Gebakken

 Zouden we nog een uitsmijter doen? Die lat is allang voorbij gestreeft, maar om dan plompverloren niks meer te schrijven is een beetje flauw. Wel makkelijk trouwens, dat het zou kunnen, het voorkomt het gevoel dat "je weer moet". Dat heet de illusie van vrijheid. Zoiets als "Met plezier naar je werk gaan." Mensen zijn tot de prachtigste gedachtenconstructies in staat, zolang het ze maar een goed gevoel geeft.

 Mij maak je niet wijs dat mensen zich, wat is het, iets van 1680 uur of meer, met blij gemoed in een wringend harnas hijsen en niks anders zouden willen. Het is een "bij gebrek aan beter" of voor velen het miertje dat gewoon niet beter weet en gelukkig daar verder ook niet over nadenkt.

 Het is niet de mens, die het werk nodig heeft. Het is de staat, die maakt dat de mens het werk nodig heeft, omdat de staat het resultaat van de arbeid nodig heeft én een greep in de verdiensten wil doen. Misschien dat de mens de sociale contacten nodig heeft, biologisch gezien. Maar wat een armoe om die door werk ipv van spel, discussie, eten en feest op te doen. Opgedrongen contacten waar je maar het beste van moet zien te maken. Dat is meer dan armoe, dat is verplichte zieligheid gebaseerd op maatschappelijk gewenste kastelen opgebouwd uit ..... LUCHT.

Drempel

 Deur uit, deur in. November, december. Of de een of de andere kant op, steeds weer die drempel. De een keer wil je d'r niet in en dan weer niet uit. De mens is verschrikkelijk en als het geen algemene eigenschap is, dan heb ik iets persoonlijks ontwikkeld. December staat te popelen. In de winkels moet je je bijna door de uitwassen van de komende maand heen slaan. Maar of ik nou zo'n zin heb in december, waag ik te betwijfelen en hetzelfde lot treft november qua tevredenheid.

 Een beetje ondankbaar is het wel, om niet tevreden te zijn. Zoveel is ten goede gekeerd. Ook in de laatste dagen weer momenten (Als die momenten er niet waren!!) waarop het oude enthousiasme om de hoek kijkt. Weliswaar een beetje meewarrig het hoofd schudt en zich schielijk weer terugtrekt, maar het is er, het is er nog steeds. Het heeft het niet voor gezien gehouden, maar verleidt het maar. Moeilijker dan een beetje in zichzelf verliefde vrouw.

  Tijdrovend als alles. Ik heb me er bijna bij neergelegd. Je hoort de universum-adepten zelfingenomen juichen. Maar ja, die snappen ook werkelijk nergens wat van. Het is gelukkig niet allemaal etterende afkeer meer, het is wat meer pijnlijk onvermogen, waar je ook niet vrolijk van wordt, maar waar doorheen soms weer bruikbare oplossingen de kop opsteken. De tijd schrijdt onverstoorbaar voort.... Klinkt veel mooier dan het dagelijkse automatisme verdiend. En wat erger is, alles went en dat is het laatste wat ik wil.

Koffie_2

 Koffie is ook wachten, kou, verveling. Wat dat betreft heeft Joris Driepinter meer indruk op me gemaakt, dan de sfeerbeelden van DE. Hup, hup energie en in de benen ipv van achteroverleunen en de geur van verbrande bonen opsnuiven alsof je goud ruikt. Misschien toch maar weer terug naar de koe, rechtstreeks uit de uier vandaan in de koffie, zoals in Roemenië of heerlijk gekoeld en fout vol uit de koeling van de supermarkt.

Koffie

 Het ruikt lekkerder dan het smaakt, is minder smerig dan thee, kost een hoop extra werk en zonder een stevig plens melk is het in één teug weg, hoewel sommigen er een beker mee weten te vullen. Waarom dan koffie? Ooit was er gewoon melk. Heerlijk fris uit de koelkast, glas vullen, achterover slaan, wegwezen. Wat is gebeurd? Wanneer is dat veranderd en vooral waarom?

 Bij de Rabobank dronk ik nog melk, bij Sociale wetenschappen heeft de koffie zich d'r tussen gewrongen. En hoewel meestal sprake is van melk-met-koffie en maar soms van koffie-puur is melk-puur sindsdien geheel uit beeld verdwenen. Eerst enkel op het werk, later met Yoland ook in de huiselijke omgeving: koffie-verkeerd. Sinds Frankrijk zijn thuis- en werkplek één en bovendien is de verhouding koffie : melk in de Franse café au lait of café crême zo beroerd, dat het buiten de deur uit smaakarmoe bij 'puur' blijft.

 Koffie heeft met vertraging te maken, met tijd die je neemt om niet met andere, in werkomstandigheden dwingendere zaken bezig te zijn. Bij sociale wetenschappen was het drinken van koffie een tijdrovende activiteit, waar mijn collega's zich met graagte aan overgaven. Ik heb het moeten leren, of overgenomen want verplicht is zoiets natuurlijk niet, maar wel besmettelijk. Sindsdien is er steeds meer tijd vrijgekomen, steeds minder moeten gebleven en dat laatste restje 'moeten' stel ik uit met koffie ..... hup, nog een tweede bak.

Eindelijk

'Je helpt kanker het snelst de wereld uit door niet te oud te worden'


"Een gezonde leefstijl verhoogt de kans op een kwakkelend einde, met chronische ziekten en gebreken."

"Dankzij de dwang tot gezondheid zullen we langzaam opbranden, een feit dat moeilijk valt in te passen in de 'eeuwig vitaal & jong'-cultuur waarin we leven."

(Marlou van Hintum, VK Opinie 28/11/2012)

Brrrrr

 Temperatuur 10 graden naar beneden en morgen sneeuw in de voorspelling. Ergens toch iets verkeerd gegaan en misschien wel gedaan. Waar is het tweede huis in dat zonnig, warme oord? Die deur, die je zo rond deze tijd achter je dicht trekt, om ergens in maart of beter pas in april weer te openen. Weg nadat je knoflook en tuinbonen in de grond hebt gestopt en ruim voor de ijsheiligen weer ter plekke om met gemak de tuin op orde te krijgen. Mijn winterslaapbehoefte in omgekeerde uitvoering. Het verlangen naar een warm berenhol afgewisseld met oranje-gele strandplaatjes van een ondergaande zon achter het silhouet van een palmboom. Dit jaar dus het strand-verlangen.

 Niks mis met de afwisseling van seizoenen ware het niet dat de komst van de winter ieder jaar even doorbijten is en misschien wel ieder jaar net iets meer en erger. En wie weet ligt het wel minder aan het weer en de tijd van het jaar dan aan de plek en mijn huidige leven.

A...

 Onderweg maar mobiel verbonden met de minstens zo mobiele rest van de wereld, wordt je fijntjes eraan herinnert, dat je nog een taakje te vervullen hebt. Na een alfabet aan persoonsbetrokken keywords is het nu de bedoeling om soortgelijks te bewerkstelligen, maar dan met plaatjes. Plaatjes, gevoelens ..... vrouwen zijn een ster in het zoeken naar wegen om woorden te vermijden. Helaas draait alles uiteindelijk om woorden zolang er geen USB, of liever Bluetooth bestaat voor de connectie tussen persoon A en persoon B. En God bewaar me of laat me vertrekken, als het ooit zover komt.

 Maar "Soit". Druk op de ketel, improvisatie, de kracht van het moment en BOEM, daar is het plaatje. Sprekend, éénduidig, voor de hand liggend. Bijkomstig in sfeervol zwart-wit, gemaakt in een passende omgeving: restaurant, aan de vooravond van enige dagen leven tot in de puntjes van alle denkbare uiteinden. Die trek in en naar het leven en dat met een a.... Denk je toch ff "Makkie!". Maar mooi dus niet.

 Nadelen van plaatjes (en gevoelens) .... multi-interpretabel. Shit! Zelfs de meeste woorden zijn voor meerdere uitleg vatbaar. Probeer maar eens Nederlands te praten met iemand die de taal niet kent, maar wel wat woorden verstaat. Laat Google vertalen. Ik garandeer je, dat je binnen een half uur of buikkrampen hebt van het lachen of een serieus probleem. Foto's duiden is zoiets als grappen uitleggen ....

Puzzelen

 Hoe onmogelijker hoe beter. Pas nog een set van die dingen gekocht uit metaal en/of draad, die gelden als "nauwelijks te doen". Misschien een verkooptruc maar na de simpelste snel te hebben doorzien, zijn er inmiddels vele uren verstreken in het bewegen van een metalen ring langs touw en metaal, die niet zo makkelijk te bevrijden lijkt als wel zou moeten kunnen. Het houdt je bezig en maakt je soms gek. Dat laatste redelijk letterlijk. Maar dan schuif je de boel aan de kant en gaat iets banalers doen als de afwas.

 Op de iPhone ook een paar app's met soortgelijke puzzels maar dan dingen die je moet verschuiven. Meer dan 90% is gewoon een kwestie van doen, maar laatst was het toch ff goed raak. Wekenlang ben ik bezig geweest met het verplaatsen van stukjes binnen een vast kader in de hoop ze op de gewenste manier bij elkaar te kunnen schuiven. Steeds weer opnieuw en steeds weer met de overtuiging dat het niet wilde lukken. Tot voor bijna veertien dagen geleden en ineens was er het gevoel dat ik goed zat, dat de oplossing in de buurt lag. Niet dat het zoveel beter ging maar iets ging anders. De eindeloze herhaling van zetten was doorbroken. Er (b)leek meer mogelijk en prompt een paar dagen later schoven de stukjes als gegoten ineen!

 Zo ook met het leven. Na vijf jaar schuiven en proberen is er iets aan het veranderen. Het hangt in de lucht. Ergens gaan stukjes op hun plek vallen. Ergens, binnen niet al te lange tijd.

Ontdekken

 Onbekende oorden, andere ritmes, zelfde behoeftes, massa's mogelijkheden en één ding heel erg zeker weten: Laat daar anderen maar iets mee doen! De verwondering is niet verloren. De verbazing blijft bekoren. Mogelijkheden zijn als parels. Niet iedere oester heeft ze. Je hoeft alleen de goeie uit te kiezen!

 Mooie dingen gezien, aangename resultaten geproeft. Een oase in een verder kraak- en smaakloze massaliteit die iedere stad eigen is. Utrecht is leuk binnen en in de nabijheid van de grachten, de rest is menselijke opslagruimte. Parijs is bedwelmend links en rechts van de Seine, maar ook hier verdwijn je binnen een paar metrohaltes in met mensen gevulde stapeldozen. En in het weekend was het niks beter. Anders en toch hetzelfde. Gretiger, minder verzadigd. Dynamischer, voller van verlangen. Echter, minder camouflage. Vuiler, vol belofte. Vervallen en volop in aanbouw. Oude structuren en nieuwe ideeën.

 Steden blijven trekken. Het is niet het goede seizoen, maar ik zou er zo maanden kunnen struinen. De andere transportwijzen, de geografische belemmeringen, aan den lijve ondervinden hoe de mens als bloed kruipt, waar het niet kan gaan. Steden als Utrecht en Parijs zijn oud en wijzigingen zullen weinig veranderen. Berlijn is in de herkansing en zo zijn er plekken die eigenlijk pas net zijn begonnen.

Tja ...

 "Wat voorbij is, is geweest en wat nog komen gaat, staat me te wachten."

 Ik heb er een moment voor uitgetrokken, kort gewikt en gewogen en in gezamelijke overeenstemming met mezelf besloten, dat dit de grootst mogelijke open deur is, die ik in levenstijd zal kunnen intrappen. Bij deze!!

 Waar ik de inspiratie vandaan haal, mag de befaamde Joost weten. Ik zou met de mond vol tanden staan, als mij naar de oorsprong zou worden gevraagd. Een Einstein-momentje op het niveau van RTL-Boulevard. Een lichtflits in de duisternis als je blond met 'dt' schrijft en empatisch je onvermogens projecteert in de medemens. Ik zie het meer als een flikkerend zwakstroomlichtje, wat ik de wereld desondanks niet wil onthouden. Zeker in deze donkere nadagen van 2012, waar je God dankt dat de meeste feta uit Denemarken komt en niet van Griekse inactiviteit afhankelijk is.

 Laten we hopen, dat in 2013 de Amerikaanse schuld door het plafond van 16.000 miljard heen mag, Merkel nog Europa's teugel netjes strak trekt, de zeepbel die Frankrijk heet voorlopig ff stand houdt en Israël niet de behoefte voelt om Iran in te lijven. Wie weet is er dan een Engelsman te vinden, die zijn ponden waagt te investeren in dit paradijselijke plekje en ik kan wieberen.

Twoggen

Ik twog (ff niet)
Jij twogt (nooit)
Hij twogt (erg zelden)
Wij twoggen (Koninklijk eenzaam)
Zij twoggen .... ook nooit.
Jullie twoggen (als het zwart sneeuwt)

Door

 Meer blabla, meer geblurp. Weg met dat nette binnen de lijntjes kleuren, zonder in de misplaatste arrogantie verstrikt te raken, die in het algemeen met "Kunst" wordt aangeduid. Niet persé anders willen zijn dan anderen, noch mezelf beter vinden, laat staan zonodig moeten choqueren. Gewoon dezelfde realiteit, datzelfde insaaie leven maar dan net vanuit een andere hoek bekeken, beleefd met een pas vertraging of net vooruit hollend, gezeten op de plek van een ander of teruggetrokken vanuit je warme, huislijke fantasie.

 Het is allemaal heel simpel. Simpel in de betekenis van eenvoudig, doodeenvoudig. Niks simpeler dan de dood en d'r wordt me toch een heisa van gemaakt ... Ik kan d'r een deuntje van meefluiten. Nee, heel gewoontjes mààr wel met aandacht. Geen mindfulness aub. Die krenten mag je best handsgewijs naar binnen schrokken. Meer relativerend. Het kan anders. Alles kan altijd anders. Heel gemakkelijk, helemaal anders. Niet die fatalistische gevangene van het leven spelen. Eerst de ouders de schuld geven, dan de carrière en/of de kinderen, dan de maatschappij, vervolgens de leeftijd en tenslotte het leven. Onzin, kan allemaal anders. Kwestie van kiezen. Niet altijd prettiger, zeker niet altijd gemakkelijker, maar "Simple like kissing", als je afziet van de eerste.

Veranderingen

 Het heeft bijna een jaar geduurd, maar deze maand loopt Twoggen voor het eerst OMG voorbij. Ik heb mijn voorkeur nooit onder stoelen en banken gestoken en ben dus niet ontevreden. Verbaas me wel een beetje, want ik vind Twoggen saaier geworden. Te reëel. En blijkbaar waren de herinneringen op OMG een gewenster onderdeel, dan je zo op het eerste gezicht zou zeggen. Ellende trekt, dat mag wel weer duidelijk zijn. Het blijft een rare kant in de mens. Je bent niet benieuwd naar iemands vrolijkheid, maar geilt de tent uit op andermans ellende.... Mag wat dat betreft hopen dat OMG de komende maanden volstrekt oninteressant wordt voor de buitenstaande goegemeente.

Beppen

 Het is zover. Het blijft bij tijd en wijle de kop opsteken. Je doet er niks aan. Ineens is het dan stiller dan stil. Een storende stilte. Sta je 's morgens voor de spiegel en denk je iets gehoord te hebben, maar heb de lippen niet zien bewegen. Kortom ik mis het. Ik heb een intrinsiek bep-tekort. Ff goed kijken en geen Freudiaanse verlezingen. De laatste keer beppen is alweer zolang geleden, dat het gemist pijnlijke vormen aanneemt, de kaken verklemmen en het strottehoofd uitdroogt. Muren zijn geen buren en alhowel ik niet aan zo'n dag-in daguit beppende bejaarde in nylon bloemtjesschort moet denken, hangt het telepatisch communiceren met huisdieren en knuffels me inmiddels net iets verder de strot uit. Tijd voor een break!

 Een weekendje buiten de deur lijkt me een passende remedie. Kan ik nog net testen of ik gedachtenintenties op de juiste wijze weet te verklanken tot woorden. Die mond vol tanden kan altijd nog maar een beetje buitenaards klanken verkrachten lijkt me ongepast. Dan kijken mensen je altijd zo raar aan. Beter eerst wat bekken trekken voor de spiegel en op de komende hondenrondes die stembanden eens lekker luchten. Misschien zijn een paar dagen Parijs dan net voldoende.

Kolig

 Bestaat er een groente die meer last heeft van onderwaardering dan spruiten? Zolang als je de bloemkool niet met een melksausje belast, steken de spruiten met vlag en wimpel boven de modderschuit van de Nederlandse tafel uit. Heerlijk tot pap gekookt en dat het liefst zonder werkende afzuigkap in de buurt en je jaagt gegarandeerd weer een stel potentiële liefhebbers over de kling van de Hollandse keuken.

 Ben zelf opgegroeid met een ijverig en dus alles vooral erg lang kokende moeder, waar smaken als knoflook, paprika en pijnboompitten bij voorbaat werd weggeschoven onder "anders, onbekend en dus fout" mocht ze er al tegenaan lopen. Nu schijnt zelfs een koe een haas te kunnen vangen, maar bij de manier waarop de ouderlijke keuken van voorraden werd voorzien was de kans op een fractie exotisme, kleiner dan de Russen in de achtertuin.

 Maar goed, je verlaat het nest en dus huis en haard, treft bij hospita's nog erger aan en wordt -eindelijk van iedere verplichting bevrijdt- de tent uit gekookt door stokvis bereidende Surinamers .....  Volledig gedesillusioneerd greep ik terug naar het houvast van de spruiten en probeerde om tenminste op tijd de afzuigkap aan te zetten. Vervolgens de kooktijd te verminderen, toen de kooltjes te halveren, weer wat later tomaten, uien en knoflook toe te voegen, toen cashew noten geprobeerd maar bij pijnboompitten gebleven en daar tenslotte een in witte wijn gegaarde risotto met groene asperges aan toegevoegd ...... en dat bevalt me nog steeds!

Primeur

 Al dagen in de opslag en eindelijk mocht ie dan. Gisteren! De zielen en de heiligen niet vergeten, de massale loopgravensterfte herdacht en dan mis je voor het eerst sinds jaren de arrivé, dè arrivé. Dat mag wel in de krant. Aanbiedingen graag onder vermelding van krantnaam en hoogte van de persoonlijk bedoelde compensatie aan contactadres in rechterkolom. Dank u wel. Volgend jaar gebeurd het vast niet meer, dus wees er bij, want in feite bent u al te laat.

 Gisteravond wel hardwerkend in de olie terechtgekomen. Ergens dus toch nog de dag de gewenste glorie toebedeeld zonder dat een van ons ook maar met het feitelijke belang bezig was. Rosé .... pijnlijker vreemdgaan had alleen met bier gekund. Maar ...... vanochtend geen kater en dat is iets wat bij de Beaujolais maar altijd afwachten is. We zullen de schade een dezer dagen inhalen. Vandaag was ideaal geweest ware het niet, dat ook deze avond sociale verplichtingen op mijn schouders drukken. Zware, want alcoholvrije verplichtingen. Of zou ik alvast een flesje koud leggen in bed??

Let op!

 De 100ste Blablablurp in bericht 333. Kijk, dat zijn leuke dingen voor de mensen, al ziet dat niemand behalve ik. Het is wel zichtbaar, maar dat zegt natuurlijk helegaar niks. Feiten waar je niet met de neus opgedrukt wordt, hebben geen recht van bestaan. Die flat van 35 hoog? Nooit gezien. Staat ie er al langer? Daarom doet ik het ff dele! Snappie? Nou is d'r gelegenheid voor "Oooo", "Ahhhh", schouderklopjes en ander verbazingwekkends.

 Dank, dank, dank. Laat maar zitten. Ik zit daar helemaal niet om te springen. Het gaat in deze niet om mij, maar als ik straks in de betreffende richting wijs, wil ik wel dat het gewezene gezien wordt. Geen "Waar heb je het over?" of "Hoe bedoel u?" maar een van alert interesse getuigende kwinkslag. En dat ongevraagd. Precies, dat graag en dan mogen de uitroepen weer terug op de plank voor meer soortgerichte toepassing.

Malta

 Dat was deze week weer en ik moet bij mijn oude buren buurten om de status quo fatsoenlijk te verwoorden. Duitsers denken bijna bij alles, dat ze het beter kunnen dan andere (Europese) volkjes en qua taal kan ik ze daar geen ongelijk in geven. Mijn week is "auf der Strecke" gebleven. Ja, zeg dat maar eens in fatsoenlijk Laaglands. Wat "The best out of Seven", "Battle of the Century" of nog grootser had kunnen worden is als een nachtkaars uitgegaan. D'r rommelt vaag nog iets in de achterhoede, maar het wederzijds interesse in overheersen en glorieëren is verworden tot een waterig soepje waar het gebrek aan smaak van afstraalt.

 Hadden we ons nog maar bont en blauw geslagen, handmatig een maatje kleiner gemaakt of die ander leren hardlopen maar niets van dat alles. Biertje? ..... en er was stilstand voor de wapenen goed en wel getrokken waren.

 Vredelievendheid is een twijfelachtige verworvenheid. Daar gaan  we weer aan tafel: voorstellen, tegenvoorstellen, trucs en verleiding, compromissen, meer water dan wijn, ontevredenheid en straks ongetwijfeld weer vlammend wapengekletter. Vermoeiend, meer kan ik er niet van maken.

Chips

Ja, gewoon chips. Geen jeu-de-mot of stopwoord, geen coole constatering. Nee, gewoon chips. Van orgine aardappelschijfjes die gefrituurd hele generaties door de Tv-avonden hebben geholpen en tegenwoordig voor een beetje leerling als lunch fungeert samen met een halve liter cola of twee blikjes Red bul. Je kunt ze ook aantreffen op de gemeenschappelijke maaltijden die hier in Frankrijk te pas en te onpas zo populair zijn en waarbij dan de frituur voor de patat ontbreekt of het aantal vrijwilligers of men gewoon geen zin heeft in al dat gedoe. Hop, zak chips van mud-formaat opentrekken en graaien maar. Net als litergewijze slobbervocht en dan natuurlijk géén cola.

 Die chips bedoel ik dus en raar maar waar, lopend in de supermarché had ik trek in chips. Ik dacht dat misschien zelfs een beetje paprika als toevoeging niet verkeerd zou zijn. Redelijk onbekende maar supergrote supermarkt en na de minder spraakmakende onderdelen van mijn gedachtenlijstje uiteindelijk de chipsstraat gevonden. Geen behoefte aan noten noch aan wonderlijke maisspuitsels en ander fantasierijk knabbelspul scheelde toch al gauw driekwart van de vakken aan weerszijden van het gangpad. Restte de chips ....

 Duidelijk al wat langer niet met chips bezig geweest kreeg ik bijna een lachstuip toen ik snel het aanwezige aanbod scande. Chips.... Ahum. Het is voor ieder ander misschien gesneden koek die plakjes gefrituurde aardappel, maar ik heb mijn keuze mogelijkheden ff vastgelegd:

 Chips, Chips à l' anciènne, Moutarde, Nature, Crème et poivre, Paysannes, Chèvre, à l'huile de Tournesol, Crème-oignons-lardons, Au sel fine, Jambon fumé, Grillade d'été, Allégées, .. de l'apéritif citron et poivre, .. de l'apéritif bleu et creme, .. de l'apéritif Ailerons de poulet marine, Légère, .. de l'apéritif Ribs au barbecue, Salt en vinegar, Grilled steak & onion, Ketchup, Chips légumes, Grillades au thym, Sel et vinaigre, Cream & black pepper, Poulet braisé, Sel de mer, Crème et fines herbes, Pavé grillé, Bolognaise, Moutarde, Cheeseburge, Fromage, Vinaigre balsamique, Poulet rôti et thym, Cheddar en tot slot de Chips Bio....

 In dit hele rek gevuld met zakken chips was één gapende lege plek. Op het onderaan bevestigde produktlabeltje stond vermeld: Chips extra saveur potatoes. Op zich al een knaller dat chips met aardappelsmaak blijkbaar de voorkeur van de consument verdient, maar de klap moest nog komen: pas de paprika!

Beweging

 Het rispt wat op en consequenterwijze ook weer af, misschien wel naar links en dan natuurlijk ook naar rechts, waar je het dan resp. aan de betreffende kant kunt laten liggen, tenzij je de overkant prefereert en moet switchen. Je krijgt daar dus het heen en weer èn het op en neer van. Is het dan verwonderlijk dat je in tijden als deze de draad kwijt raakt? Dit is erger dan als je met Parkinson samen het oog van de naald tracht te raken.

Slagveld

 Aan de slag in het veld! Niet ingraven maar een klassiek manoeuvre in het openveld, vizier opengeklapt voor de wijdse blik en laat het aanstaande gehakt maar komen. Het weer werkt mee, geeft het mij een week de gelegenheid om ook de laatste verzetshaarden te ruimen. Het zijn al weer een tijdje achterhoedegevechten maar van het hardnekkige soort. Leg de aan- en afvoertroepen lam en ook Napoleon moest in de knieën en Hilter zijn waan die grootsheid ontnemen.

 We gaan de plaagstootjes ogenschijnlijk ongemoeid laten en verleggen bij de eerste tekenen van verzet gelijk aandacht en inzet naar andere terreinen. Compact in omvang en flexibel van geest, een hoofdmacht à la Rambo in z'n betere jaren. Goedgeluimd en met voldoende champagne in geheime opslag. Daar kan geen zuurpruimerige depri krampmachinerie tegenop, tenminste .... ik zal het scenario, waar d'r de noodzaak toe bestaat, naar wens aanpassen. De regie zij gewaarschuwd. Het gezeur en gezeik moet eindelijk afgelopen zijn. In mijn leven dan, niet hier, want dan zou het erg stilletjes worden.

Swing

 Nu zo'n lekkere prozaïsche uitsmijter aan het eind van deze week en over minder dan twaalf uur weer onverschrokken met de volgende variant van weer een week aan de slag. Weet nu ff nog niet of ik vol goede moed sta te trappelen of meer de neiging voel om eens diep te zuchten. Maar links of rechts om, die nieuwe week komt er en of ik 'm nu in mineur of op de toppen van mijn tenen afsluit weet ik niet, maar ik zou 'm zo graag effe lekker een slinger aan het begin willen geven. Het wil niet. Dan maar niet.

Narrig

 Het wordt steeds moeilijker om de blogthema's uit elkaar te houden. Misschien maar goed ook, scheelt straks weer een website in het onderhoud. In de laatste weken een website oplaten zetten in WordPress. Tenminste de structuur, de vormgeving vooral om het resultaat toonbaar te maken, maar in die structuur zit duidelijk niet het werk. Dat is -met permissie- maar een fluitje van een cent, heb ik inmiddels begrepen. Was slimmer geweest om dat vooraf te snappen. Niets ten nadele van degene die het werk verricht heeft, maar het kan geen kwaad om mezelf een paar keer om de oren te slaan. Het voelt nu toch een beetje aan als in een Italiaan gaan eten, omdat je denkt dat pasta 'al dente' koken moeilijk is. Nu de vormgeving ......  En dat waarvan ik dacht, dat doe ik wel ff, dat gaat wat niet ingeplande zweetdruppeljes kosten. Dat wordt alsnog CSS en PHP buffelen.

 Na ja, we zijn op de rails gezet, laten we de kar nou in beweging houden. Gaande het traject heb je natuurlijk ook het bekende voortslepend inzicht, dat waardoor IT-projecten altijd qua tijd en geld uit de klauwen lopen. Nu eerst de website van simpel blog naar een volledig functionerende website tillen, waar dan o.a. meerdere blogs onder komen te hangen.

 Studeren, leren en weer resulaten begeren .... Het zal de tijd van het jaar zijn, maar de woorden rijmen haast vanzelf. Hoe het ook zij met de Sint, gisteren maar in de boeken gedoken en dus in elk geval al begrepen, dat ik geld had kunnen uitsparen. Laat ik het zien als investering in deze nieuwe opstart. Het zou me wat waard zijn, als ik mijn aandacht weer kan verliezen in het bezig zijn en er zijn daarvoor slechtere dingen te bedenken dan klussen aan een website.

10-11-12

 Als je iets met cijfers hebt, kun je niet om de datum van vandaag heen. Ik heb iets met cijfers en cijfers hebben iets met mij. Hoevaak ik op de klok, of tegenwoordig mobiel kijk als het 11:11 of  22:22 is, valt in een week vaak al niet op de vingers van twee handen te turven. Bankrekeningnummers onthou ik makkelijker dan namen en pincodes wil ik per definitie niet van een anderen weten, want om ze kwijt te raken, moet ik moeite doen. Telefoonnummers gaan bij mij niet paarsgewijs maar zoveel mogelijk in ritmische trio's, een crime voor menig Fransmens.

 Zo dus ook deze dag. Verder is d'r weinig bijzonders aan. Volgende maand nog een leuke datum en een jaartje later nog eentje en dan hebben we het voorlopig weer gehad. Begin volgende eeuw zal ik het niet zijn, die anderen met bijzondere data lastig valt ... Ik leef nu al in wat door een nog-net-niet-dertiger in een Volkskrantcolumn bijna werd beschreven als de wachtkamer van het kerkhof of crematorium:

 "Of, onzekerheid, eigenlijk moet ik zeggen: angst. Want in 'Mannen van een zekere leeftijd' werd, hoewel met humor, op genadeloze wijze mijn voorland geschetst, en het voorland van elke man. Het voorland waar ik nog niet zo tot in detail over had nagedacht. Ik bedoel, ik weet amper wat een prostaat ís. " (Martijn Simons, 09/11/12) 

 Hoe die blik vanuit dat voorportaal door de kier van de deur naar de andere kant is, daar zal ik het nu niet over hebben. Dat komt nog wel een keer, maar nog een eeuw ga ik het zeker niet rekken.

Bubbeltjeswater

 Het wordt tijd om me eens in de kwaliteit en mogelijkheden van champagne te verdiepen. Die 2x365 berichtjes voor 01/01/2013 ga ik met gemak halen. Dik over de 320 op deze en een stuk of 20 meer op het OMG-blog en nog 52 dagen te gaan. Makkie dus. Moet eerder oppassen dat ik de boel niet uit gemakzucht laat versloffen, dan ik me druk moet maken over de aan mezelf gedane belofte. Moraal en mentaliteit dienende, vrij naar oma's standaardverzuchting, moet het op de eindstreep goed rusten zijn vanwege de gedane arbeid. Heerlijk onderuitzakken en dan 2013 met een stevige achterstand opstarten. Uitdaging!! Ja, hier werkt het wel, maar dat hadden we al geconstateerd.

 Het engelvocht dus. Een niet gemengde pure chardonnay champagne, behoorlijk brut en graag lang en breed gelauwerd. Ik wil ook best 25 verschillende soorten doorworstelen, maar dan is het de vraag of ik voor 2014 nog boven water kom. Gewoon water in dit geval, geen belletjes. En daarbij heb ik hoge verwachtingen voor 2013, dus het zou van een verkeerde planning getuigen dat jaar te missen.

 Ja, verwachtingen zijn potentiële teleurstellingen, maar na jaren vals gebleken hoop, moet d'r toch ooit eindelijk iets geleverd worden, wat de illusies laat verbleken. Niks heerlijkers dan rauwe feestelijke werkelijkheid. Moet ik d'r nog iets voor doen? Kruipen naar een of andere illustere Europese uithoek? Iedere week een kaarsje branden in de Sacre Coeur? Alle straathonden van Roemenië adopteren? Of gewoon niet moeilijk doen tegen de belasting? Zeg het, ik doe het, maar wil dan ook mijn resterende wens, hoop, verlangen, recht eindelijk gerealiseerd zien. Dan is er weer champagne !! .... en dat verveelt werkelijk nooit.

Weekend

 Bij gratie Gods ... Het werd tijd. Al dat geploeter mag wel eens onderbroken worden. De Here zelf had tenminste nog zijn klei-produkten. Ik vraag me aan het eind van iedere week af, waar ik op kan terug zien. En dat dus mooi niet slechts één weekie, maar iedere week weer. Daar steekt dat weekje kleien maar mager tegen af.

 Hop op de valreep nog iets vagelijks dat waarschijnlijk uit de koker van de boekhouder komt en van de belasting de zoveelste poging zich rijker te rekenen dan hen toekomt ..... Ik heb voor de afwisseling besloten om me niet op te winden. Ik bijt door en kom boven!! Mocht ik ooit nog aan het creëren van een familiewapen toekomen, dan zal ik dit er boven zetten. Mag hopen, dat je je zoiets ook in een volgend leven herrinert, mochten die reprises al bestaan, want tijdens het huidige ritje zie ik die familie d'r niet meer van komen. Of is d'r nog misschien iemand die geadopteerd wil worden? Natuurlijk zonder verdere garantie dan het net genoemde familiewapen.

 O ja, er is meer, ook nog een zakhorloge. Zo'n ding dat aan een ketting hangt. Net terug van een goeie beurt en akelig blinkend klaar voor de komende decennia. Iets van honderd jaar oud, dus antiek. Zo krijgt de familie al diep ragende roots. Via mijn vader moet het bovendien met wat fantasie mogelijk zijn om in Transsylvanië uit te komen en dan hebben we ook de zich sluitende kring in the pocket. Dus wie wil? Nog te kiezen familiewapen, oude zakhorloge met weekuurwerk en vage afstammingsvertakkingen, die een bloedband met Dracula niet uitsluiten.

 Misschien een idee om het via het internet te veilen? Wat met zoiets vluchtigs als een maagdenvlies kan moet voor een adoptie toch een fluitje van een cent zijn. Qua moeite dan, want de rest zie ik dan graag uitgedrukte in iets meer dan een cent ..... en graag onder de tafel. De belasting is al vet zat.

Slaapmutsje

 Nu de dag ff onder het tapijt vegen en straks zonder hinderlijke kruimels de nacht induiken. De wereld van de dromen, die ik hier lekker niet uiteen ga zetten. Regelmatig wakker zijn 's nachts heeft zo zijn nadelen maar als voordeel, dat je per nacht meerdere dromen kunt registreren. Ik zou het consequenter moeten doen, maar de flarden die er nu blijven hangen zijn al van dien fantastische en naar het absurde neigende aard, dat alle details het gegarandeerd in het surrealistische verheffen.

 Nooit zo'n moeite gehad met overdrijven en misschien is het dromen gewoon eigen. Toch laat menig terugkerend element me nadenkend achter mijn oren krabben. Ja ..., nee, dus. Geen doorkijkjes naar mijn wereld, die ik zelf maar met de grootste moeite weet te duiden. Ik duik er straks weer in en soms best wel een beetje in afwachting van wat me geserveerd zal worden.

GiF

 Het is ongewild een mooie. Zo zou je toch bijna geloven, dat dingen langs voorbestemde paden bewegen. Ooit eens gereserveerd met het idee van meerdere websites, Frankrijk, promotie etc. Niet om het Franse ego te strelen, dat zou eerder gebaat zijn bij wat trappen onder de derrière, maar om het bedrijf, waarmee ik bezig was, breder neer te zetten, aandacht te creëren en potentiële klanten op het internet aan de haak te slaan.

 God-in-Frankrijk.nl leek me wel een leuke ... Nu is het de spil in een nieuw op te zetten netwerk van blogs, plaatjes, praatjes en nog veel meer. GiF ..... een grote aaibaarheidsfactor met een verrassende risicograad.

Stoom

 Inmiddels spuit het uit alle kieren en dat met volle kracht, want gaten ontbreken. Wat kan de wereld zich toch irritant breed maken in een leven, waar ze bovendien ongevraagd binnendringt. Ik krijg bijna zo'n visioen van een vloekende en pruimende opa met van die baardplukken, die in alle richtingen wijzen, en giftig springend zijn geweer leeg schiet in de richting van ongenode gasten onderwijl z'n pruim deels uittuffend. Ik zie het zo gebeuren. Het is dat ik nog nooit op pruimtabak heb gekauwd en daar ook geen verleiding toe voel.

 Ik val niemand lastig, dus laat mij met rust. Zie je maar weer, dat als je anderen niet aandoet wat jezelf niet wilt, je er nog niet bent in deze wereld. Dan moet je nog steeds iets met de arrogantie van dat deel, wat je zo fijntjes ontziet. En natuurlijk wordt erop gegokt dat je het voor lief neemt, hun inbeelding. Hier staan weer wat illusies klaar om afgeschoten te worden en dit keer zijn het niet de mijne.

Bodycheck

 Met lichaamsdelen smijten werkt altijd. Wil je aandacht dan slinger je wat overbodige ledematen of ander lichamelijks de wereld in en iedereen is op de qui vive(n), of is het kwivieven? Rampenwoord. Kan me niet herinneren dat ooit al eens uit loslopende letters samengesteld te hebben. Niet met pen noch met keyboard. Neemt niet weg, dat iedereen op die dinges zou wippen als de lichaamsdelen ineens vrijelijke door de ruimte sjezen.

 En waarom is dat nodig, eigenlijk. Die lichaamsdelen? Of iedere andere vorm van verbaal geweld. Zowel het bijna knuffelige "Gatverpielekes" t/m de nog nooit bedacht aandoeningen en andere treurig levenslot, het blijft niet meer dan een uiting van onvermogen. Bovendien lukt het zelden om het af te schuiven op de gewenste vervloekte.

 Het lucht op. Zeker. Ff. Dat zal ook wel gelden, als je iemand overhoop knalt. Ff. Gelukkig en ook weer helaas zijn de consequenties zelden zo vergaand. Meestal vloek je in de loze ruimte of tegen een berg onbegrip, mag of moet je jezelf achteraf verontschuldigen en dan is het prettig meegenomen, als je dat niet op de IC hoeft te doen.

 Toch zou ik nu een godsgruwelijk stevig potje willen vloeken, iedereen het meest ondenk- en ondankbare toe willen wensen en accuut willen dat slachtoffer en doel op het ter beschikking gestelde schavot gaat staan. Mooi in de spotlights, hiphop-dreuntje op de achtergrond .... en dan kan ik ..... helemaal niks. Helaas is d'r geen lulletje, dat moet hangen, ondanks de waaier aan potentiële schandpaalgevallen. En om me nou zelf de oren te wassen ....

Middag

 Heerlijk zo'n muisgrijze zondagmiddag met een miezerig weertje achter de ramen. Het schemert bijna en om 13:00 uur lijkt me dat niet de juiste timing. Een perfecte middag om voor de Tv te hangen. Helaas reikt het beeld niet verder dan wat premature sneeuw. Bediend door twee schotels en even zovele decoderkastjes is me geen beeld gegund. Waar is de tijd gebleven, dat je met een verbogen ijzerdraad beelden kon opvangen voor op je buis. Het ene kastje is verlopen, omdat ik gestopt ben om met Canal+  naar Nederlandse zenders te kijken en het andere ding is door de Franse overheid omzeep geholpen door het beeldsignaal definitief digitaal door te sluizen. En die dvd-speler, die ik me al 5 jaar beloof, is er ook nog steeds niet gekomen. Dus hang ik voor een Tv die mijn woonkamer weerspiegelt. Links het licht van buiten, rechts de vlammen van de houtkachel. Twee kanalen! Ik heb keuze.

 Melig wordt je van een middag als deze. Al zolang ik me kan herinneren is de zondagmiddag zelden beter geweest. Ruzie aan tafel, links en rechts wat slapende figuren op bank en vloer, chips vanaf vier uur en voordat het bij achten was kreeg de maandagochtend iets aantrekkelijks. Eenmaal zelfstandig was die ruzie verdwenen alsmede de schone slapers, maar de hangerigheid van de zondagmiddag is altijd gebleven, enkel verplaatst naar kroeg of sauna. Waarbij het laatste alternatief zeker niet het slechtste was. Drie of vier sauna-rondjes, 2 duvels en de zondagmiddag was voorbij voor je het in de gaten had.

 Sauna. Ja, ook dat was hier de bedoeling. Maar wat niet? Nu niet ook nog sentimenteel worden, want dan ga ik spontaan aan het gas. Overdrachtelijk dan wel te verstaan.

Midden

 Druk, druk, druk. De kerk daar gelaten waar ie hoort, mijn ochtendkrantje gemist en inspiratie gezocht rond het meer. De zondag kan beginnen. Grote tafels in de zonovergoten tuin, zacht ritmisch d(r)euntje op de achtergrond, witte damast met spiegelend en glinsterend tafelservies, kleurrijke grote boeketten in strakke glazen vazen, ploppende champagneflessen en zinnig kakelend gezelschap. Laat het nou nat zijn vandaag ..

Bibberdebibber

 Oei, oei. Kwispelende kwezel, erger dan een rietje, verloren, ontredderd en verlaten ......

 Hahhaha. Op de goeie manier gebracht, zou d'r nog begrip voor gescoord kunnen worden ook. Bibberend voort op het glibberige pad naar de toekomst, terwijl je de veiligheid van het verleden de rug hebt toegekeerd, om niet weer het woord 'loslaten' te gebruiken. Je komt er maar moeilijk omheen. Zit ik hier bijvoorbeeld nog omdat ik de boel niet los heb gelaten of is de boel niet los te laten omdat ik hier nog steeds zit. Een leuke kip-en-ei variant waar ik wel het antwoord op weet en de andere kant ook en het zal niet verbazen dat die antwoorden verschillen. Maakt niet uit, want ik heb toch gelijk.

 Klinkt arroganter dan het is. Tot op heden heb ik in alles wat ik gezegd of bedacht heb na oktober 2007 gelijk gekregen ongeacht de kronkelige wegen als gevolg van goedbedoelde maar zinloze adviezen. Alleen de lange duur van het proces daar heb ik nooit aan gewild, maar dat was meer wensen en ontkennen dan oog hebben voor de realiteit. Kortom alles is geregeld, voor elkaar gebokst of net blijven liggen en verwaarloost. Alles naar kunnen en vermogen en dus met een duidelijke grens bij de manipuleerbaarheid van de omstandigheden. Maar ook daar is naar oud vertrouwd gebruik inmiddels de schouderpartij ondergezet.

 Alles moet jezelf doen en ook al die zweverige types erkennen dat uiteindelijk en ontzenuwen daarmee op slag hun hele geblabla over universa, hogere sferen, alwetende energieën en wat al niet meer zij. Ja, een stokpaard en eentje waar ik graag tegenaan trap. Ik heb een hekel aan domme mensen of beter gezegd aan niet-domme mensen, die zo stom zijn om het leven van poëtisch prachtige maar praktisch redicule meerwaardes te voorzien. Maar ja, iedereen creëert zijn eigen wereld, zowel de neo-nazi als iemand die in feeën en kabouters gelooft. Zolang je maar blijft inzien dat het jouw wereld is èn niet de werkelijkheid, want daar is er maar één van, zou het ooit goed moeten komen.

Teugels

 Zouden we ze eens laten vieren? Slecht idee, maar toch. Laat 'ns gaan. Niet moeilijk doen ... En daar gaat het dan gelijk ook mis. Want teugels vieren betekent beheersing weg, terughoudendheid met verlof en braken maar! Zit daar iemand op te wachten? Kan me niet voorstellen.

 Dus we laten die teugels maar ff de teugels, knijpen de billen bij elkaar en houden hoog wat hoog valt te houden. Geen schone schijn want die is er allang niet meer. Maar gewoon verder met het dagelijkse doen en laten, de kleine troubles, de kap op de kop zoals Katrien ... Het is shit, maar voorkomt erger.

 Het lullige en direct charmante aan deze situatie is, dat iedereen het anders zou doen en ik opgezadeld zit met mijn eigen keuzes. Je maakt keuzes en daarna is het hopen dat de gekozen paden de juiste zijn. Wanneer is duidelijk dat dat niet zo is? Precies.... doorgaan is aansluitend het enige dat telt. Doorgaan, volhouden, volharden zelfs tot het moment gekomen is om alles over een andere boeg te gooien. Zover is het nog niet. Nog (!!) niet maar grenzen komen inzicht, zijn bijna raakbaar. Het gaat minder abrupte dan een jaar geleden maar de veranderingen die op til staan zijn groter. Ik weet het nu al 2013 gaat voor verrassingen zorgen.

Verwend

 Het zijn verwende apen, die lezers van mij. Ineens zijn ze er weer. Die hele feeds zouden verboden moeten worden. Iedereen zou iedere ochtend, wat heet, 10x per dag hunkerend moet inloggen in de hoop hun dag weer verrijkt te zien door een prozaïsche vrucht van mijn hand. Niet dat nonchalante digitale klopje op de schouder van "Hé, kijk eens, d'r is weer wat." Zou uitschakelen een optie zijn? Ik vrees dat een dergelijke move aan mij (nog) niet besteed is. Ik kan nog geen krant dragen maar misschien wel mijn eigen website èn die zit er wel aan te komen. Daar wordt zoals dat netjes heet op het ogenblik druk aan gewerkt. Helaas niet door mij, maar ik moedig enthousiast aan vanaf de zijlijn.

 De blogs vrij uit de klauwen van Blogger. Eindelijk verlost van spookrussen en met een statistiek, die me iets meer vertelt dan Nederland, Frankrijk en Safari of Netscape. Ja, je gelooft het niet, maar het bestaat nog steeds. Digitale snelweggebruikers in een netscape vehikel. Het klinkt me als een tractor op de autosnelweg in mijn oren, maar die hebben dan tenminste nog zwaailicht. D'r komt vast nog meer ellende op me af die Google nou wel netjes afvangt, maar daar bouwen we dan zelf tooltjes voor in de systemen.

 Hop weer naar een eigen website, wat heet een heel roedel van die dingen. Weg saaie avonden, doeii verveling, jammer van die extra dekbedden maar nachtjes overslaan gebeurd weer, voordat je het weet. Weer een item weg van de lijst. Wist niet dat er nog meer dan één ding opstond.

Mooi, hè?!

31!!