Traag

 Laat de winter z'n biezen zoeken, want ik neem haast aan dat ie ze kwijt is en ze daarom niet zo makkelijk kan pakken. Het lijkt wel Vladivostok hier. In de zon is overleven net mogelijk, maar ieder lichaamsdeel dat in de schaduw terecht komt dreigt accuut af te vriezen. Werken in de tuin lukt alleen met ondersteuning van een pikhouweel. Het enige voordeel is, dat het bier direct uit de krat genoten kan worden zonder de omweg via de koelkast. Ijsblokjes hak je uit de waterbak in de vensterbank en na het boodschappen doen, kun je rustig een paar uur in de kroeg blijven hangen, want in de supermarkt is het warmer dan in de baggageruimte van de auto.

 Kom op, ijs geniet je het best in de brandende zon en koud bier is alleen lekker als je het warm hebt. De smaakbehoefte blijft hangen rondom het niveau van de glühwein. Over vier weken is het Pasen en dan hoor je traditiegetrouw de korte broek aan te trekken. Een idee waarbij het stilstaan nog geen enkele vorm van aantrekkingskracht heeft. Harde eieren lukt in dit weer ook zonder koken ..... en die mag je nemen zoals je wilt.

 Straks is het natuurlijk allemaal anders. Dan vervloek je de voorjaarsregens en moppert op het grasmaaien of op het feit dat het net niet kan terwijl het gras vrolijk in de hoogte schiet. Het is nooit goed, en dat is goed zo, maar een beetje warmer zou wel prettig zijn.

Verg(r)uizen

( ......Coming soon!!)

 Ja .... zou ik? De deuren van de sluizen open gooien? De ware ruis het systeem laten doorkruisen? De luis naar de pels verhuizen? Roddel en achterklap? De Telegraaf het schaamrood op de kaken jagen? GeenStijl dwingen tot het verheffen van een ongenuanceerd maar moraliserend vingertje? Het spel spelen zoals ik dat deed, toen ik kind was? In het geniep, gelijkhebberig, wreed en zonder aanziens des persoons?

 Iedereen de popcorn onder handbereik? Mobiele foons uitgeschakeld? Naar het puntje van de stoel geschoven?

 Mooi zo! Dan kunnen we nu weer verder met de orde van de dag.

Kruis

  Amai, amai, dat "Als gij niet wordt als kleine kinderen ...." is volgens mij meer als overdrachtelijk advies bedoeld en niet om letterlijk op te volgen. Net nieuwe inzichten verworven over maaivelden en vrouwen maar dat heeft niet mogen baten. Mijn kop was d'r vanaf, voordat ik het besefte. Tja, ruis .... Consequent qua hormonen, trouw aan ingebakken patronen. Meespelen mag best maar niet naar eigen inzicht. Ken je plekje en blijf in de schaduw.

 Weggejorist en dat niet eens op GeenStijl, hoewel me dat daar ook al overkomen is. Daar was ik er ook niet op voorbereid, maar wel voor gewaarschuwd. We gaan ons hier eens uitgebreid over verkneukelen. En dat wijselijk in de eigen sferen.

Ruis

 Krrrtt, .... prrfft.. Pfffut. Brrr, krrrr, kraak, krrrrk, tsrrrr ....... Kling, plof, pruttel, prrrrrfffft, boem, roffel, krak.

 Drup, dip, dumpel, doeiiii, drrrrrr. Grrrrr, blèts, flatsch. Grmmmmph, grumpel, grutje, gratig, gaja, grofens. Phoeef, Blèkk.

 Pwurff, wruffig, trac, plak, plek, tuffig, kleffrig, prlak, gietig, grrrrhhhh, foeeijjjeeetje.

 Tuuuttuuuttuteuttuuuetteuuteuue.

Compliment

 Zò!. Wrijft handen klappend langs elkaar heen. "Da was da!" De maand zit er op en nog vijf dagen voor de boeg. Mag ik ff vangen?? Nee? Waarom niet? Ja, ja op jaarbasis ontbreken er nog wat stukjes, maar d'r liggen nog 10 maanden in het verschiet om die paar vlekjes weg te werken. Of gaan we zeikerig doen? Ah, ik wou maar zeggen. Dus stop 'm d'r maar in, die veer!

Benepen

 Een land waar je om acht uur 's avonds de kroeg uit gebonjourd wordt, daar kan het nooit goed mee eindigen. Waar is de ruimte om grootse ideeën op te bouwen als de tap al ver voor middernacht op slot gaat? Dat zo'n wereldvreemde flapdrol als Hollande het hier tot minister-president schopt, dat verbaast me niks. Ik was meer verwonderd over de keuze van z'n voorganger. Leek het heel even alsof het gepeupel de neiging vertoonde tot het dragen van eigen verantwoordelijkheid. Maar je ziet, die illusie was maar van korte duur. Als de ideeën klein en bekrompen zijn zal het resultaat nooit de grandeur van iets groots hebben.

 Dus, hoppa om acht uur naar moeder's pappot: "Manger la soupe" en dan voor de kippen op stok, kan morgenvroeg tegen zessen het eerste ballonneke d'r weer in, dat wel weer. Maar zeg nou zelf, is zes uur 's ochtends het moment voor geestelijke uitspattingen, die de loop van de wereld of tenminste je leven veranderen?? Nee toch? Meer dan "Hoe haal ik vandaag de avond?" zit d'r bij mij niet in. Hier geldt ook het omgekeerde. Zonder groots einde geen spetterend begin!

Warmte

 Koud, koud, koud. Als ik moest kiezen tussen regen en koude, zou ik altijd voor de kou kiezen, tenzij de regen valt bij temperaturen van boven de 30º en maar van korte duur zal zijn. Het is eindelijk droog sinds een week of wat en ter stimulans wordt het aangenaam verpozen in de buitenregionen onmogelijk gemaakt door een steeds verder naar beneden glijdende temperatuur, sindskort stevig ondersteunt door een tochtstroomt uit het oosten. Vreemdgenoeg is het in Oost-Europa zo'n graad of tien warmer dan hier. Ergens moet dus een wegomlegging vanuit het Noorden het spoor bijster zijn geraakt.

 Een stijf lijf, krakende botten, lang in bed liggen begint te vervelen, de buitenlucht trekt. Ik vind dat de winter wel aan z'n zomerslaapje toe is en mag vertrekken. Hij heeft zijn best gedaan. Uitsloverij op de valreep draagt niet bij aan meer begrip laat staan waardering. Oprotten is het Adagio en dat niet lentamente maar rapidamente. Potverju.

 Het is niet het verlangen naar grasmaaien, dat me drijft, maar die bezigheid neem ik in eerste instantie graag op de koop toe. Het gaat gauw genoeg vervelen maar daar staat dan een hoop andere activiteit tegenover. Tenminste de mogelijkheid en daar gaat het om: "De mogelijkheid hebben!" Wat je daar wel of niet mee doet, is ieders eigen maatpak. De juiste mogelijkheden verpesten geeft een beter gevoel dan zwemmen in een overdaad aan ongewenstheden. Allez d'hiver, tabé.

Maag

 Ach ja ... kastelen, de goeie ouwe tijd. Je moet het overdrachtelijk bekijken en met de welbekende dosis retourredeneren vanuit de conclusie naar de oorzaak toe en de vorige levens vliegen om je oren. Al die katjes die ik in de donkere kasteelhoeken heb geknepen. Ja, dat kan niet anders dan goede herinneringen achterlaten, waardoor je enige levens verderop ineens watertandend visioenen krijgt van de keukenmatrone die altijd wel geknepen wilde worden, maar niet jouw smaak was. Dat in tegenstelling tot haar dochter die echter angstvallig achter potten en pannen verborgen werd gehouden en met gevaarlijke messen en nog scherpere woorden van mij werd afgeschermd. De keuken, het verboden gebied, de plek waar je het meest intens naar verlangt, zelfs eeuwen later nog, die hang naar het koken .... En dat alles vanwege dat ene ongeknepen katje, die ene ongenoten geneugte. Koks zijn rare lui, maar goed ik ben geen kok ....

Trek

 Ken je de beelden van keukens in een kasteel? Grote, kamerbrede schouwpartij, enorm vuur met dito ketel erboven, een hoop gepruttel, wegvliegende kippen, een tevreden knorrend varken dat voorbij schuifelt, een stel spelende kittens bij de openhaard, de geur van vers gebakken brood, een gigantische houten tafel in het midden van de ruimte bedekt met dode beesten en net in de moestuin geoogste groente, diverse mensen in groepjes aan de babbel en tussen dit alles door schuifelt een stel net niet kamerbrede heupen met groot balkon, een harige moedervlek links naast de haviksneus, tabak kauwend, onderwijl het volk in de keuken en de rest van de wereld erbij vervloekend, terwijl ze een net uitgebeend bot naar de hond gooit en een stevig slok rode wijn neemt uit de kan: de kokkin!

 Als er nou iets nastrevenswaardig is, dan is het wel dat beeld. Jammer van de vrouwelijke kok, want een geslachtsverandering is net het enige, wat ik bij de realisatie van het plaatje, er niet voor over heb.

Naamgeving

 Wat zou de lading beter dekken?

 The most famous unknown restaurant
 of
 The most unknown famous restaurant

 De eerste versie dekt naar mijn gevoel de lading beter. Welke lading? Als ik dat moet uitleggen, doet het er duidelijk niet toe. Maar het verschil is subtiel en nog klemtoonafhankelijk ook. Bovendien is d'r nog een derde mogelijkheid, nl.

 The famous, most unknown restaurant

 Kijk dat "The unknown, most famous restaurant" niet klopt, dat zie ik ook nog wel. Misschien ga ik bij nader inzien wel voor de derde variant. Daar zit het dubbele, de tegenstrijdigheid het best in de woorden verpakt. Of is het "gepakt door de woorden"?

 Ik twijfel ... 1 of 3 en dacht, ik schrijf het op en dan wijst het zich vanzelf. Noppes. Ik twijfel nog steeds. Niet existentieël maar qua juiste vlag op dubbelzinnige lading. Tja ...

Brood

 Het is precies de kern uit het voorafgaande stuk, waarop menig poging met een vrouw te leven in de kiem werd gesmoord. Niet de betutteling, niet het bedillen of het zonodig voor het zeggen willen hebben. Dat snap ik, dat kon en kan ik pareren. Maar die rare gewoonte (blijkbaar) om meer interesse te tonen voor die ander, dan die ander toont in jou, is me altijd ontgaan. Dat er iets was, was me duidelijk, maar niet wat! Een missing-link die mij niet in dank werd afgenomen. Zelfs nu me het mechanisme getoond is, kan ik er niks mee.

 Op de borst kloppen interesseert me geen hol. Wat andere ermee doen, als ze me daarvan verdenken, interesseert me nog minder. Maar waarom zou ik iemands ego oppoetsen tot het glimt als het mijne of misschien net nog iets meer? Laat iedereen daar aub zelf voor opkomen en als men dat niet wil (of kan), moet men het ook niet van een ander verlangen of erger nog: verwachten. Wat Gij niet wilt , dat u geschiedt ....

 Laat dit definitief het einde zijn van het ge-betuttel door vrouwen, van het kleiner maken van diegene waar je eigenlijk jaloers op bent en als dat hakken is gelukt, ze afzeiken en aansluitend aan de kant schuiven. Je bent of te hard en ongevoelig of laat je gaan als een watje, geen van beide wordt gewaardeerd en ook niet wat er tussenin zit. Vrouwen zijn knap hopeloos in de omgang. Laten we dat nu eindelijk eens als feit accepteren, dan valt de rest misschien wel vanzelf op z'n, sorry haar plek.

Koren

 Zelfs vrouwen kan het overkomen ... Zelfinzicht!! De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Eindelijk krijgt na de categorie "Graaiers" ook het "O zo met zichzelf ingenomen"-bevolkingsdeel de deksel op haar neus! Weg met quota's, weg met de veren die hen maatschappelijk verplicht onterecht in hun reten gestoken worden en weg met die stilzwijgend instand gehouden, volstrekt misplaatste zelfoverschattig.

 "Jarenlang heb ik geloofd, dat vrouwen betere wezens waren dan mannen." Dat is de standaard basisfout, die door de toenemende invloed van het vrouwelijke geslacht in opvoeding en mn onderwijs alleen maar erger is geworden ipv uitgeroeid. "Het wordt de eeuw van de vrouw, schrijven mannen, en dus komt alles goed." Bewijst dat mannen, helaas ook fouten kunnen maken. Er schuilt blijkbaar nog steeds iets menselijks in dat bevolkingsdeel.

 Zoals de klassieke man, begiftigd met kwaliteiten als moedig, altruïsme en beheersing, heen en weer zeilt tussen 'de gevoelloze graaier' en de 'laveloze hooligan'. Zo mag de klassieke vrouw consciëntieus haar zorgzaamheid intuïtief en gevoelig op harmonie richten, dat neemt niet weg dat het werkelijke gezicht heen en weer swabbert tussen 'de controlfreak' en 'het manipulerende slachtoffer'. Vrouwen camoufleren met de zorgzaamheid hun hang naar bedilzucht en bazigheid. Ze hebben tenslotte in de meeste relaties "de broek aan".

 Maar dat is ouwe koek. Nieuw -voor mij- is de manier waarop vrouwen elkaar zorgvuldig onder het maaiveld blijken te houden. Dat heet schijnbaar "Krabbenmandeffect". "Als mannen concurreren, wordt de winnaar op een schild geheven. Onderlinge vrouwelijke competitie daarentegen is onsportief. (..) De gerichtheid op harmonie in een groep vrouwen is een stilzwijgende afspraak dat je niet mooier, slanker, rijker of succesvoller mag zijn dan de anderen. (..) Daarom vertellen we elkaar ook liever over onze problemen dan over onze successen." Empathie, amehoela!! En dan laat ik het gechanteer met zieligheid maar zitten als vanzelfsprekend bekend.

 Het is slechts een beginnetje, maar ik zou zeggen "Volhouden!" Rome is niet in één dag gebouwd. Zo'n 4 miljard Desperate Housewives, smullen!! Het patriarchaat is nog niet verloren ....


(Vrij naar "De tijd lijkt rijp voor een vrouwelijke hand in eigen boezem" van Lisette Thooft, artikel in VK dinsdag 19/02/2013). 

Vies

 Thee. Bestaat er iets smerigers dan thee? Geen stront, gier of andere ongein maar iets uit de categorie 'normaal drinkbaar'. Koffie in soorten en maten is niks mis mee, ook melk mag, water als het niet anders kan, sapjes en soepjes geen probleem, biertje op zijn tijd of wijntje en soms een borrel. Zie ik iets over het hoofd? Ja, ik vergeet die hele koolzuurhoudende suikeroplossingen. Tja, niet mijn smaak maar ook niet vies. Integenstelling tot thee; niet mijn smaak èn vies, erg vies.

 Dat mensen zoiets kunnen drinken. Dat je het bedenkt om blaadjes, bloemetjes, wortels en andere onderdelen samen of apart in warm water te gooien, alleen dat roept bij mij al grote vraagtekens op. Warm water met een smaakje .... en sommige smaakjes zijn net te overleven, maar thee ... Laat deze mok maar aan mij voorbijgaan. De Engelsman, die dat ooit naar Europa heeft gesleept, zou daar met terugwerkend kracht nog voor mogen boeten, wat mij betreft.

 Ik denk, dat ik me maar 'ns een Duvel inschenk om deze vergissing weg te spoelen.

Puzzelen

 Heerlijk om te doen en hoe hopelozer hoe beter. Al die mensen die maar blijven vragen of je de oplossing al hebt gevonden, snappen het principe van puzzelen niet. Van het hele gepuzzel is het juiste eindresultaat het minste interessante deel. Ok, dank je wel, de volgende graag. Puzzels die je in een handomdraai oplost zijn de naam niet waard. De beste zijn die puzzels waar het steeds maar weer niet lukt, terwijl je voor je gevoel bijna bovenop de oplossing zit.

 Op het ogenblik zijn d'r een stuk of drie van die puzzels, waarmee ik bezig ben. Van twee kan ik het enorm waarderen, de frustratie die ze me bezorgen, de spanning die me soms bijna teveel wordt en mijn onvermogen dat ik steeds weer (nog wel) moet erkennen. Bij die derde is dat anders. Daar kan ik niet waarderen, wat me bij die andere twee zoveel waard is. Bij die derde vind ik gewoon dat de boel moet kloppen en passen ipv steeds weer aan het eind van een poging te blijven zitten met overschietende onderdelen en een gemankeerd geheel. Bij die derde loop ik tegen grenzen aan, die me anders nooit in de weg hebben gezeten. Het is een bijzondere puzzel dat wel. Erg dynamisch en vaak godvergeven saai. Maar ondanks alles blijf ik ook daar mee bezig. Probeer en herprobeer, pas en meet. Zo is dat nou eenmaal, met het leven.

Blues

 Vandaag ff geen betutteltrutten of aanverwante onzin. Maandag. Sport! Heerlijk, want dat interesseert me geen ene biet. Bij GeenStijl zijn ze nog niet van het weekend bijgekomen, dus het is heerlijk rustig ontwaken Dat Dutroux zijn boodschappen bij de Delhaize bij elkaar speculeert, kan ik wel waarderen. Hopelijk zijn de rechters vandaag dezelfde mening als zijn moeder toegedaan en laten ze hem achter de tralies verder spelen met centen, is beter dan daar buiten met kleine meisjes. Nog iets met een bom, maar dat is nog saaier dan sport.

 Dat wat betreft de actualiteit. Nu de koffie, het weekend en het weer. Vrees niet, ik ga daar niet over uitwijden, al was het maar dat daar behalve over het weer weinig spraakmakends uit te brouwen is. We hebben ons d'r manmoedig ipv vrouwvluchtig doorheen geslagen en staan als dank op de drempel van een week, die qua weer enkel positiefs lijkt te bieden. De rest is ook veranderlijk, maar volgt volgens mij niet dezelfde route. En misschien ook wel, daar is het op dit moment van de week veel en veel te vroeg voor om zinningheden over te spuien. De tanktactiek hou ik vooralsnog geheim, maar straks gaat het weer getrouw van start uit de achterste regionen. Slechter kan niet en iedere meevaller tikt lekker aan.

 Wassen, afwassen, poetsen. De huishoudblues. Misschien ook nog de kerstboom aftuigen? Of zou ik 'm maar laten staan? We zullen zien. Nu eerst mijn koffie.

Gètver ..

 De mensheid op z'n smalst ..... Lees: http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2694/Tech-Media/article/detail/3395249/2013/02/17/Hoe-houden-we-Twitter-leuk-Een-beknopte-etiquette.dhtml

 Ze zouden vrij bejaagbaar moeten zijn dit soort betutteltrutten (m/v).

Grappig

 Jesus stood at the pearly gates when an old man with a white beard comes to him and says...
"I'm looking for my son".

 Jesus replies "Well this is heaven and there are lots of sons here. What does he look like?"

 The old man replies "Well he has a hole in each of his hands and a hole in each of his feet!"

 Jesus, shocked, says "Dad...?"

 The old man says... "Pinocchio?"

(In dank gekopieërd.)

Quantificeren

 Hoeveel vrouwen zou ik vandaag teleurgesteld hebben? Of misschien niet zozeer vandaag maar door de jaren heen o.a. op vandaag. Een paar kan ik d'r zelf bedenken. Anderen hebben me daar met het bekende gebrek aan subtiliteit, waar opwellingen wel vaker last van hebben, fijntjes op gewezen. Soms had dat betrekking op hun eigen persoontje, meestal ging het over derden. Sowieso de favoriete partij in een gesprek met of tussen vrouwen, maar daar gaan we het nu niet over hebben.

 Hoeveel dus? Ik zou het -gelukkig- niet weten. Maar ik mis het wel. Niet dat teleurstellen, maar het tegendeel: het verrassen en verblijden. Natuurlijk niet alleen of bij voorkeur niet op een dag als vandaag en dan heb je de teleurstelling alweer vanzelf te pakken. Het is zoiets als Kerst of een verjaardag. Prachtige gelegenheid om iemand te verrassen en als het kan ook te verblijden, wat geenszins hetzelfde is. Maar als het alleen tot die haast plichtmatige momenten beperkt blijft, dempt de voorspelbaarheid een groot deel van de mogelijke vreugde. Je weet, dat je iets gaat krijgen en als je het krijgt, doet de wetenschap, dat je het zou krijgen, afbreuk aan de blijschap over het gekregene. Volgens mij is dat ook een of ander veel beschreven psychologisch mechanisme.

 Nu moet je ook weer uitkijken met het rondstrooien van onverwachtheden, want voor je het weet, zaai je verkeerde verwachtingen, die moeilijker zijn te elimineren dan onkruid in een moestuin. Tja, die zijn er ook. Hoeveel zouden dat er zijn inmiddels? Had ik vandaag al niet geconstateerd, dat het leven ingewikkeld was? En dat ging alleen maar over beren ....

Dagen

 D'r was iets, d'r was iets. Zeker weten, d'r was iets. De kachel brandt nog niet, anders zou ik mijn handen d'r voor in het vuur steken! D'r was iets, maar wat. Nauwelijks wakker en het gevoel dat ik me al uren suf loop te piekeren en ik kom er maar niet op. Niet op waarom ik pieker èn niet wat ik bij elkaar gepiekerd zou willen hebben, maar ik pieker me een slag in de rondte. Het heeft iets met vandaag te maken of misschien morgen, want gisteren had ik er nog geen last van. Heb al in de spiegel naar mijn tong gekeken. Gewoon een tong zoals iedere dag weer de tong zou zijn, als ik de moeite zou nemen de tong te bekijken. Niks vreemds te zien en ik zie ook niks herkenbaars op het puntje liggen.

 Dan maar eens stevig achter mijn oren krabben, dat heeft in menig uiteenlopende situatie verrassend uitkomst gebracht, maar helaas. Het bloed stroomt vrijelijk tussen hals en nek naar beneden maar draagt geen oplossing aan. Welke middelen staan me nog ter beschikking, voordat me enkel de mogelijkheid rest om wanhopig met mijn hoofd tegen de muren te bonken? Bidden een idee? Zwakjes, als je het mij vraagt. Googlen? Liever niet op mijn nuchtere maag.

 Ik denk, dat ik gewoon terug in bed kruip en de boel laat zitten. Wat moet je trouwens met dat hele Valentijns-gedoe? Je zult maar eens per jaar horen, dat je leuk, aardig en bijzonder bent. Zo iemand trap je de dag te voren toch uit voorzorg al de deur uit. Niet dan? Kijk, dat heb ik me nu toch mooi bespaart.

Bloed

 Zaterdag liep me het water al in de mond, toen mijn oog erop viel. Vanwege de slechte ervaringen hier ter plekke toch maar een extra rondje door de Intermaché gedraaid, onderwijl de voors en tegens afwegend, die aan de potentiële teleurstelling zou kleven. Bij eerdere pogingen is gebleken, dat de beet hier zo zacht is, dat lekker doorbijten niet tot de mogelijkheden behoort zonder een berg smurrie te veroorzaken. En dat staat zo slordig, al kijk je er in je eentje naar. Maar het bloed trok en zwak als het vlees is er maar aan toegegeven.

 Nee, geen malse maagdenhals, maar bloedworst. Niet met appels, niet met kastanjes maar met ui. Die zag er het droogst uit. En dan weten dat ik in de rij was gaan staan voor verse zuurkool, die ik natuurlijk ook genomen heb. Zie je maar weer hoe een supermarkt je met het geld laat smijten. Thuis het stuk worst in de koelkast gelegd en in feite alweer vergeten, ware het niet, dat ik vandaag de zuurkool zag liggen en dacht; "O ja, bloedworst!"

 Dus een appel versnippert en de worst in plakjes van 7,5 mm gesneden. Haut cuisine luistert nauw! Je zou de worst zonder bocht moeten kunnen krijgen, want met die mm's nauwkeurig om de bocht heen snijden valt niet mee. En met welke plakjes ging het uiteindelijk mis op het vuur? Precies. Drie plakjes smurrie, 2 twijfelgevallen en 7 waarhafte wondertjes van uitnodigende krokantheid. Een schouderklopje is verdiend.

Keuze

 Raar eigenlijk. Alles bestaat tegenwoordig in een veelheid van variëteiten. Bestel je een cola, moet je kiezen: Coke, Pepsi of een lokale versie en original, zero, light, cherry of lemon en misschien bestaan al meer varianten, maar bij een burger is het ineens alleen beef oftewel rund. Natuurlijk is het niet netjes als je Cherry krijgt, terwijl je Zero had besteld, maar waarom wordt je bij een burger niet gevraagd: Wilt paard of rund? Of misschien liever kip met kat? Of doen we varken? Konijn is extra lekker vandaag? Of toch maar Insecten??

 Hond had ook nog gekund, maar alhoewel ik met een kat in het zuur geen problemen zou hebben, ligt dat met honden bij mij anders. Waarschijnlijk zou dat trouwens met meer beesten anders liggen, als mensen ze zelf zouden verzorgen. Kippen draai ik, denk ik, zonder problemen hun nek om, eenden idem. Een ree heb ik zelf al schoongemaakt, nadat het was geschoten, maar een varken slachten, wat ik zelf groot heb gebracht?? Nee. Misschien zou ik het nog wel aan een goede slager kwijt kunnen, maar eten zie ik me van dat beste beest niet. Daarvoor ben ik te ver van die wereld af opgegroeid, zelfs al kwam ik regelmatig op boerderijen en heb tussen de varkens gewerkt.

 Die afstand, het anonieme is de hele hypocrisie van rund en konijn wel, paard en hond niet. Maar kom daar wat die laatste betreft niet mee aan bij de Chinezen. Moeten die lui iets met al die Westerse protesten?? Het is terecht om de dieren niet vanwege de versheid ter plekke levend te vierendelen, maar op het gebied van dierenmis-/behandeling in slachthuizen steek ik ook voor Europa mijn handen niet in het vuur. Toch is een goed stukje vlees nooit echt verkeerd.

Herinnering

 Een opmerking over een aanstaande reünie doet me ineens denken aan een kortstondig blog van precies twee jaar geleden. Twee maanden met plezier geschreven. Niet iedere dag maar met regelmaat diverse keren per week. Een blog in aanloop naar een mogelijk bezoek aan een middelbare school reünie. Of beter mijn zeer waarschijnlijke afwezigheid, tenzij ....

 Na wat herinneringen, een paar fantasietjes, diverse speldeprikken, enkele plaatjes en een beetje pesten was me duidelijk, dat ik me die middag (en God bewaar me, ook nog een avond, geloof ik) beter kon besparen. Of schrijven is iets waar 95% of meer van de voormalige klasgenoten geen gat in ziet of d'r was niks te delen noch interesse in elkaar cq. elkaars bestaan. Hoewel mijn bijdragen naarmate de tijd vorderde iets drammerigs kregen en het uitnodigende karakter naar de achtergrond verdween, gok ik, dat het niet in het gebrek aan schrijfvaardigheden heeft gezeten, dat het interesse aan het blog bij te dragen overdonderend tegenviel.

 Maar goed, dat doet er verder allemaal niet toe. Het was leuk om te doen, daar ging en gaat het om en dat lijkt ook hier weer een beetje terug te komen. De accenten laten we voorlopig vrijspel. Laat ze maar het gewenste houvast vinden. Doen we dat samen, de woorden en ik, beide opzoek naar een nieuwe ankerpunten om ons aansluitend heerlijk uit te leven. Tja, zeilboot, verlaten baai, Kroatische eilanden, Adria .....Hhhmmmmm, een andere keer.

Steen

 O neeeeee, de Paus ziet het niet meer zitten... Wat moeten wij misschien niet zo arm maar deste simpelere zielen dan? Wie gaat ons dolen sturen, onze weg verlichten? Wat heeft deze man verkeerd gezegd, dat hij niet als Paus voor Petrus mag treden? Dit kan niet anders, dan het resultaat zijn van ouderwetse katholiek gekonkel en gemarchandeer. Hier zijn vuile mechanismen aan het werk, waar geen actiethriller tegenop kan. Oude mannekes vol haat en hebzucht die na de Poolse invulling van het ambt niet aan hun trekken zijn gekomen.

 Deze Duitser werd al direct als tussenpaus neergezet, een lopend compromis, tenminste toen nog wel. Hoeveel jaar heeft het spel geduurd? Jaren pionnen schuiven, achterklap verspreiden, duistere beraadslagingen en omkopen, natuurlijk zonder omkopen geen resultaat en vast ook vrouwen en dan zeker weten geen nonnen. Ik zou als filmproducent blindelings de scenariorechten kopen, al zouden ze me stiekem in een donker steegje ergens in een Romeinse achterbuurt worden aangeboden.

 Dit zaakje stinkt. Dat ruik ik tot hier en dat is toch niet direct naast het Vaticaan. D'r gaan andere winden waaien. Misschien interessant om na te gaan of vanuit dat centrum van de katholieke kerk in de laatste tijd geen grote orders zijn geplaatst voor poten, grote potten, doofpotten.

Werkelijkheid

 Zonde is het en dat komt uit de diepere regionen van het hart opborrelen, zonde is het dat de werkelijkheid zo saai is, dat je bij de beschrijving ervan bijna in slaap valt. Is het al eens geschreven? Het boek dat het leven van alledag beschrijft over een afgepaste periode van een jaar bijvoorbeeld? Vijfhonderd woorden per dag en dan steeds in de laatste alinea iets wat anders is dan op de andere dagen. De Homerus van de dagelijkse sleur, dat zou een waar, het ware heldenepos opleveren.

 Geen parallelle werelden, geen buitenaardse bezoekjes, geen aanstaande apocalyps, geen nasudderende jeugdtrauma's, geen sociale wraakzucht, geen berg tinten in grijs of andere kleur en ook geen onverwachte lijken wel of niet in de kast. Nee, niks van dat alles. Gewoon de dag zoals de dagen nou eenmaal zijn. Steeds opnieuw wat je gisteren al had en morgen weer zult hebben, enkel onderbroken door weekends, die anders maar toch ook weer veel gelijkenis met elkaar en de rest van de week vertonen.

Steeds weer dat lege bed of datzelfde verslapen gezicht, waar je iedere vierkante centimeter van kunt dromen, zodat je daarvoor je ogen niet zou hoeven openen. De ochtendroutine in de badkamer, de confrontatie met de spiegel, de koffie of thee, de toast of boterhammen ernaast t/m dezelfde plek in de parkeergarage bij je werk. Stel je voor, ineens staat daar een andere auto en moet je opzoek naar een andere plek. Spannend hè, of toch eigenlijk vooral vervelend?

Zorg

 Gut, gut, gut, daar hebben we de politiek weer, die denkt met een decreet de mensheid een haakse bocht te laten maken bij ruim teveel op de cruise control. Vooral maar vast op papier in prachtig geformuleerde intenties de bedoeling van de dictaten camoufleren en dan zien hoe de maatschappij in de komende jaren en misschien wel decennia zich er mee weet te verzoenen of onderuit weet te murwen. Van individualiteit, die nog steeds norm is in leven en inkomen, naar algemeen maatschappelijke verantwoording op het moment, dat de overheid de centjes verkeerd heeft beheerd. Van hup alleen voor alles aansprakelijk zijn en op het eind het bejaardentehuis in, naar opgedrongen sociale vangnetten, die maar moeten dokken in tijd, betrokkenheid en geld, tenzij ze de onmogelijkheid daarvan kunnen aantonen.

 Het wordt zaak om in de nabije toekomst familie, vrienden en zelfs buren met zorg te kiezen, al zal het qua familie vooral een kwestie zijn van op tijd afstand nemen. Het is toch van de pot gerukt, dat straks de overheid op de een of andere manier gaat bepalen of buurman/-vrouw, vriend(in) of familie best wel die sokken kan optrekken, ontbijt kan verzorgen, boodschappen doen, helpen met douchen, de kont afvegen en uiteindelijk vast ook de stervensbegeleiding uit hun mouw kunnen schudden, want die palliatieve zorg is de volgende zorgpeiler die Europabreed uit de pan gaat swingen.

 De sociale betrokkenheid, meerdere-generatie-gezinnen, al die voorzieningen die door generatielange verstandigheid tot stand waren gekomen om de slechtere tijden het hoofd te bieden, zijn door de overheid zorgvuldig aan mootjes gehakt, omdat ze de gewenste maatschappelijke ontwikkelingen en de staatskas in de weg stonden. Mensen moesten individueel aansprakelijk zijn, iedereen moest instaan voor zijn/haar eigen inkomen, arbeid was flexibel dus werknemers moesten bewegen, studentensteden werden magneten en ga maar door. En nu, nu denk een of andere troela op de desbetreffende verantwoordelijke plek dat ff met een paar pennenstreken ongedaan te maken, omdat het die domme, van voortslepend inzicht barstende overheid beter uitkomt?? Gaat fietsen.

Actueel

 Afkeer van Europa, matchfixing in het voetbal, doping in de wielersport, het opjagen van de kosten in de zorg, nationaliseren van particuliere mislukkingen, hebberige oudjes, politiek sowieso en dan nog k*tweer. Het is me niet de winter, die met trompetgeschal in de boeken zal verdwijnen. Allemaal discussie over halfvolle of halflege glazen, afhankelijk van het gekozen gezichtspunt. Bovendien, als je mag uitgaan van het feit dat ieder mens, zelfs als ze met de mond anders belijden, in feite altijd uit is op zijn/haar directe voordeel, dan mag dit alles toch weinig verbazen. Wat je er mee moet, is weer een ander verhaal.

 Ik merk aan mezelf, dat ik begin af te haken. Al nooit zoveel last gehad van maatschappelijke betrokkenheid maar discussies vallen in herhaling, je kunt zonder problemen iedere dag een andere mening over hetzelfde hebben en door het steeds massalere gebruik van modiale communicatiemiddelen worden zoveel 'bomen' geproduceerd, dat het volstrekt onmogelijk is geworden om de omvang van het bijbehorende bos te zien.

 Volgens mij zijn we -in het Westen, maar niet meer alleen daar- op enkele uitzonderingen na vooral stinkend rijk, spetterend gezond, leven veel te lang, willen veel te veel en weten het ook nog eens altijd beter. Zo'n soort verwend nest uit een kak-familie, dat je vroeger met z'n alle eens stevig met zijn of haar perfecte en erg witte neusje in een zachte en vooral verse, als het kon nog dampende koeienvla stopte.

 In de geschiedenis van de mens werd dat tot zeer recentelijk opgelost in de vorm van een epidemie of een periode van oorlog. Ik prijs me gelukkig, dat ik deel uitmaak van een -zeldzame- generatie, die geen van beide in zijn levenstijd aan den lijve heeft ondervonden en ik hoop dat ook vol te houden. Maar soms ....

Cosa?

 Colonne Pompeii, Fusilli al ferretto, Fusilli Capri, Fusilli, Gemelli, Trofie, Fusilli lunghi bucati, Casarecce, Strozzapreti, Sagne incannulate, Buccoli, Cappelletti, Gogli, Trottole, Giglio ondulato, Cavatappi, Spirali, Lancette, Puntalette, Farfalle, Farfalline, Farfalloni, Funghini, Fiocchi rigati, Fagottini, Saccottini, Tortellini, Agnolotti, Ravioli quadrati, Ravioli tondi, Conchigliette lisce, Castellane, Conchiglie rigate, Conchiglioni regati, Gnocchetti sardi, Gnocchi, Riccioli, Fisarmoniche, Radiatori, Acini di pepe, Capellini, Cuoretti, Linguine, Quadretti, Scialatielli, Spaghetti, Stortini, Maccheroni alle chitarra, Lasagne, Mafaldine,Quadrefiore, Sagnarelli, Tripoline, Anellini, Bucatini, Calamaretti, Cannelloni, Corallini lisci, Paccheri, Racchette, Stellette, Ziti, Connolicchi rigati, Ditali rigati, Festonati, Garganelli, Maccheroni, Manicotti, Rigatoni, Totelle, Tortiglioni, Cavatelli, Orecchiette, Fettuccine, Pappardelle, Tagliatelle, Taglierini, Tagliolini, Creste di galli, Gramigna, Chifferi rigati, Galleti, Lumaconi rigate, Torchhietti, Tubetti rigati, Riccioli al cinque sapori, Spaccatelle, Rombi, Pennoni LIsci, Trenne, Penne rigate, Pennoni rigati,  .....Basta! Pasta.

Achterstand

 Zonnige was de nacht en wat is de ochtend zwarter dan de koffie voor mijn neus. Heerlijk is het de ogen te kunnen sluiten en het hele zooitje voor een paar uur zijn eigen gang te laten gaan. Vervelend alleen dat zich in de vrijloop niet alles regelt naar de nog onuitgesproken wensen. De eerste blik op wat de dag moet worden, mist de noodzakelijke overtuigingskracht. Heimwee naar wat ooit was, maar waarvoor het begrip met de dag verder afbrokkelt. Kruimels rapen kan, het geheel reconstrueren is minder waarschijnlijk.

 Anders, is de enige optie. Alles moet altijd weer anders. Gooi je het zelf niet overhoop, is een ander wel zo vriendelijk en vrij of zakt de boel spontaan op eigen kracht in elkaar. Zinvolle zinloosheid is een uitdagende maar vermoeiende discipline. Achterlaten wat je eindelijk hebt gevonden, herformuleren wat je nooit hebt gewild. Zwemmen met je kleren aan en heel hard hopen, dat je niet ook nog andermans hoofd boven water moet houden. En ... met een stevige plens melk ziet de koffie er ineens heel anders uit.

Liefde

 Je zult maar iets met beren hebben, dan loop je onbedoeld tegen rare situaties aan. Klein grut op bezoek en binnen de kortste keren wordt met de knuffels alle kanten opgezeuld. Zoiets als volwassenen die ongevraagd in je boeken staan te neuzen, de Cd-verzameling doorploegen of -helemaal rampzalig- geïnteresseerd de papieren staan te lezen, die op tafel of bureau slingeren. Dat het kleine grut dat niet vraagt, zegt meer over de ouders dan over het kind. Die kinderlijke vanzelfsprekendheid die snap ik nog wel. Zolang als ze de knuffels niet gebruiken om de vloer te dweilen, te vierendelen of anderszins radbraken laat ik ze meestal hun gang gaan. Uitleggen, dat ze voor mij geen speelgoed maar decoratie zijn, is onbegonnen werk, zelfs vaak bij de ouders.

 Het is het weer niet. Shit, shit. Maar ik zal het afmaken...

 Die situatie kende ik dus al. Dit in tegenstelling tot wat de laatste weken steeds weer gebeurt. Een uit Zwitserland geëmigreerde en cadeau gekregen beer zit sinds zijn aankomst naast mijn Pc tegen de printer aangeleund. Vrolijk beertje met erg ondeugende ogen. Als ik daar zit te werken, springt met enige regelmaat een of meerdere katten op de tafel en probeert me het benutten van het toetsenbord onmogelijk te maken. Tenminste dat was zo, totdat het beertje er zat. Nu is het die beer, die door een van de katten helemaal bekroeld en geknuffeld wordt, waarna die kat zich er innig mee verstrengeld en urenlang blijft liggen. Ik ben jaloers!!... maar kan nu wel makkelijker schrijven.

Randje ..

 Mmmoeâ, aardig, niet verkeerd, kon beter, maar dat kan alles. Het heeft vooral gewoon niks hier te zoeken, dat vorige bericht. Het is armoe, dat het hier terechtkomt. Kun je lang en breed over lullen, het vult, maar het heeft hier gewoon niks te zoeken. Mijn dagelijkse werkelijkheid daar is al een ander plekje voor. Misschien moet je de boel maar op één hoop gooien? Ik heb het zelf al bedacht, maar voel daar niet zo veel voor. Werkelijkheid nivelleert. Je zit d'r middenin en komt d'r nauwelijks los van. En laat dat laatste nou wel de bedoeling zijn. Tenminste mijn de bedoeling.

 Gewoon een kwestie van alle draden langslopen. Eentje moet de gewenste deuren openen en anders kan ik beter bij de belasting gaan solliciteren. Het sparren is er niet van gekomen, misschien eens met schaduwboksen proberen .....

Kielhalen

 Een mens heeft blijkbaar 107 jaar nodig om tot een miljard te tellen. Daar dus maar niet voor gekozen, kan mijn tijd beter besteden en bovendien is tegen die tijd de oorzaak van deze tellerij lang en breed vergaan, letterlijk. Maar voor ik spontaan zou overgaan tot stevig onder de kont trappen, verrot schelden, nek omdraaien, spiesen en bbq'n eerste een rondje gemaakt, diep in- en uitgeademd en tot honderd en weer terug geteld.

 Een fluitende ontvangst zat d'r uiteindelijk toch niet in. Bijna vier uur zitten wachten, extra kilometers te voet en in de auto gemaakt, mijn dagplanning naar de kl*ten, de rampenscenario's naar waarschijnlijkheid in groepen verdeeld, alle goden en soortgelijken naar ver voor de Big Bang verwenst, mijn stembanden rauw geroepen en alles allesbehalve kalm ondergaan. De vloeken borrelen nog tussen mijn lippen vandaan als de middag me weer voor de geest komt.

 Ik zou ze ..... maar deed tenslotte niks anders dan mijn vreugde onderdrukken over hun heelhuidse terugkeer. Honden, na vrouwen het ergste wat je kan overkomen!!

Boosheid

 "Dichter des Vaderlands" en dan vrouw zijn ... Ik zou er voor bedanken, maar als ik de eerste reactie lees, dan vrees ik, dat het vele malen erger wordt. Ik bedoel dan niet het mislukte eerste Kdeng-beng woordbrouwsel, maar de volstrekt misplaatste activiteiten, waarmee ze zichzelf op de kaart denkt te (moeten) zetten. Een mens, en niet toevalligerwijs vrouwmens, dat zonodig weer eens à la onze eeuwenoude Spaanse dromer tegen/voor cultuurphantomen gaat strijden. Mag toch hopen dat de nakomende vrouwengeneraties inmiddels wijzer zijn geworden.

 Brooddichter lijkt me überhaupt iets zeer tegenstrijdigs en weinig met kwaliteit te maken te hebben, maar vier jaar betweterige bemoeizucht vanuit een vrouwelijke verkokering van de jaren zeventig, lijkt me een ramp. Ik wens Nederland sterkte.

Score

 Ff de bezem door het blog en de zooi van de afgelopen maand onder het tapijt vegen. Een beetje plek voor nieuwe zooi zal geen overbodige luxe zijn. Korte maandje, peanuts dus en van de verwachte saaiheid klinkt slechts wat gegeeuw na. Ergens in de verte. Zich schamend in een hoekje. Hoog van de toren blazen en zich in een ommezien laten in pakken. Watje! Als je daar je leven mee moet versieren, mag je je wensen wel hard naar beneden bijstellen. Wat een flut vertoning. En waar bleef die re-bound? Zeker ook nooit van gehoord. Hallo, wakker worden. Hier brandt de lamp. Maar oké, het wordt een soort "Best-of-seven". Weer en natuurlijk is er ook weer die hoop op de laatste keer, maar voorlopig dus mooi One-down, Six to go.