Met de hakken over de sloot, maar goed aan de overkant gekomen! En dat is wat telt. Het jaar telt nog maanden genoeg om de target ruim te passeren, mocht dat al de bedoeling zijn. Voorlopig geen serieuze verplaatsingen meer, wel een verandering van het levensritme. Van het Noord-Europese naar het Mediterrane dagverloop. Zien hoe dat werkt. Of het werkt om te beginnen.
Meer ruimte voor wat moet zonder dat de rest het onderspit hoeft te delven! Dat is het streven. Een vlekkeloze overgang is tamelijk onwaarschijnlijk en enig gemopper dienaangaande niet uitgesloten. Niet teveel nadenken en gewoon maar dom doen wat gedaan moet worden. Dom geboren en niks bijgeleerd, zou me nu wel van pas komen.
Vier maanden te gaan en dan staat de herfst weer voor de deur .... nee, niet denken (!) en me dus zeker dààr niet mee bezighouden. Dat is zo'n deksel, die beter op z'n plek kan blijven liggen. Niet om het onbekende verborgen te houden, integendeel. Dat is een kwestie van slim dom zijn!!
donderdag 31 mei 2012
Time-out
Tijd voor een daggie uit het spoor, weg uit het brandpunt al is het van mezelf, een stap op zij naar de luwte van de zijlijn. Dat worden vandaag geen meters maar kilometers. Uitblazen en ordenen, in beide gevallen de geest betreffend. Koorddansen is een delicate bezigheid en wordt dat zeker niet minder, als je niet door hebt dat je op een draadje staat. Dus ondanks alle tegenzin maar weer plaats maken in mijn bestaan voor dat besef. Leven is geen lolletje, dat moet je er van maken. Pak een tegeltje en plak 'm d'rop!
Iedere dag brengt me een verder, dichterbij ... wat? 'Een verandering' mag ik hopen. Misschien niet wat ik me ooit bedacht heb, als het maar leuk is. Zo doorhobbelen naar mijn eind zou een wrange blijk van humor zijn. Helaas hebben ik en het leven wat dat brengt een duidelijk andere smaak. Genoeg afgezien, levenslessen geleerd en geduld beoefend het wordt tijd voor wat anders. Als iets dichterbij komt, is dat het moment, dat het heft terugkeert in mijn handen. Al moet ik het zelf pakken.
Gelukkig zijn alle vangnetten nog aanwezig en is ook het besef niet verdwenen dat stilstaan me nergens brengt. Door dus, doorgaan en in beweging blijven en ondertussen geen centimeter opschieten. Appels en peren, parallelle universa, terug naar de "Ondragelijke lichtheid van het bestaan" ipv dit aardse gebagger in de modder. Ik wil dromen èn realiseren of tenminste proeven. Theorieën zijn leuke speeltjes. Was ik daar tevreden mee geweest, was ik wel gehoorzaam en praktizerend katholiek gebleven. Die hemelse bespiegelingen hebben me echter nooit overtuigd.
Iedere dag brengt me een verder, dichterbij ... wat? 'Een verandering' mag ik hopen. Misschien niet wat ik me ooit bedacht heb, als het maar leuk is. Zo doorhobbelen naar mijn eind zou een wrange blijk van humor zijn. Helaas hebben ik en het leven wat dat brengt een duidelijk andere smaak. Genoeg afgezien, levenslessen geleerd en geduld beoefend het wordt tijd voor wat anders. Als iets dichterbij komt, is dat het moment, dat het heft terugkeert in mijn handen. Al moet ik het zelf pakken.
Gelukkig zijn alle vangnetten nog aanwezig en is ook het besef niet verdwenen dat stilstaan me nergens brengt. Door dus, doorgaan en in beweging blijven en ondertussen geen centimeter opschieten. Appels en peren, parallelle universa, terug naar de "Ondragelijke lichtheid van het bestaan" ipv dit aardse gebagger in de modder. Ik wil dromen èn realiseren of tenminste proeven. Theorieën zijn leuke speeltjes. Was ik daar tevreden mee geweest, was ik wel gehoorzaam en praktizerend katholiek gebleven. Die hemelse bespiegelingen hebben me echter nooit overtuigd.
woensdag 30 mei 2012
Goud
Een mooi tegenwicht voor al dat koper op mijn nuchtere maag. Het ligt hier bovendien letterlijk voor het oprapen, als je de juiste plekken weet te vinden en de schilfertjes weet te onderscheiden van de rest. Gehaltes tot 12 gram op een ton ander spul en dan voornamelijk rots waarin het edele metaal zat opgesloten, zijn jarenlang voldoende reden geweest om zowel in dag- als in schachtbouw het goud te delven. Globaal een 100 ton steen verpulveren voor de winning van 1 kg goud. Over in het zweet werken gesproken. Dan sta ik liever met een zeef te draaien in een van de veel kleine riviertjes in de omgeving. Heerlijk lek gestoken worden door de dazen en muggen. Wat zul je die speldekop weten te waarderen, die je na afloop van een dag mogelijkerwijs heb weten te vergaren!
Koper
Een groot oud huis, een stel eigenwijze familieleden, gigantisch veel glimmend buizenwerk en van mijn kant enkel onbegrip ... Zie daar de ingrediënten uit een deel van mijn nachtelijke uren.
Wat begon als een tweede leidingensysteem voor het gebruik van regenwater bij het doorspoelen van de toiletten (praktische geest, niet?) kreeg allengs de vorm van een ambachtelijke bierbrouwerij. Weliswaar nergens een brouwketel te zien, daarvoor des te meer buizen. Zeven à acht centimeter in doorsnee, vier of vijf buizen naast elkaar, uit vloeren omhoog stekend, door plafonds verdwijnen, over zolders strekken en soms in het niks eindigend. Alles glimmend rood koper!
En van dat alles ontging mij de zin. Niet van de functie maar wel van het gekozen materiaal, de hoeveelheden buis, de royale verspilling van het aantal volstrekt overbodige meters en tenslotte ook het tijdstip waarop zonodig alles nog in het huis gepropt moest worden. We gingen tenslotte weg, toch .....
Wat begon als een tweede leidingensysteem voor het gebruik van regenwater bij het doorspoelen van de toiletten (praktische geest, niet?) kreeg allengs de vorm van een ambachtelijke bierbrouwerij. Weliswaar nergens een brouwketel te zien, daarvoor des te meer buizen. Zeven à acht centimeter in doorsnee, vier of vijf buizen naast elkaar, uit vloeren omhoog stekend, door plafonds verdwijnen, over zolders strekken en soms in het niks eindigend. Alles glimmend rood koper!
En van dat alles ontging mij de zin. Niet van de functie maar wel van het gekozen materiaal, de hoeveelheden buis, de royale verspilling van het aantal volstrekt overbodige meters en tenslotte ook het tijdstip waarop zonodig alles nog in het huis gepropt moest worden. We gingen tenslotte weg, toch .....
dinsdag 29 mei 2012
Waar nemen
Targets to get. Na drie maanden ruim over de streep te zijn gegaan, moet ik de komende dagen een tandje bijzetten, wil ik me aan mijn eigen voornemen houden. Was veel makkelijker geweest om gaande de trip de stukjes aaneen te rijgen, zou je denken. Blijkbaar heeft het zo niet gewerkt. Verbaasd me trouwens niks. Teveel verplaatsingen, te weinig rust. Zag dat ook wel aankomen, maar een beetje eigenwijze blindheid qua vertrouwen in je mogelijkheden wil nog weleens werken. Nu nauwelijks.
Niks te vertellen hebben en toch een leuk stukje schrijven is mij niet zovaak gegeven als ik het zou willen opschrijven. Een kleine 4000 km gereden, voor de helft door onbekend gebied en natuurlijk genoeg gezien en zelfs vanalles beleefd en toch geen soepele dagelijkse dansjes over het toetsenbord. In Bergen een beetje, misschien wel dankzij de bejaardenrust ...
Ergens zit iets krom qua gerichtheid. Het heeft met het verschil tussen 'met' resp. 'naar' anderen te maken. Ga ik in op het een, gaat het andere verloren, verdwijnt het naar de achtergrond, tussen de coulissen van de bezigheden, het marginaliseert en verwatert. Een geruisloos verdwijnen wat ik maar zelden in de gaten heb. Het kan kort of langer duren, dagen of jaren en dan is er ineens die behoefte om het deelnemen te verwerken. Dan ga ik erbij zitten tussen de coulissen, laten we de wereld op het toneel doordraaien, slaan het gebeuren gade, genieten niet meer het meedoen maar geven ons samen over aan de weergave van ons, door dikke gordijnen omzoomde beeld.
Niks te vertellen hebben en toch een leuk stukje schrijven is mij niet zovaak gegeven als ik het zou willen opschrijven. Een kleine 4000 km gereden, voor de helft door onbekend gebied en natuurlijk genoeg gezien en zelfs vanalles beleefd en toch geen soepele dagelijkse dansjes over het toetsenbord. In Bergen een beetje, misschien wel dankzij de bejaardenrust ...
Ergens zit iets krom qua gerichtheid. Het heeft met het verschil tussen 'met' resp. 'naar' anderen te maken. Ga ik in op het een, gaat het andere verloren, verdwijnt het naar de achtergrond, tussen de coulissen van de bezigheden, het marginaliseert en verwatert. Een geruisloos verdwijnen wat ik maar zelden in de gaten heb. Het kan kort of langer duren, dagen of jaren en dan is er ineens die behoefte om het deelnemen te verwerken. Dan ga ik erbij zitten tussen de coulissen, laten we de wereld op het toneel doordraaien, slaan het gebeuren gade, genieten niet meer het meedoen maar geven ons samen over aan de weergave van ons, door dikke gordijnen omzoomde beeld.
Overdaad
Na de "Ik-ben-weer-terug"-dag van gisteren vandaag in alle rust tot me door laten dringen waar ik gestopt ben, wat liggen is gebleven, wat erbij is gekomen, waar ik nog niet aan gedacht had en wat ik me allemaal nog zou kunnen bedenken. Een deprimerende bezigheid die ik na het verkregen overzicht snel de rug zal toekeren.
Het samenbindende element is het gras, de echte klussen liggen op de daken, de extra's in de huisjes, de leuke bezigheden achter het toetsenbord, fornuis of in de luie stoel, de drijvende krachten uitgeteld op de grond. Het in kaartbrengen van de (on)mogelijkheden neemt met pijn en moeite enkele seconden in beslag. Het oppakken van de draad is een ander verhaal. Het welbekende trekken en schuiven van werkelijke en vermeende prioriteiten is gisteren al van start gegaan.
Meer of minder hoog gras, grotere of kleinere oppervlakten, zon- of schaduwplekken, hand- loop of zitwerk .... De strijd op slechts één van de slagvelden heeft nog wat uurtjes tot ergens in de loop van de middag. Voor die tijd smeken andere activiteiten om aandacht en ik twijfel aan welke kreet ik tegemoet zal komen.
Het samenbindende element is het gras, de echte klussen liggen op de daken, de extra's in de huisjes, de leuke bezigheden achter het toetsenbord, fornuis of in de luie stoel, de drijvende krachten uitgeteld op de grond. Het in kaartbrengen van de (on)mogelijkheden neemt met pijn en moeite enkele seconden in beslag. Het oppakken van de draad is een ander verhaal. Het welbekende trekken en schuiven van werkelijke en vermeende prioriteiten is gisteren al van start gegaan.
Meer of minder hoog gras, grotere of kleinere oppervlakten, zon- of schaduwplekken, hand- loop of zitwerk .... De strijd op slechts één van de slagvelden heeft nog wat uurtjes tot ergens in de loop van de middag. Voor die tijd smeken andere activiteiten om aandacht en ik twijfel aan welke kreet ik tegemoet zal komen.
maandag 28 mei 2012
Tranen
Stil voor je uitkijkend naar een eindeloze variatie groentinten, alles nog voorjaarsvers met slechts hier en daar wat bruine vorstrandjes, verwatert langzaam het beeld. Langzaam maar gestaagd wellen zilte druppels over de oogranden en rollen langs de wangwand naar beneden. Langzaam maar niet traag genoeg om in de zonnewarmte te verdampen, voordat ze verstrikt raken in de kinbegroeiing.
Stroomden ze nu vanwege de emoties die deze terugkeer teweeg brengt, ik zou er bijna blij van worden, ongeacht of ze een kwade of goede oorsprong hadden. Maar niks van dit alles. Emotiegebonden waterstromen zijn mij al menig decennia vreemd. Toch is het de terugkeer op deze plek die me mijn longen uit mijn lijf laat niezen, mijn ogen het aanzien geeft van zes weken diepe rouw en mijn neus papier laat verslinden.
Katten op de schoot, honden uitgeteld van veertien dagen kennelbeleving overvalt het platteland me met haast vergeten kracht. Alles beukt tegen mijn vliezen aan. Hallo allergie! Alles snottert en vloeit. Na veertien dagen vochtige zeelucht en stadse uitlaatgassen is het weer wennen aan de overvloedig bloeiende bomen, bloemen en grassen, verharende honden en katten en achterstallig huisstof. Welkom thuis!
Stroomden ze nu vanwege de emoties die deze terugkeer teweeg brengt, ik zou er bijna blij van worden, ongeacht of ze een kwade of goede oorsprong hadden. Maar niks van dit alles. Emotiegebonden waterstromen zijn mij al menig decennia vreemd. Toch is het de terugkeer op deze plek die me mijn longen uit mijn lijf laat niezen, mijn ogen het aanzien geeft van zes weken diepe rouw en mijn neus papier laat verslinden.
Katten op de schoot, honden uitgeteld van veertien dagen kennelbeleving overvalt het platteland me met haast vergeten kracht. Alles beukt tegen mijn vliezen aan. Hallo allergie! Alles snottert en vloeit. Na veertien dagen vochtige zeelucht en stadse uitlaatgassen is het weer wennen aan de overvloedig bloeiende bomen, bloemen en grassen, verharende honden en katten en achterstallig huisstof. Welkom thuis!
dinsdag 22 mei 2012
Verwend
Gètverdegètver, ontbijt met slappe filterkoffie en zoiets pré-historisch als koffiemelk .... Dat het nog bestaat. Vijf kilometer verschil, van Bergen naar de zeevariant en ineens duikt de tijd veertig jaar terug. Het zou toch mogelijk moeten zijn om hier zo'n automaat neer te zetten, die je tegenwoordig in de meest uitenlopende horecagelegenheden en dus ook in menig ontbijtruimte ziet staan. Na de inloopdouche met vaste douchekop en veeeeeeeel te weinig water, de tweede misser in de service van deze plek. Over de smaak van de inrichting zal ik het niet hebben, maar waterbesparen doe ik wel thuis en niet als ik ergens meer dan 100 euro voor en overnachting moet betalen.
donderdag 17 mei 2012
Gemist
Een avond kleppen aan tafel .... dat was alweer te lang geleden. Gisteravond genoten van het gezelschap èn de gerechten. De wijn was niet de optimale keuze. Helaas hadden ze zo'n wijnkaart waarbij de interessante flessen 100'den euro's moesten kosten. Snap niet dat zoiets loopt, maar het restaurant zat vol en de tafels werden niet alleen gesierd door flessen water. Integendeel zelfs.
Maar niet getreurd, het ging ietsje meer om het gezelschap dan de wijn. Behalve bijgeklets, de koetjes en kalfjes laten passeren, de euro crises en de politieke patsstelling in Nederland de revue laten passeren, de sociale media aangetipt en een plan de campagne voor de dag van vandaag ontrolt.
Met de proloog van deze korte vakantie de laatste witte vlek op de kaart van Frankrijk ingevuld. Nu is over de jaren heen de "Tour de France" gecompleteerd. Niet alle streken hebben dezelfde aandacht gekregen, maar globaal heb ik nu alle windstreken gezien: 01 Parijs e.o., 02 NoordWest, 03 NoordOost, 04 ZuidOost en 05 De thuisbasis: ZuidWest.
Morgen weer in de wielen en langer dan als ik van huis uit richting het hartje van de Lage Landen stuur. Een dagje herkenning en controle, aanvullen van letter- en toonvoorraad, dan schoonmaken, weer kleppen en terug naar de kust .......
Maar niet getreurd, het ging ietsje meer om het gezelschap dan de wijn. Behalve bijgeklets, de koetjes en kalfjes laten passeren, de euro crises en de politieke patsstelling in Nederland de revue laten passeren, de sociale media aangetipt en een plan de campagne voor de dag van vandaag ontrolt.
Met de proloog van deze korte vakantie de laatste witte vlek op de kaart van Frankrijk ingevuld. Nu is over de jaren heen de "Tour de France" gecompleteerd. Niet alle streken hebben dezelfde aandacht gekregen, maar globaal heb ik nu alle windstreken gezien: 01 Parijs e.o., 02 NoordWest, 03 NoordOost, 04 ZuidOost en 05 De thuisbasis: ZuidWest.
Morgen weer in de wielen en langer dan als ik van huis uit richting het hartje van de Lage Landen stuur. Een dagje herkenning en controle, aanvullen van letter- en toonvoorraad, dan schoonmaken, weer kleppen en terug naar de kust .......
zondag 13 mei 2012
Verblijdt
Een aangename dag. Nergens aan toegegeven. Noch aan het lanterfanten noch aan het afzien. Heerlijk er tussendoor gelaveerd en de hele verdere planning een dagje doorgeschoven. Tijd tekort is er toch en dat zal wel nooit meer veranderen ook. Mag ik hopen. Aub.
Ter afwisseling van maaien en opboenen de keuken een hernieuwde duw in de goede richting gegeven. Na aanval nummero vier, als ik de tel niet kwijt ben geraakt, is het overbodige overzichtelijk geworden en teruggedrongen tot een kleine hoek naast de diepvries. Voornamelijk nog te verplaatsen spullen die niks in de keuken te zoeken hebben. Moet morgen ergens lukken op een verloren momentje en anders wordt het dinsdag. Eigenlijk zou ik de plek waar het spul naar toegaat -het washok- ook gelijk geschoond willen hebben. Zo grijpt de ene ingreep in de andere, maar dat zit er voor juni niet in. Gewoon ff ouderwets proppen. Nog plek genoeg daarbeneden.
Nog een kleine stap en ik kan dansend door de keuken. Van fornuis naar koelkast met een linkse draai en terug langs het bestek en de pannen in een verstillende aanzet tot de volgende figuur. Ruimte .... dat zou dan 1 zijn. Nog slechts 14 te gaan.
Ter afwisseling van maaien en opboenen de keuken een hernieuwde duw in de goede richting gegeven. Na aanval nummero vier, als ik de tel niet kwijt ben geraakt, is het overbodige overzichtelijk geworden en teruggedrongen tot een kleine hoek naast de diepvries. Voornamelijk nog te verplaatsen spullen die niks in de keuken te zoeken hebben. Moet morgen ergens lukken op een verloren momentje en anders wordt het dinsdag. Eigenlijk zou ik de plek waar het spul naar toegaat -het washok- ook gelijk geschoond willen hebben. Zo grijpt de ene ingreep in de andere, maar dat zit er voor juni niet in. Gewoon ff ouderwets proppen. Nog plek genoeg daarbeneden.
Nog een kleine stap en ik kan dansend door de keuken. Van fornuis naar koelkast met een linkse draai en terug langs het bestek en de pannen in een verstillende aanzet tot de volgende figuur. Ruimte .... dat zou dan 1 zijn. Nog slechts 14 te gaan.
Schijt
Ai, ai, ai oude, verlorengewaande gewoonten steken pesterig de kop om de hoek. Uitgedaagd door de zon en aangemoedigd door een gestaag vrolijker humeur krijgt mijn persoontje de kwajongensachtig air van een bonvivant. Laat maar waaien al dat moeten, rennen is niet de oplossing en morgen is weer een dag. Gras blijft groeien en onkruid zal je nooit verslaan. Het gevoel van rijden op een haast lege autosnelweg, Status quo uit de speakers of Meatloaf kan ook en dan bij de 150 door willen schakelen naar de zeven .... Het leven op vleugels, heerlijk gedragen door de thermiek de aardse beslommeringen kleiner en kleiner zien worden.
Dat wordt zometeen mezelf ff krachtig toespreken, of ook niet. Dit is wat ik altijd heb gehad en tot ergernis van menigeen mn vrouw tot op het bot heb genoten. Val ik morgen dood neer, dan wil ik dat tevreden doen en niet met een onvervulde verlanglijst in de hand. Geen doorschuiven naar morgen wat vandaag genoten kan worden. Als het nodig is haal ik morgen wel in wat vandaag had gemoeten.
Mocht ik ooit op dat bankje in de zon voor Villa NooitVergeten terechtkomen, dan wil ik daar zitten met een ondoorgrondelijke glimlach op mijn lippen, nagenietend van wat ik gedaan heb ipv treuren om wat niet meer kan.
Dat wordt zometeen mezelf ff krachtig toespreken, of ook niet. Dit is wat ik altijd heb gehad en tot ergernis van menigeen mn vrouw tot op het bot heb genoten. Val ik morgen dood neer, dan wil ik dat tevreden doen en niet met een onvervulde verlanglijst in de hand. Geen doorschuiven naar morgen wat vandaag genoten kan worden. Als het nodig is haal ik morgen wel in wat vandaag had gemoeten.
Mocht ik ooit op dat bankje in de zon voor Villa NooitVergeten terechtkomen, dan wil ik daar zitten met een ondoorgrondelijke glimlach op mijn lippen, nagenietend van wat ik gedaan heb ipv treuren om wat niet meer kan.
zaterdag 12 mei 2012
Smachten
Done is done. En bijna is het zover. Nog een dagje extra er tegenaan gooien en dan ben ik aardig in de buurt vanwaar ik zijn wilde. Moet dan weliswaar weer onder de douche voor een echt toonbaar resultaat, maar dat mag de pret niet drukken. Zelfs niet als die douche waarschijnlijk ver voor zessen in de ochtend zal zijn. Alles spiegelglad en dito glimmend opgepoets is het pijnlijk om het resultaat langzaam ondergesneeuwd te zien worden door de pollen van weet ik welke boom of bomen.
Maar straks na de douche wil ik ongeacht het vroege ochtenduur overal vlaggen en vlaggetjes zien. Huppelende maagden ontwaarden in witte gewaden, die rozenblaadjes strooien en me daarbij niet voor de wielen lopen. Versierde dorpen en rode lopers in steden, overal juichend publiek! Niet teveel toespraken, want dat houdt alleen maar op. En ik zal iedereen vriendelijk toeknikken en naar ze zwaaien in het volle besef, dat ik al deze aandacht in het zweet des aanschijns bij elkaar heb geploeterd al in- en uitwrijvend.
Maar straks na de douche wil ik ongeacht het vroege ochtenduur overal vlaggen en vlaggetjes zien. Huppelende maagden ontwaarden in witte gewaden, die rozenblaadjes strooien en me daarbij niet voor de wielen lopen. Versierde dorpen en rode lopers in steden, overal juichend publiek! Niet teveel toespraken, want dat houdt alleen maar op. En ik zal iedereen vriendelijk toeknikken en naar ze zwaaien in het volle besef, dat ik al deze aandacht in het zweet des aanschijns bij elkaar heb geploeterd al in- en uitwrijvend.
Wachten
Je zult je dagelijks overleveren aan de vraag "Heeft hij of heeft hij niet?" Geeft de RSS-feed een signaal of niet. En als niet, klopt het dan wel? Die snelle inlog voor de ultieme zekerheid. Is het Ja of Nee, teleurgesteld of tevreden, het begin van een spetterende dag of de aanloop naar uren vol onrust en het vooruitzicht van mogelijk uitzichtsloos wachten. Ik zou het me niet aandoen.
Wachten is het meest vervelende wat er bestaat. Wachten doe je alleen, als je weet, waarvoor je met je duimen zit te draaien. Wachten doe je als jager op z'n prooi, nadat je je overtuigd hebt van diens aanwezigheid. Wachten heb ik geleerd door de jaren heen. Geleerd dat het bestaat en vaak niet te voorkomen is, maar ik heb het ook geleerd te haten, nog meer dan ik al deed.
Geen verbinding, weg verbinding. Geen interesse in medewerking, andere compagnon. Niet mijn kleur auto, andere dealer. Weer naast het toilet, ander restaurant. Graag of niet graag en in het laatste geval graag wegwezen. Ik ga hier niet lopen zeuren over de beperkte tijdsduur van het leven, maar het gebrek aan lef om ergens voor te durven gaan of de veronderstelling dat men wel tevreden zal zijn met wat geboden wordt, komt me inmiddels wel de neus uit.
Het leven is niet zwart-wit maar al dat gemarchandeer om vooral niet meer te hoeven leveren dan strikt noodzakelijk is de verkeerd invulling van dat idee. Je gaat ergens voor of je kapt ermee, al gebeurd dat laatste veel te snel en te gemakkelijk. "Moeite doen" is een soort vloek geworden en hobbelend op dat stokpaardje eindig ik dit rondje in het ongewisse..... maar het stukje is er!!
Wachten is het meest vervelende wat er bestaat. Wachten doe je alleen, als je weet, waarvoor je met je duimen zit te draaien. Wachten doe je als jager op z'n prooi, nadat je je overtuigd hebt van diens aanwezigheid. Wachten heb ik geleerd door de jaren heen. Geleerd dat het bestaat en vaak niet te voorkomen is, maar ik heb het ook geleerd te haten, nog meer dan ik al deed.
Geen verbinding, weg verbinding. Geen interesse in medewerking, andere compagnon. Niet mijn kleur auto, andere dealer. Weer naast het toilet, ander restaurant. Graag of niet graag en in het laatste geval graag wegwezen. Ik ga hier niet lopen zeuren over de beperkte tijdsduur van het leven, maar het gebrek aan lef om ergens voor te durven gaan of de veronderstelling dat men wel tevreden zal zijn met wat geboden wordt, komt me inmiddels wel de neus uit.
Het leven is niet zwart-wit maar al dat gemarchandeer om vooral niet meer te hoeven leveren dan strikt noodzakelijk is de verkeerd invulling van dat idee. Je gaat ergens voor of je kapt ermee, al gebeurd dat laatste veel te snel en te gemakkelijk. "Moeite doen" is een soort vloek geworden en hobbelend op dat stokpaardje eindig ik dit rondje in het ongewisse..... maar het stukje is er!!
vrijdag 11 mei 2012
Vrouwentennis
Na menig tiental vierkante meters grof maaiwerk en een kleine dorpse pauze was het weer zo ver. De auto wachtte. Target voor de middag was het lakwerk aan de zijkanten, buiten en binnen. Binnen een kwartier stroomde het water harder langs mijn voorhoofd naar beneden dan over de portieren aan de chauffeurskant en ik was pas bij de étappe soppen aangekomen. Nog niks geen wrijfwerk.
Half uur later was het dan zover het in- en uitwrijven kon beginnen. Eerst binnen een handdoek gehaald en die om mijn nek gehangen. Het water gutste ononderbroken verder langs mijn lijf.
Het zal bij vijven zijn geweest, toen ik mezelf betrapte op gepuf en gekreun en zelfs meesteunen met het wrijfwerk, als ik meer kracht moest zetten om de wax fatsoenlijk uitgewreven te krijgen. Onwillekeurig moest ik aan de balspelende dames denken, die het kreunen en steunen op menig tenniscourt bijna tot een kunst hebben verheven. Helaas had ik niet zo snel een leuke tennisoutfit bij de hand. Mooi geel zou wel bij de auto passen.
Half uur later was het dan zover het in- en uitwrijven kon beginnen. Eerst binnen een handdoek gehaald en die om mijn nek gehangen. Het water gutste ononderbroken verder langs mijn lijf.
Het zal bij vijven zijn geweest, toen ik mezelf betrapte op gepuf en gekreun en zelfs meesteunen met het wrijfwerk, als ik meer kracht moest zetten om de wax fatsoenlijk uitgewreven te krijgen. Onwillekeurig moest ik aan de balspelende dames denken, die het kreunen en steunen op menig tenniscourt bijna tot een kunst hebben verheven. Helaas had ik niet zo snel een leuke tennisoutfit bij de hand. Mooi geel zou wel bij de auto passen.
IQ
Mocht ik slim zijn of op z'n minste die indruk willen wekken, zou ik per deze alle plannen intrekken, die ik voor mei gemaakt heb. Het weer gaat de goede kant en wordt nog beter. Een prachtige gelegenheid om in alle rust de in april opgelopen achterstand weg te werken. Maaien, maaien en nog eens maaien afgewisseld met zagen, kappen, hakken, branden en reparaties aan de daken.
Nu is meermaals door derden aangetoond, dat ik niet bepaald dom ben, maar ik zie me ondanks alle rampspoed, die ik me met mijn afwezigheid op mijn nek kan halen, niet hier blijven. Zien of ik voor mijn vertrek nog iets creatiefs kan bedenken om mijn terugkeer met een wat minder uitzichtsloze invulling op te fleuren. Zo niet, dan hoef ik in juni niet bang te zijn voor voor verveling, hopende dat het weer dan geen nare geintjes uithaalt.
De countdown naar vertrek is hiermee een vaststaand feit geworden. De komende dagen worden gevuld met grasmaaien, autopoetsen en het huis terugkeerklaar maken. Waarbij naar het zich laat aanzien de auto de meeste uren in beslag zal nemen. Snap niet hoe mensen dat doen, zo ff in een verloren uurtje. De dag van gisteren extrapolerend kom ik op een kleine 24 uur fulltime zuigen, soppen, zemen en de welbekende karate-oefeningen. Daar moet iets slimmers op te verzinnen zijn, al is het met compresser.
Nu is meermaals door derden aangetoond, dat ik niet bepaald dom ben, maar ik zie me ondanks alle rampspoed, die ik me met mijn afwezigheid op mijn nek kan halen, niet hier blijven. Zien of ik voor mijn vertrek nog iets creatiefs kan bedenken om mijn terugkeer met een wat minder uitzichtsloze invulling op te fleuren. Zo niet, dan hoef ik in juni niet bang te zijn voor voor verveling, hopende dat het weer dan geen nare geintjes uithaalt.
De countdown naar vertrek is hiermee een vaststaand feit geworden. De komende dagen worden gevuld met grasmaaien, autopoetsen en het huis terugkeerklaar maken. Waarbij naar het zich laat aanzien de auto de meeste uren in beslag zal nemen. Snap niet hoe mensen dat doen, zo ff in een verloren uurtje. De dag van gisteren extrapolerend kom ik op een kleine 24 uur fulltime zuigen, soppen, zemen en de welbekende karate-oefeningen. Daar moet iets slimmers op te verzinnen zijn, al is het met compresser.
woensdag 9 mei 2012
Dagen
Floep, weg dag. Zelfs door een wekker op bar en boze tijden uit roze dromen getrokken en vooralsnog geen nare bijwerkingen ondervonden. Beesten verzorgd met uitzondering van een van de katers. Die laatste zeer tegen zijn zin niet veel later weggebracht om een stuk van 'm weg te laten snijden. Was namelijk al dood en dan kan het beter niet blijven zitten als ik over een paar dagen elders vertoef. Altijd van die leuke kleine extra's op het laatste moment.
Eind van de ochtend ineens een heldere ingeving, in de auto gesprongen en licht proberen te werpen op de mogelijkheden. De wondere wereld van auto's, onderhoud en onderdelen. Het pimpen heb ik vooralsnog beperkt tot een paar niet-standaard velgen. Maar ook het simpele poetsen omvat zoveel verschillende zeepsoorten, sponzen, zemen, doekjes, watten, waxen dat het bos snel verloren gaat tussen de bomen. Voor plastic, rubber, leer, textiel, bumper, ruiten, velgen ... noem het op en je moet kiezen tussen goed, beter en best.
En ik wilde alleen maar een apparaatje wat me de martelgang van de Karate-kid oefening "Rub in, rub out" zou besparen. Lang leve een Fiat500 en dan zo'n oude versie. Dat is te overzien. Die vierkante meters van de mijne wekken weinig enthousiasme in me op, als ik met het doekje bij de neus sta en richting de achterkant blik. Leek me ook geen probleem en ik dacht in een vloek en een zucht terug te zijn om het ding direct uit te testen. Mooi niet, dus. Of iets Taiwanees met een gebruiksaanwijzing die zich beperkt tot de mededeling "Dit is een elektrisch apparataat en mag niet aan water bloot gesteld worden"..... of iets waar ik spontaan van begon te kwijlen, maar voor de aandrijving een compresser nodig heb. Niks nie iets degelijks in de categorie huis-, tuin- en garagespullen met verlengsnoer.
Een pak watten gekocht en opweg naar huis al begonnen met oefenen: Inwrijven, uitwrijven. Inwrijven, uitwrijven. Moet die kraanvogelstand ook nog??
Eind van de ochtend ineens een heldere ingeving, in de auto gesprongen en licht proberen te werpen op de mogelijkheden. De wondere wereld van auto's, onderhoud en onderdelen. Het pimpen heb ik vooralsnog beperkt tot een paar niet-standaard velgen. Maar ook het simpele poetsen omvat zoveel verschillende zeepsoorten, sponzen, zemen, doekjes, watten, waxen dat het bos snel verloren gaat tussen de bomen. Voor plastic, rubber, leer, textiel, bumper, ruiten, velgen ... noem het op en je moet kiezen tussen goed, beter en best.
En ik wilde alleen maar een apparaatje wat me de martelgang van de Karate-kid oefening "Rub in, rub out" zou besparen. Lang leve een Fiat500 en dan zo'n oude versie. Dat is te overzien. Die vierkante meters van de mijne wekken weinig enthousiasme in me op, als ik met het doekje bij de neus sta en richting de achterkant blik. Leek me ook geen probleem en ik dacht in een vloek en een zucht terug te zijn om het ding direct uit te testen. Mooi niet, dus. Of iets Taiwanees met een gebruiksaanwijzing die zich beperkt tot de mededeling "Dit is een elektrisch apparataat en mag niet aan water bloot gesteld worden"..... of iets waar ik spontaan van begon te kwijlen, maar voor de aandrijving een compresser nodig heb. Niks nie iets degelijks in de categorie huis-, tuin- en garagespullen met verlengsnoer.
Een pak watten gekocht en opweg naar huis al begonnen met oefenen: Inwrijven, uitwrijven. Inwrijven, uitwrijven. Moet die kraanvogelstand ook nog??
dinsdag 8 mei 2012
Nada
De grootste god, wat zeg ik, zelfs Youp heeft weleens een zwakke dag. Dan heeft hij de momenten van de week opgepikt maar het lukt hem niet om er een consistent breiwerkje van te maken of hij wordt zo door dat ene moment getroffen dat hij niet instaat is onvoldoende afstand te nemen. Youp is minder vaak "brilant" dan de lezerreacties doen vermoeden. Niet dat ik me met Youp wil vergelijken of me een mening aanmatig over zijn kunne. Maar na een maand van die in de hemelgeprezen stukjes, die bij mij niet meer weten te ontlokken dan "Nou, nou. Aardig maar het is al 'ns beter geweest!", dank ik Youp altijd ff voor het feit, dat ook hij slechts woordenfröbelend er het beste van probeert te brouwen en gun 'm gauw weer een echt spetterende column. Zo coach ik mezelf door de windstille wateren heen en heeft Youp een dubbelfunctie. Hij laat me zien wat voor juweeltjes mogelijk zijn en tegelijkertijd dat de echte pareltjes niet in iedere oester te vinden zijn.
Jammer dat het geen zaterdag is. Een juweeltje was welkom geweest. Stort me straks maar in het Franse feestgewoel. Na het Nederlandse geëmmer voor het weekend vandaag het einde van de tweede wereldoorlog in Frankrijk. Je zou één Europa hebben en één bevrijdingsdag willen vieren. Volgens mij krijg je alleen al bij zo'n lullig onderwerpje op Europees niveau geen twee neuzen in dezelfde richting. Europa is een kleine ramp en soms vrees ik, dat ik het eind nog mee ga maken. Het politieke eind wel te verstaan en ongetwijfeld de nodige financieel-economische misère. Zolang de gemiddelde instelling van de Europese burger blijft dat wat hij/zij doet goed is en wat fout gaat de schuld van Europa is, zie ik de toekomstverwachting voor wat de enige overlevingskans van Europa is, somber in. En bestuurlijk is de unie nou ook niet bepaald een voorbeeld van daadkracht. Die Sarkozy heeft nou tijd over en zou dat softe watje van een Belg af kunnen lossen. Ik geloof, dat we dan binnen vier jaar een echte President van Europa zouden hebben.
Mij hebben ze altijd geleerd dat twee kapiteins op een schip niet werken. Met 27 is het dan ook niet vreemd dat het schip meer ronddraait dan vooruitkomt. Het is een zooitje en niet alleen bij mij.
Jammer dat het geen zaterdag is. Een juweeltje was welkom geweest. Stort me straks maar in het Franse feestgewoel. Na het Nederlandse geëmmer voor het weekend vandaag het einde van de tweede wereldoorlog in Frankrijk. Je zou één Europa hebben en één bevrijdingsdag willen vieren. Volgens mij krijg je alleen al bij zo'n lullig onderwerpje op Europees niveau geen twee neuzen in dezelfde richting. Europa is een kleine ramp en soms vrees ik, dat ik het eind nog mee ga maken. Het politieke eind wel te verstaan en ongetwijfeld de nodige financieel-economische misère. Zolang de gemiddelde instelling van de Europese burger blijft dat wat hij/zij doet goed is en wat fout gaat de schuld van Europa is, zie ik de toekomstverwachting voor wat de enige overlevingskans van Europa is, somber in. En bestuurlijk is de unie nou ook niet bepaald een voorbeeld van daadkracht. Die Sarkozy heeft nou tijd over en zou dat softe watje van een Belg af kunnen lossen. Ik geloof, dat we dan binnen vier jaar een echte President van Europa zouden hebben.
Mij hebben ze altijd geleerd dat twee kapiteins op een schip niet werken. Met 27 is het dan ook niet vreemd dat het schip meer ronddraait dan vooruitkomt. Het is een zooitje en niet alleen bij mij.
Noppes
Zo rijkelijk als buiten het water naar beneden plenst zo spaarzaam en armetierig kabbelt mijn woordenstroom. Ik kan er nog net iets uitpersen om een spelletje Wf te continueren voor de rest wordt er werk geweigerd. Nu kan dat gaande het verstrijken van de uren bijtrekken maar het zal geen overdaad worden die me kan schaden. Ik mis mijn input. Slome actualiteiten, een saaie dagelijkse realiteit, niks om me over op te winden, geen terloopse ontdekkingen, geen kronen op langduring vasthoudend gezwoeg.
Het kabbelt voort. Zo'n gemoedstoestand waar je naar verlangt als het leven over je heen of jij er onderdoor gaat, maar eenmaal bereikt, herinner je je snel dat dit altijd is tegengevallen. Liever Himmelhoch jautzen en af en toe zum Tode betrübt dan zo'n ordelijk en voorspelbaar ambtenarenbestaan. Het is ook nooit goed. Nee, dat klopt en dat is wat de boel in beweging houdt.
Het kabbelt voort. Zo'n gemoedstoestand waar je naar verlangt als het leven over je heen of jij er onderdoor gaat, maar eenmaal bereikt, herinner je je snel dat dit altijd is tegengevallen. Liever Himmelhoch jautzen en af en toe zum Tode betrübt dan zo'n ordelijk en voorspelbaar ambtenarenbestaan. Het is ook nooit goed. Nee, dat klopt en dat is wat de boel in beweging houdt.
maandag 7 mei 2012
Slapelosofie
Zo, dat was de dag. Veeg de laatste resten bij elkaar, stop ze netjes in het daar voor bestemde doosje, gooi het doosje met een soepele edoch gerichte beweging naar het voorbestemde plekje naast de doos van gisteren. De plank vult gestaag met de dag maar dat mag geen verwondering wekken.
Het rare is, dat het nauwelijks wat uit maakt hoe de dagen verlopen, het formaat doosje wat uiteindelijk op de plank terecht komt, is op een enkele uitzondering na steeds weer hetzelfde. Uiteindelijk blijkt iedere dag toch weer voornamelijk lucht. Mijn James Bond dagen zijn te tellen op één hand en dan zou ik best nog in een houtzagerij mogen werken ook. Mij schiet dan ineens de mierenhoop te binnen waar ik vanmiddag minutenlang naar heb staan kijken. Al die bedrijvigheid waarbij geen enkele afzonderlijke mier zich schijnt af te vragen wat waarom waar en wanneer moet gebeuren. Het krioelt chaotisch maar toch duidelijk doelgericht.
Mijn dagen werken iets anders maar mijn nachten hebben wel iets miers en dan vooral mijn dromen. De mensen die hun nachten naar hun gevoel droomloos doorslapen, is bijna om medelijden mee te krijgen. Ik geniet iedere nacht -niet altijd met volle teugen- van meerdere dromen achter elkaar. Soms in elkaars verlengde en soms volstrekt niet te combineren. Ik mag daar dan rustig ff over liggen denken of probeer ze verwoedt van me af te schudden. In beide gevallen zijn ze echter ondanks de beelden- en activiteitenchaos, die over me uitgestort wordt, relatief makkelijk op een paar elementen terug te voeren. En .... over die elementen hebben we het (misschien) een andere keer.
Het rare is, dat het nauwelijks wat uit maakt hoe de dagen verlopen, het formaat doosje wat uiteindelijk op de plank terecht komt, is op een enkele uitzondering na steeds weer hetzelfde. Uiteindelijk blijkt iedere dag toch weer voornamelijk lucht. Mijn James Bond dagen zijn te tellen op één hand en dan zou ik best nog in een houtzagerij mogen werken ook. Mij schiet dan ineens de mierenhoop te binnen waar ik vanmiddag minutenlang naar heb staan kijken. Al die bedrijvigheid waarbij geen enkele afzonderlijke mier zich schijnt af te vragen wat waarom waar en wanneer moet gebeuren. Het krioelt chaotisch maar toch duidelijk doelgericht.
Mijn dagen werken iets anders maar mijn nachten hebben wel iets miers en dan vooral mijn dromen. De mensen die hun nachten naar hun gevoel droomloos doorslapen, is bijna om medelijden mee te krijgen. Ik geniet iedere nacht -niet altijd met volle teugen- van meerdere dromen achter elkaar. Soms in elkaars verlengde en soms volstrekt niet te combineren. Ik mag daar dan rustig ff over liggen denken of probeer ze verwoedt van me af te schudden. In beide gevallen zijn ze echter ondanks de beelden- en activiteitenchaos, die over me uitgestort wordt, relatief makkelijk op een paar elementen terug te voeren. En .... over die elementen hebben we het (misschien) een andere keer.
Fysiologie
Avond, rust! Pffffffff. Nou, dat had ook geen seconde later moeten zijn. Toch prettig als je dat onderling met jezelf zo goed kunt regelen. We gooien d'r nog een glaasje in en gaan langzaam in de voorbereiding op de klamme lappen. Nou zou het toch wel zo godsgruwelijk lekker zijn als op bestelling uit het niets straks een masseuse naast mijn bed staat. Vrouwelijk als sfeerelement maar verder de handen en kracht van een mannelijk wezen. Een kleine mishandeling van mijn achterkant zou me wel behagen. En dat mag ruim ingevuld worden. Graag van hoofd tot helemaal aan de onderkant van de ruggegraat en vooral alles wat er links en rechts van ligt en aan vastzit. Hoewel niet afdoende is het idee alleen al een klein genot.
Misschien dat mijn woorden ook weer willen stromen als mijn schouders zijn ontblockt, de ruggegraat geen staalkabel meer is en mijn armen niet zwaarder aanvoelen dan ze zijn. Mmmmhhh, mag ik ff klagen? Nee, ik bedoel mopperen. Afgeven op de onherroepelijke aftakeling. Piepende gewrichten en meer van dat ongemak. En al dat vertoeven achter de Pc maakt de boel niet soepeler, als ik het goed begrepen heb.
Het lichaam bewegen, afzien. Gètver, weer die sixpack! Dacht dat ik die tijd gehad had. Als ik het vroeger gelaten had, had ik er nu waarschijnlijk minder last van gehad. Waag ineens vraagtekens te zetten bij het streven om de jeugd meer te laten sporten dan een beetje leuk bezig zijn. Had, had, had, als .... Wenn das Wörtchen wenn nicht wär, wär mein Vater ... ach, vul maar in. Ik kraak en piep verder en steeds vaker tot het niet meer opvalt.
Misschien dat mijn woorden ook weer willen stromen als mijn schouders zijn ontblockt, de ruggegraat geen staalkabel meer is en mijn armen niet zwaarder aanvoelen dan ze zijn. Mmmmhhh, mag ik ff klagen? Nee, ik bedoel mopperen. Afgeven op de onherroepelijke aftakeling. Piepende gewrichten en meer van dat ongemak. En al dat vertoeven achter de Pc maakt de boel niet soepeler, als ik het goed begrepen heb.
Het lichaam bewegen, afzien. Gètver, weer die sixpack! Dacht dat ik die tijd gehad had. Als ik het vroeger gelaten had, had ik er nu waarschijnlijk minder last van gehad. Waag ineens vraagtekens te zetten bij het streven om de jeugd meer te laten sporten dan een beetje leuk bezig zijn. Had, had, had, als .... Wenn das Wörtchen wenn nicht wär, wär mein Vater ... ach, vul maar in. Ik kraak en piep verder en steeds vaker tot het niet meer opvalt.
Filosofie
Voor de afwisseling eens letterlijk met de voeten in de modder gestaan. Na een korte overpeinzing afgezien van het directe contact met de smurrie en mijn laarzen aangehouden. Zo dichtbij hoeft dat contact met de aarde van mij ook weer niet. Zoals gisteren al betoogd, een zekere afstand weet ik over het algemeen te waarderen.
In het tempo van een gemeentewerker vier meter heen en dezelfde afstand retour schoon geschept. Aansluitend aan de andere zijde schoon zand verwijderd en de buis kon weer open. Niet dat het meer snakte naar water maar een beetje doorstroming kan nooit kwaad. Tevreden over het bereikte resultaat in alle rust de anderhalve kilometer terug naar het huis gelopen. Groot wonen heeft zo zijn voor- en nadelen. Net als klein wonen, in de stad wonen, nog groter wonen, op meerdere plekken wonen, etc. Het ontbreken van buren, die zich ongevraagd met je leven bemoeien, is volgens mij wel het grootste voordeel van deze plek. Maar ja, wil je iemand in de zeik zetten, moet je dan toch net weer wat verder reiken en afwachten wie je pad kruist.
Ach ja, we gooien er vanmiddag een tweede blubberzooi tegenaan. Anderhalve meter diepe modderpoel met een ingenieus putje en bijbehorende stop in de bodem. De oude systemen werken hier eigenlijk beter en zijn een stuk onderhoudsvriendelijker dan alles wat er sinds de jaren vijftig aan leidingwerk in geknutseld is. Het tempo waarmee dingen in de moderne tijd te realiseren zijn, maakt dat vaak niet goedgenoeg nagedacht wordt over de vorm van het eindresultaat en het navolgende onderhoud van de constructie.
In het tempo van een gemeentewerker vier meter heen en dezelfde afstand retour schoon geschept. Aansluitend aan de andere zijde schoon zand verwijderd en de buis kon weer open. Niet dat het meer snakte naar water maar een beetje doorstroming kan nooit kwaad. Tevreden over het bereikte resultaat in alle rust de anderhalve kilometer terug naar het huis gelopen. Groot wonen heeft zo zijn voor- en nadelen. Net als klein wonen, in de stad wonen, nog groter wonen, op meerdere plekken wonen, etc. Het ontbreken van buren, die zich ongevraagd met je leven bemoeien, is volgens mij wel het grootste voordeel van deze plek. Maar ja, wil je iemand in de zeik zetten, moet je dan toch net weer wat verder reiken en afwachten wie je pad kruist.
Ach ja, we gooien er vanmiddag een tweede blubberzooi tegenaan. Anderhalve meter diepe modderpoel met een ingenieus putje en bijbehorende stop in de bodem. De oude systemen werken hier eigenlijk beter en zijn een stuk onderhoudsvriendelijker dan alles wat er sinds de jaren vijftig aan leidingwerk in geknutseld is. Het tempo waarmee dingen in de moderne tijd te realiseren zijn, maakt dat vaak niet goedgenoeg nagedacht wordt over de vorm van het eindresultaat en het navolgende onderhoud van de constructie.
zondag 6 mei 2012
Roddel
Stomen, stromen en bekomen. En het bevalt! Wat? Is dat van belang? Nee, absoluut niet.
Al die onzinnige behoeften aan volstrekt overbodige feitelijkheden. Het geneuzel waar 88 kilometer tijdschrift wekelijks mee gevuld wordt en kranten zelfs dagelijks. Maakt het mij uit wie wat waar wanneer en waarom met wie wat waar wanneer en waarom doet? Mij interesseert dat geen ene ruk en soms heb ik het idee, dat ik daarin de enige ben. Ik hoop dat het zij of hij, die iets ergens op een bepaald moment doet met een ander of zichzelf, bevalt en zo niet, dat ze opzoek gaan naar een betere combi. Maar val me dan aub niet weer lastig met het kleurrijk uitkauwen van alle mogelijkheden. Het zal mij een worst wezen! Wat telt is dat iemand het naar zijn of haar zin heeft en als de persoon daar zo vol van is en mij deelgenoot wil maken van de wel of niet sappige details van die (on)bevredigende ervaring, dan graag met enige terughoudendheid, een stevige dosis zelfrelativering en de juiste humoristische afstand.
"Tuurlijk, ik sla me nu deels zelf om de oren, maar enige zelfkastijding heeft nog nooit kwaad gekund. Ook ik zeur en zemel wat af, maar mij ontbreekt ieder pretentie in de richting van het meegeven van meerwaarde aan mijn woorden. Enige kretelogie op Twitter daargelaten. Ik krijg (helaas) niet betaald voor mijn geschrijf en niemand op die hele kleine Nederlandstalige wereld leest mijn brouwsels onder dwang. En ik prijs me daar gelukkig om. Het idee dat het wel zo was zou mijn toetsenbordbediening accuut blokkeren.
Waar wilde ik naar toe? Nergens speciaal, naar niks in het bijzonder maar ik wilde jullie wel meenemen, iets laten proeven van wat door mijn dagen heen walst. Verleiden met geuren uit tevreden borrelende pannen, het water laten stromen maar de uiteindelijke hap doe ik.
Al die onzinnige behoeften aan volstrekt overbodige feitelijkheden. Het geneuzel waar 88 kilometer tijdschrift wekelijks mee gevuld wordt en kranten zelfs dagelijks. Maakt het mij uit wie wat waar wanneer en waarom met wie wat waar wanneer en waarom doet? Mij interesseert dat geen ene ruk en soms heb ik het idee, dat ik daarin de enige ben. Ik hoop dat het zij of hij, die iets ergens op een bepaald moment doet met een ander of zichzelf, bevalt en zo niet, dat ze opzoek gaan naar een betere combi. Maar val me dan aub niet weer lastig met het kleurrijk uitkauwen van alle mogelijkheden. Het zal mij een worst wezen! Wat telt is dat iemand het naar zijn of haar zin heeft en als de persoon daar zo vol van is en mij deelgenoot wil maken van de wel of niet sappige details van die (on)bevredigende ervaring, dan graag met enige terughoudendheid, een stevige dosis zelfrelativering en de juiste humoristische afstand.
"Tuurlijk, ik sla me nu deels zelf om de oren, maar enige zelfkastijding heeft nog nooit kwaad gekund. Ook ik zeur en zemel wat af, maar mij ontbreekt ieder pretentie in de richting van het meegeven van meerwaarde aan mijn woorden. Enige kretelogie op Twitter daargelaten. Ik krijg (helaas) niet betaald voor mijn geschrijf en niemand op die hele kleine Nederlandstalige wereld leest mijn brouwsels onder dwang. En ik prijs me daar gelukkig om. Het idee dat het wel zo was zou mijn toetsenbordbediening accuut blokkeren.
Waar wilde ik naar toe? Nergens speciaal, naar niks in het bijzonder maar ik wilde jullie wel meenemen, iets laten proeven van wat door mijn dagen heen walst. Verleiden met geuren uit tevreden borrelende pannen, het water laten stromen maar de uiteindelijke hap doe ik.
zaterdag 5 mei 2012
Verwend
Na al de onzin van de laatste twee dagen ga ik me niet spiegelen aan een fout verleden of rondwentelen in de pretenties van de toekomst. De hele Westerse wereld heeft naar mijn smaak teveel boter op z'n hoofd om over de onderwerpen van de afgelopen dagen een serieuze mening te ventileren. Laten ze die dagen van de kalender strepen en er iets anders, iets minder pretentieus' en dwingends voor verzinnen.
Qua vrede zijn we in dit deel van de wereld inmiddels verwend op een wijze, die in de geschiedenis zijn weerga niet kent. Bijna zeventig jaar zonder dat een van de omringende of net ietsje verder gelegen landen op het idee is gekomen om in te pikken wat in principe aan een ander toebehoort. Het wordt ook allemaal wat moeilijker nu iedereen zich met iedereen meent te moeten bemoeien. Een vervelend gegeven maar als het dom bloedvergieten voorkomt, hoor je mij niet klagen.
We zijn verwend, verwend tot op het bot en dat besef ik terdege. Misschien niet iedere dag, maar dicht daar in de buurt. We kennen geen honger, zoals ons dat met regelmaat door onze ouders voor gehouden is. We kennen niet de angst voor wat wel en wat niet mag. We kennen niet de verplichting om te gehoorzamen ook al wil je niet. Nee, de hele jaren zestig zijn een euforische viering geweest van wat alles ineens moest kunnen en door niks en niemand belemmerd mocht worden. Ach, concentratiekampen zijn een vloek, maar het idee dat de mens vrij is en doen en laten kan wat ie wil, is ook alleen te omarmen zolang de verantwoordelijkheden door anderen worden gedragen.
De mens dendert door op een pad waar je vele vraagtekens bij kunt stellen. Het lijkt me stug dat we ooit het heelal zullen beheersen. De mens beheerst niet eens zichzelf.
Qua vrede zijn we in dit deel van de wereld inmiddels verwend op een wijze, die in de geschiedenis zijn weerga niet kent. Bijna zeventig jaar zonder dat een van de omringende of net ietsje verder gelegen landen op het idee is gekomen om in te pikken wat in principe aan een ander toebehoort. Het wordt ook allemaal wat moeilijker nu iedereen zich met iedereen meent te moeten bemoeien. Een vervelend gegeven maar als het dom bloedvergieten voorkomt, hoor je mij niet klagen.
We zijn verwend, verwend tot op het bot en dat besef ik terdege. Misschien niet iedere dag, maar dicht daar in de buurt. We kennen geen honger, zoals ons dat met regelmaat door onze ouders voor gehouden is. We kennen niet de angst voor wat wel en wat niet mag. We kennen niet de verplichting om te gehoorzamen ook al wil je niet. Nee, de hele jaren zestig zijn een euforische viering geweest van wat alles ineens moest kunnen en door niks en niemand belemmerd mocht worden. Ach, concentratiekampen zijn een vloek, maar het idee dat de mens vrij is en doen en laten kan wat ie wil, is ook alleen te omarmen zolang de verantwoordelijkheden door anderen worden gedragen.
De mens dendert door op een pad waar je vele vraagtekens bij kunt stellen. Het lijkt me stug dat we ooit het heelal zullen beheersen. De mens beheerst niet eens zichzelf.
Content
Daar plenst de zoveelste bui aardwaarts en ik buig binnen tevreden voorover achter de Pc. Rare wereld is het. Probeer me net voor te stellen waar mijn ouders zich in de begintijd mee bezig gehouden hebben om hun avonden te vullen. Eindeloze zelfwerkzaamheid achter de naaimachine en klussend en bouwend in en aan het huis .... Tijden veranderen. Gelukkig? Misschien. Is niet aan mij om dat uit te maken. Als ik de kinderen van mijn zussen zie, dan zitten die van mijn oudste zus nog aardig tegen "onze" generatie aan maar van mijn jongste zus, die leven in een grotendeels andere wereld. Heeft natuurlijk ook met de opvoeding en ouders te maken, maar het verschil is voor een blinde te zien.
Kun je eindeloos lullen over babyboomers, verloren generaties en ander zichzelfbeklagende inzichten tentoon spreiden. Iedereen zal toch binnen zijn/haar eigen kaders moeten zien dat hij/zij er het beste van weet te maken. Als er iets is, waar ik mijn ouders dankbaar voor moet zijn, is het dat ze me dat steeds weer voorgehouden hebben en me daarnaast alle kansen geboden hebben om maatschappelijk gezien verder te komen. Niet altijd van harte maar uiteindelijk wel gemeend.
Ben ik er beter van geworden? 'Tuurlijk, hoewel mijn ouders bij de invulling van mijn leven vast ander wensen hadden dan die ik mezelf vervuld heb, maar die ruimte was er. Hun taak was me op de benen te zetten en daarna was het aan mij om niet om te vallen. Die deal hebben we bij ons thuis allemaal vervuld. De een wat sneller en acceptabeler voor de ouders dan de ander, maar ook daar was (knarsetandend) ruimte voor.
Maar een feit is, dat mijn leven volstrekt anders is dan mijn ouders het hunne ooit geleefd hebben. Anders qua ideeën, uitgangspunten, doelen, maakt niet uit noem het op, het is anders. Anders en toch hetzelfde: weten wat je wilt, doorgaan met dat waarvoor je staat en niet zeuren als het tegen zit .... Ja, precies!
Kun je eindeloos lullen over babyboomers, verloren generaties en ander zichzelfbeklagende inzichten tentoon spreiden. Iedereen zal toch binnen zijn/haar eigen kaders moeten zien dat hij/zij er het beste van weet te maken. Als er iets is, waar ik mijn ouders dankbaar voor moet zijn, is het dat ze me dat steeds weer voorgehouden hebben en me daarnaast alle kansen geboden hebben om maatschappelijk gezien verder te komen. Niet altijd van harte maar uiteindelijk wel gemeend.
Ben ik er beter van geworden? 'Tuurlijk, hoewel mijn ouders bij de invulling van mijn leven vast ander wensen hadden dan die ik mezelf vervuld heb, maar die ruimte was er. Hun taak was me op de benen te zetten en daarna was het aan mij om niet om te vallen. Die deal hebben we bij ons thuis allemaal vervuld. De een wat sneller en acceptabeler voor de ouders dan de ander, maar ook daar was (knarsetandend) ruimte voor.
Maar een feit is, dat mijn leven volstrekt anders is dan mijn ouders het hunne ooit geleefd hebben. Anders qua ideeën, uitgangspunten, doelen, maakt niet uit noem het op, het is anders. Anders en toch hetzelfde: weten wat je wilt, doorgaan met dat waarvoor je staat en niet zeuren als het tegen zit .... Ja, precies!
Weekend
Me onder het dekbed vandaan gesleept, de beesten verzorgd, boodschappen gedaan en mijn neus laten zien in het sociaalbedoelde circuit. Net thuis voordat een dreigend donkergrijze lucht het ergste doet vermoeden. Auto uitgeruimd en onderdak geschoven, naar binnen gevlogen en de luiken achter me dicht getrokken. Tijdens het opruimen van de inkopen plensde het water naar beneden maar dat hebben we al erger gehad. De bui bewaart zijn verrassing voor meer noordwestelijk gelegen streken, Charente en verder. Prettig voor mij en hopelijk niet al te beroerd voor de betroffenen.
Dat is nu bijna twee uur geleden. Het weer bleef kwakkelen maar nu schijnt de zon het pleit te winnen. Het moment om energiek de deur uit te sprinten, op het maaimachine te springen en aan de slag te gaan. Tja, theorie en praktijk..... Gelukkig besef ik optijd dat het weekend is en ik me gelijk mijn scheppende voorvader aan mijn rusttijden dien te houden. Nee, die tijd is geweest, dat ik me tegen vieren nog eens ophijs en zeiknat gras ga lopen maaien, omdat het anders straks nog hoger staat dan het nu al doet.
Lekker aan de slag in de keuken. Voorbereidingen voor de komende week en voorkomen dat overmorgen weer het nodige met de vuilnismannen verdwijnt ipv in mijn strot.
Dat is nu bijna twee uur geleden. Het weer bleef kwakkelen maar nu schijnt de zon het pleit te winnen. Het moment om energiek de deur uit te sprinten, op het maaimachine te springen en aan de slag te gaan. Tja, theorie en praktijk..... Gelukkig besef ik optijd dat het weekend is en ik me gelijk mijn scheppende voorvader aan mijn rusttijden dien te houden. Nee, die tijd is geweest, dat ik me tegen vieren nog eens ophijs en zeiknat gras ga lopen maaien, omdat het anders straks nog hoger staat dan het nu al doet.
Lekker aan de slag in de keuken. Voorbereidingen voor de komende week en voorkomen dat overmorgen weer het nodige met de vuilnismannen verdwijnt ipv in mijn strot.
vrijdag 4 mei 2012
Cafeetje
Van mijn verblijf in stadse sferen gebruikt gemaakt om de inwendige mens tevreden te stellen met een hapje en een drankje. Eindelijk eens verstandig gekozen voor twee voorgerechten om niet de hele middag het idee te hebben, dat de buik gedragen wil worden. En eigenlijk had ik het geheel wel in stijl willen afsluiten met een Grappa, misschien wel de enige reden waarom ik die Italiaan ben binnengestapt. Niet dat het eten slecht is, maar restaurants met fatsoenlijke digestieven moet je hier met bloedhondachtig volharding zoeken. Maar met de temperatuur, die daar binnen heerstte, was een langer verblijf dan strikt noodzakelijk geen aantrekkelijk vooruitzicht. Afrekenen en een eindje verderop buiten onder een luifel plaatsgenomen en koffie besteld.
Belangstellend gevraagd wat het betreffende etablissement zo te bieden had op het vlak van digesterende vloeistoffen. Na een eerste opsommende reactie (Cognac, Armagnac, Poire, Calvados, Mirabel) geprobeerd om te zien of daar nog enige kwaliteits- en/of leeftijdsgradaties in verkrijgbaar waren, maar dat na de bijna verbijsterde blik uit de ogen van de erg jonge kelner verder maar laten zitten. Koffie is oké, laat de rest maar zitten!
Al schrijvend en twitterend op de foon het volstromen van de stad aan mij voorbij laten trekken. Een maf mechanisme al die heen en weer bewegende auto's en mensen, als je er wat langer dan strikt waarnemend over nadenkt. Het is tegen tweeën en iedereen komt uit het restaurant of van huis vandaan om op kosten van de baas de rest van de middag uit te buiken. Eén ding heb ik hier wel geleerd: Wil je iets regelen in Frankrijk, doe dat 's morgens. Wil je enkel informatie inwinnen, doe dat 's middags.
Belangstellend gevraagd wat het betreffende etablissement zo te bieden had op het vlak van digesterende vloeistoffen. Na een eerste opsommende reactie (Cognac, Armagnac, Poire, Calvados, Mirabel) geprobeerd om te zien of daar nog enige kwaliteits- en/of leeftijdsgradaties in verkrijgbaar waren, maar dat na de bijna verbijsterde blik uit de ogen van de erg jonge kelner verder maar laten zitten. Koffie is oké, laat de rest maar zitten!
Al schrijvend en twitterend op de foon het volstromen van de stad aan mij voorbij laten trekken. Een maf mechanisme al die heen en weer bewegende auto's en mensen, als je er wat langer dan strikt waarnemend over nadenkt. Het is tegen tweeën en iedereen komt uit het restaurant of van huis vandaan om op kosten van de baas de rest van de middag uit te buiken. Eén ding heb ik hier wel geleerd: Wil je iets regelen in Frankrijk, doe dat 's morgens. Wil je enkel informatie inwinnen, doe dat 's middags.
Weetje
En zie het werd licht .... na de zoveelste bui vandaag. Slecht weer is toch alleen te verdragen, als het je het sproeien in de moestuin bespaart. Die tuin is echter drie jaar geleden overgenomen door een sluitend tapijtje brandnetels, dus dat heel watergedoe van boven kan me gestolen worden. En dan die beroerde timing steeds weer. Heeft het de hele nacht gehad, werkelijk de hele nacht gehad om te regenen, komt het met bakken neer, als ik net halverwege mijn hondenronde ben. Loop je de hele dag weer voor aap met wild alle kanten op draaiend en krullende haren. Geen haardos, dat zou nog een beetje ogen, maar een zwaar uitgedunde versie daarvan en die is plat al geen gezicht, laat staan als laatste volhouders alle kanten uit wijzen.
Ideetje
Werk aan de winkel. Er ligt niet meer zoveel op de plank. Slecht voorraadbeheer. Zou ik me van nu af aan iedere maand een week terugtrekken in een klooster met een stevige Wifi-server? Een aanlokkelijk idee. Hierin de buurt is volgens mij ergens een boeddhistenklooster. Weekje vegetarisch lijnen, een beetje neuzelen een paar keer per dag en de rest van de tijd medigiteren. Het enige lullige is dat ik me in de daarop volgende drie weken wel moet houden aan wat ik me bedacht en opgeschreven heb. Iets zegt me dat dat met die gebaande paden niet gaat werken.
Als het weer niet zwaar omslaat in de goeie richting, dan heb ik trouwens meer kloosterdagen dan me lief is, zonder me aan allerlei zinloze verplichtingen en verboden te onderwerpen. Inmiddels is het buiten weer zo nat dat ik het maaigedoe rustig links kan laten liggen. Of daarmee de binnenshuisactiviteiten aan aantrekkingskracht winnen, valt nog te bezien. Het is tijd voor iets raars maar ik ben vanochtend saaier dan muisgrijs op een regenachtige dag aan zee. Mooi moment om er een zachte, oude Calvados in te gieten, ware het niet dat ik me daarmee veroordeel tot een verplicht verblijf binnen de grenzen van de mogelijkheden van mijn benenwagen. Daar is het te vroeg voor.
Misschien geeft saai + saai wel iets heel geinigs. Laat ik me eens richting Limoges begeven en zien wat het universum voor me in petto heeft op deze dag. Misschien valt de vrouw van mijn dromen voor mijn voeten of in elk geval in mijn armen. Of kras ik een miljoentje of tig bij elkaar voor 2 euro. Wie weet lopen er mensen rond en valt er wat te kijken. Zo niet, dan kan die Calvados altijd nog.
Als het weer niet zwaar omslaat in de goeie richting, dan heb ik trouwens meer kloosterdagen dan me lief is, zonder me aan allerlei zinloze verplichtingen en verboden te onderwerpen. Inmiddels is het buiten weer zo nat dat ik het maaigedoe rustig links kan laten liggen. Of daarmee de binnenshuisactiviteiten aan aantrekkingskracht winnen, valt nog te bezien. Het is tijd voor iets raars maar ik ben vanochtend saaier dan muisgrijs op een regenachtige dag aan zee. Mooi moment om er een zachte, oude Calvados in te gieten, ware het niet dat ik me daarmee veroordeel tot een verplicht verblijf binnen de grenzen van de mogelijkheden van mijn benenwagen. Daar is het te vroeg voor.
Misschien geeft saai + saai wel iets heel geinigs. Laat ik me eens richting Limoges begeven en zien wat het universum voor me in petto heeft op deze dag. Misschien valt de vrouw van mijn dromen voor mijn voeten of in elk geval in mijn armen. Of kras ik een miljoentje of tig bij elkaar voor 2 euro. Wie weet lopen er mensen rond en valt er wat te kijken. Zo niet, dan kan die Calvados altijd nog.
woensdag 2 mei 2012
Ontwaken
Tijd voor een gezond gebrek aan overpeinzing. De zon al uren aan de slag, het gras bijna uitgedampt en straks aan mij de eer het te kortwieken. Straks ... want eerst nog de laatste étappe in het ontwaken. De nacht en vooral de laatste uren onder het dekbed laten bezinken. Het moment waarop vaker en ook vanochtend weer alle grenzen lijken te vervagen. Dag-nacht, droom-werkelijkheid, leven-dood, lijf-ledigheid. Een zeer aanwezig afwezigheidsgevoel. Ik geloof niet, dat ik raar zou opkijken als op een dergelijk moment het plafond boven me zou openklappen en vanuit de strak blauwe lucht iets zou neerdalen naast mijn bed. De Enterprise, groene mannekes, iets met veel licht en verblindend witte vleugels of Yoland, maakt niet uit.
Heb het maar weer een keer over me laten komen en met stijgende verbazing aanschouwt, hoewel dat woord nauwelijks in staat is om de lading van wat me dan overkomt te dekken. Als ik op zo'n moment volledig zou verdwijnen op de intrigerende natte vlek in het bed na, het zou mij niet verbazen. Opgaan in het niets. Het grootste ideaal van een Boeddhist. Daar werken die zich tientallen jaren voor in het zweet, geven alles op in hun leven en mediteren zich ons en mij overkomt het ongevraagd en eerlijk gezegd ook ongewild. Mocht iemand het willen, het is gratis af te halen.
Het zijn de ochtenden waarop ik enigermate bewust in de spiegel kijk in de hoop dat alles nog aanwezig is èn niks bijgekomen is wat ik niet verklaren kan. Opgelucht rammel ik mezelf door elkaar, doe wat gedaan moet worden en stort me op de koffie. Maar eens, ooit, wie weet, ben ik dan werkelijk weg.... Het is dat jullie het weten!
Heb het maar weer een keer over me laten komen en met stijgende verbazing aanschouwt, hoewel dat woord nauwelijks in staat is om de lading van wat me dan overkomt te dekken. Als ik op zo'n moment volledig zou verdwijnen op de intrigerende natte vlek in het bed na, het zou mij niet verbazen. Opgaan in het niets. Het grootste ideaal van een Boeddhist. Daar werken die zich tientallen jaren voor in het zweet, geven alles op in hun leven en mediteren zich ons en mij overkomt het ongevraagd en eerlijk gezegd ook ongewild. Mocht iemand het willen, het is gratis af te halen.
Het zijn de ochtenden waarop ik enigermate bewust in de spiegel kijk in de hoop dat alles nog aanwezig is èn niks bijgekomen is wat ik niet verklaren kan. Opgelucht rammel ik mezelf door elkaar, doe wat gedaan moet worden en stort me op de koffie. Maar eens, ooit, wie weet, ben ik dan werkelijk weg.... Het is dat jullie het weten!
dinsdag 1 mei 2012
Werken
"De dag van de Arbeid", een van de weinige dagen dat in Frankrijk (bijna) niemand werkt. Zelfs menig bakker is dan domweg gesloten. Hier en daar wat activiteit in de Horeca maar het gros van de kantoren en winkels is gesloten. Je viert de dag, die gewijd is aan het verschijnsel werk, door daar vooral niet mee bezig te zijn. Er blijven meer dingen in het leven, die ik niet snap, niet alleen de vrouwen.. Gewoon maar verder niet mee bezig zijn, want zo'n dagje is snel voorbij, wat je van .... ach, laat maar zitten ook.
Gaan vandaag de vierde maand in. Mag bekennen, dat ik het niet raar had gevonden, als dit initiatief al weken eerder ter ziele was gegaan. Daarmee is niet gezegd, dat het voortbestaan van deze schrijverij in dit tempo verder geen gevaar meer loopt. Het gaat met horten en stoten, hollend en stilstaand en deze maand ook nog met een paar weken 'on the road'. Mag de laptop wel uit het vet halen. De iPhone is een leuke en erg handige aanvulling maar geen vervanging.
Hoop dat het weer zich van de betere kanten laat zien dan in de laatste 4 weken is gebeurd. Mijn terrasverslaving is aan een stevig onderhoudsdosis toe. Ik heb er zin in. In die terrassen. Of de plekken goed gekozen zijn, weet je achteraf pas op de juiste waarde te schatten. Het is in elk geval afwisselend. Laag, hoog, plat, heuvels, zand, klei, zee, stad, feesten en herinneringen. Misschien begin ik al in Frankrijk. Dat valt nog te bezien. Die afweging walst nog door mijn gedachten. Ik heb nog ff en hoe was het vandaag ook weer... Precies, niks doen!!
Gaan vandaag de vierde maand in. Mag bekennen, dat ik het niet raar had gevonden, als dit initiatief al weken eerder ter ziele was gegaan. Daarmee is niet gezegd, dat het voortbestaan van deze schrijverij in dit tempo verder geen gevaar meer loopt. Het gaat met horten en stoten, hollend en stilstaand en deze maand ook nog met een paar weken 'on the road'. Mag de laptop wel uit het vet halen. De iPhone is een leuke en erg handige aanvulling maar geen vervanging.
Hoop dat het weer zich van de betere kanten laat zien dan in de laatste 4 weken is gebeurd. Mijn terrasverslaving is aan een stevig onderhoudsdosis toe. Ik heb er zin in. In die terrassen. Of de plekken goed gekozen zijn, weet je achteraf pas op de juiste waarde te schatten. Het is in elk geval afwisselend. Laag, hoog, plat, heuvels, zand, klei, zee, stad, feesten en herinneringen. Misschien begin ik al in Frankrijk. Dat valt nog te bezien. Die afweging walst nog door mijn gedachten. Ik heb nog ff en hoe was het vandaag ook weer... Precies, niks doen!!
Abonneren op:
Posts (Atom)