tussenhangen. Niet zomaar tussen een paar tegenstrijdige belangen maar tussen alles denkbare in. Ook weer een soort van niks. Geen voor- of achteruit en ook geen enkele andere richting. Geen willen, het ontkennen van het kunnen en het negeren van wat moet.

 Toch is het geen vastloper, het zweeft. Een stukje de ene kant op om onvoorspelbaar een andere kant op te buigen. Het is richting- en doelloos, krachtenloos of beter krachtenvrij. Een hoop is in beweging, maar nergens zie je resultaat. Alles kan alle kanten op. Het is niet speciaal prettig noch het tegendeel. Het is, het is gewoon niks, echt niks, toch niks maar niet zomaar niks maar een niks met net dat ietsje meer .... het moment tussen het verlaten van de rand en de onvermijdelijke bodem, waar je op terecht zult komen. Zacht, hard, te pletter geslagen of wonderlijk schram- en deukvrij. Het regent eindelijk, misschien is dat goed ook.

Niks

 Helemaal niks, maar dan ook werkelijk helemaal 0,nada. Meer niks dan de hoeveelheid net versleten woorden hier doet vermoeden. Minder niks kan echt niet. Dit is nuller dan nul. Dat kan dus blijkbaar. Niks, nergens, hele gaar totaal nergens zin in hebben, maar dat datzelfde ook qua "geen zin in hebben". Geen zin tuigt en geen zin wil ook niet.

 Het is niet dat de wereld in de shit mag zakken of soortgelijk verwenselijks. Nee, echt gewoon niks. Niets willen doen èn niks willen laten, nergens tussen willen hangen noch achteraan lopen. Niks naar binnen krijgen maar ook niks uit je strot hebben hangen. Zo volkomen helemaal niks dat iedere woord om het te duiden een woord teveel is.

"Uit"-knop

 Zo soms wordt je onbedoeld getrakteerd op welbekende fenomenen. Vandaag in Perigueux was het onverwachts smullen en genieten. Niet dat het eten nou zo bijzonder was, hoewel daar wonderwel weinig gemiddelds over valt te ventileren. Nee, de traktatie betrof een steil staaltje "Kijk mij eens bijzonder wezen en wat mogen jullie blij zijn, dat ik jullie laat meegenieten!"

 Gezeten op een van de vele terrassen, heerlijk in de zon, die maar blijft en blijft schijnen, drongen meer en meer geluiden binnen vanaf de omringende tafeltjes. In die wolk van tonen kreeg een stem duidelijk de overhand. Een meneer van ruim pensioengerechtigde leeftijd zat met eega twee tafeltjes bij mij vandaan en had de kans gezien om zowel de aandacht van het tafeltje tussen ons in als de tafel aan de andere kant van hem voor zich op te eisen. Aan beide tafeltjes zaten stellen in globaal dezelfde leeftijdscategorie, het is tenslotte naseizoen, en in beide gevallen had hij de aandacht van de vrouw weten te strikken. En meneer oreerde. Dat had een lust kunnen zijn, als het geen last was geweest.

 Het is een manier van praten, die elk onderwerp naar zich toe trekt en de ander zich ongemakkelijk laat voelen, als hij/zij beseft, dat ze met open ogen in die de welbekende val zijn getrapt. Of het nou de belevenissen van de trip zijn, die hen in Perigueux had gebracht, de cruise in Turkse wateren van afgelopen winter, de onlangs gelopen presidentsverkiezingen, zijn voormalige werkprestaties of ...... zijn gezondheid. Het maakt niet uit. Geen wonder dat hij last had van zijn lever.

Afbranden

 Vlammen hebben iets uitnodigends en als het verlangen ernaar al in de ochtend smeult, is het raar als in de avond ineens het verlangen er naar tanende is. Dan mag één ding duidelijk zijn. Dan klopt er iets niet! Soit. Maar wat dan? Ga d'r maar an staan, wroeten, vloeken, dwingen. Waarom zou je? Precies, ... ach.

 "Morgen is weer een dag en dan zien we weer verder" is makkelijk gedacht en moeilijk doen was sowieso niet de bedoeling, dus laat die vlammen voor wat ze niet zijn geworden en duik de nacht in. Geen disco op maandag zelfs geen kroeg na de klok van negenen. Met pijn en moeite valt er misschien een koffie los te peuteren in een van de weinige restaurants die op deze eerste avond van de week hun poorten niet gesloten houden.

 Na een virtueel rondje onmogelijkheden dus maar alternatiefloos tussen de klamme lappen gedoken. Het zal na elven zijn geweest dat het zand eindelijk begon te werken en die werking reikte niet verder dan het eerste uur van de ochtend. In eerste instantie is dat geen probleem. Daarvoor komt het te vaak voor. Tegen tweeën nog steeds geen rare veronderstellingen maar een uur later begint het vervelend te worden. Rond vieren hangt het me gewoon mijn strot uit en desondanks passeert ook de klok van vijf en blijft de slaap ver te zoeken.

 De wekker stond op zessen en ergens tussen 05:19 en die rinkelende wekker, die pas tegen half zeven mijn droomwereld wist te verstoren, moet ik in slaap zijn gevallen. Tjonge, dat is wakker worden, zeg.

Echt

 Tijd om de serieuze kant van de werkelijkheid daarheen te moffelen waar ie hoort: onder het tapijt. Weg met het alledaagse gezeur over zon(den), zenuwen en zorgen. Morgen wordt je niet meer wakker of wel, maar die garantie kan niemand je geven. En misschien doet kansberekening leven maar dat blijft statistiek en daar kun je welbekend alle kanten mee op. Als mens heb je dat trouwens niet nodig. Illusies genoeg. Zingeving. Toekomst. Ontkennen van het toeval. Eeuwigheid. Hogere machten. De mens verzint het al bij elkaar sinds hij zijn apenpakje heeft uitgetrokken en waarom zou het niet al eerder hebben gespeeld?

 Het zou een zooitje worden als de mensheid eindelijk eens op de keper zou willen schouwen, maar het leven zou 1000% erop vooruitgaan. Het zou een paar miljard kosten, mensen wel te verstaan maar de kwaliteit voor de rest zou onevenredig exponentieel dubbelendwars meervoudig kwadrateren. Jammer van die Aston Martin, de 25-kamer villa aan het Gardameer of de privéjet maar het zou me toch een partij gezellig worden. Niks geen 95+ met ongewenste gebreken en door overheden verplicht in leven blijven, maar gewoon vol op het gas totdat het op is. Terug naar de goeie ouwe tijd. En dan niet zozeer dat (letterlijke) knokken voor wat je hebben wilt, hoewel dat er wel bij zal zitten, maar terug naar de gevulde buik, slapen, verhalen en vanzelfsprekende verbondenheid. Terug naar wat leven is en niet meer blijven hangen in wat er van is geworden. Geen iPhone5, geen harttransplantatie, geen kersencola met 0% suiker.

CadeauTJE

 Klein maar fijn. Ontzettend fijn. Leuk. Prachtig. Verbluffend. Mooi. Lief. Een klein vierkant pakje in een aangepast maar voor het omhulsel van de verrassing nog veel te groot draagtasje, dat net aan tafel gezeten over het blad in mijn richting werd geschoven. In goud gehulde en met een mooie strik dichtgeknoopte spanning. Meestal heb ik wel een idee wat me te wachten staat, als mensen me willen verrassen, maar nu was pijningen van mijn brein zinloos. Ik was al vooraf sprakeloos. Typisch toch dat mensen de mooiste cadeau's weten te geven, als ze afstand van je hebben genomen.

Stadten

 Hoe kun je een stadse middag het beste aan de praat krijgen? Precies, drankje, hapje, alles ingebed in een babbeltje en aantrekkelijk omlijst. Vanuit de(!) Versailles het verkeer op la Motte met een schuin oog in de gaten gehouden, aangestoten met champagne en de middag aan het rollen gebracht met blijde berichten over bijzondere belevenissen. Een middag van culinaire geneugten, verrassende inzichten, cultureel kleurenspektakel, een bijzonder café, menselijke warmte en twee paar nieuwe schoenen. Van een uitgebluste ochtend en doorgesleten zolen naar nieuwe contouren voor spannende vergezichten en eindelijk weer nette en vooral waterdichte voetbekleding.

Kater?

 Een dubbele "day after".
 Politiek = politiek en zal dat altijd blijven ongeacht het laagje vernis dat je eroverheen smeert.
 En ...
 Marketing = marketing ook als Apple die vormgeeft.

 Twee keer gebakken lucht op één avond ligt bijna weer zwaar op de maag. Even die illusie van verandering en vandaag weer verder met de ergernis van alledag. Verder met dezelfde koppen, geen noodzaak tot omschakelen. Alle nadelen hebben zo hun voordelen. Misschien wordt het tijd om Europa te verlaten. Maar dan zonder iPhone5, want ik heb al een fotocamera, al kan ik daar niet mee bellen, maar daar heb ik dan weer de foon voor. Mijn C5 inruilen voor een R4, schroevendraaier, nijptang en hamer mee, pen en papier ipv de laptop en hop het continent op.

Nachtdienst

 D'r moet meer nachtgebraakt worden of die categorie mag onder het tapijt verdwijnen. Het is een eerste waarschuwing zonder verdere consequenties. Nog maar ff de kat uit de boom kijken. Als de tekenen niet bedriegen, zou het nog weleens het geval kunnen zijn, dat de nacht na jaren versloffen zijn ereplek terugkrijgt. Het zal wel weer zo z'n tijd kosten, zoals alles op z'n 11en30'tigste nog maar met moeite vooruit te branden is. De aan slaap verspilde nachtelijke uren worden effectiever gebruikt en krimpen. Of zijn het de dagelijkse bezigheden die rekken? Maakt niet uit. Het beweegt.

 Of de hernieuwde liefde voor de nacht de blog-categorie van dezelfde naam uit het slop weet te trekken, daar mogen vraagtekens bij worden gezet. Mijn nachten waren en mogen weer mijn actiefste perioden worden, maar de piek van mijn woordenactiviteit ligt in de ochtend. De nacht is om te doen, de dag om te mijmeren en de ochtend smikkelt van twee walletjes.

Sentimentalitis

 Verlang niet naar iets wat niet meer bestaat, verheerlijk nooit het verleden want met het heden zul je het moeten doen en ga niet lopen vergelijken met wat geweest is op het moment dat je open moet staan voor het nieuwe dat je overkomt. Behoefte aan meer open deuren? Ik schud er zo nog een paar uit de mouw en misschien komt dan ook die aap te voorschijn.

 Toch blijft er een akelig groot verschil tussen "weten hoe je een salto moet springen" en het doen! Theorie en praktijk, trainer en turner, verlangen naar en blauwe plekken. En dan hebben we het nog niet gehad over het subtiele verschil tussen die  A, B of C-figuren in het turnen of misschien wel 'n Epke en het gekruk en gestruikel in het simpele dag-in, dag-uit bestaan. Moeilijkers bestaat er niet. Honderd-en-een-duizend ongevraagde trainers, vele malen meer stuurlui aan de veilige wal en die ene dojo, die zo nodig zijn of haar nek wil uitsteken en in fracties van seconden gefileerd, opgedeeld en ten eeuwige dagen veroordeeld is tot de schandpaal.

 Kan. Hoeft niet. Gebeurt nauwelijks. En toch voelt het bijna steeds zo aan. Tanden kwijt voordat je op je bek gaat. In je blote billen ondanks de (bij mannen) ruime lagen, die er overheen liggen. Slik. Slikken. En maar hopen dat je niet stikt.

 Waarom steeds diezelfde angst op die 10-meter toren terwijl je de klappen op het water allang kent? Waarom niet nostalgisch op het randje gezeten en met een nochalant zetje in het niets?

Gekut

 Wat voor een godverdommes iritant arrogante Apple-zooi. Dat die Jobs ff lekker door de duivel wordt genomen .... en dat met een schuurpapier d'rom. Sode Nondesju. De zoveelste website die je dwingt om naast het password nog drie andere antwoorden te onthouden. Antwoorden op vragen die een of andere zwaar gedegenereerd type op een dronken maandagmiddag als meesterlijke ingeving heeft ervaren. En als klap op de vuurpijl een extra e-mailadres voor de noodgevallen. Welke noodgevallen? Als Apple & Co weer hun beveiliging laten versloffen? Stelletje minkukelige nerdwits. Het is dat me dank mijn goed christelijke achtergrond het principe van slikken of stikken bekend is. Anders zou ik gvd die driedubbel doorgehaalde klote kutzooi toch hel en verdoemenis toewensen op hun enkelje zwart gat.

 Nu is het alleen nog wachten totdat Google je uitsluit als je niet je mobiele telefoonnummer doorgeeft. En dan? Verplicht je locatiegegevens opengooien? Een maal per uur een camshot ipv de versie met een "u"?

 Het is toch van de pot gerukt. Eerst vriendelijk als extra mogelijkheid aanbieden en ineens rauw door je strot gedouwd. Niet 4 websites met één password maar nu 4 passwords voor één website. Stelletje achterlijke digidioten. Alles onder het motto van meedenken en veiligheid. Amehoela. Teringlijers. Dit is net zo gek als die hele creditcardgegevens als je een gratis app wilt downloaden .... Ja, ja alleen maar voor mijn bestwil. Ik voel me toch zo gevleid.

Vermixen

 Laat ik nou gisteren toch werkelijk iets over woorden in mijn hoofd hebben gehad. De tapas waren als opstapje bedoeld, maar ik ben zogezegd mooi in de olijven blijven steken. Gaat het verhaaltje ineens haar eigen weg. Foei, foei. Als nu al de woorden niet meer naar je luisteren, kan je het eind wel vergeten. Nu is het jammergenoeg weer niet zo, dat ik vanochtend verrast werd door een volgende vrucht van eigenzinnigheid. Dat was nou leuk geweest. Berichtje 260, onderwerp naar keuze, minimaal 250 woorden. Dat zit er dan weer niet in. Wel mijn vingers willen en zelfs wroeten in de inhoud van mijn hoofd maar niet op eigen gelegenheid de gewenste zijstraat vullen. Ach ja, het is weekend.

 Nog een pasta-hap naar binnen werken en me dan weer met stuiterende tegenzin op het onkruid storten. Ik heb het laten groeien, dus ik mag het ook uittrekken. Eerlijker kan het niet en het terras fleurt op van al die verwijderde wildheid. Een terras hoort strak tussen de aangelegde grenzen te liggen. Het is iets volstrekt onnatuurlijks en dat moet het uitstralen ook. Scherp op het misplaatste af.

 Lichtelijke door de zon gebeten, morgen ongetwijfeld een stuk stijver dan nu maar aardig voldaan over de terugveroverde vierkante meters terrasruimte. Het had wat meters meer mogen opschieten, maar .... ach, laten we het daar niet weer over hebben. Morgen de gerealiseerde ruimte goed in de roundup zetten en de laatste stukken oerwoud neerhalen. Zal me niet meer op mijn schouders leggen. Wil wel maar ken mijn hedendaagse onvoorspelbaarheid. Bovendien is er morgen feest in het dorp. De oude rommel uit kelders, stallen en van zolder wordt weer breed in de straten uitgestald. Amateuristisch getapte biertjes worden voor veel te veel geld gesleten. De enige manier om de verspilling van het edele vocht bij het vullen van de plastic bekers te compenseren. Dezelfde, steeds oudere koppen. De spelende pubers van net na onze aankomst schuiven nu kinderwagens door de massa. De kleuters van toen tongzoenen nu nochalant gehangen op hun scooters. Hoe was het ook weer? Precies!

Tapas

 Ooit ergens gelezen dat de tapas ontstaan zijn door op de kleine bordjes, die vanwege de insecten op de glazen met drank werden gelegd, als service een klein smaakmakertje te presenteren. Daar heb ik nergens in mijn beperkte Spanje ervaring een spoor van terug kunnen vinden. De laatste keer in Barcelona meegerekend.

 Ook het idee om borrelend zo af en toe een hapje te nuttigen om het hoofd helder en de maag rustig te houden, ben ik nergens tegengekomen. Tapas zijn niet meer of minder dan een menu in onderdelen versneden en naar willekeur (weer) samen te stellen. Zonde. Zit je weer in die restaurantomgeving gepropt met het tafelbezettingssyndroom van het bedienende personeel hijgend in je nek gedeponeerd en graag op de welbekende etenstijden. Niks geen Grand-café met decennialang ingeschuurde charme, natuurlijk vergeelde sfeertekeningen, personeel dat eer in het werk legt en gasten die het geheel op de juiste waarde weten te schatten. In Porto ben ik het een paar jaar geleden tegengekomen en ooit, lang geleden in Granada met een terras dat uitzag op dat toeristisch wangedrocht waar iedereen zonodig doorheen moet. Hoe heet dat ding ook weer.... Google maar.

 Het idee ken ik ook van de Italiaanse Adria. Ergens ter hoogte van Rome, maar dan aan de andere kant van de laars maar met een goede verbinding, dus in het weekend stikte het van de Romeinen, als je ze zo noemt. Daar ergens in een dorpje van drie keer niks, ingeklemd tussen de uitlopers van de Apennijnen en de Adria, tussen strand en spoorlijn, vergeven van de flatgebouwen, die de oude villa's aan het zicht onttrokken, lag aan een onaantrekkelijk pleintje versiert met sinasappelbomen een kleine bar met het terras in de schaduw, waar je als koning werd ontvangen. De drankjes van een simpele maar smaakvolle espresso t/m de meest ingewikkelde cocktails werden met liefde geserveerd .... en steeds voorzien van iets extra's. Afhankelijk van de bestelling iets zoets of iets pittigers èn bij iedere volgende bestelling meer variatie èn anders!!! En geen haast. Niet die verkeerde Nederlandse horecagewoonte om bij een leeg glas direct te vragen of je nog wat wilt drinken. Wat dan bij navraag niet aangebonden blijkt te worden door de zaak..... Uitermate irritant. Nee, zelfs als je ging zitten maar niks wilde bestellen, was dat geen probleem! Waar gedijd het leven beter? Gek genoeg was het er nooit druk. Maar ja, wat wil je, ze moesten het van mensen hebben...

Bordeaux

 "Wein, Weib und Gesang" en dat op z'n Nederlands in het Franse land terwijl mijn gedachten door een Hongaarse vriendin vanuit haar huidige woonplaats in Engeland naar bloeddorstige streken in het oosten zijn gestuurd.

..... Ik wil niet lullig zijn, maar er zijn slechtere beginzinnen.

 Eén van de belangrijkste zaken bij/van een beginzin is dat je de zin de hele verdere duur van het verhaal niet uit handen moet geven. Je toont iets, gaande het verhaal steeds weer iets anders maar houdt vooral ook iets verborgen, laten we zeggen "achter de hand". Een cliffhanger heet zoiets in de soep, sorry soapwereld maar dan dus eentje waar je mee geopend hebt en niet steeds weer voor het effect bijeenveegt. Eentje die je bovendien niet steeds hoeft te herhalen omdat ie zichzelf draagt.

 Maar genoeg voor de theorie. De praktijk is nog vele malen ingewikkelder. Wie begrijpt welke deel van mijn dag van vandaag afhankelijk van welke tipje van de sluier ik licht?

 Mijn paspoort vernieuwd, door het Franse land gereden, opzoek geweest naar het benoemen van mijn drijfveren of waren het net de blockades, mezelf voor de afwisseling tegengekomen, genoten, gereden, geleden en aangekomen. Kies! Voor elk wat wils al zou ik dan vandaag eigenlijk in het Engels moeten schrijven.

 Het blog begint te leven, het steekt steeds meer koppen op, verwart, (mis)leidt, stuurt, showt, sleept hopelijk mee, danst, nodigt helaas nog maar zelden uit maar toch, toch zit de richting goed. Proost!

Geluid

 Die ene keer door het geluid èn dan goed... Wanneer is dat de laatste keer geweest? Wanneer, waarom en waar heeft die beheersing toegeslagen? Ik geef toe, dat in een restaurant op je bord in slaap vallen niet het voorbeeld is, wat potentiële comadrinkers van je te weten moeten komen, als je hen van beter probeert te overtuigen. Maar dat was een uitzondering en zoals uitzonderingen eigen gaat zoiets z'n eigen weg. Ik kan er inmiddels wel mee leven. Heeft ff geduurd. Moest mijn schaamte snel en ver voorbij, maar het voordeel van ouder worden is dat de jaren drastisch re-toucheren.

 Vandaag is het er weer, die verderfelijke en erg aantrekkelijke verleiding om je te laten gaan. Laten gaan in alles. Nu is dat per saldo weer niet zoveel. Dat is dan wel weer jammer. Zou wel de vrouwen met de haren erbij willen slepen of liever gewoon uitnodigend verleiden, maar die zijn helaas in geen velden en wegen te bekennen. Drank is er zat maar alleen tanken is nog nooit aan mij besteed geweest. Gokken, dat zou de ideale katalysator zijn en laat ik nu wel een biljart maar geen casino onder mijn dak hebben.

 Maar dat zou het zijn. Strak in pak, flappen in de zak, borrel in de hand en iets vrouwelijks in de arm .... zo valt alles als bij toverslag op z'n plek. Aangevoerd in een mooie bak. "Hallo, fijn u weer te zien." Een avond tussen hoop, desillusie en wat wisselend geluk. Drank, Dans & Duiten. Daar zijn ze weer de drie-eenheden. Duivels, Durvend & Draaiend. Zelfs het einde klopt: Delirium, Dropdown  & Desillusie

 Het is dat wringen en willen en geen uitweg vinden. Gelukkig enkel op redelijk onschuldige terreinen met wat accentverschuivingen zou je toch zo de schrik van de Limousin zijn. Ik zal me verder niet in details verliezen, want het is al meer dan eens bewezen dat de werkelijkheid niet met mijn fantasie weet om te gaan. Zit ik straks ergens onbedoeld wasknijpers in elkaar te zetten. Doen ze dat nog tegenwoordig?

Verschreven

 Hoppa, daar gaat weer een dag. De vraag is of het richting de Filistijnen is of het resultaat meer in een gestructureerde omgeving terecht zou kunnen komen. Is het een tekstverspilling of woordenverrijking? Het mag duidelijk zijn, dat je er de hele dag aan kwijt kunt zijn en dat nog op een gevarieerde wijze die iedere insluipende verveling een halt toeroept. IM'n, WA'n, Twitteren, bloggen, sms'n, email bestaat ook nog, Word, Html, Php, Wordpress, 10 km lopen heeft er weliswaar niks mee te maken maar ook nog gedaan, de pizza was ook aardig en dan staan nu de honden alweer te dringen, omdat ze qua eten toch erg slecht klok kunnen lezen.

 Voor zessen begonnen is de dag weer voorbij gevlogen zonder al voorbij te zijn. Honden, lopen, downloaden, schrijven, installeren, corrigeren, aanpassen, invoegen en eindelijk gewoon naar plaatjes kunnen kijken. Weinig stommers dan naar plaatsjes kijken, tenzij het de juiste plaatjes zijn, genomen op de juiste momenten en plaatsen en het kader woorden overbodig maakt. Dat zijn zeldzame plaatjes. Zeker geen Youtube, Imgur en aanverwant foto- en videobraaksel. Dat haalt niet eens het soort zaterdagavond-met-chips-en-bier-op-de-bank-hangen-en-wakker-worden-als-het-bedtijd-is. Dertien dozijnen die zich verdringen in die ene.

 Nee, graag een beetje kritisch als het kan, al verhoudt zich dat met het consumeren als kat en hond. En daar weet ik alles van. Ik zou de poorten open moeten gooien. Hik en hink al weken tegen dat lint aan. Wat let het doorbreken van die barrière. Het zal aan het geluid niet liggen. Woorden, drank, vrouwen .... om een paar reserves in de picture te schuiven. Vandaag nog gelezen: "Stilstaand water gaat stinken!" Laat stromen die hap, weg met dat ge-maar, trap af in Hollywood-style of desnoods donderend maar doen, doen, slok, zoen.

Polygaam

 Hoe kun je ze ooit de aandacht schenken, die ze verdienen? De uren schieten iedere dag weer te kort. Het zoeken naar de mooiste, het versieren, de kunst van het juiste ritme, de verdieping, de beloftes. Zoals ik nu bezig ben, schieten ze er steeds weer bij in. De woorden in mijn leven hebben geen benijdenswaardig bestaan.

 Hoe kun je schrijven, beschrijven, omschrijven, herschrijven als iedere dag weer het huishouden roept, het terrein om aandacht smeekt, sociale beslommeringen je pesterig plagen en je vindt dat die wensen verre van ongepast zijn? Kiezen moet je en dan zijn de woorden in alle afwachtende bescheidenheid steeds weer het slachtoffer. Straks, vanavond, morgen weer en ga zo maar verder.

 Hier gaat heel simpelweg iets niet samen. Wringt al langer dan vandaag maar de vinger op de juiste plek leggen is een kunst, die met veel pogen en missen gepaard gaat. Ik ben er inmiddels wel achter dat woorden willen, dat je je erin verliest. Ik zou niets liever willen. Woorden verlangen meer aandacht dan een beetje behaagzieke vrouw. Woorden willen alles en zijn tot dat moment met niets tevreden, wachten verlangend af, verleiden je mondjesmaat met pareltjes maar houden de schelpen verder gesloten. Hoe moet dat nou? Laat ik de woorden versloffen of het huis verstoffen?

Vlammen

 Lang gemist en nog steeds niet gekomen maar de beloften bezwangeren mijn bestaan, en je hoort mij de mogelijkheden niet ontkennen. Mijn geschiktheid voor een kloosterleven mag met het volste recht compleet in twijfel worden getrokken. En dan hebben we het ff niet over stiekem gegeil of rare vormen van voorwaardelijke vrijstelling. Nee, ik wil best wel het klooster in ...... als de nonnen meer beloftes in zich dragen, dan die ene die ze afgelegd hebben.

 Maar waarom zo moeilijk? Het wild loopt los en als je het niet opjaagt, komt het nieuwsgierig naar je toe, staat het je geheel vrij om de schoonheid ongebonden te bewonderen. Wil je meer is voorzichtigheid geboden maar niet teveel, want het gaat om vuur ...

Geef me vuur
Geef me vuur
Nee geen lucifer natuurlijk
Maar passie elk uur

Het is de liefde
Het is de liefde
Het is de liefde
(en niet alleen ) de liefde voor muziek!


(Vrij naar "Liefde voor muziek"van Raymond van het Groenwoud)

Ai, ai

 Moet je nog uitkijken ook. Voor je het weet, heb je met het eerste bericht het gras weggemaaid voor de rest van de maand. De soep zal gelukkig niet zo heet gegeten worden als ie op het vuur staat, al is het maar, omdat ik niet iedere dag in de kassarij van een openhartelijke inzage zal mogen genieten. Ik steek er tenslotte maar eens per week mijn licht op en voel door het gebodene geen aandrang tot verandering. Misschien was het wel exhibitionisme dat inzichtelijke T-shirt. Had ik toch een praatje aan het geboden panorama moeten knopen, maar, hoe zeg je dat nou netjes ..... het kader waarin de inzage vorm werd gegeven, gaf aan het geheel een weinig uitnodigende onevenwichtigheid. Pffff, daar kom ik goed weg.

 Nu, vandaag is het zondag. Een letterlijke zon dag zoals sinds begin augustus alweer velen de revue zijn gepasseerd zonder dat van verzadiging sprake is. Bovendien is het de dag van de week waarop de Here himself het verdomd om een vinger naar zijn kleizooi uit te steken en in deze, maar ook werkelijk alleen in deze volg ik hem hondstrouw. Op mijn gat gezeten dus of heet dat op zondag anders??

 Borrelend de lunch niet laten ontglippen. Dat is het nadeel als je in deze alles in eigen hand hebt gehouden. Nu zijn gisteren al de voorbereidingen begonnen voor het straks te genieten culinaire spektakel, maar het zijn toch nog steeds niet de kaboutertjes die het doen. Heb die mannekes trouwens alweer een hele tijd niet gezien. Misschien eens tijd voor een kopje eikelthee of een broodje salamanderkaas. Wel altijd weer uitkijken, dat je je niet verslikt in de kruimelgrootte van de porties.

Hop!

 ... voor de vorm.

 Een week die er geen zin in heeft, laat de maandag versloffen en geeft verder niet meer thuis. Na het zoveelste geploeter met de finish in zicht ontbreekt ten ene male de behoefte om de uitdagingen op scherp te zetten als de nieuwe kansen net op tafel zijn gegooid. We strijken de plooien plat, zetten een frisse pokerface op, mikken wat vitamines naar binnen en lopen even vrolijk, kwiek en betrokken het speelveld op als ieder ander. Jokers, time-outs en massage-momentjes hou je achter het handje tot de speeltijd sleetse plekken tovert op het voorlopig nog ongeschonden blazoen. Nu dus eigenlijk, maar ook weer niet. Wat maakt het uit? Het spel dicteert tyranniek de dynamiek. Vlak of enerverend, jou wordt niks gevraagd, niks behalve je bijdrage, prompt en met de belofte van meer. Liever niet morgen maar vandaag, dat is het enige wat telt, de enige afspraak die staat.

 Maakt het iets uit dat alles steeds hetzelfde oogt? De mogelijkheden eindeloos zijn in hun overzichtelijkheid? Nee, denk ik. Bovendien is zo'n constatering onzin van de bovenste plank. Alles is een eindeloze herhaling van zetten in een willekeurig bepaalde volgorde. Het zijn niet de wereldschokkende inzichten noch de verpletterende ontmoetingen die aaneengeregen de uren en dagen van vorm en kleur voorzien, maar ook het staren naar het plafond en het autistisch opdreunen van mantra's leveren een in het oog springende bijdrage aan de compositie, tenminste als je het zien wilt. Zo heeft alles en iedereen genoeg eigenheid om de inhoud van het spel aan te passen, te veranderen, overhoop te gooien of erger maar in elk geval meer dan voldoende gewicht om er een paar woorden aan te wijden.

  De dromen van de nacht, die onwelkome gast bij de eerste blik in de spiegel, de honden, de begroeting in de Sporting, de secretaresse in de supermarkt, de Bh-loze vrouw met ruimzittend en diepingesneden T-shirt die vaak -in mijn richting- voorover moet bukken om de inhoud van haar boodschappenkar op de kassaband te leggen, de kroegbaas met motorverhalen, het langzaam verdwijnende geluk, de Duitse kijk op de wereld, de wondere wereld van sla & co, de tweeps en andere digitale babbelaars, het werk buiten, het vuur, het (angst)zweet, de tocht uit het noordwesten, de voorpret voor eind-september, de weer langzaam uitdijende wereld, de dank van anderen, de koffie, weer de honden en ook de katten, het internet .... voor de afwisseling, de zin in het koken en de lol van wat hier eindigt met deze: .