Tekenen

 Als ze niet bedriegen hangt er een volgend afscheid in de lucht. De beide tekstblogs naderen elkaar zo dicht, dat verder gescheiden houden krampachtige nonsens is. Misschien is het al iemand opgevallen, mij is het ook niet ontgaan. Maar getrouw aan mezelf geef ik niet direct op en doe wat extra pogingen om het orginele idee instand te houden. Aardig als het lukt, maar als het in 'modderen' blijft steken, dan is het tijd om de zachte heelmeesters de rug toe te keren.

 Het mes erin! Wat overblijft is een extra categorie in het OMG-blog. Over de naam heb ik nog niet nagedacht, maar die zal zich vanzelf melden.

 Nu moet ik natuurlijk nog iedereen bedanken en vooral al die Russische fans, die mij zo trouw gevolgd hebben. Voor een blog dat nooit geworden is wat het had willen zijn, heeft het nog best lang bestaan. Blablablurp!

 Het pogen was me een genoegen. Het resultaat is helaas steeds overal tussen blijven hangen. Dat is nù afgelopen!!

Russisch

 Ze zijn d'r weer. Het fenomeen blijft irriteren. Ineens schieten de bezoekersaantallen omhoog op de blogs en zijn de Russen weer geïnteresseerd in mijn wel en wee, maar niet heus. Leuk voor de statistieken maar verder volstrekt zinloos. Wat moet ik met 3 of 4x zoveel Russische belangstelling als uit Nederlandstalige hoek? Doe daar nou eindelijk eens iets aan, meneer of mevrouw Google? Het is geen porno-site. Behalve tekst valt er weinig te scoren. En die tekst is zelfs niet in het Cyrillisch. Back off. Al genoeg te stellen met de NSA en andersoortige piepneuzen. Gaat u ff aan de wodka en een bietje op de bank liggen. Mijn blogs, daar snappen jullie niks van en dat niet alleen vanwege het taalverschil. Nu wel luisteren graag anders ben ik verplicht om Vladimir te bellen en ik denk niet dat jullie dat willen. Siberië kent vast zijn mooie momenten, maar misschien is het beter de keuze daartoe in eigen hand te houden.

SS

 Oei, wat gebeurd er nou? De NSA? Nederlandse of Franse variant in de benen... Twee lettertjes, niet ingebed in een woord, plotse toename in de toch al 'gigantische' bezoeksaantallen, verdachte auto's in het struikgewas en irritant rondcirkelende drones. Tijd om me terug te trekken in het zorgvuldig uitgebouwd ondergrondse gangenstelsel. Eerst een korte check van de voorraden en daarna een test van het lanceringsplatform onder het meer. De toeristen hadden eens moeten weten. Alles naar wens. Ik kan van de aardbodem verdwijnen ....

 Natuurlijk stom om dat in een blogje met een bewust fout correcte titel  te vermelden, maar het is slechts één van de vele rookgordijnen, die nu wereldwijd worden opgetrokken. Namen noemen zou stom zijn, maar Duits dik en Amerikaanse sneeuw .... het werkt allemaal mee aan de goede zaak. Binnen 24 uur ontvouwen zich gigantische landingsbanen op zorgvuldig uitgezochte plekken om onze vrienden van SR234-56H7 met open armen te ontvangen.

 Het zou toch lachen, gieren en brullen zijn als er werkelijk zoiets zou gebeuren. Lul je daar maar eens uit! Voorlopig hou ik het bij het sauna-effect van hete soep.

Deuren

 Open deuren intrappen. Een irritante eigenschap als je ermee geconfronteerd wordt maar best grappig om te doen. Eentje doen? Rome is toch een geheel andere wereld dan LpM ....

 Hier is meer gras, daarvoor heeft Rome meer stenen, taxi's, winkels, hotels, trattoria's en zelfs meer bomen, wat dan weer verwonderlijk mag heten voor een stad. Maar zo open is die deur niet echt interessant. Sterker nog, behalve de Italiaanse taal ligt hier (bijna) alles onder handbereik. Al moet je er soms voor naar Toulouse. Wat omgekeerd minder duidelijk ligt. Had het verblijf langer geduurd, zouden de honden wel een gemis zijn geworden. Toch miste er nu iets en dat was het eigen plekje. De kamer had een dakterras moeten hebben, dan had ik het wel veertien dagen uitgehouden. Of straks, ooit misschien wel nog langer, maar dan wil ik kunnen koken, boodschappen doen.

 Een tijdje leven in Rome, zou niet verkeerd zijn, al zal het bijvoorbaat slechts tijdelijk zijn. Ideaal zou een oud huis met grote tuin in de nabijheid van een beetje behoorlijke stad zijn. De oude dromen keren terug. Maar ja, voor je ergens aan kunt komen, zul je toch eerst elders moeten vertrekken ...

Muse

 Waar is ze gebleven? Zou ze me nog kennen? Hoe gaat zoiets na jaren verstek laten gaan? Hoe reanimeer je een inspriratiebron? Hoeveel transpiratie vergt dat ene vleugje inspiratie? Als je die bokkende ezel eindelijk in beweging hebt, kun je met een beetje geluk nog net op de kar springen. Maar voordien ... Vleien, smeken, dreigen, spugen, alles behalve fysiek geweld met als enige resultaat een stevige stoot stront. Je kunt er nog net voor opzij springen. Non-verbale expliciteit.

 Kringen en kringetjes. In denken, in doen, in redeneren en overtuigen. Wil 'de wereld draaien' dan is al dat nadenken met alle gevolgen vandien zwaar ongewenst. Iemand moet dat ooit gesnapt hebben en bij gebrek aan ingebouwde genpatronen hebben weten te institutionaliseren, voordat ook maar iemand wist wat een instituut was. Het in banen leiden van eindeloze en nooit ter discussie gestelde activiteit voor wat nog komen gaat. Ongeacht of jij of anderen dat zullen meemaken, opmaken, nodig hebben, etc.

 Toch is er ergens in dat biologische mechanisme om de soort bezig maar vooral toch ook in stand te houden iets ingeslopen wat weinig of niks met leven en bestaan te maken heeft. Bijeen en mieren doen het uitstekend zonder leasebak, laptop, smartphone, Vuitton, Dolce & Gabbana, Nespresso, Nike, Lee, neptieten, tatoeages, IVF en de verder eindeloos aan te vullen reeks. Nu zijn wij geen mieren, maar de menselijke maat is zoek.

Mogelijkheden

 Platgetreden paden zijn saai maar gespreide bedden hebben wel wat! Eens zien hoe we dat gaan afhandelen. Het ijzer is heet en dan schijnt het bewerkt te moeten worden, mocht je willen, tenminste. Het zijn de kringetjes, die je kunt blijven lopen, je kop die je gerust kunt blijven stoten, je eigen voeten waar je over struikelt èn nog kost het een lampje of twee, drie en het liefst van bliksemkwaliteit voordat die neus eindelijk de feiten niet meer kan of wil ontwijken.

 Je weet wat je hebt of denkt te hebben en een paar stappen verder is de wereld weer dubieus. Maar waarom? Goede vraag, aan de verkeerde persoon.

 Ooit dartelde je en nu drentel je! Je kunt er prachtige beelden bij bedenken, maar het is de wereld die onder je voeten doordraait, terwijl jij stil blijft staan. Het is de trein die voorbij dendert, als jij er niet opspringt.

 Het zou leuk zijn als het werkelijk zo (simpel) was. Toch is er maar één manier om die ene draai te maken; doen!

Macaber

 Ritje Parijs-retour. Niks bijzonders. Daggie heen blazen, daggie terug sukkelen. Rustig op weg heen, drukker op de weg terug. Beide waarschijnlijk agv de vakantieperiode. Weinig verbazingwekkende hoeveelheden Nederlanders in de wielen. Het zoeft iets harder dan de gemiddelde Fransmens. Deden wij ook toen we nog geen Frans puntenrijbewijs hadden, maar verder heb je er geen last van zolang je nergens stopt.

 De behoefte aan koffie en de met de jaren toegenomen wijsheid maken een confrontatie met de medeweggebruikers echter onvermijdelijk. De mannenplee heeft gelukkig zelden last van opstoppingen en de koffieautomaten kunnen me gestolen worden, dus last van de massa heb ik feitelijk niet. MAAR .... als je het zure, kortgebekte en afschuwelijk slecht geklede zooitje om je heen ziet draaien, zou ik liever op een onbewoond eiland zitten.

 Waarom reizen mensen? Waarom zetten ze koters in de wereld? Wat is eigenlijk de zin van vakantie? Kofferslede op het dak, achterbak tot aan de nok gevuld, een hoop geschreeuw en corrigerend bedoeld gegil, kleren waarvan je ziet dat ze ze niet gewend zijn, een rolverdeling die hapert, ... . De feestvreugde, mocht die er al zijn, is soms bij de kids aan te treffen. Dan moet iedereen weer in de kar en daar zoeft het weer verder ..... doe mij nog ff een extra koffie verkeerd!!

Mmmmaar

 Als situaties hun tijd mogen duren krijgen de elementen de ruimte om hun plekje te vinden. Eindelijk de draai gevonden, komt het geheel weer in beweging. Wordt alles weer eens goed door elkaar gerammeld en heeft niks zijn plekje meer en dwarrelt alles door de lucht of het leven. Na pré-Rome en Rome nadert nu post-Rome z'n end en is het wachten wat de post-post-fase te bieden zal hebben.

 Post-post is weer pré en het pré is de aanloop naar een volgende bezoek. Alles leuk, alles aardig maar houdt het zooitje maar 'ns een beetje in evenwicht. Gras, gras, gras, gasten & gezelligheid en ondertussen maar niet de draad verliezen. Geen kunst aan natuurlijk, dat verliezen. Weinig nodig om grasmaaien in de schaduw te stellen.

 Het lullige is dat het stomweg moet gebeuren en nu de energie er is, wordt er aan alle kanten aan getrokken en niet alleen door het terreinonderhoud. Het leven wil alle kanten op, ideeën zijn nauwelijks te beteugelen, alles borrelt en bruist en loopt dood op gras en grasmaaien. Het is hollen of stilstaan, de achtbaan of het staren naar het plafond. Het een was het niet maar had alle ruimte, het ander is het helemaal en drukt de rest eruit. De plek was al te groot geworden door de veranderingen in mijn leven, maar aan het leiden van twee levens weigert deze plek iedere medewerking.

Mmmm

 Kleine dertig graden in de schaduw, 6 hectare water rondom je zwembandjes, fles champagne dobberend in de koeler-met-zwemvest en een toast uitbrengen op de karpers ..... Er zijn dagen, die maar met moeite slechter kunnen.

 Zondag, de enige dag in de week waar God's voorbeeld soms volgen doet. Klauwen uit de klei en de tanden in de tapas. Fruit, vis, vlees, groente. Gegrild, uit het zuur, met zout of alcoholisch beneveld. Het is de tijd van het jaar, die een beetje paradijs naar de kroon steekt. Niks niets uit Zuid-Afrika, Peru of Marokko. Gewoon wat je wilt, bij links om de hoek vandaag. En dat mag hier rustig ook Spanje of Italië zijn.

 De bbq kwalmt al een uurtje. Eigenlijk teveel eer voor die paar minuten die de sardientjes erop zullen liggen. Olijven, chips, peperpopcorn en van die scherpe dingetjes van gepofte rijst. Alles wijst in de richting van zo'n moment 'waarvoor je het allemaal doet'. Het pieken hoeft niet zonodig, want het dalen kan me gestolen worden, maar het bezig zijn ermee is een grandioos genot.

Ma

 Juli. Zon. Nationale feestdag, bijna (Frans). Hartje zomer en er was nog iets. Het ligt op het puntje van de tong, maar laat zich niet benoemen. Liet! Met het 'niet benoemen' benoemde het zich. Aha, verjaardag moeders. D'r zijn nog dagen te gaan, maar toch. De spruiten mogen weer in het gelid springen en acte de présence geven. Een wat tweeslachtige bezigheid in deze regionen.

 Zo snel het 'moeten' een verplichting pretendeert, gaat in een Pavlov-beweging de kont tegen de krib. Altijd al gehad, maar dan was het familie-totaal de verzachtende factor. De gelegenheid om één persoon een plezier te doen en zelf de resterende vliegen in één klap te vangen, wilde nog wleeens voldoende zijn om de streep te overschrijden. Die tijd is echter voorbij.

 Dat familie verwatert, is nooit een probleem geweest. Dat je diezelfde club ook zou kunnen mijden als de pest, is altijd iets onbegrijpelijks geweest. Maar het kan dus! Echt! En al is het maar voor een deel, het bederft ook de smaak aan de rest. Gelukkig is daar altijd weer het gras! De pest, de uitdaging, de vloek, het tijdverdrijf en de troost. Tijd voor een koele duik in het meer.

Maf

 Het bestaan is me bekend, de reclames ervoor kan ik me zo voor de geest halen, maar als je het met eigen ogen kunt aanschouwen, wordt de ongeloofwaardigheid pas kompleet. Bij het eerste exemplaar met een rare cijfercombinatie op het label denk je nog iets van 'drukfoutje'. Als de bedragen echter in omvang en aantal blijven toenemen, kun je weinig anders dan voor waar aannemen wat moeilijk te geloven valt. Het duurste gespotte exemplaar had een prijskaartje van 19.500 euro. Formaat geschikt voor 5 kilo aardappelen bij de groenteman zonder dat de lipstick in de verdrukking komt.

 Hoeveel kleingeld moet je teveel hebben om je snotlap in een handtas te stoppen van deze prijscategorie? Er zitten geen wielen onder, geen lampen op en geen stereo in. Handsfree bellen heb ik nergens aangeprezen gezien, de inhoud was aan grote verschillen onderhevig en het wenst de hele tijd gedragen te worden.

 De enige zichtbare luxe is het feit dat je er altijd drie krijgt, als je er eentje koopt. Om te beginnen het ding zelf, dan een stoffen bescherm-versie er omheen  -en natuurlijk niet van simpel katoen- en tenslotte de reclametas waar het geheel in verdwijnt en waar je de wereld mee kunt laten zien, dat de kwakkelende economie je niet koud laat.

Maffia

 Het brood staat op de rekening, de service is naar believen wel of niet inbegrepen, taximeters begeven het spontaan, paardenmenners hebben een uurloon van ruim boven de 100 euro, iedere Trattoria prijst zichzelf de hemel in en als je een beetje bijzonder restaurant treft ben je twee keer zoveel kwijt als hier in de buurt .... Italië in het algemeen en Rome in het bijzonder.

 Het kost ff schakelen maar dan is alles weer helder ook. De groepen, die achter hun gids aan drentelen, meestal een vrouw, die voor de herkenbaarheid iets in de hoogte houdt waar de kudde zich op kan richten. Verhouding Italianen - buitenlanders ongeveer 1:3, meer taxi's dan normale auto's, bijna zoveel bussen en politie in alle soorten, kleuren en maten. Maar lekker ijs! Overal hoedjes, parasols, water en soms iets orgineels te koop. Veel plat getreden paden en een heerlijke rust als je daar net naast stapt.

 De volgende keer graag geheel in stijl met een NCC. Een huurauto met chauffeur. In tegenstelling tot de officiële witte taxi's in alle denkbare vormen en merken, zijn dat zwart of donker blauwe limousines van uitsluitend Mercedes of Audi herkomst. Overal zie je ze staan. Wachten is het belangrijkste onderdeel van hun takenpakket. Wachten bij het hotel, wachten bij de winkel, wachten bij het restaurant, wachten bij het terras. Met een beetje geluk kunnen ze kleppen met collega's en anders zijn ze vooral verdiept in de spelletjes op hun mobiel.

Pronto

......

Lilaca

-concept-

Lilaca .... het kan altijd nog erger.....