Foei, foei

 De laatste externe bijdrage aan deze Twog is alweer bijna zes weken geleden. Qua actie-reactie zit ik kortom al weer menige week voor iets van de kat te schrijven, waar ik noch in werkelijkheid noch digitaal in geïnteresseerd ben. Het wordt tijd om mijn rug te rechten en te doen wat gedaan moet worden. Getrokken grenzen gestand houden!

 Niemand wordt verwijderd. Bijdrages blijven welkom net zoals aanvragen om aan deze Twog te mogen delen. Om echter als mede-twogger in de kantlijn te worden opgenomen, moet voldaan worden aan die ene simpele voorwaarde: minimaal één bijdrage per vier weken, 13 per jaar. Peatnuts zijn peanuts en grenzen zijn grenzen. Voldoe je niet, verdwijn je in de coulissen. Tenminste als Google dit subtiele verschil programmatisch heeft vorm gegeven, anders moet ik een andere oplossing bedenken.

 Ondertussen ploeg ik ploeterend voort, voeren trekkend door het onontgonnen landschap van weerbarstige woorden. Het idee om bij gebrek aan deelname de boel maar helemaal op te laten gaan in het hoofd-blog, heb ik verre van me geschoven. Het zijn twee verschillende werelden die niet geheel zonder overlap zijn. De raakvlakken zijn herkenbaar maar nauwelijks uitwisselbaar. De digitale snelweg is een wahalla voor potentiële meervoudige persoonlijkheden en voorlopig ga ik mijn gebruik verder optimaliseren.

Voorspelling

 Na de voortvarend voortwalsende dag van gisteren gaan we vandaag een klein vervolg fabriceren. Succesnummers moeten gekopieerd, uitgemolken en aansluitend in de herhaling tot aan de irritatie toe. Wat voor films, Tv-series en jeugdboeken geldt, kan vast geen kwaad in het slome alledaagse bestaan van ongewenste bezigheden.

 Hup, we gooien er een volgend kampvuur tegen aan. Stouwen de wasmachine vol met dubieus ogende theedoeken. Mikken met het oog op mogelijk toekomstige sentimentele momenten de laatste administratieve restanten van wat ooit een bedrijf had kunnen worden in robuuste dozen. En gaan na een uitputtend dag met vooralsnog overbodige handelingen ff lekker de auto afspuiten. Mijn lokale modderreserve hoef vast niet op een warm stads welkom te rekenen.

 Aan het einde van deze dag gooi ik alles wat de komende vier dagen geen bijdrage van enige betekenis kan leveren in de sportruimte. Een kamer van geringe omvang, speciaal gereserveerd voor onwenselijke noodzakelijkheden. Het selecte gezelschap, dat wel zin geeft, komt in de koffer terecht en verdwijnt alvast in de bagageruimte. Dan resten enkel nog een paar uurtjes vrije kür in fantasialand.

 Na een snelle koffie wordt uitbesteed wat verzorging nodig heeft. De rest aansluitend gewoon buitengesloten. Back to the roots. Het lopende buffet ipv kant-en-klare brokjes. Dan is de laatste handeling het sluiten van de deur, de (zonne)bril op mijn neus, de sleutel in het contact en genietend wegschieten onder begeleiding van welwillend gegrom.

Hallo

 There we go. De zon hangt alweer vrolijk te schijnen. De koffie is bijna naar binnen. Het ontbijt aan het meterslange verteerwerk begonnen, dieren gevoederd en de honden liggen te popelen om hun dagelijkse ochtendrondje minitieus na te snuffelen op nieuwe sporen. De dag van gisteren bijgeschreven in de annalen onder het kopje "Vergetenswaardig" en al tevreden met de eerste uren van deze nieuwe versie van de aloude dagelijkse herhaling.

 Thema's voor de komende 12 uur zijn wassen, zagen, ruimen, branden en reserveren. Alles in deze zeer weloverwogen en niet uit zijn balans te brengen volgorde. Ergens in mijn achterhoofd kriebelen nog wat extra activiteiten, maar die zien we in het verdere verloop van de dag wel prominent verschijnen of iellijk verdwijnen in de vergetelheid.

 Hop, hop. Had ik een ros gehad, zou ik het zadelen. In het voorbij gaan zou ik haar vurig gezoend hebben, was er een vrouw geweest. En werd mijn einder opgesierd met besneeuwde bergtoppen, zou ik naar het strand verlangen.

Daggie

 Wat een dag, wat een dag. Was het een dag? Ja, het was een dag en wat voor een. Niet zomaar een willekeurige portie licht tussen ochtend- en avondschermer, nee een echte, heuse dag. Een dag die irriteert, je laat struikelen, je drie keer in de rondte draait, je liefheeft en belazert. Zo'n dag als er meer zijn, dan je lief is, al is het er maar één op de 365 of precies die ene extra in het schrikkeljaar. Een dag die je vervloekt voordat je de ogen goed en wel hebt geopend en nog nasputtert als ie achter de einder verdwijnt. Zo'n dag die je zou willen opblazen, maar net effe geen dynamiet bij de hand hebt. Een dag die je gelukkig vergeten bent, voordat je de drempel naar dromenland overschrijdt. Morgen, morgen is weer een dag, maar graag een andere als het effe kan.

Woorden

 D'r is een soort woorden, waar ik een schurfthekel aan heb en vooral als anderen daar met hun tengels aan zitten of me dwingen ze te veranderen. Wachtwoord hier, wachtwoord daar, één keer kiezen en klaar! Een stuk vervelender dan pincodes. En heb je eindelijk voor een soort vast stramien gekozen, heb je weer van die wijsneuzen, die dan ineens hoofdletters en cijfers opgenomen willen zien en een minimale lengte voorschrijven van 8 letters/cijfers en nog meer van dat soort gezeur. Of van die systeembeheerders die voor de zekerheid alles resetten, je een volstrekt ander wachtwoord toewijzen en je daar niet van op de hoogte stellen. Lekkere lui. Ooo zo goed bedoeld en wat ontieglijk strontvervelend. En dan vaak maar drie pogingen om erachter te komen of je a. iets verkeerd doet, b. iets vergeten bent of c. andere zaken spelen.

 Dank dit soort gezever ben ik de hele ochtend heerlijk bezig geweest om welgesteld één bestandje geuploaded te krijgen naar een van mijn sites. Halleluja, praise the Nerd.

(Zomer)tijd

 Gaat een rare tijd worden die komende maanden. Heb al jaren steeds het verlangen om met nieuwjaar te weten, waar ik met oudjaar sta, maar dit jaar is dat nog veel sterker. Ik doe een hoop en toch eigenlijk ook weer niks. D'r gebeurd een hoop en toch kom ik niet van mijn plek. Het lijkt soms alsof ik met de werken van Hercules bezig ben, maar het tempo, waarin de slechts soms onmogelijk lijkende klussen worden aangepakt, heeft vele mediterrane trekjes om over de werkelijke omvang van de obstakels maar te zwijgen. Ooit was 35 km/uur een levensgevaarlijke snelheid, die alleen het werk van de duivel kon zijn. Als tegenwoordig iemand met 70 voor je bumper hangt, wens je 'm naar diezelfde duivel in de hoop, dat ie daar tot in eeuwige dagen kan blijven voortslakken. Zo dus, maar bij het klussen dan precies andersom. Ben echt benieuwd wat straks de som van dit alles oplevert.

 Zostraks eerst met mezelf, mijn betere ik en andere altere ego's in conclaaf over de te verrichten werkzaamheden en de tijd die er aan verspild gaat worden. Mijn voorstel zou het zijn om nu eindelijk die laatste kuilen ff te dichten. Ja, ja er ligt nog het nodige snoeiafval, dat hunkert naar de vlammen, maar dat kan aan het eind van de middag ook nog. Met het uurtje extra kan dat zelfs een aardig end de avond in getrokken worden, mocht er behoefte bestaan aan overdrijving. En "Nee zeg, vandaag geen huishoudelijk geëmmer",  daar hebben we de rest van de week voor om ons in te verliezen.

 Ik zou zeggen "Ruk die fles maar ...". Ho, ho, ho dat is meer voor bij het vuur straks. Scheppen, jochie, scheppen en stampen!

Zomer(tijd)

 Dufjes en in de steek gelaten kan de werkelijkheid op mijn zondagse deur bonken wat ze wil. Wakker worden zit er vandaag niet in. Geen zin in! De hele nacht met Geert Wilders gebakkeleid over de manier, waarop de nieuwe afzuiger het beste in het café kon worden opgehangen. Mij staat de strekking van onze discussie niet meer bij, maar hij maakte zich minder druk over eventuele overlast. Hij had meer iets met kleur en wilde alles, ook de brandblusapparaten èn de auto van de installateur beige spuiten. Nou, zo'n nacht wens je je ergste vijand nog niet toe. Gelukkig was ie een uurtje korter dan normaal anders was ik helemaal gek geworden van dat geblondeerde gelul.

 Tijd voor een fysieke geheugendump lijkt me zo. Als dat wat opgeslagen ligt in mijn grauwgrijze massa spontaan tot dit soort ongewenste combi's weet te leiden, is het tijd voor luchten, schrobben en veeeeeeeel chloor.

Bericht

 "Aangezien wij het gevoel hebben, je op het ogenblik niet van dienst te kunnen zijn, hebben wij eensgezind besloten er een tijdje tussenuit te gaan. Je moet het ons maar niet kwaad duiden, maar onze functie werd de afgelopen weken in rap tempo uitgehold. Wij voelden ons overbodig en het laatste wat we willen, is ons aan je opdringen. Geniet van dit moment zoals wij gaan genieten van de vele nieuwe mogelijkheden. We horen het wel als het weer slechter met je gaat."

Met vriendelijke groet,

Je woorden.

Woorden

 Soms stromen ze, soms moet je trekken en duwen, soms werken ze mee en soms willen ze worstelen. Met woorden is het iedere dag weer afwachten, hoe ze aan de deur kloppen. Vandaag wordt het woordenmatig gezien een rustige dag, misschien wel een erg rustige dag. Niks piept, niks klopt, niks kruipt weg in een hoekje of schiet voorbij in een van mijn ooghoeken.

 Een werkonderbreking? Tijdelijk afgesloten? Een boycot? Opgedroogd? Het zal wel niet zo'n vaart lopen. Bij gebrek aan woorden schakelen we wat vroeger over naar de daden en gaan vandaag gewoon wat eerder met andere dingen aan de slag.

 Het is weer een mooie dag. De zoveelste alweer dit jaar en ik mag hopen, dat de boeren nog lang blijven klagen. Een dag waarop je een paar handen extra zou willen hebben of jezelf tijdelijk zou willen klonen. Hoewel ....

Rijden

 Gisteren gedaan zonder enige aanleiding maar vandaag zou ik het wel ff kunnen gebruiken. Een uurtje uitwaaien achter het stuur als een luis het in z'n hoofd haalt om over mijn lever te lopen. Of een makelaar denkt, dat ik niks beters te doen heb dan in de houding te springen als een zogenaamde potentiële klant, maar vaak niet meer dan een nieuwsgierig aagje dat wenst.

 Grrrr. Dan komt de Amerikaanse uitdrukking "Pissed off" het best met mijn humeur overeen. Eenmaal achter het stuur verdwijnt het slechte humeur achter een van de vele bochten in de weg. Mijn voorkeursroute gaat via Le Chalard naar Jumilhac en dan over Thiviers richting Perigueux. Een uur, zestig minuten stoom afblazen omdat de bochtige route al je concentratie opeist, als je in de buurt van het toegestane maximum wilt komen, laat staan weet te blijven. Negentig kilometer, een weggebruik van rechterberm tot op de linker groenstrook, een stuur dat nooit langer dan een paar seconden in dezelfde stand blijft en een versnellingsbak die na afloop naar rust snakt. Gelukkig meestal met een redelijk overzicht maar soms ook op de gok en in de hoop dat je niemand tegemoet komt. Heerlijk.

 Als ik het terrein af rij slaat de stoom uit mijn oren, maar zonder tractors of meneertjes-met-een-pet in mijn vaarwater staat ruim voor Thivier een glimlach op mijn lippen. Perigueux is dan verder niet echt interessant en op de weg terug gaat alles wat relaxter en beduidend minder scherp door de bochten.

Bingo!

 Het blog voor de bakker en nog 11 dagen te gaan deze maand. Zou ik mooi 10 dagen ervan tussen kunnen zonder dat de buitenwacht dat in de gaten zou hebben. En misschien ga ik het doen ook. Geen tien dagen maar een paar dagen Toulouse, zie ik wel zitten. Ik denk niet, dat ze op mij gaan schieten. Ben wel vaker in Parijs geweest, dat er achteraf bomaanslagen gepleegd bleken maar ter plekke heb ik er nooit iets van gemerkt.

 Hhmmmm het Capitole in de zon, massa's mensen aan je oog voorbij trekken, boek of krant, koffie of drank, stadse drukte, een beetje struinen, wat twoggen, een smakelijke hap en een rustige slaapkamer. Soms lijkt het werkelijk alsof ik een makkelijk mens ben. Tevreden ben ik in elk geval snel, als ik nergens speciaal mee bezig ben.

 Bedenk me dat ook Bordeaux tot de mogelijkheden behoort. Moet nog steeds eens mijn paspoort vernieuwen. Het ding zal inmiddels zeker een jaar over zijn limiet heen zijn. Je moet het ding steeds bij je hebben, niemand vraagt er ooit naar. De tijd, dat ik bij grenscontroles er steevast uitgepikt werd, is voorbij. Iets wat ik waarschijnlijk niet op mijn conto kan schrijven, maar uitsluitend het gevolg is van het verdwijnen van de controles. Werkelijk een overbodig document en dan nog al die discussie en onduidelijkheid over die vingerafdrukken. Je zult zien, als ik volgende week het ding laat vernieuwen wordt het opslaan van de vingerafdrukken van de zomer afgeschaft, maar staan die van mij wel ten eeuwige dagen in een systeem, waarvan je maar moet hopen dat er nooit iets verkeerds mee wordt gedaan.

Klik!

 Dubbeltjes zijn gevallen, de omslagen zijn gemaakt en tevreden edoch ontheemd lopen we door hetzelfde landschap als voorheen, missen alles, herkennen niks. De oriëntatiepunten zijn verschoven en meer van die herkenbare houvast's hebben de plaat gepoetst. De medialle is gekeerd. Het is een ander gezicht maar dezelfde munt gebleven.

 Het is niet met de stilte omgeven als in de eerste dagen van dit jaar, maar volgens mij heeft het dezelfde strekking. Bakens zijn onopgemerkt verzet. Het perspectief is veranderd. Gewicht is verdwenen.

 Zou het? Zou het werkelijk?

Omschakelen

 Klik!

Avond

 Voor het feit dat ik mijn ochtendinspiratie kwali- en kwantitatief hoger in schat dan mijn geestelijke verrichtingen in het verdere verloop van het etmaal, mag ik vandaag niet klagen over de woordenstroom, die mijn toetsenbord ontspringt. Wees gerust, het heeft geen enkele verdere bedoeling dan mijn overdrukventiel te ontlasten. Mocht ik in het kader van die drukverlagende bezigheid tegen weerbarstige ego's opbotsen, dan laat deze tevreden zijn met de geruststelling, dat ik wel wat beters te doen heb, dan op hun lange tenen te gaan staan. Iets wat iedere lezer van deze schrijfsels zich sowieso mag aantrekken, maar dat in de zijlijn van de drukte die vandaag blijkbaar in mijn emotioneel-fantastische denkwereld om aandacht schreeuwt.

 Het weekend, hoewel ik daar al jaren niet meer aan doe, loopt ten einde en de week tikt aandachtig op mijn wensenlijstje. Het 'moeten' bespaar ik mijn aandacht, dat deel kan ik dromen, maar daar is de laatste dagen op de al elders benoemde sluipende wijze een element van 'willen' bijgekomen en daar zou ik de komende dagen toch graag mee aan de gang gaan. Het is een zeer diverse activiteit die mij opwacht. Het heeft met woorden en daden te maken, met voorkeuren en wensen, met feiten en ideeën. Ik heb zin in deze week! Wanneer was dat de laatste keer?

Hophop

 Ff doordouwen en ik heb de target voor de rest van de week gerealiseerd voor het begin ervan. Zou het tot andere ochtenden leiden? Mag hopen van niet, want dat is allesbehalve de bedoeling. Maar die tegenstrijdigheid snap ik wel, als ik de moeite neem om een moment te verwijlen bij mijn menselijke kant. Vandaag ook in de auto gestapt en na wat doelloos door de regio sturen in Limoges terechtgekomen. En waar? Op het station of all places. Niet om het een of ander, maar toch een beetje bizar, al zeg ik het zelf. En wat is het mooiste daaraan? Het gevoel dat het een plek is om van te vertrekken ...

 Ga je met de auto ergens heen, omdat het je een goed gevoel geeft vanwege de extra reisrichtingen, die het spoor mogelijk maakt, terwijl geen haar op je hoofd bezig is met vertrekken. Nu worden die haren wel minder moet ik zeggen en is dat argument vandaag de dag dus minder hard dan een tiental jaar geleden, maar kaal ben ik nog niet.

 Raar dus, maar wel waar. Al vaker moeten constateren, dat het station en met name de restauratie van het station Bénédictins een zekere aantrekkingskracht op mij niet ontzegd kan worden. Vraag me niet waar het aan ligt. Zelfs dat vertrekgevoel van vandaag is daar geen fundamentele verklaring voor. Hoewel, misschien is het het wel, maar is het me tot vandaag niet gelukt om dat gevoel onder woorden te brengen. Iets wat mijnsinziens toch nodig is om gevoelens te verduidelijken, hoewel ik anders heb mogen meemaken, waar ik me dan ook prompt geen enkele voorstelling bij kon maken. Ik weet niet hoe anderen dat doen, maar ondanks wat rare extra gevoeligheden is het me nog nooit gelukt om mijn brein met dat van een ander te syncen. Levensgevaarlijk trouwens, naar mijn idee, vooral voor die ander.

Koffie

 Een zondagochtend zonder koffie is erger dan een doordeweekse dag zonder de zwarte prut. Alleen een maandagochtend zonder bakkie leutje is nog net iets erger of was dat tenminste. Haast wanhopig trok je je na een doorleeft weekend omhoog aan menig plastic bekertje automatentroost, voordat je je kon neerleggen bij de routinematige werkelijkheid van een arbeidzame dag.

 Nu weet ik niet of het op die kleurloze maandagen geholpen zou hebben, maar voor de zondagochtend weet ik wel een oplossing. Een vochtige, koolzuurrijke oplossing die de rustdag van de week iets sprankelends ondeugends kan geven, die je giechelig door de dag laat rollen zonder een speciaal grappige aanleiding. Yep ... Champagne!! Een Champagne ontbijt en dat het liefst in de campagne tussen scharrelen kippen en met een brutaal prikkende zon in je nog slaperige ogen.

 En toen was er koffie .... helaas enkel koffie.

Dringen

 D'r zijn van die dingen die dringen en die je toch, voordat je het weet, weer vergeet. Ik zeg maar één woord: Opruimen! En daar kan alles onder weggeborgen worden. Keuken, kamer, kelder en hersenpan waarbij de kelder zich eigenlijk langzaam vanzelf opruimt, want daar verdwijnt met regelmaat iets in tegenstelling tot het dichtslibben van die andere kamers. Dan neem je jezelf voor om vanaf een moment X, waarop de statusquo het acceptabele redelijk benadert, niks meer ergens neer te leggen behalve op de daarvoor bedachte en toegewezen plek en een paar weken later is het bereiken van het aanrecht zonder klerenscheuren een haast onmogelijke opgave. En dan overdrijf ik voor de afwisseling een keertje niet.

 Onvermoede chaotische trekjes voor zo'n ordentelijk sterretje. Volgens mij heb je een zeer strikt geordende geest nodig om probleemloos je weg te vinden in de chaos. Kijk, zo lul je weer recht wat krom leek te trekken en kunnen we verder met onze analytisch terughoudende benadering van de wilde wereld om ons heen.

 Opruimen dus. Ik vrees dat daar pas een einde aan komt, als ook ik netjes ingekist op een plekje wordt weggestopt. Ik heb me dan ook één ding heilig voorgenomen en dat is met niet meer hier te vertrekken, dan ik strikt nodig heb om op een andere plek weer te beginnen. Maar ja, wat heb je nodig, wat is strikt noodzakelijk?

Blogger

 Zou meneer of mevrouw Google aub met de vingers van mijn instellingen af willen blijven? Alsjeblief, dank je wel! Of maakt dat deel uit van de nieuwe privacy-regels? Misschien tijd om werk te gaan maken van het overhevelen van de blogs naar een eigen website. Aarzel nog. Moet eens wat snuffelen aan WP en dergelijke. Wie weet krijg ik de smaak te pakken

Klussen

 Het is altijd weer een kwestie van schaven en schuren en als het fout gaat plamuren. Het branden ging stukken beter dan gisteren maar ook langzamer. Het snoei-afval van de tweede boom is slechts voor een deel aan de vlammen gevoederd. Het zijn ook bepaald geen takjes. Armdikte zit er met regelmaat tussen. De groeizaamheid van de natuur is ook het laatste waar ik me zorgen over maak, sinds ik deze hier ter plekke continu mag bewonderen.

 In alle nederigheid moet ik dus bekennnen mijn target vandaag niet binnengesleept te hebben. Ik heb mijn bonus kortom ruim verdiend. Nu nog graag de oprotpremie en met terugwerkende kracht de verleiding cashen die me hier heeft laten belanden. Mag trouwens hopen dat de universele ijskoude zwarte materie niet op iets meer aardwarmte had gerekend en zo ja, dat de teleurstelling in deze geen zwaarwegende consequenties voor mijn persoontje tot gevolg zal hebben. Het weerbericht voor morgen is in positieve zin bijgesteld en ik zal mijn best doen de mogelijk veronderstelde schade morgen van voldoende compensatie te voorzien.

Vooruitgang

 Voor we ons weer storten in het verwarmen van het heelal, een probleem dat volstrekt onderschat wordt door de intergalactische werkgroep Tweebenigen zonder staart, gooien we d'r per uitzondering een derde bak koffie tegenaan. Alcoholische geneugten hebben de rare maar vooral vervelende bijwerking, dat hoe meer je er ingiet, hoe erger je uitdroogt of tenminste een gevoel krijgt van iemand in de Sahara, die alweer dagen geleden heeft kunnen genieten van zoiets smerigs als een glaasje water. En dan te bedenken, dat de tijd waarin ik mijn consumpties in flessen telde alweer jaren geleden is. Het is nog niet zover, maar de glazen tikken bijna harder aan dan vroeger de flessen in staat waren te bewerkstelligen. Zo wordt alles steeds wat minder en hou je op je ouwe dag vast een hoop tijd maar ook geld over, waar je ooit altijd tekort kwam.

 Maar ach, we gaan vandaag dus vooral branden, fikken, stoken. Je zou toch voor ieder vuurtje een vergunning moeten aanvragen. Ik weet zeker, dat ik hier het spul in alle vrijheid zou laten verwilderen. Enkel twee uitschuifbare hakselaars achter de koplampen zou laten installeren om de toegangsweg vrij te houden van bramen en ander wildwoekerend onkruid.

 Misschien een ideetje voor iemand die zaken grootst wil aanpakken? De categorie "Lift naar ruimtestation" maar dan volgens mij simpeler en al uitgewerkt in minstens één James Bond film: tuinonderhoud vanuit de ruimte met laserstralen. Hier boompje weg, daar paadje vrij, hier poel droogleggen en elders de borders bijwerken. Ik vraag niks voor het idee, maar wil degene, die het verder ontwikkelt d'r aub een beetje vaart achter zetten en zich zsm bij me melden.

Taakje

 Tijd om te doen, wat gedaan moet worden. Het is donker buiten, wat niet wil zeggen, dat ik persé naar binnen moet maar een lampje doet wonderen.

 Vandaag mijn C02 -bijdrage aan deze aardkloot proberen te verbeteren Je zou toch niet willen, dat al die arme plantjes zich voor nop het schompes werken. CO2 zat eigenlijk, maar heb altijd begrepen, dat een beetje extra geen kwaad kan. Als nou al die drijvende krachten achter de opwarmingsfake ook eens een keertje hun hersenen zouden gebruiken ipv aan prestige en binnen harken van centen denken, dan zou een hoop onzin de wereld uit zijn. Voor je het weet, isoleer je de wereld naar z'n doodje.

 ..... en toen ging het filosofische lichtje uit als een nachtkaars..

Zonnig

  Ik weet niet waaraan, maar ik schijn het te verdienen. Alweer de zoveelste dag prachtig weer. Net als de voorafgaande 24 uur bovendien vrijwel windstil wat een berg vervelende tochteffecten voorkomt in het vrije veld. Het zou een dag zijn om de tafel midden in de velden te dekken. Iedereen naar behoefte laten aanschuiven, flessen rond reiken, gangen genieten, gebeurtenissen verhalen, gedachten in de vrijloop, onderwijl met je blik bij het weidse uitzicht verwijlen, de zon door het zuiden van oost naar west zien trekken om pas laat in de avond, als de laatste gast allang vertrokken is op die ene speciale na en een prachtige sterrenhemel zich boven je heeft ontvouwen, een laatste, heel oude borrel in te schenken en die dan meer inhaleren dan drinken. Zo'n gevoel geeft me deze dag. Een dag die me herinnert aan een even glorieus als gedenkwaardig ontbijt in Umbrische sferen en moeiteloos mijn gezicht in een glimlach legt.

Stukje

 In het volle besef van de mogelijke negatieve consequenties voor het overweldigende enthousiasme van de buitenwacht vandaag of morgen maar weer de hand in eigen woordenschat steken en verder met reageren op mijn eigen acties. Het nadeel van een spel dat je niet in je eentje zou willen spelen, is toch de wachttijd op de externe bijdrage, die je je vrijwillige aandoet. En er is niks zo frustrerend als voor niets (n)ergens op wachten. Hik - slik - tuf - weg.

Behoefte?

***  Iemand trek? Deze plek hunkert naar een leuk stukje tekst. Wie? ***

Tegenstelling

 Toch knap dat iemand prachtig kan schrijven en je na 400 pagina's denkt "Wat een flut boek."

 In zeventien pagina's alles wat je in de 398 eraan voorafgaande bladzijden zorgvuldig over twee lijnen hebt opgebouwd, laten uitgaan als een nachtkaars. Een kunst die -gelukkig- niet velen is gegeven.


(Betreft "Mitsukos restaurant" van Christoph Peters)

Prachtig

 Es herrscht Nacht. Wolken rasen in scharfer Beleuchtung am Vollmond vorbei, ihre Schatten jagen über die wiese wie feindliche Reiter. Nachtvögel schreien, wenn es nicht ächzende Bäume sind, die der Sturm hin- und herwirft. Von irgendwoher durchwirkt etwas Namenloses die Büsche jenseits der Hütte.

 Norishige kniet im Innern beim Schein des Feuers und schreibt:
 Im kahlen Astwerk
 trotzt frisches Laub den Stürmen
 die Kraft der See ab.

 Der Pinsel wischt in ruhiger Bewegung über das feine Papier , verharrt einen Augenblick zwischen Blatt und Gedanken. Flammen werfen zerfranste Bilder gegen die Wände. Das Holz knistert. Norishige legt den Pinsel zur Seite, sieht zu, wie die Zeilen trocknen. An den Rändern des ersten Zeichens schimmert es blau: Er hat die Silbe ertränkt. Scheite bersten, es regent Funken. Ein Stück Glut springt über, frißt ein Loch in das Blatt, wird zur finster glühende Linie, die Zeichen um Zeichen vertilgt, grell auflodert und auslöscht, was noch überig war vom Vers. Schwarze Flocken schweben dahin, so leicht, daß der Sog des Feuers ihre Flugbahn krümmt.

 Norishige schaut zu und nickt, als nähme er ohne Widerspruch hin, daß nichts bleibt von dieser windigen Vorfrühlingsnacht, die sich in Worten niedergeschlagen hatte, um länger zu dauern, als ihr bestimmt war.

 Er greift erneut nach dem Pinsel, taucht ihn in Tusche und schreibt:
 Kein Anfang in Sicht:
 Die nachts sprießenden Blätter-
 ein Raub der Flammen.

 Die Tür knarrt, öffnet sich einen Spaltbreit. Kälte gleitet hinein. Es scheint, daß die Flamme sich wegduckt unter unwägbarem Gewicht. Norishige fröstelt. Etwas Eisiges hat ihn im Rücken gestreift, bewegt sich lautlos umher. Er meint, es rechts der Schulter zu spüren, zum Greifen nah. Dann neben dem Ohr. Vor dem Mund. Der geballte Atem eines anderen - ein Mensch ist es nicht.

 Norishige hebt seinem Arm wie unter stummen Befehl, nähert sich dem, das ihm zurückweicht, schmal wird, ehe es in die Flamme eindringt, sie zweiteilt. Seine Hand folgt, greift in den Spalt. Das Feuer schlägt um sie zusammen. Er zuckt zurückt, übergießt sie mit Wasser. Der Schmerz läßt rasch nach.

 Es ist nur eine Warnung gewesen.

 Im verschwimmenden Raum verlieren die Blicke jeglichen Halt. Das Türholz zerrint, bildet Schlieren, die sich zu einem Antlitz verhärten: Es gehört einer Frau. Er kennt es nicht - kennst es, als es durch den Abzug in die Nacht entschwindet, hat vergessen, wer aus all dem Früher sie war.

 "Die Hitze", denkt Norishige. "Über dem Feuer vibriert die Luft. Ein brennendes Dorf bringt den Himmel zum Tanzen: Welch erhebender Anblick für den siegreichen Kriegsherrn."

 Er spürt, wie das Unsichtbare abermals eindringt, sich seitlich an ihm vorbeischiebt, ohne daß er es fassen, geschweige denn aufhalten könnte: Ein Staubwirbel vor ihm, Asche, die eine Spur formt - so kleine Füße. Plötzlich packt ihn ein kalter Griff im Genick, schüttelt ihn wie einen Lappen. Ihn schwindelt. Es zwingt ihn zu Boden, preßt sein gesicht in die Tuscheschale, bis ihm Hören und Sehen vergeht.

 Als er die Augen aufschlägt, ist das Feuer erloschen. Die Tür steht weit offen, der Sturm trägt Regen hinein. Auf durchnäßtem Papier Zeichen in Schwarz, in verkrustetem Rot: Eines anderen Handschrift, nicht zu entziffern. Der Morgen graut.

(Fragment uit "Mitsukos restaurant" van Christoph Peters op muziek van Brigitte)

Bloggen

 Niks te zeggen hebben en toch iets willen vertellen, daar heb ik minstens zo vaak last van als van het omgekeerde. Een hoop mensen willen tegenwoordig hun zegje kwijt en daarvoor bestaan naast de traditie van het kistje in Hyde-park nu alweer wat jaren de weblogs op het Internet. Helaas voor velen is er een groot verschil tussen 'iets willen vertellen' en 'iets kunnen vertellen'.

 Gemakshalve beperk ik me tot de categorie, die met woorden over de bühne probeert te komen. Filmpjes & foto's zijn voor mij compleet andere categorieën, een volstrekt andere tak van sport. Ook bruikbaar om iets te vertellen, maar daar ligt mijn voorkeur niet. Foto's kan ik nog volgen. Filmpjes stukken minder. Zonder dat verder te onderbouwen, vind ik het vooral een gemakzuchtig medium of beter: een medium waar op gemakzuchtige wijze gebruik van wordt gemaakt.

 Die gemakzucht is iets wat natuurlijk ook voor woorden geldt. Wat je dan vreemd genoeg ziet is, dat die gemakzucht zich heel tegenstrijdig vertaalt in veel, heel veel woorden. Teveel woorden, lappen tekst met veel verbale lucht en maar een paar vaste kernen. Nu is kort ook weer geen garantie voor de kwaliteit van het verhaalde en pretendeer ik alles behalve de wijsheid en kunde in pacht te hebben. Toch is die overdaad aan woorden vaak zonde omdat boodschap en behoefte deze te delen daarmee zelden of nooit verleidt tot het (blijvend) volgen van die andere gedachten.

Gaan

 Loslaten, je laten gaan, je controles op vakantie sturen en daar ga je .... heerlijk met de stroom mee, beetje dobberen, hebt het erg naar je zin, maar weet verdomd goed, dat dit eigenlijk niet kan. Wat moet je dan doen? Loslaten zeker, hè? En wat dan aub? Het loslaten los laten of de vraagtekens bij het loslaten laten varen? Zijn er nou werkelijk mensen, die geloven dat op die manier uiteindelijk alles op dè pootjes terecht komt?

 Er zijn hordes zat, die dat beweren. Ieder schermend met een andere waarheid, maar iedere ochtend wel netjes op tijd opstaan en naar het werk gaan. Is dat loslaten? Iedere zaterdagochtend boodschappen doen, wekelijks bij (schoon-)familie op bezoek en ieder jaar netjes belasting betalen. Is dat loslaten? Het rare is, dat een hoop van die zaken als verplichting ervaren worden. Hoe rijmt loslaten met zoiets als 'je verplicht voelen tot'. Een tikkeltje contraire, toch?

 Soms kom je mensen tegen, waar het principe van loslaten al wat verder doorgedrongen is in hun bestaan. En weet je wat me bij die mensen steeds opvalt? Hun hoge mate van desintresse in wat om hen heen en zelfs deels met hen gebeurd. Is dat het doel? Gebrek aan interesse in de wereld, je omgeving, jezelf? Is dat wat Boeddhistisch gezien het opgaan in het grotere geheel betekent? Verworden tot niets om deel uit te maken van alles?? Ik geloof het word tijd voor een borrel.

Spelen

 Verslapen of uitgeslapen? Ik kom er maar niet uit. Zou ik uitgeslapen zijn, zou ik me nu niet meer moe moeten voelen. Misschien is 'moe' een enigszins overtrokken beschrijving van mijn huidige status, maar fit is in elk geval anders. Om je te verslapen, zou je een moment moeten hebben, waarop je had moeten opstaan of dat tenminste had nagestreeft. Dat is niet het geval, dus verslapen is het ook niet. Het is echter een feit, dat ik ruim voorbij mijn normale opsta-moment ben geschoten en dat ik dat slapend heb gedaan. Bestaat daar geen woord voor? Heeft nog nooit iemand de behoefte gevoeld om een dergelijke ogenblik in een woord samen te vatten?

 Daar sta je dan aan het begin maar eigenlijk al halverwege een prachtige dag en kunt geeneens je startmoment beschrijven. Ai, ai wat moet van de rest terecht komen. Nog aan de koffie terwijl het zondagse borreluurtje al z'n hoogtepunt voorbij is. Weet je wat? Ik ga het loslaten. Ik laat deze zondag zondag zijn en pak de draad morgenvroeg weer op. Gaat me wel lukken, maar dat woord voor niet-uitgeslapen-verslapen-zonder-ergens-te-laat-voor-te-zijn hou ik vast.

Stom(mer)

 Wat is stommer?

 a. je mobiel verliezen ...
 b. denken dat je je mobiel bent verloren ....

 Ik heb daar van vrijdagmiddag net na twaalven tot zaterdagmiddag net voor de klok van het middaguur over kunnen nadenken. De eerste mogelijkheid vond ik stom, ontzettend stom. Ik heb me vrijdagmiddag meermaals in overdrachtelijke zin voor mijn kop geslagen, verbaal voor rund uitgemaakt en zoals het een mens betaamt alle mogelijke en allengs ook onmogelijke plekken nagegaan, waar ik het ding verloren zou kunnen zijn. Je aarzelt maar desondanks geeft je het ding op als verloren, laat het nummer afsluiten. De politie wijst je erop dat ze alleen voor diefstal in de benen komen en niet veel later blijkt ook je verzekering verlies niet te dekken. Je loopt kilometers in de hoop tenminste scherven te vinden, baalt dat je de laatste backup keer op keer hebt uitgesteld en grijpt 's nachts meermaals in het luchtledige... Dat was a.

 Vandaag, een nieuwe dag en dus nieuwe kansen. Na nog diverse extra kilometers zoekwerk en het steeds maar aanwezige gevoel dat in die hele toestand iets niet klopt, voor de honderd-en-zeven-en-dertigste keer de auto doorzocht waarmee ik vrijdagmiddag bezig was toen ineens, als uit het niets een drietal vrouwelijke Jehova-getuigen opdoken. Compleet perplex dat hier mensen te voet verschijnen moet er iets misgegaan zijn in de registratie van mijn activiteiten.

 Na de dames vriendelijke edoch onverbiddelijke duidelijk gemaakt te hebben dat hun waarheid niet de mijne is, heb ik de honden naar binnen gebracht, ben in de auto gestapt en weggereden. Maar waar heb ik toen mijn mobiele telefoon gelaten? Op het dak van de auto en ergens in de navolgende 10 kilometer verloren? Na bijna 24 uur zoeken, denken, wegstrepen en domweg voor de zoveelste keer kijken waar het ding volgens jou zou moeten zijn, maar je maar steeds niks vindt ..... zie je ineens je foon.

Stimuli

 De tijd schrijdt voort en de activiteiten dommelen in. Wordt binnenkort weer tijd voor prikken en pesten. Met het spiezen zal ik nog ff wachten. Enerzijds is (deels) de wil aanwezig en anderszijds staat het kunne absoluut niet ter discussie, maar het doen, hè, het doen, wil d'r niet zo van komen. Nu is de vraag, wat ik daar mee kan en zou willen. Wat ik wilde leek me duidelijk. Dat het er tot op heden niet of nauwelijks van gekomen is, lijkt me helder. Gaat het er nog van komen? Zit het er nog in? En zo ja, met welke frequentie.

 Dagelijks is misschien een tikkeltje te wild en maandelijks klinkt me te glossy in mijn oren. Wekelijks zou wel een leuk zijn. Wekelijks heeft iets opinie-achtigs. Mag op zaterdag, maar dan schrijft Youp al zijn column en dat is de enige, die ik met vaste regelmaat mijn aandacht schenk. Wekelijks geeft ook de ruimte om het een keer te vergeten of -oei, foei- er niet aan toe te komen vanwege belangrijkere zaken.

 Dus beste mede-schrijvers, ghostwriters in de letterlijke zin van het woord de duimschroeven worden aangedraaid. De vermelding op deze blog gaat niet zozeer zijn vrijblijvendheid verliezen als wel aan inhoud winnen. Wil je van volger naar co-auteur verheven worden dan lijkt me een pennevrucht een voor de hand liggende geste. Een geste die een regelmatige herhaling waardig is.

Tempo

 Vandaag geen vaart der volkeren, meer slakkensnelheid. Niet het prettig stimulerende weer waar ik voorzichtig op gegokt had. Geen vriendelijk gele zonnegroet die door de luiken naar binnen piept als ik mijn ochtend in ogenschouw neem. Gewoon grijs en koud, maar droog, dat scheelt iets. Het legt enig extra gewicht op de smalle schouders van de vermelkte koffie. De verwaterde daadkracht zal het beste uit de caffeïne moeten trekken om mij soepeltjes het strijdtoneel van de dag op te schuiven.

 Een van die dagen, waarop je zou willen, dat iemand je van je verantwoordelijkheden ontslaat. Niet omdat het vel niet past of het humeur in de startblokken blijft steken. Ook niet vanwege het verkeerde been, op het verkeerde moment op de verkeerde plek. Niet om de dag over te slaan of voor aanvang uit de analen te verwijderen. Nee, gewoon ff niks moeten. Zo'n dag waar je op je werk de deur zou dichtdoen en als je naar de koffie-automaat loopt druk zou zijn met het wekken van de indruk dat je het druk hebt èn (!) dus vooral niet gestoord mag worden. Terug achter je Pc leg je de benen op tafel en duikt verder onder in de zoektocht naar een geschikte vakantieplek. Precies, zo'n dag. Ik zal mijn baas eens lief aankijken.

Gedaan

 Met een zwierig gebaar sluit ik het externe deel van deze dag af. Doe de deksel op de doos en schuif  'm op de plank naast de doos van gisteren. Die van vandaag wiebelt nog wat na. De balletjes, die ik vanmiddag links en rechts heb opgegooid, zijn gelukkig nog niet tot rust gekomen. Hopelijk kan ik in de loop van de komende week de doos nog een paar keer van de plank nemen en tevreden de beoogde effecten toevoegen.

 Ach wat, ik laat het ding voorlopig op de bijkeukentafel staan, naast de post van de laatste vier weken en een drietal zondagskranten. Misschien inspireren de genomen initiatieven tot vervolgactiviteiten. Mogelijkheden zat tenslotte. Een beetje masseren hier en daar is nieteens nodig. Ik hoef maar na te genieten van de lelijke stukken Frankrijk, die ik vandaag heb doorkruist om mijn overtuiging te stalen, dat dit toch wel een bijzondere plek is.

Echt

 Tijd voor wat kronkelechte onzin uit de verbogen parallelle werkelijkheden van alledag. Net mijn laatste slokken koffie voor vandaag naar binnen gegoten en met weemoed moeten constateren, dat mijn ochtend in mijn eigen kleine universum zijn einde nadert. Tijd voor andere invloeden, voor de overdonderende veelheid van de werkelijkheid. Weet nog niet op welke golf ik me ga gooien. Keuze te over.

 Misschien ga ik de dag met dromen vullen. Misschien ook niet.
 Misschien ga ik mijn gedachten ordenen. Misschien ook niet.
 Misschien ga ik dobberen in de woorden. Misschien ook niet.
 Misschien ga ik gewoon bomen snoeien. Misschien ook niet.
 Misschien ga ik het wel allemaal doen.
 Misschien.

 Eén ding weet ik zeker. Ik ga linea recta van het toetsenbord richting douche en eigenlijk weet ik dan al wat in elk geval niet gaat gebeuren en de rest zie ik wel. Niet misschien, dat is zo.

Baas

 In mijn relatief korte werkzame leven heb ik aardig wat ambachten laten verongelukken en evenzovele leidinggevenden, of mensen die dachten, dat ze daartoe in staat waren, versleten. Begin jaren tachtig op de markt verschenen als de zoveelste overbodige arbeidskracht heb ik na het schrijven van enige kilometer aan sollicitatiebrieven, diverse omscholingscursussen en een poging om op de Sociale Dienst te teren, uiteindelijk mijn voordeel gedaan met het gemak van uitzendbanen. Altijd vies, vermoeiend en dom werk. Soms twee banen parallel en soms ook maar weer even niks, want van die beloofde doorstroming wilde het maar nooit komen. Zo'n bureau was allang blij als ze je ergens onder hadden geschoven, dan was hun aandeel binnen en hield het meedenken rap op. Zes maanden later mocht je het opnieuw proberen, tenzij je zo stom was om je contract ter plekke te verlengen tegen minder inkomen en slechtere voorwaarden.

 Toch had dat leven één groot voordeel, wat ik pas recentelijk op waarde weet te schatten. Nee, ik bedoel niet het bedrag dat iedere maand weer op mijn giro werd gedropt. Dat was natuurlijk niet verkeerd, bovendien in 99% van de gevallen de enige reden waarom ik me van baan naar baan begaf, maar achteraf gezien toch niet de grootste verdienste. Die onbetaalbare kant van het werkzame bestaan bestaat vreemd genoeg uit de noodzaak om bezig te blijven, ook op de momenten dat je dat zelf nauwelijks ziet zitten.

 Met gevoel voor drama zou ik kunnen beweren, dat ik nu opsta voor de honden, zoals ik me in mijn verleden met perioden aan mijn nekvel naar mijn werk heb gesleept. Eenmaal ter plekke trad een automatisme in werking. Je werd voortgedreven/meegenomen of je wou of niet. Na je werkdag zat je vaak tegen wil en dank beter in je vel en mocht dat niet zo zijn, kon je altijd nog lekker uitmopperen in de kroeg. Op dagen dat het helemaal niet wilde, zelfs aan de bar niet, kon je het bad dat horeca heet rustig uitrekken tot bij zessen in de ochtend, warm werd het altijd! Waarna je je weer present toonde op je arbeidsplaats, etc.

 Hier werkt dat anders. Meestal gaat dat goed, vaak beter en soms bijna goddelijk maar er blijven momenten, die je zou willen overslaan, omdat je enkel en alleen jezelf hebt om ze te pareren. Dan mis je node het standje "Automaat", het ongewild meeslepende van je collega's en het verdwaalde troostende woord van iemand, die door al die facades heen wist te prikken. Misschien doen de honden dat nu wel, maar snap ik het niet.

Richting

 Driehonderd en zestig hele mogelijkheden, alleen al in het platte vlak. Stellen we ons open voor de derde dimensie en schuwen we vliegen noch graven dan komen er 360 hele mogelijkheden bij. 129.600 mogelijke richtingen op ieder moment van de dag, waarmee onze potentiële keuzemogelijkheden alleen qua richting nogmaals verhoogd wordt met 60x60x24 hele gelegenheden. Een aantal dat mijn latent aanwezig hoofdrekencapaciteit botweg aan de kant schuift. Alles afgerond op hele graden en volle seconden kom je op 11.197.440.000 verschillende combinaties van een moment met een richting. Dan ga je toch ff zitten en laat de mond gerust openhangen.

 Ergens klopt er iets niet, maar indrukwekkend is het wel. Vooral als je bedenkt, dat het hier enkel en alleen het kiezen van de richting betreft, waarin je je op een verkozen moment feitelijk fysiek verplaatst. Een simpel en makkelijk voorstelbaar gegeven, waarbij alles wat het leuk zou kunnen maken nog weggestreept is. We hebben het dan nog niet gehad over de afweging van alternatieven, de herinnering aan eerdere ervaringen, het spelen met toekomstige mogelijkheden, het bewonderen van andermans paden, etc. En hebben bovendien gemakshalve kleur, geur, smaak, gehoor en gevoel uitgeschakeld. Toch alles bij elkaar een knap stukje toevalsprogrammering met bijbehorende afvalrace in een dikke kilo grijze blubbermassa.

Zonder

 Een dag die het zonder mij moet stellen. Zonder mij, zonder zon, zonder dromen, zonder niks van wat dan ook. Dus ook zonder teleurstellingen, zonder tegenslagen, zonder verplichtingen en zonder zonder. Vooral veel zonder zonder. Een a-typische zondag. Een beetje gluren bij de buren en dan weer fluks voor de eigen haard. Bezig in een boek dat me niet weet te overtuigen noch los te laten. Welke kant het op wil, is me na bijna de helft van de pagina's absoluut niet duidelijk. Iets met Indianen, moordpartijen in een ver verleden, assimilatie maar ook opkomen voor rechten, die in de recentere tijd nog met regelmaat geschonden worden door wat dan ineens "Blanken" heet.

 Gekocht op de gok, omdat ik me afvroeg wat een Duitse met Indianen moet, maar na het verwijderen van de folie bleek het een vertaling van een Amerikaans boek van een schrijfster met een Duits klinkende naam. Ben het zicht op de huidige generatie Duitse schrijvers kwijt. Dat wist ik al, maar de indeling van zo'n imposante zaak als die Mayersche is blijkbaar niet gericht op werken van eigen bodem. "Duits" heeft betrekking op de taal van het geschrevene en niet op de afkomst van de schrijvers. Volgende keer beter opletten.

 Inzicht in de oorzaken levert echter niet direct begrip op voor het gebodene. De moeizame zinnen zouden nu aan het vertalen geweten kunnen worden, hoewel net een beetje Duitse(r) zijn of haar hand niet omdraait voor een zin, die soepeltjes de helft van een pagina in beslag neemt. Nee, ik denk, dat de schijfster zelf niet wist te kiezen tussen schrijven of beschrijven en dan krijg je iets wat op verschrijven lijkt en het weer net niet is. Moeilijk, moeilijk maar perfect voor zo'n zonderzondag.

Droom

 Wakker worden op een zaterdagochtend, met nog van de slaap versloten ogen naar je iPhone grijpen en de stand van zaken in je afgepaalde deel van de digitale wereld in ogenschouw nemen. Ineens klaar wakker. De blogs overstroomt met niet-nep bezoekers, de mailbox volgestouwd met reacties, meerdere externe Twog-bijdrages en enige verzoeken om mede-auteur te mogen worden. Ik grijp me vast aan mijn kussen om niet om te vallen. De beren schrikken zich een hoedje van al die ochtenddrukte, de zon straalt net iets goudgeler de kamer in en ik ruik de koffie trapop zwoegen.

 Ineens een teringherrie naast mijn bed. De wekker. Het ruikt naar een koude ochtend. Het is mistig buiten. De iPhone geeft geen beeld en wat zou het toch heerlijk zijn als ik nu mijn koffie op bed zou krijgen. Vagelijk staat me bij dat ik in een niet onplezierige droom vertoefde, toen de wekker zijn door mij opgelegde plicht uitvoerde. Wat was dat ook weer??? Het had iets erg aangenaams, maar verder dan naast flarden grijpen kom ik niet.

Dag dag

 Van die dagen, die in bed mogen blijven, als je opstaat. Komt met regelmaat voor nadat de vorige dag je er tegen wil en dank in geduwd heeft. Na een nacht die zich niet van haar taken gekweten heeft. Zo'n dag waarop de zon, ondanks alle enthousiast uitgestraalde energie, maar mondjesmaat en met een NS-waardige vertraging weet door te dringen tot je werkelijkheid. Regen, van die eindeloze miezerzooi met mistig bijeffect was passender geweest. Maar ja, net op de ogenblikken, dat je er voor openstaat, krijg je zelden op een dienblad geserveerd, waar je, zonder het zelf te beseffen, het meest aan toe bent.

 Een dag waar iedere handeling in conflict is met de voorafgaande en absoluut geen wegbereider voor de komende. Je struikelt over je eigen voeten, trapt op katten, laat de voerbakken gevuld en wel stuiteren, vergeet de melk op te zetten, kijkt verbaasd naar twee enthousiast kwijlende hondenkoppen en realiseert je dat je niet alleen de katten van hun ontbijt moet voorzien. Uiteindelijk beland je na het doorstaan van het ochtendritueel zonder enig herkenbaar element van een aangenaam levensopwekkende routine met gevaar voor eigen leven achter de Pc en ziet dat vandaag nog een stukje eruit geperst dient te worden .....

 Ja, er zijn van die dagen, die zouden in bed mogen blijven ...... Nu nog de vraag of ik de wereld mijn aanwezigheid mag aandoen of dat ik er slimmer aan doe en de naastenliefde niet tot het uiterste terg, als ik me beperk tot de directe grenzen van mijn lokale dagelijkse bestaan.

(On)Rust

 In een schrikkeljaar 1 maart halen is de schrik te boven komen en doorstomen. Nog wel even van de gelegenheid gebruik gemaakt om erg Zen met het Universum in het juiste Melkwegstelsel te verkeren en op de voorgeschreven wijze mijn adem geheel kalm en breed naar binnen te laten en dito weer eruit te puffen, maar dat was het dan weer voor voorlopig. 2016 zien we verder, mochten we in deze setting nog de informatie uitwisselen.

 Dik de maand februari gehaald. 35 berichten in 29 dagen. Voor jubeltonen wachten we een mooier moment af maar niet tevreden zijn zou iets ondankbaars hebben. Op (!) gaat het. Verder in de vaart der woorden en open die blik voor alle denkbare en onvoorstelbare prikkels, die aanleiding geven tot een volgend relaas. Langzaam wordt het blikveld groter. Het heeft tijden geduurd en nog langer omgekeerd gewerkt, maar dat mag de pret nou niet drukken. Laat komen die actuele onzin, menselijk gekneuter en persoonlijk gestuntel. We verslaan het gade en maken er wat moois van.

 Doet u mij vooral een ongevraagd onsje meer. Die extra kilo's schrijf ik er wel weer vanaf. Het zijn niet meer de potloden die je punt, maar binnenkort ben ik wel toe aan een alerter toetsenbord. De brei komt in beweging en laten we hopen dat de massa niet weer verstart. Ik zal de lawine-vergelijkingen links laten liggen, maar me zeker weten buiten de afgebakende paden begeven.