Gooit de week verre van zich en omarmt het weekeinde. De flessen liggen te koelen, de kasten zijn gevuld met de noodzakelijk mondvoorraad en de muziek draait op volle toeren. Sammy oefent de laatste nieuwe pasjes en Katrien zit inmiddels bijna een uur opgesloten op de badkamer. Dat belooft wat. Het is Halleluja wat de klok slaat, maar het swingt de pan uit. Zo krijgt een geloofsafwijking nog iets aantrekkelijks.
Was Woolloomooloo een voorportaal naar de Here geweest, ik was als een van zijn trouwste adepten de boeken ingegaan. Van donderdag t/m zondag en af en toe ook die andere dagen heb ik me afgezwoegd. Mijn oude pastoor zou jaloers zijn geweest met zo'n opkomstovergave, al waren mijn verlangens ter plekke verre van zuiver en rein. Ze waren wel hemels, dat wel, maar doorspekt met onontkenbare aardse trekjes.
En als het -zoals meestal- voornamelijk bij verlangen en intentie bleef, had je tegen het ochtendgloren wel een conditietraining achter de rug waar het tegenwoordige uurtje in de cardiofitness bij lange na niet tegen op kan. Zou ik nog eens? Lijkt me heerlijk, maar als ik het niet krijg, krijgt mijn cardioloog de hartverzakking.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten