Mantra

Puf-puf,
(Rustig inademen tot in de tenen en daarna laten gaan, stromen.)
Puf-puf,
(Rustig inademen tot in de tenen en daarna laten gaan, stromen.)
Puf-puf,
(Rustig inademen tot in de tenen en daarna laten gaan, stromen.)
Puf-puf,
(Rustig inademen tot in de tenen en daarna laten gaan, stromen.)
Puf-puf,
(Rustig inademen tot in de tenen en daarna laten gaan, stromen.)
Puf-puf,
(Rustig inademen tot in de tenen en daarna laten gaan, stromen.)
Puf-puf,
(2013 inademen tot in de topjes van de tenen en 2012 laten gaan, vertrekken.)

Bodyguards

 Een aantal weken geleden bleek de lokale schoorsteenveger op deze heerlijke voorjaarsachtige winterdag aan de vooravond van Kerst bereid om zijn laatste uren voor één van de belangrijkste familiefeestmaals in Frankrijk te besteden aan het vegen van rookkanalen ipv culinaire topprestaties te leveren in zijn keuken. Nu kon hij het weer niet vooruitzien, desondanks verdenk ik hem van een lichte afkeer van het kookgebeuren. Wetende dat hij minder schoon werkt dan zijn vele malen jovialere en enthousiastere voorganger had ik het schoonmaken van keuken en woonkamer maar even gelaten voor wat het was: vuil!

 Afspraak was 14u en met welhaast on-Franse stiptheid hoorde ik grind of gravel knarsen onder wat best weleens autobanden konden zijn. Zoals wel vaker ben ik alerter dan de honden. Benieuwd welke kant van het huis de goeie man zou kiezen, liep ik naar buiten. Eén kant had ik al wijselijk met beide auto's geblokkeerd dus keuze was er nauwelijks. Hij moest naar de kant van de keuken, maar uit wat ik zag, kon ik geen bedoeling duiden. Op dat moment valt het dubbeltje bij Sammy en stuift hij in volle vaart en blaffend naar buiten, trouw gevolgd door Katrien die vooral toch niks wil missen.

 Prachtig weer, deuren open, nooit problemen gehad met de honden dus ik laat ze rustig begaan. Net op het moment dat ik naar de goeie man wil toelopen om te zien, wat hij dacht te gaan doen, gooit hij het stuur naar rechts, geeft vol gas, slipt achter weg naar links en verdwijnt naar de huisjes en verder weg over de oprit ...... In de zomer zou het een gigantische stofwolk hebben opgeleverd, nu kon ik alleen keihard lachen ....... de schoorsteenveger op de vlucht voor mijn watjes.

Afronding

 Nog een tapijt dooie vliegen, de laatste haren van al wat hier rondloopt en de hartnekkige stoffilm, die alles zo heerlijk kalm grijsgrauw kleurt, dan poets ik niet meer voor volgend jaar. Allemaal pure energieverspilling. Hoe schoner je het maakt, hoe sneller je ziet, dat het vuil wordt. Leuk als bezigheidstherapie, maar laat ik daar nou geen behoefte aan hebben. De enige plek waar de zin van schoonmaken mij niet ontgaat is in de keuken. Dat is geen uitnodiging om een menu vanaf de vloer te degusteren, maar voor de rest kan alles als bord dienen, d'r kan hooguit een afdruk van een kattepoot op staan.

 O k*t, ik vergeet de berg oud papier, die inmiddels bijna de onderkant van de hanglamp heeft bereikt. Volgens mij zitten d'r nog een paar openstaande betalingen tussen. Altijd slordig, zelfs in deze tijd van het jaar. Maar eerst de lijken, dan kunnen die morgenvroeg mee met het vuil. First things first!

Magertjes

 Mijn vroegere Oosterbuur zou zeggen "Die Liebe ist aus." December gaat op alle fronten de slechtse bezoekersmaand worden van 2012. Het ene blog wordt harder getroffen dan het andere, maar de tendens is gelijk. En dat ondanks al die met warme chocomel overgoten lange gezellige winteravonden, waar bij de juiste achtergrondverlichting een Pc-scherm bijna net zo knus flikkert als een openhaard.

 Het is de tijd voor intro- en retrospectie. Avond aan avond druk bladerend door al die berichtjes opzoek naar die paar woordverzamelingen die net iets meer dan de rest wisten te prikkelen, maar welke waren dat ook weer? Dik elf maanden ruim gevuld met tekst. Tekst die je hopelijk laat glimlachen, misschien soms een "Ach" aan je gedachten ontlokt en wie weet zelfs sporadisch een vergeten ergernis laat terugkeren?? Maar vooral tekst die je voor het overgrote deel alweer vergeten zult zijn. Schaam je niet. Kan de beste overkomen. Ik heb er ook last van.

 Maar hoezee-hoezee, het vergeten rolt de rode loper uit voor een reprise. Terugbladerend herverzink je in een wereld, die je hebt gevolgd, misschien wel hebt proberen te begrijpen. Achter elkaar lezen geeft een heel ander effect dan het verstouwen van een dagelijkse dosis. Lijnen lopen door, los zand krijgt consistentie, misschien ontstaat er wel overzicht. Noem het onbewust, maakt me niet uit, maar hoe fragmentarisch het ook lijkt als je dag voor dag neemt, het blijft verbazingwekkend hoe overduidelijk rode draden ononderbroken door het geheel heen slingeren. Probeer het maar.

Mispoes!

 Niks veranderd. Het had zo mooi kunnen zijn. Net voor het eind van het jaar alles alsnog "geregeld". Eindelijk geen gezeur meer van mijn lijf, een punt achter alle illusies, bevrijdt van de last der lusten, finalement een paar uurtjes zorgenloze qualitytime geheel en al voor mezelf, dat ene echte toppen zonder ooit nog af te dalen. Helaas, pindakaas. Heeft weer niet zo mogen zijn. Je moet ook alles zelf doen. Ergens op verheugen, dat is vragen om teleurstelling.

Chaos

 .... ik parkeer de camper van dubbelgelede stadsbus formaat in de hoek van de camping. Mooi in het oude Utrechtse bordeauxrood. Druk met het wegjagen van familieleden. Ik wil mijn rust. Zie door de schietgaten twee driemasters naderen onder vol zeil. Een wit, de andere blauw. Betrap iemand in mijn douche en trap die meid naar buiten. Heb mijn rug nog niet gekeerd of een ander typetje met rugzak om staat verbaasd te kijken midden in de immense ruimte. Ook die naar buiten. Nergens tijd voor. Druk met iets wat af moet. Tafels vol boeken en een vader die zich erg ontevreden overal tegenaan meent te moeten bemoeien. Een stel glimmende fietsen staan me in de weg. Type vtt maar met ovale wielen. Vraag aan de aanwezigen waar die vandaan komen en of ze niet weg kunnen. Vlieg trap op terwijl het water naar beneden stroomt. Ga zitten en vloek alles en iedereen stijf. Ober komt langs met koffie en verbaasd zich grinnikend over de borrel die al voor mijn neus staat. Achter me grommen drie honden, van die overdimensionale gedrochten met te korte poten. Alle drie hebben ze een schoen in hun bek. Ik loop langs, verstevig de constructie van de badkamer en ga ondertussen een lange trap af. Beneden blijkt dakterras en er is feest. Men mist vanalles en ik vlieg de trap weer op. Door grote legen ruimtes gaat het vloeiend trap op en af maar een doel ontbreekt. Ik schuif de boeken van me weg en pak een fiets. De boten zeilen dwars door de bus heen en de badkamer lekt nog steeds. Ik duw de mensen links naar buiten en rechts lopen ze gemoedelijk keuvelend weer naar binnen .....

Gekte

 Eén keer per jaar stel ik me tegenwoordig nog bloot aan de ongebreidelde fantasie van wat bij elkaar gesleept en geflanst wordt onder het mom van koken, smaak en gezelligheid. Van kookglossy tot kookstory, alles brengt met de feestdagen in het vooruitzicht een extra speciaal nummer "Hors série" met daarin de trendy musts en all time traditionals. Ik pik drie of vier bladen uit, goed voor zo'n 350 recepten, foto's, opvallende veel dezelfde advertenties en massa's overbodige hebbedingetjes.

 Eén -grote- koffie verkeerd verder zijn de pin-points gezet en heb ik met -wederom- stijgende verbazing de nieuwste ontwikkelingen op het keukenvlak voor 2013 in kaart kunnen brengen. Het viel een beetje tegen dit jaar, maar de Kenwood Cooking Chef maakt in z'n eentje een hoop goed. Mengen, mixen en weet ik wat niet allemaal, maar tegenwoordig met de mengkom direct op een inductie-kookplaat: klaar is kees! Doet me denken aan de broodbakmachines. Je flikkert er 's avonds vanalles in en 's morgens heb je een baksteenvormig vers brood om te bikken. Doe mij dan maar de vernieuwde messen van Wüstenhoff met luchtgaten en loslaatrichel ..... eindelijk geen gek*t meer met van die aan je mes plakkende plakjes. Tenminste dat belooft de reclame.

 Qua koken moet de burger dit jaar aan de kaviaar. De kweekbakken in Frankrijk zijn inmiddels blijkbaar zo produktief, dat ze het spul kwijt moeten aan de straatstenen. Dus dit jaar naast de oesters, ganzenlever en zeeduivel of St. Jacobsschelpen niet alleen de truffel als decoratie maar ook kaviaarkorrels.

 Alles oninteressant maar leuk kijkvoer. Hier wordt het dit jaar iets met vele kleine hapjes, gaspacho's, mousses, oesters, kreeften, gecompliceerde wildsauzen, uitzonderlijke kazen en fruitige toetjes. Allez, kom op dagen.

Ma(ar)ja

 Mag wel hopen dat me het genot van al dat aankomende lekkers is gegund. We hebben 12/12/12 overleefd, laat de beker van 21/12/12 ook maar voorbijgaan. Zo'n ondergaande wereld is zóóóó jaar nul gedoe, dan kun je beter roken. Het kan ook nooit natuurlijk, dat ze in die Zuid-Amerikaanse pré-historie al een algoritme wisten te verzinnen, dat zijn tijd zover vooruit was. Laat dat gedoe maar aan Google over en zijn steeds betuttelendere invulling van zoekopdrachten of aan een beetje Oost-Europese crimineel die het Westerse banksysteem wil laten ploffen. Ben trouwens benieuwd waar zo iemand dan dat geld laat. Ik neem aan dat hij zo zijn twijfels heeft bij een beetje bank. Maar dat terzijde.

 Nee zeg, met die overvolle koelkasten, waar straks de details nog tussengewrongen moeten worden, wil ik ook wel ff het dak van de keuken koken. Schuif maar door naar 21/12/21, hebben nog voldoende tijd om gedegenere uitvluchten te verzinnen. Nu eerst opzoek naar passende smaakcombinaties, kleurcomposities en textuur mozaïken.

Verleiding

 Geld pinnen voor je de stad in gaat, is fout. Met honger een supermarkt inlopen voor de wekelijkse boodschappen is financieel-technisch niet slim. Een horeca groothandel binnenlopen net voor de feestdagen voor een paar kleine dingetjes, die je daar nou net wat makkelijker kunt krijgen dan in ieder andere supermarkt, is werkelijk het stomste wat je kunt doen. Laat ik me bij mijn eigen neus houden; dat is het stomste wat ik kan doen. Maar wel lekker. Vreselijk lekker.

 Wat oorspronkelijk makkelijk in een winkelmandje had gepast, was anderhalf uur later met moeite in de koffer van de auto te verstouwen. Niks onzinnigs kopen en toch op 1 of 2 dingen na allemaal spul op die immense bouwvakkerskar, waarvan ik de noodzakelijkheid alleen via slinkse omwegen kan legitimeren. Een moment terug in de tijd. Ff doen alsof ik nog vol in bedrijf ben en grootse plannen koester voor de feestdagen. Eindelijk gezwicht voor een leuke combi van amuse-glaasjes, mezelf verwend met een pure chardonnay champagne, Belgische bieren ingeslagen, een kistje cantharellen, speciale fruit- & groentesoorten, wat dom blikwerk, kruiden, zuidvruchten, een mooie rosé, een stoot Italiaanse espresso-koffie in de steeds zeldzamer wordende normale pakken ipv pads ..... en een berg superzacht toiletpapier en nog meer van die dingen waarvan ikzelf waarschijnlijk alleen de lol snap.

 De basis is geslagen, de details vullen we lokaal in. Laat de feestdagen maar komen. O shit .... mijn cadeautjes vergeten. En ook de boom waar ze onder moeten. Gut gut gut, wat heb ik het druk.

Effect

 Het lijkt er zowaar op dat mijn droog-weer-dansje van een week geleden langzaam vrucht begint af te werpen. Het zou toch werkelijk eens een keertje "Klak-Boem" gaan. Wens nog niet bedacht of het resultaat is al te aanschouwen. Ach ja, de tijd waar sprookjes nog werkelijkheidswaarde hadden. Je moet toch aardig seniel worden, wil je daar twee keer in je leven van kunnen genieten. Voorlopig ons maar hard vastklampen aan de wetenschap dat ooit, ooit na de regen weer de zon zal schijnen.

 Ik ben er wel voor om de neerslag van 2013 cadeau te doen aan de sahelgordel. Mooi gebaar? Niet? Kunnen ze daar weer twintig jaar op een houtje kauwen, maar dan wel een vers houtje. Wel eerst ff een wetje door het Europese parlement jagen, dat de boeren in 2013 niet voor droogte-compensatie in aanmerking komen, anders kunnen die aan het eind van het jaar weer een nieuwe, grotere tractor kopen en wordt mijn oprit nog breder en dieper kapot gereden, dan nu al het geval is.

Champagne!

 Negentien keer in een stukje ter sprake gebracht, maar het nooit tot titel geschopt. Bij deze!! Voor alles schijnt een eerste keer te zijn en die is voor champagne al errrrrrrrrgggggggg lang geleden. Een drank voor feestelijk gelegenheden, maar ik kan uit ervaring verhalen van z'n weldaad als troostrijk vocht. En daar ga ik 'm vanavond maar eens voor inzetten. Een poging om die ellendige regen weg te spoelen. Beetje wrang misschien om nattigheid met geestrijk vocht te verdrijven maar niet geschoten is altijd mis. En mocht ik desondanks ernaast treffen, dan zijn er slechtere zaken om mee opgezadeld te zitten dan een aangebroken fles champagne. Zeg nou zelf.

 Proost! Aldus knalde net de kurk onbeschoft de ruimte in, daarbij zorgvuldig plafonds, vensters en spiegels mijdend. Driebanden is me nog niet gelukt maar over twee muren spelen is een makkie. Cheers op Piet, aan wiens nagedachtenis ik wel al woorden heb besteed, maar nog niet heb begoten. Waar de regen niet goed voor is. Nog ff en ik belazer me op de welbekende universele wijze en dicht het kl*te weer nog positieve kanten toe. Snel een slok om erger te voorkomen.

 Het plenst, het klettert, het sopt en deprimeert. We hebben het dan over de regen. Vanochtend uit het oosten, vanmiddag uit het westen. Of die fles voldoende is om alle die milliliters per vierkante meter het hoofd te bieden, is maar de vraag. Zet straks wel The Wall op mijn oren als ik slapen wil, ben niet zo'n fan van zacht getik tegen het zolderraam. Is zoiets als het gedrum op het tentdoek en als dat zes weken voortduurt, ik kan je garanderen, daar hou je wat aan over.

Kronkels

 Tijgeren door de modder. Ploeteren, afzien, mannen onder elkaar, zinloze bezigheden, misplaatste bravour, vaderland, camouflagepakkie, eerbied voor de vlag ....... onze krijgsmacht. Het heeft geduurd tot ik het leven recht in de ogen durfde te kijken en toen mocht van mij die hele onzin op de brandstapel. De kerk had het nazien al een paar jaar eerder ondervonden, maar wat geeft het, wijsheid kost tijd. Daarna vloog de arbeidsethiek uit de bocht, werd het sociaal bezig zijn op haar nummer gezet en onlangs heb ik de rest van wat men gevoeglijk onder "leven" bijeen veegt er achteraan gesmeten. Je zou denken: "Ik ben verlost!"

 Theorie en praktijk. Wens en werkelijkheid. Hardnekkige mechanismen en andere terreur. Het moddert voort en lost elkaar af. Wat je hier ontglipt, grijpt je elders in je kraag. Moeders ontworsteld, ligt de rest van de andere helft van de wereldbevolking klaar om je te ketenen. Instanties uitgeschakeld, registraties ontzenuwd, fungeer je uiteindelijk voor andere administraties weer als schietschijf. Krijgen doen ze of het je toch, is de boodschap.

 Ok, we geven ons over. Dat is natuurlijk het diepere accepteren. Geef wat je hebt, doe wat je gevraagd wordt, pas je aan en loop netjes in de pas.... Illusies, jongens, illusies. En ditmaal zijn het niet de mijne. Ik wroet voort, ontwijk, trek de gewenste grimas, murmel wat ogenschijnlijk gewensts en poets de plaat. Desnoods tegen de stroom in.

Check

 Het is soep geworden, maar dan heldere soep met engelhaar, geen aardappelen en ook geen vermicelli al lijkt het er veel op. Maar ja, dit is Frankrijk, dus anders. Eigenlijk zou je wel kunnen stellen, dat het vermicelli is, maar daar kom je niet ver mee. Vermicelli kennen ze hier niet, wil je dat hebben of iets wat er verdacht veel op lijkt, zul je naar engelenhaar moeten vragen. Misschien hangen ze de vermicelli hier wel in de kerstboom. Ik zal er dit jaar extra opletten.

 En de soep werd traditiegetrouw voorafgegaan door .... ??, precies ja, port! Doen de Engelsen het bij de kaas dan gebruiken de Fransen het als apéritif. Met whisky hetzelfde geintje. Maar laten we bij de maaltijd blijven. Na de soep was er ham, ham en pâté. De gekookte en de rauwe uit de winkel en de pâté uit eigen keuken met hertenlever als voornaamste ingrediënt. Natuurlijk rosé, tegenwoordig ook hier uit het tappak. Het hoofdgerecht was wederom hert, maar dan spierweefsel compleet gegaard zoals dat bij wild wild hoort. Bonen als bijgerecht, geen spercie-varianten maar gedopte witte bonen, bruin gebakken uien en natuurlijk ruimschoots knoflook. Vervolgens sla, rode uien en drie soorten kaas, rode wijn, appeltaart, koffie en de rest van de rode wijn.

 Niks te vieren dus, maar die twee hadden rustig een fles champagne op hun energie kunnen optrekken. Dat wil wel eens minder zijn. Wat een gekibbel zeg. Mn moeder's had babbels en de behoefte om voet bij stuk te houden. Meerdere keren kwam er een welgemeend "Merde" van de andere kant gevolgd door een diepe zucht, waarna een relativerend verhaal enkel meer olie op het vuur gooide. Pittig middagje. Ik moest wel (glim)lachen.

 Huiswaarts met een half ree. Bout, schouder, filet, ribstukjes .... de hele meuk met ragout èn pâté!! Daarbij 20 eieren en een kilo of 4 sjalotten. Mijn feestdagen zitten gebakken, alleen de boom nog.

Dip

 Mooi dat het weer niet wil. De mid-month dip! Het enthousiaste van het nieuwe is er weer vanaf en de zin in werken ontbreekt nog. Modder, modder en ergens zal het wel weer in beweging komen. Vanmiddag eerst maar eens een hapje buiten de deur doen. Niks culinairs qua restaurant en zo maar naar het enige adres, waar je kunt eten en met meer terug komt, dan je gaat. Een reebout ligt op me te wachten en eieren zullen er ook wel bijkomen, verder bestaat er de kans op aardappelen, uien, diverse bieten en wortels. En natuurlijk minimaal een vijf-gangen menu met bijbehorende drankjes.

 Laat ik een gokje wagen: we beginnen met een port of twee, dan iets met ham, worst, pâté en augurken of gezien de tijd van het jaar eerst nog soep, aardappelsoep met allerlei andere groenten. Inmiddels is dan de rosé opengetrokken. Volgt iets van wild met twee kleuren sperciebonen gebakken in knoflook. René schenkt bij. De volgende gang is sla, nog steeds van de koude grond, met rode uien en een pittige zure vinaigrette. Bij de kaas komt dan de rode wijn ter tafel. Na de zelfgebakken vruchtentaart, nu waarschijnlijk met peren, en een karakteristieke kop oploskoffie wordt de rest van de rode wijn meester gemaakt, tenzij er iets feestelijks in de lucht hangt en bij het toetje de champagne is opengetrokken ...

 Tegen die tijd is het bij vieren en ik heb me inmiddels aangeleerd om me dan niks meer voor te nemen. Ik zorg zometeen dat voldoende hout binnen ligt voor de avond en dan is alles wat straks rest een wandeling met de honden .. That's my day!

Toeleveren

  Het schiet weereens niet op. Dat was weer een stukje, dat naar het andere blog is verhuisd. D'r mag langzamerhand wel wat tegenoverstaan potverdrie. Van dat "Leuk, dankjewel." raak ik niet onderste boven. Doe mij een portie afstand ... en het mag best ietsje meer zijn. Ietsje minder begripvol geneuzel, een trap onder die serieuze kont. Hup, ga elders zeuren & zeiken. Ik wil je hier niet meer zien voor 15 januari volgend jaar en dan nog alleen, als het niet anders kan.

 Waar zijn de leuke dingen en als die er niet zijn, dan graag die spiegel om het minder leuke op de gewenste manier te vervormen. Kijk als je kwaad bent in de spiegel, weinig dat komischer is dan die serieuze, kwaad verwrongen kop. Daar kun je met goed fatsoen niet naar kijken zonder in lachen uit te barsten. Dat, maar dan met woorden. Weg kou, weg ergernis, weg onvrede, weg wachten, weg omstandigheden, weg wat maar niet willen lukken, weg, weg, weg.

 Kom maar op! 300-350 woorden, leuke binnenkomer en nog leukere uitsmijter en opweg van de een naar de ander iets herkenbaars op de korrel nemen. Makkie. Eitje. Net die andere blik vanuit een niet vanzelfsprekende hoek geworpen en in orginele taal vervat. Daar hoef je niet voor op mythologische rijdieren door niet-bestaande werelden te galopperen, integendeel! Poten in de hedendaagse stront en je vooral blijven verwonderen, verwonderen en nog eens verwonderen en misschien ook wat verbazen. Meer is het niet .... dacht ik.

Bouwstenen

 Op je wenken bediend worden of zoeken naar wat je wilt? Wat heb je liever? En klopt het wel? Is wat je het liefst zou willen niet het slechts denkbare alternatief?

 Wordt het allemaal zoveel beter als je aangedragen krijgt, wat je zou willen?

 Het idee stuit me al van dien aard tegen mijn borst, dat verdere overwegingen zinloos zijn.

 Toch is het streven alles te bedenken en wordt als het effe kan de wens als hapklare brok gepresenteerd, die je enkel nog hoeft door te slikken.

 Wil je dat?

 De mens is het welbekende kuddedier en laat zich 'en masse' in dubieuse richtingen sturen. Dat is makkelijk en voorkomt wat vele malen belangrijker is: reactie!!

 Nu er achter zien te komen waar dit op sloeg ...

Vrouwen

 Heerlijk, zo'n stukje dat in Twoggen begint en in Omg eindigt. Meestal is het omgekeerd, maar hoe het ook zij, daar waar je begint, ben je het uiteindelijk kwijt. Dus kan ik hier weer opnieuw beginnen. Werkverschaffing. Copy-jatterij, al is het in eigenbeheer. Hoe makkelijk het onderwerp ook is, tweemaal zeuren en zeiken voor één cent is een citroen uitwringen als je hem net hebt uitgeperst. Kleine kans dat daar nog een bruikbare hoeveelheid sap uit valt te knijpen. Dus we laten de vrouwen voor vanavond verder met rust en zien morgen verder.

Twiggen

 Het lijkt wel getwitter dat getwog en het andere woordenblog. Ruim 700 stukjes in een jaar tijd. Niet onlogisch als je dagelijks iets ventileert over twee kanalen en dat een jaar lang volhoudt, toch nooit op deze manier daarbij stilgestaan. Daar ging het ook absoluut niet om, want dan had ik vast hoger in gezet, op een mooi getal, bijv. 1000. Maar zo ineens vanavond, terugblikkend bij gebrek aan inspiratie, toch een beetje stil van. Op mijn borst kloppen zou onzin zijn, maar op mijn schouders is niet misplaatst. Een goed moment om me af te vragen "Hoe verder?"

 Vooralsnog zijn er geen tekenen voor zo'n krasse scheidslijn als me een jaar geleden overviel en er is natuurlijk geen enkele noodzaak om de veranderingen op te hangen aan kalenderjaren. Neemt niet weg dat naar mijn idee vanalles in de lucht hangt en ik misschien ook wel (weer) anders wil, verder. Continu over jezelf bezig zijn, kan niet anders dan gaan vervelen, is het niet bij hen, die mij volgen, dan wel bij mezelf. Tenzij je natuurlijk een zeer afwisselend leven leidt en daarin massa's beleeft, ondergaat, tegenkomt, hoort, etc. Hetgeen mij gelukkig niet is gegeven.

 Maar ook zonder een spetterend, groots en meeslepend bestaan valt genoeg te zien, te bedenken, te becommentariëren, op te zoeken in de rol van waarnemer. Terug naar mijn oude liefde, die ander in algemene zin en weg van het navelstaren. Alles zonder zwart/wit schakelingen. Gewoon (ietsje) minder navel en meer de wereld om me heen van miertje op de ontbijttafel tot en met de figuranten in het actuele wereldnieuws.

Routines

 Verandering van gewoontes doet leven, zullen we maar zeggen. Nu is het niet alleen later licht, maar moeten in de kortere ochtend ook nog kachels aangestoken en ramen gezeemd worden. Man-O-man, waar moet ik de tijd vandaan halen. Hup, snel een dagje sneeuw en dan kan de winter met de Sint mee naar Spanje. Voor al dat geld wat die Zuiderlingen vangen, zouden ze wel een paar jaar de zon naar het noorden mogen sturen. Kan hun werkmentaliteit alleen maar ten goede komen. Van op je reet zitten en dobbelen krijg je het niet warm. Dat is een noordelijk ervaringsfeit.

 Al die miljarden die straks verdwijnen als sneeuw voor de mediterrane zon. Het mag nog niet hardop worden gezegd, maar het feit staat er al. Nu hoef enkel nog de pretentie van goede wil een ogenschijnlijk concrete vorm te krijgen en het varkentje is gewassen. En faken daar zijn ze goed in, tenminste de Grieken. De rest heeft wat meer gewoon pech gehad of zoals de Spanjaarden verkeerd gegokt.

 Als van al die flappen nou een hele kleine fractie, als per toeval op een verkeerde rekening terecht zou komen, een rekening die geheel toevallig op mijn naam zou staan.... Niemand zou het merken, de put wordt er niet bodemlozer door en aan de noordelijke ergenis zal het ontglippen, maar mijn leven zou wel ff anders uitzien. Ik zou spontaan een uur eerder opstaan. Geld uitgeven kost tenslotte ook tijd.

Oei...

 Volgens mij gooi ik weer een paar blogs door elkaar. Het is er weer, die zuiverende boosheid! Klysmatisch gemopper. Mooi moment om de volgende babbellijn te reanimeren?? Wie weet, wie weet.

Plaatje

 Let op je gewicht, leef gezond, beweeg, eet minder, zowaar mediteer!. Niet roken, zeer gematigd aan de drank, vetverantwoord eten, minder vlees, vijfmaal groente en fruit, minimaal een half uur per dag bewegen, iedere week minstens 3x een inspanning met een hartslag over de 110...... Wat krijgen wij straks toch een prachtige lijken!

 Ik word steeds jaloerser op mijn opa en later mijn peetoom. Politiek en voetbal becommentariëren tijdens een spelletje kaart onder het genot van een elske in een achterkamertje vergeven van de sigarenrook. Aan chips deed men niet, daarvoor was er vlaai bij de koffie, allebei voorzien van room. Nee, geen van alle is ooit de oudste inwoner van Nederland geweest, iedereen was de leeftijd aan te zien en het bewoog met gekraak en gepuf. Maar de meesten hadden de zeventig ruim overschreden voordat ze knorrig maar tevreden hun laatste adem uitbliezen.

 Wat is toch in de Westerse mens en met name de Nederlander gevaren? Waarom laat men zich zo gek maken door industrie, overheid en dienstverlening?? Ok, anorexia is net zo fout als het andere eind van het spectrum. Misschien is het ook terecht, die uitersten als ziektes neer te zetten al is de trigger zelden fysiek. Maar die hele toestand ertussen?

 Ooit had je de dorpsgek en ook was bekend wie chronisch teveel dronk, voornamelijk zijn lul achternaliep of zijn vingers niet thuis kon houden als kinderen in de buurt waren. Je werd gepest als je te dun of te dik was, rood haar had, vreemd sprak of beter was op school dan de rest. Dit alles mag niet meer. Daar hebben we draaiboeken, regels, therapieën en desnoods medicijnen voor. Die laat je op de betrokkenen los en dan is gedaan wat moet en kunnen we ons met andere zaken bezighouden; met onszelf!

 Dit is geen pleidooi voor sociale controle. Zelf ben ik ooit zo'n wereld ontvlucht en zal daar nooit meer in terugkeren. Maar met die sociale controle is ook de keerzijde verloren gegaan: de betrokkenheid bij de ander, de buren, de straat, de wijk, het dorp.

 Pesten verdient geen schoonheidsprijs, maar van een beetje pesten ga je niet dood. Een dorpgek zette je in de zeik en de grootste lol had ie meestal zelf. Als pedofiel was je een paria en zo regelde zich meer vanzelf. Niet perfect, maar ook nu kan het beter, anders, minder gelijkhebberig en heul veul minder betuttelend.

Bullshit

 Het is weer een tijdje geleden, dat ik me niet meer kon inhouden. Als trouw lezer van de steeds minder aantrekkelijke Volkskrant wist en weet ik zeker, dat ik ooit een account heb aangemaakt. D'r wordt zoveel onzin geproduceerd in de afdeling Opinie, dat tanden op elkaar misschien nog wel lukt, maar de vingers van het toetsenbord houden simpelweg onmogelijk is. Toch nergens niks te vinden. Nu zijn computers per definitief dommer dan de stomste mens maar beduidend minder lui en bloedsnel. Dus als me vertelt wordt, dat mijn e-mailadres niet bekend is, dan snap ik dat niet, maar geloof het direct.

 Dan maar een nieuw account en ff  kort en krachtig reageren op de zoveelste berg onzin, die ene dame in een column over 'lijnen' bij elkaar wist te proppen. Daar wordt Youp voor betaald bij de NRC en die weet dat meestal een heel stuk leuker te doen. Pretendeert niks zinnigs te zeggen, maar doet dat mooi wel tussen de regels door. Het omgekeerde gebeurd veel vaker. Die misplaatste pretentie iets zinnigs te ventileren en niet verder komen dan saaie nonsens. Dan noem ik dat ..... Bullshit. Daar bestaan stempels voor liefst voorzien van rooie inkt en ik zou verwachten, dat die op de redactie van de Volkskrant in grote getalen rondslingeren. Zeker in het hoekje waar men anderen betaald om hun mening digitaal te woorden en het resultaat niet verder komt dan warrige onzin. Het voorkomt zinloze verspilling van geld, woorden en leestijd.

 Maar als het zo makkelijk kan, wil ik ook wel een stuk van die taart. Een groot stuk! Dat soort onzin produceer ik in twintigvoud op dagbasis. Lekker binnenlopen. Mogen de heren en dames van de redactie ook nog een beetje strepen en krassen voor het gevoel het niveau van de krant te beschermen. Desnoods dat zelfde krassen wat mijn commentaar  ten deel is gevallen. Na een dag is het nog steeds niet verschenen. Nu weet ik ook weer, waarom dat account niet meer bestond. De vorige keer natuurlijk direct weer verwijdert. Ik hou niet van censuur vooraf. Bij de Volkskrant wel en duidelijk ook van onzinnig gewauwel maar niet dat je het stierenpoep noemt. Of zouden ze het Engels niet beheersen??

Contra

 Nou een twogje en deze dag kan opgeborgen in de annalen. Nee, dan is deze dag nog niet voorbij. Absoluut niet. Dan hebben we gewoon voor vandaag het schrijversdeel van mijn bestaan gehad. Het klussersdeel is tussendoor ook al aan z'n tax geholpen, dus wat rest? Precies! Eten, drinken, n.... Niet te enthousiast!

 Eerst maar eens aan de dode vis, want sinds ik heb begrepen dat bloemkool ook gevoel heeft, is de aantrekkingskracht van groenten nog kleiner geworden dan ie al was. Eindelijk bevrijdt van dat smerige melksausje. Meelwormen en sprinkhanen lijkt me een uitstekende straf voor de patat-met-cola generatie, dan hou ik het gewoon bij koe en soms wat dooie vis.

 Volgens mij moet je vooral niet teveel veranderen. Als je lijf niet beter weet dan chips en bier, kun je daar naar mijn idee knap oud mee worden. Alleen, niet de fout maken om halverwege ineens verantwoord vega te gaan. Dat is een regelrechte aanslag op je eigen leven. Omgekeerd natuurlijk idem dito. Zogenaamd gezond opgevoed maakt dat chips en cola precies die kwalijk eigenschappen blijken te bezitten, die ze toegedicht worden.

 Smaakt je jouw sigaret? Blijf lekker roken. Kan je beurs het trekken en houdt je neus het vol? Blijf lekker aan de coke. Iedere dag een marathon? Ga je gang. Flesje wijn bij de onverzadigde vetzuren? No problem. Weer 80 uur en meer voor je ego en de baas in de stress? Het is maar wat je wilt. Het is nog nooit aangetoond dat iemand langer en gezonder had geleefd als hij of zij een ander leven had geleid. En dat zal ook nooit mogelijk zijn, want je leidt nooit meer dan dat ene bestaan!!!

Plaksel

 Iedereen kent het verschijnsel van plakkende deuntjes wel. Je wordt 's morgens wakker en de wekkerradio blèrt een populair deuntje je slaapkamer in. Als je pech hebt stampt de rest van de dag die melodie door je hoofd. Het werkt bij vrolijk, gewenste, ongewenste en uiterst irritante deuntjes, hoewel irritant wordt alles naar verloop van tijd. Die tikkende regendruppels op het zolderraam, ranja's met een rietje, bruggen over troebel water, de ontkenning van het neerschieten van de sherrif tot en met de bijna woordloze dreunen van de in elkaar stortende nieuwbouw. Ja, die laatste moet je wel ff weten.

 Nu werkt dat bij mij ook met woorden. Soms loopt je pardoes tegen een pakkend woord op en soms wordt het je het aangereikt. Eenmaal in mijn hoofd genesteld begint een soort wonderbaarlijke broodvermenigvuldiging maar dan met woorden: larderen, marcheren, garneren, anti-chambreren, maskeren,  fascineren, lamineren, marineren maar ook simpeler en dus minder mooi met leren, beheren of begeren, verleren. De aanleiding was dit keer het verwijt van badineren. Of is dat meer een compliment? Maakt niet uit. Eenmaal ontvangen bleef het woord maar rondjes draaien, als een verliefde puber voor de spiegel in aanloop naar wat tegenwoordig 'date' heet.

 Mooi, mooier, mooist. Woorden bieden tegen elkaar op in opzwepende ritmes. Sommige passen beter dan anderen en veroorzaken weer nieuwe reproducties van andere rijtjes. Steeds weer nieuwe en andere mogelijkheden en soms zelfs een volstrekt nergens op gebaseerde associatie en de doorbraak van een nieuwe stroom. Het kan je dag op de sloffen vullen en is vele malen minder eentonig dan het gerijm op een leuk muziekje.

Volgende

 Een moment voor mezelf, een moment ten koste van november. Inkrimpen met die pronte lijst onderwerpen. Terug naar de overzichtelijkheid van een aantal tussen haakjes. Het was een mooie schrijfmaand november, menig onderwerpje geslacht en geslecht. Nog een beetje meer de draak steken met mens & maatschappij en ik ga me wellustig in de modder rollen. Verkeerde tijd van het jaar, maar dat houden we dan te goed voor aanstaande zomer. Tenminste ..... als die d'r komt. Want ergens was er nog zoiets met Maya's en het einde van de wereld, hoewel Nostradamus' voorspellingen een beduidend eindje verder rijken. Hij was dan ook geen Maya, als ik me goed herinneren. Het is alweer zolang geleden, dat ik met ze heb geknikkerd. Het staat me allemaal niet meer zo helder voor de geest.  Methusalem moet daar ook last van hebben gehad. Je mag blij zijn, dat het leven niet eeuwig is, je zou na een eeuw of wat alles door elkaar gooien, mocht je het überhaupt nog weten.

 Nu is oud worden iets volkomen belachelijks, waar ze niet optijd een oplossing voor hebben bedacht. Ouder worden, ok, maar oud worden? Wat is daar de zin van, als je nieteens meer je eigen familie kent, laat staan je leeftijd? Beginnen aan een wandeling en er nooit meer mee stoppen. Dan doe je toch echt iets verkeerd. Indianen zijn zo slim en trekken zich op een gegeven moment terug en treiteren de geesten zolang, dat die hen uiteindelijk uit het leven verlossen. Of "La grande Bouffe", dat is ook wel een aardige vorm van Hospice, die helaas over het hoofd is gezien.

Gebakken

 Zouden we nog een uitsmijter doen? Die lat is allang voorbij gestreeft, maar om dan plompverloren niks meer te schrijven is een beetje flauw. Wel makkelijk trouwens, dat het zou kunnen, het voorkomt het gevoel dat "je weer moet". Dat heet de illusie van vrijheid. Zoiets als "Met plezier naar je werk gaan." Mensen zijn tot de prachtigste gedachtenconstructies in staat, zolang het ze maar een goed gevoel geeft.

 Mij maak je niet wijs dat mensen zich, wat is het, iets van 1680 uur of meer, met blij gemoed in een wringend harnas hijsen en niks anders zouden willen. Het is een "bij gebrek aan beter" of voor velen het miertje dat gewoon niet beter weet en gelukkig daar verder ook niet over nadenkt.

 Het is niet de mens, die het werk nodig heeft. Het is de staat, die maakt dat de mens het werk nodig heeft, omdat de staat het resultaat van de arbeid nodig heeft én een greep in de verdiensten wil doen. Misschien dat de mens de sociale contacten nodig heeft, biologisch gezien. Maar wat een armoe om die door werk ipv van spel, discussie, eten en feest op te doen. Opgedrongen contacten waar je maar het beste van moet zien te maken. Dat is meer dan armoe, dat is verplichte zieligheid gebaseerd op maatschappelijk gewenste kastelen opgebouwd uit ..... LUCHT.

Drempel

 Deur uit, deur in. November, december. Of de een of de andere kant op, steeds weer die drempel. De een keer wil je d'r niet in en dan weer niet uit. De mens is verschrikkelijk en als het geen algemene eigenschap is, dan heb ik iets persoonlijks ontwikkeld. December staat te popelen. In de winkels moet je je bijna door de uitwassen van de komende maand heen slaan. Maar of ik nou zo'n zin heb in december, waag ik te betwijfelen en hetzelfde lot treft november qua tevredenheid.

 Een beetje ondankbaar is het wel, om niet tevreden te zijn. Zoveel is ten goede gekeerd. Ook in de laatste dagen weer momenten (Als die momenten er niet waren!!) waarop het oude enthousiasme om de hoek kijkt. Weliswaar een beetje meewarrig het hoofd schudt en zich schielijk weer terugtrekt, maar het is er, het is er nog steeds. Het heeft het niet voor gezien gehouden, maar verleidt het maar. Moeilijker dan een beetje in zichzelf verliefde vrouw.

  Tijdrovend als alles. Ik heb me er bijna bij neergelegd. Je hoort de universum-adepten zelfingenomen juichen. Maar ja, die snappen ook werkelijk nergens wat van. Het is gelukkig niet allemaal etterende afkeer meer, het is wat meer pijnlijk onvermogen, waar je ook niet vrolijk van wordt, maar waar doorheen soms weer bruikbare oplossingen de kop opsteken. De tijd schrijdt onverstoorbaar voort.... Klinkt veel mooier dan het dagelijkse automatisme verdiend. En wat erger is, alles went en dat is het laatste wat ik wil.

Koffie_2

 Koffie is ook wachten, kou, verveling. Wat dat betreft heeft Joris Driepinter meer indruk op me gemaakt, dan de sfeerbeelden van DE. Hup, hup energie en in de benen ipv van achteroverleunen en de geur van verbrande bonen opsnuiven alsof je goud ruikt. Misschien toch maar weer terug naar de koe, rechtstreeks uit de uier vandaan in de koffie, zoals in Roemenië of heerlijk gekoeld en fout vol uit de koeling van de supermarkt.

Koffie

 Het ruikt lekkerder dan het smaakt, is minder smerig dan thee, kost een hoop extra werk en zonder een stevig plens melk is het in één teug weg, hoewel sommigen er een beker mee weten te vullen. Waarom dan koffie? Ooit was er gewoon melk. Heerlijk fris uit de koelkast, glas vullen, achterover slaan, wegwezen. Wat is gebeurd? Wanneer is dat veranderd en vooral waarom?

 Bij de Rabobank dronk ik nog melk, bij Sociale wetenschappen heeft de koffie zich d'r tussen gewrongen. En hoewel meestal sprake is van melk-met-koffie en maar soms van koffie-puur is melk-puur sindsdien geheel uit beeld verdwenen. Eerst enkel op het werk, later met Yoland ook in de huiselijke omgeving: koffie-verkeerd. Sinds Frankrijk zijn thuis- en werkplek één en bovendien is de verhouding koffie : melk in de Franse café au lait of café crême zo beroerd, dat het buiten de deur uit smaakarmoe bij 'puur' blijft.

 Koffie heeft met vertraging te maken, met tijd die je neemt om niet met andere, in werkomstandigheden dwingendere zaken bezig te zijn. Bij sociale wetenschappen was het drinken van koffie een tijdrovende activiteit, waar mijn collega's zich met graagte aan overgaven. Ik heb het moeten leren, of overgenomen want verplicht is zoiets natuurlijk niet, maar wel besmettelijk. Sindsdien is er steeds meer tijd vrijgekomen, steeds minder moeten gebleven en dat laatste restje 'moeten' stel ik uit met koffie ..... hup, nog een tweede bak.

Eindelijk

'Je helpt kanker het snelst de wereld uit door niet te oud te worden'


"Een gezonde leefstijl verhoogt de kans op een kwakkelend einde, met chronische ziekten en gebreken."

"Dankzij de dwang tot gezondheid zullen we langzaam opbranden, een feit dat moeilijk valt in te passen in de 'eeuwig vitaal & jong'-cultuur waarin we leven."

(Marlou van Hintum, VK Opinie 28/11/2012)

Brrrrr

 Temperatuur 10 graden naar beneden en morgen sneeuw in de voorspelling. Ergens toch iets verkeerd gegaan en misschien wel gedaan. Waar is het tweede huis in dat zonnig, warme oord? Die deur, die je zo rond deze tijd achter je dicht trekt, om ergens in maart of beter pas in april weer te openen. Weg nadat je knoflook en tuinbonen in de grond hebt gestopt en ruim voor de ijsheiligen weer ter plekke om met gemak de tuin op orde te krijgen. Mijn winterslaapbehoefte in omgekeerde uitvoering. Het verlangen naar een warm berenhol afgewisseld met oranje-gele strandplaatjes van een ondergaande zon achter het silhouet van een palmboom. Dit jaar dus het strand-verlangen.

 Niks mis met de afwisseling van seizoenen ware het niet dat de komst van de winter ieder jaar even doorbijten is en misschien wel ieder jaar net iets meer en erger. En wie weet ligt het wel minder aan het weer en de tijd van het jaar dan aan de plek en mijn huidige leven.

A...

 Onderweg maar mobiel verbonden met de minstens zo mobiele rest van de wereld, wordt je fijntjes eraan herinnert, dat je nog een taakje te vervullen hebt. Na een alfabet aan persoonsbetrokken keywords is het nu de bedoeling om soortgelijks te bewerkstelligen, maar dan met plaatjes. Plaatjes, gevoelens ..... vrouwen zijn een ster in het zoeken naar wegen om woorden te vermijden. Helaas draait alles uiteindelijk om woorden zolang er geen USB, of liever Bluetooth bestaat voor de connectie tussen persoon A en persoon B. En God bewaar me of laat me vertrekken, als het ooit zover komt.

 Maar "Soit". Druk op de ketel, improvisatie, de kracht van het moment en BOEM, daar is het plaatje. Sprekend, éénduidig, voor de hand liggend. Bijkomstig in sfeervol zwart-wit, gemaakt in een passende omgeving: restaurant, aan de vooravond van enige dagen leven tot in de puntjes van alle denkbare uiteinden. Die trek in en naar het leven en dat met een a.... Denk je toch ff "Makkie!". Maar mooi dus niet.

 Nadelen van plaatjes (en gevoelens) .... multi-interpretabel. Shit! Zelfs de meeste woorden zijn voor meerdere uitleg vatbaar. Probeer maar eens Nederlands te praten met iemand die de taal niet kent, maar wel wat woorden verstaat. Laat Google vertalen. Ik garandeer je, dat je binnen een half uur of buikkrampen hebt van het lachen of een serieus probleem. Foto's duiden is zoiets als grappen uitleggen ....

Puzzelen

 Hoe onmogelijker hoe beter. Pas nog een set van die dingen gekocht uit metaal en/of draad, die gelden als "nauwelijks te doen". Misschien een verkooptruc maar na de simpelste snel te hebben doorzien, zijn er inmiddels vele uren verstreken in het bewegen van een metalen ring langs touw en metaal, die niet zo makkelijk te bevrijden lijkt als wel zou moeten kunnen. Het houdt je bezig en maakt je soms gek. Dat laatste redelijk letterlijk. Maar dan schuif je de boel aan de kant en gaat iets banalers doen als de afwas.

 Op de iPhone ook een paar app's met soortgelijke puzzels maar dan dingen die je moet verschuiven. Meer dan 90% is gewoon een kwestie van doen, maar laatst was het toch ff goed raak. Wekenlang ben ik bezig geweest met het verplaatsen van stukjes binnen een vast kader in de hoop ze op de gewenste manier bij elkaar te kunnen schuiven. Steeds weer opnieuw en steeds weer met de overtuiging dat het niet wilde lukken. Tot voor bijna veertien dagen geleden en ineens was er het gevoel dat ik goed zat, dat de oplossing in de buurt lag. Niet dat het zoveel beter ging maar iets ging anders. De eindeloze herhaling van zetten was doorbroken. Er (b)leek meer mogelijk en prompt een paar dagen later schoven de stukjes als gegoten ineen!

 Zo ook met het leven. Na vijf jaar schuiven en proberen is er iets aan het veranderen. Het hangt in de lucht. Ergens gaan stukjes op hun plek vallen. Ergens, binnen niet al te lange tijd.

Ontdekken

 Onbekende oorden, andere ritmes, zelfde behoeftes, massa's mogelijkheden en één ding heel erg zeker weten: Laat daar anderen maar iets mee doen! De verwondering is niet verloren. De verbazing blijft bekoren. Mogelijkheden zijn als parels. Niet iedere oester heeft ze. Je hoeft alleen de goeie uit te kiezen!

 Mooie dingen gezien, aangename resultaten geproeft. Een oase in een verder kraak- en smaakloze massaliteit die iedere stad eigen is. Utrecht is leuk binnen en in de nabijheid van de grachten, de rest is menselijke opslagruimte. Parijs is bedwelmend links en rechts van de Seine, maar ook hier verdwijn je binnen een paar metrohaltes in met mensen gevulde stapeldozen. En in het weekend was het niks beter. Anders en toch hetzelfde. Gretiger, minder verzadigd. Dynamischer, voller van verlangen. Echter, minder camouflage. Vuiler, vol belofte. Vervallen en volop in aanbouw. Oude structuren en nieuwe ideeën.

 Steden blijven trekken. Het is niet het goede seizoen, maar ik zou er zo maanden kunnen struinen. De andere transportwijzen, de geografische belemmeringen, aan den lijve ondervinden hoe de mens als bloed kruipt, waar het niet kan gaan. Steden als Utrecht en Parijs zijn oud en wijzigingen zullen weinig veranderen. Berlijn is in de herkansing en zo zijn er plekken die eigenlijk pas net zijn begonnen.

Tja ...

 "Wat voorbij is, is geweest en wat nog komen gaat, staat me te wachten."

 Ik heb er een moment voor uitgetrokken, kort gewikt en gewogen en in gezamelijke overeenstemming met mezelf besloten, dat dit de grootst mogelijke open deur is, die ik in levenstijd zal kunnen intrappen. Bij deze!!

 Waar ik de inspiratie vandaan haal, mag de befaamde Joost weten. Ik zou met de mond vol tanden staan, als mij naar de oorsprong zou worden gevraagd. Een Einstein-momentje op het niveau van RTL-Boulevard. Een lichtflits in de duisternis als je blond met 'dt' schrijft en empatisch je onvermogens projecteert in de medemens. Ik zie het meer als een flikkerend zwakstroomlichtje, wat ik de wereld desondanks niet wil onthouden. Zeker in deze donkere nadagen van 2012, waar je God dankt dat de meeste feta uit Denemarken komt en niet van Griekse inactiviteit afhankelijk is.

 Laten we hopen, dat in 2013 de Amerikaanse schuld door het plafond van 16.000 miljard heen mag, Merkel nog Europa's teugel netjes strak trekt, de zeepbel die Frankrijk heet voorlopig ff stand houdt en Israël niet de behoefte voelt om Iran in te lijven. Wie weet is er dan een Engelsman te vinden, die zijn ponden waagt te investeren in dit paradijselijke plekje en ik kan wieberen.

Twoggen

Ik twog (ff niet)
Jij twogt (nooit)
Hij twogt (erg zelden)
Wij twoggen (Koninklijk eenzaam)
Zij twoggen .... ook nooit.
Jullie twoggen (als het zwart sneeuwt)

Door

 Meer blabla, meer geblurp. Weg met dat nette binnen de lijntjes kleuren, zonder in de misplaatste arrogantie verstrikt te raken, die in het algemeen met "Kunst" wordt aangeduid. Niet persé anders willen zijn dan anderen, noch mezelf beter vinden, laat staan zonodig moeten choqueren. Gewoon dezelfde realiteit, datzelfde insaaie leven maar dan net vanuit een andere hoek bekeken, beleefd met een pas vertraging of net vooruit hollend, gezeten op de plek van een ander of teruggetrokken vanuit je warme, huislijke fantasie.

 Het is allemaal heel simpel. Simpel in de betekenis van eenvoudig, doodeenvoudig. Niks simpeler dan de dood en d'r wordt me toch een heisa van gemaakt ... Ik kan d'r een deuntje van meefluiten. Nee, heel gewoontjes mààr wel met aandacht. Geen mindfulness aub. Die krenten mag je best handsgewijs naar binnen schrokken. Meer relativerend. Het kan anders. Alles kan altijd anders. Heel gemakkelijk, helemaal anders. Niet die fatalistische gevangene van het leven spelen. Eerst de ouders de schuld geven, dan de carrière en/of de kinderen, dan de maatschappij, vervolgens de leeftijd en tenslotte het leven. Onzin, kan allemaal anders. Kwestie van kiezen. Niet altijd prettiger, zeker niet altijd gemakkelijker, maar "Simple like kissing", als je afziet van de eerste.

Veranderingen

 Het heeft bijna een jaar geduurd, maar deze maand loopt Twoggen voor het eerst OMG voorbij. Ik heb mijn voorkeur nooit onder stoelen en banken gestoken en ben dus niet ontevreden. Verbaas me wel een beetje, want ik vind Twoggen saaier geworden. Te reëel. En blijkbaar waren de herinneringen op OMG een gewenster onderdeel, dan je zo op het eerste gezicht zou zeggen. Ellende trekt, dat mag wel weer duidelijk zijn. Het blijft een rare kant in de mens. Je bent niet benieuwd naar iemands vrolijkheid, maar geilt de tent uit op andermans ellende.... Mag wat dat betreft hopen dat OMG de komende maanden volstrekt oninteressant wordt voor de buitenstaande goegemeente.

Beppen

 Het is zover. Het blijft bij tijd en wijle de kop opsteken. Je doet er niks aan. Ineens is het dan stiller dan stil. Een storende stilte. Sta je 's morgens voor de spiegel en denk je iets gehoord te hebben, maar heb de lippen niet zien bewegen. Kortom ik mis het. Ik heb een intrinsiek bep-tekort. Ff goed kijken en geen Freudiaanse verlezingen. De laatste keer beppen is alweer zolang geleden, dat het gemist pijnlijke vormen aanneemt, de kaken verklemmen en het strottehoofd uitdroogt. Muren zijn geen buren en alhowel ik niet aan zo'n dag-in daguit beppende bejaarde in nylon bloemtjesschort moet denken, hangt het telepatisch communiceren met huisdieren en knuffels me inmiddels net iets verder de strot uit. Tijd voor een break!

 Een weekendje buiten de deur lijkt me een passende remedie. Kan ik nog net testen of ik gedachtenintenties op de juiste wijze weet te verklanken tot woorden. Die mond vol tanden kan altijd nog maar een beetje buitenaards klanken verkrachten lijkt me ongepast. Dan kijken mensen je altijd zo raar aan. Beter eerst wat bekken trekken voor de spiegel en op de komende hondenrondes die stembanden eens lekker luchten. Misschien zijn een paar dagen Parijs dan net voldoende.

Kolig

 Bestaat er een groente die meer last heeft van onderwaardering dan spruiten? Zolang als je de bloemkool niet met een melksausje belast, steken de spruiten met vlag en wimpel boven de modderschuit van de Nederlandse tafel uit. Heerlijk tot pap gekookt en dat het liefst zonder werkende afzuigkap in de buurt en je jaagt gegarandeerd weer een stel potentiële liefhebbers over de kling van de Hollandse keuken.

 Ben zelf opgegroeid met een ijverig en dus alles vooral erg lang kokende moeder, waar smaken als knoflook, paprika en pijnboompitten bij voorbaat werd weggeschoven onder "anders, onbekend en dus fout" mocht ze er al tegenaan lopen. Nu schijnt zelfs een koe een haas te kunnen vangen, maar bij de manier waarop de ouderlijke keuken van voorraden werd voorzien was de kans op een fractie exotisme, kleiner dan de Russen in de achtertuin.

 Maar goed, je verlaat het nest en dus huis en haard, treft bij hospita's nog erger aan en wordt -eindelijk van iedere verplichting bevrijdt- de tent uit gekookt door stokvis bereidende Surinamers .....  Volledig gedesillusioneerd greep ik terug naar het houvast van de spruiten en probeerde om tenminste op tijd de afzuigkap aan te zetten. Vervolgens de kooktijd te verminderen, toen de kooltjes te halveren, weer wat later tomaten, uien en knoflook toe te voegen, toen cashew noten geprobeerd maar bij pijnboompitten gebleven en daar tenslotte een in witte wijn gegaarde risotto met groene asperges aan toegevoegd ...... en dat bevalt me nog steeds!

Primeur

 Al dagen in de opslag en eindelijk mocht ie dan. Gisteren! De zielen en de heiligen niet vergeten, de massale loopgravensterfte herdacht en dan mis je voor het eerst sinds jaren de arrivé, dè arrivé. Dat mag wel in de krant. Aanbiedingen graag onder vermelding van krantnaam en hoogte van de persoonlijk bedoelde compensatie aan contactadres in rechterkolom. Dank u wel. Volgend jaar gebeurd het vast niet meer, dus wees er bij, want in feite bent u al te laat.

 Gisteravond wel hardwerkend in de olie terechtgekomen. Ergens dus toch nog de dag de gewenste glorie toebedeeld zonder dat een van ons ook maar met het feitelijke belang bezig was. Rosé .... pijnlijker vreemdgaan had alleen met bier gekund. Maar ...... vanochtend geen kater en dat is iets wat bij de Beaujolais maar altijd afwachten is. We zullen de schade een dezer dagen inhalen. Vandaag was ideaal geweest ware het niet, dat ook deze avond sociale verplichtingen op mijn schouders drukken. Zware, want alcoholvrije verplichtingen. Of zou ik alvast een flesje koud leggen in bed??

Let op!

 De 100ste Blablablurp in bericht 333. Kijk, dat zijn leuke dingen voor de mensen, al ziet dat niemand behalve ik. Het is wel zichtbaar, maar dat zegt natuurlijk helegaar niks. Feiten waar je niet met de neus opgedrukt wordt, hebben geen recht van bestaan. Die flat van 35 hoog? Nooit gezien. Staat ie er al langer? Daarom doet ik het ff dele! Snappie? Nou is d'r gelegenheid voor "Oooo", "Ahhhh", schouderklopjes en ander verbazingwekkends.

 Dank, dank, dank. Laat maar zitten. Ik zit daar helemaal niet om te springen. Het gaat in deze niet om mij, maar als ik straks in de betreffende richting wijs, wil ik wel dat het gewezene gezien wordt. Geen "Waar heb je het over?" of "Hoe bedoel u?" maar een van alert interesse getuigende kwinkslag. En dat ongevraagd. Precies, dat graag en dan mogen de uitroepen weer terug op de plank voor meer soortgerichte toepassing.

Malta

 Dat was deze week weer en ik moet bij mijn oude buren buurten om de status quo fatsoenlijk te verwoorden. Duitsers denken bijna bij alles, dat ze het beter kunnen dan andere (Europese) volkjes en qua taal kan ik ze daar geen ongelijk in geven. Mijn week is "auf der Strecke" gebleven. Ja, zeg dat maar eens in fatsoenlijk Laaglands. Wat "The best out of Seven", "Battle of the Century" of nog grootser had kunnen worden is als een nachtkaars uitgegaan. D'r rommelt vaag nog iets in de achterhoede, maar het wederzijds interesse in overheersen en glorieëren is verworden tot een waterig soepje waar het gebrek aan smaak van afstraalt.

 Hadden we ons nog maar bont en blauw geslagen, handmatig een maatje kleiner gemaakt of die ander leren hardlopen maar niets van dat alles. Biertje? ..... en er was stilstand voor de wapenen goed en wel getrokken waren.

 Vredelievendheid is een twijfelachtige verworvenheid. Daar gaan  we weer aan tafel: voorstellen, tegenvoorstellen, trucs en verleiding, compromissen, meer water dan wijn, ontevredenheid en straks ongetwijfeld weer vlammend wapengekletter. Vermoeiend, meer kan ik er niet van maken.

Chips

Ja, gewoon chips. Geen jeu-de-mot of stopwoord, geen coole constatering. Nee, gewoon chips. Van orgine aardappelschijfjes die gefrituurd hele generaties door de Tv-avonden hebben geholpen en tegenwoordig voor een beetje leerling als lunch fungeert samen met een halve liter cola of twee blikjes Red bul. Je kunt ze ook aantreffen op de gemeenschappelijke maaltijden die hier in Frankrijk te pas en te onpas zo populair zijn en waarbij dan de frituur voor de patat ontbreekt of het aantal vrijwilligers of men gewoon geen zin heeft in al dat gedoe. Hop, zak chips van mud-formaat opentrekken en graaien maar. Net als litergewijze slobbervocht en dan natuurlijk géén cola.

 Die chips bedoel ik dus en raar maar waar, lopend in de supermarché had ik trek in chips. Ik dacht dat misschien zelfs een beetje paprika als toevoeging niet verkeerd zou zijn. Redelijk onbekende maar supergrote supermarkt en na de minder spraakmakende onderdelen van mijn gedachtenlijstje uiteindelijk de chipsstraat gevonden. Geen behoefte aan noten noch aan wonderlijke maisspuitsels en ander fantasierijk knabbelspul scheelde toch al gauw driekwart van de vakken aan weerszijden van het gangpad. Restte de chips ....

 Duidelijk al wat langer niet met chips bezig geweest kreeg ik bijna een lachstuip toen ik snel het aanwezige aanbod scande. Chips.... Ahum. Het is voor ieder ander misschien gesneden koek die plakjes gefrituurde aardappel, maar ik heb mijn keuze mogelijkheden ff vastgelegd:

 Chips, Chips à l' anciènne, Moutarde, Nature, Crème et poivre, Paysannes, Chèvre, à l'huile de Tournesol, Crème-oignons-lardons, Au sel fine, Jambon fumé, Grillade d'été, Allégées, .. de l'apéritif citron et poivre, .. de l'apéritif bleu et creme, .. de l'apéritif Ailerons de poulet marine, Légère, .. de l'apéritif Ribs au barbecue, Salt en vinegar, Grilled steak & onion, Ketchup, Chips légumes, Grillades au thym, Sel et vinaigre, Cream & black pepper, Poulet braisé, Sel de mer, Crème et fines herbes, Pavé grillé, Bolognaise, Moutarde, Cheeseburge, Fromage, Vinaigre balsamique, Poulet rôti et thym, Cheddar en tot slot de Chips Bio....

 In dit hele rek gevuld met zakken chips was één gapende lege plek. Op het onderaan bevestigde produktlabeltje stond vermeld: Chips extra saveur potatoes. Op zich al een knaller dat chips met aardappelsmaak blijkbaar de voorkeur van de consument verdient, maar de klap moest nog komen: pas de paprika!

Beweging

 Het rispt wat op en consequenterwijze ook weer af, misschien wel naar links en dan natuurlijk ook naar rechts, waar je het dan resp. aan de betreffende kant kunt laten liggen, tenzij je de overkant prefereert en moet switchen. Je krijgt daar dus het heen en weer èn het op en neer van. Is het dan verwonderlijk dat je in tijden als deze de draad kwijt raakt? Dit is erger dan als je met Parkinson samen het oog van de naald tracht te raken.

Slagveld

 Aan de slag in het veld! Niet ingraven maar een klassiek manoeuvre in het openveld, vizier opengeklapt voor de wijdse blik en laat het aanstaande gehakt maar komen. Het weer werkt mee, geeft het mij een week de gelegenheid om ook de laatste verzetshaarden te ruimen. Het zijn al weer een tijdje achterhoedegevechten maar van het hardnekkige soort. Leg de aan- en afvoertroepen lam en ook Napoleon moest in de knieën en Hilter zijn waan die grootsheid ontnemen.

 We gaan de plaagstootjes ogenschijnlijk ongemoeid laten en verleggen bij de eerste tekenen van verzet gelijk aandacht en inzet naar andere terreinen. Compact in omvang en flexibel van geest, een hoofdmacht à la Rambo in z'n betere jaren. Goedgeluimd en met voldoende champagne in geheime opslag. Daar kan geen zuurpruimerige depri krampmachinerie tegenop, tenminste .... ik zal het scenario, waar d'r de noodzaak toe bestaat, naar wens aanpassen. De regie zij gewaarschuwd. Het gezeur en gezeik moet eindelijk afgelopen zijn. In mijn leven dan, niet hier, want dan zou het erg stilletjes worden.

Swing

 Nu zo'n lekkere prozaïsche uitsmijter aan het eind van deze week en over minder dan twaalf uur weer onverschrokken met de volgende variant van weer een week aan de slag. Weet nu ff nog niet of ik vol goede moed sta te trappelen of meer de neiging voel om eens diep te zuchten. Maar links of rechts om, die nieuwe week komt er en of ik 'm nu in mineur of op de toppen van mijn tenen afsluit weet ik niet, maar ik zou 'm zo graag effe lekker een slinger aan het begin willen geven. Het wil niet. Dan maar niet.

Narrig

 Het wordt steeds moeilijker om de blogthema's uit elkaar te houden. Misschien maar goed ook, scheelt straks weer een website in het onderhoud. In de laatste weken een website oplaten zetten in WordPress. Tenminste de structuur, de vormgeving vooral om het resultaat toonbaar te maken, maar in die structuur zit duidelijk niet het werk. Dat is -met permissie- maar een fluitje van een cent, heb ik inmiddels begrepen. Was slimmer geweest om dat vooraf te snappen. Niets ten nadele van degene die het werk verricht heeft, maar het kan geen kwaad om mezelf een paar keer om de oren te slaan. Het voelt nu toch een beetje aan als in een Italiaan gaan eten, omdat je denkt dat pasta 'al dente' koken moeilijk is. Nu de vormgeving ......  En dat waarvan ik dacht, dat doe ik wel ff, dat gaat wat niet ingeplande zweetdruppeljes kosten. Dat wordt alsnog CSS en PHP buffelen.

 Na ja, we zijn op de rails gezet, laten we de kar nou in beweging houden. Gaande het traject heb je natuurlijk ook het bekende voortslepend inzicht, dat waardoor IT-projecten altijd qua tijd en geld uit de klauwen lopen. Nu eerst de website van simpel blog naar een volledig functionerende website tillen, waar dan o.a. meerdere blogs onder komen te hangen.

 Studeren, leren en weer resulaten begeren .... Het zal de tijd van het jaar zijn, maar de woorden rijmen haast vanzelf. Hoe het ook zij met de Sint, gisteren maar in de boeken gedoken en dus in elk geval al begrepen, dat ik geld had kunnen uitsparen. Laat ik het zien als investering in deze nieuwe opstart. Het zou me wat waard zijn, als ik mijn aandacht weer kan verliezen in het bezig zijn en er zijn daarvoor slechtere dingen te bedenken dan klussen aan een website.

10-11-12

 Als je iets met cijfers hebt, kun je niet om de datum van vandaag heen. Ik heb iets met cijfers en cijfers hebben iets met mij. Hoevaak ik op de klok, of tegenwoordig mobiel kijk als het 11:11 of  22:22 is, valt in een week vaak al niet op de vingers van twee handen te turven. Bankrekeningnummers onthou ik makkelijker dan namen en pincodes wil ik per definitie niet van een anderen weten, want om ze kwijt te raken, moet ik moeite doen. Telefoonnummers gaan bij mij niet paarsgewijs maar zoveel mogelijk in ritmische trio's, een crime voor menig Fransmens.

 Zo dus ook deze dag. Verder is d'r weinig bijzonders aan. Volgende maand nog een leuke datum en een jaartje later nog eentje en dan hebben we het voorlopig weer gehad. Begin volgende eeuw zal ik het niet zijn, die anderen met bijzondere data lastig valt ... Ik leef nu al in wat door een nog-net-niet-dertiger in een Volkskrantcolumn bijna werd beschreven als de wachtkamer van het kerkhof of crematorium:

 "Of, onzekerheid, eigenlijk moet ik zeggen: angst. Want in 'Mannen van een zekere leeftijd' werd, hoewel met humor, op genadeloze wijze mijn voorland geschetst, en het voorland van elke man. Het voorland waar ik nog niet zo tot in detail over had nagedacht. Ik bedoel, ik weet amper wat een prostaat ís. " (Martijn Simons, 09/11/12) 

 Hoe die blik vanuit dat voorportaal door de kier van de deur naar de andere kant is, daar zal ik het nu niet over hebben. Dat komt nog wel een keer, maar nog een eeuw ga ik het zeker niet rekken.

Bubbeltjeswater

 Het wordt tijd om me eens in de kwaliteit en mogelijkheden van champagne te verdiepen. Die 2x365 berichtjes voor 01/01/2013 ga ik met gemak halen. Dik over de 320 op deze en een stuk of 20 meer op het OMG-blog en nog 52 dagen te gaan. Makkie dus. Moet eerder oppassen dat ik de boel niet uit gemakzucht laat versloffen, dan ik me druk moet maken over de aan mezelf gedane belofte. Moraal en mentaliteit dienende, vrij naar oma's standaardverzuchting, moet het op de eindstreep goed rusten zijn vanwege de gedane arbeid. Heerlijk onderuitzakken en dan 2013 met een stevige achterstand opstarten. Uitdaging!! Ja, hier werkt het wel, maar dat hadden we al geconstateerd.

 Het engelvocht dus. Een niet gemengde pure chardonnay champagne, behoorlijk brut en graag lang en breed gelauwerd. Ik wil ook best 25 verschillende soorten doorworstelen, maar dan is het de vraag of ik voor 2014 nog boven water kom. Gewoon water in dit geval, geen belletjes. En daarbij heb ik hoge verwachtingen voor 2013, dus het zou van een verkeerde planning getuigen dat jaar te missen.

 Ja, verwachtingen zijn potentiële teleurstellingen, maar na jaren vals gebleken hoop, moet d'r toch ooit eindelijk iets geleverd worden, wat de illusies laat verbleken. Niks heerlijkers dan rauwe feestelijke werkelijkheid. Moet ik d'r nog iets voor doen? Kruipen naar een of andere illustere Europese uithoek? Iedere week een kaarsje branden in de Sacre Coeur? Alle straathonden van Roemenië adopteren? Of gewoon niet moeilijk doen tegen de belasting? Zeg het, ik doe het, maar wil dan ook mijn resterende wens, hoop, verlangen, recht eindelijk gerealiseerd zien. Dan is er weer champagne !! .... en dat verveelt werkelijk nooit.

Weekend

 Bij gratie Gods ... Het werd tijd. Al dat geploeter mag wel eens onderbroken worden. De Here zelf had tenminste nog zijn klei-produkten. Ik vraag me aan het eind van iedere week af, waar ik op kan terug zien. En dat dus mooi niet slechts één weekie, maar iedere week weer. Daar steekt dat weekje kleien maar mager tegen af.

 Hop op de valreep nog iets vagelijks dat waarschijnlijk uit de koker van de boekhouder komt en van de belasting de zoveelste poging zich rijker te rekenen dan hen toekomt ..... Ik heb voor de afwisseling besloten om me niet op te winden. Ik bijt door en kom boven!! Mocht ik ooit nog aan het creëren van een familiewapen toekomen, dan zal ik dit er boven zetten. Mag hopen, dat je je zoiets ook in een volgend leven herrinert, mochten die reprises al bestaan, want tijdens het huidige ritje zie ik die familie d'r niet meer van komen. Of is d'r nog misschien iemand die geadopteerd wil worden? Natuurlijk zonder verdere garantie dan het net genoemde familiewapen.

 O ja, er is meer, ook nog een zakhorloge. Zo'n ding dat aan een ketting hangt. Net terug van een goeie beurt en akelig blinkend klaar voor de komende decennia. Iets van honderd jaar oud, dus antiek. Zo krijgt de familie al diep ragende roots. Via mijn vader moet het bovendien met wat fantasie mogelijk zijn om in Transsylvanië uit te komen en dan hebben we ook de zich sluitende kring in the pocket. Dus wie wil? Nog te kiezen familiewapen, oude zakhorloge met weekuurwerk en vage afstammingsvertakkingen, die een bloedband met Dracula niet uitsluiten.

 Misschien een idee om het via het internet te veilen? Wat met zoiets vluchtigs als een maagdenvlies kan moet voor een adoptie toch een fluitje van een cent zijn. Qua moeite dan, want de rest zie ik dan graag uitgedrukte in iets meer dan een cent ..... en graag onder de tafel. De belasting is al vet zat.

Slaapmutsje

 Nu de dag ff onder het tapijt vegen en straks zonder hinderlijke kruimels de nacht induiken. De wereld van de dromen, die ik hier lekker niet uiteen ga zetten. Regelmatig wakker zijn 's nachts heeft zo zijn nadelen maar als voordeel, dat je per nacht meerdere dromen kunt registreren. Ik zou het consequenter moeten doen, maar de flarden die er nu blijven hangen zijn al van dien fantastische en naar het absurde neigende aard, dat alle details het gegarandeerd in het surrealistische verheffen.

 Nooit zo'n moeite gehad met overdrijven en misschien is het dromen gewoon eigen. Toch laat menig terugkerend element me nadenkend achter mijn oren krabben. Ja ..., nee, dus. Geen doorkijkjes naar mijn wereld, die ik zelf maar met de grootste moeite weet te duiden. Ik duik er straks weer in en soms best wel een beetje in afwachting van wat me geserveerd zal worden.

GiF

 Het is ongewild een mooie. Zo zou je toch bijna geloven, dat dingen langs voorbestemde paden bewegen. Ooit eens gereserveerd met het idee van meerdere websites, Frankrijk, promotie etc. Niet om het Franse ego te strelen, dat zou eerder gebaat zijn bij wat trappen onder de derrière, maar om het bedrijf, waarmee ik bezig was, breder neer te zetten, aandacht te creëren en potentiële klanten op het internet aan de haak te slaan.

 God-in-Frankrijk.nl leek me wel een leuke ... Nu is het de spil in een nieuw op te zetten netwerk van blogs, plaatjes, praatjes en nog veel meer. GiF ..... een grote aaibaarheidsfactor met een verrassende risicograad.

Stoom

 Inmiddels spuit het uit alle kieren en dat met volle kracht, want gaten ontbreken. Wat kan de wereld zich toch irritant breed maken in een leven, waar ze bovendien ongevraagd binnendringt. Ik krijg bijna zo'n visioen van een vloekende en pruimende opa met van die baardplukken, die in alle richtingen wijzen, en giftig springend zijn geweer leeg schiet in de richting van ongenode gasten onderwijl z'n pruim deels uittuffend. Ik zie het zo gebeuren. Het is dat ik nog nooit op pruimtabak heb gekauwd en daar ook geen verleiding toe voel.

 Ik val niemand lastig, dus laat mij met rust. Zie je maar weer, dat als je anderen niet aandoet wat jezelf niet wilt, je er nog niet bent in deze wereld. Dan moet je nog steeds iets met de arrogantie van dat deel, wat je zo fijntjes ontziet. En natuurlijk wordt erop gegokt dat je het voor lief neemt, hun inbeelding. Hier staan weer wat illusies klaar om afgeschoten te worden en dit keer zijn het niet de mijne.

Bodycheck

 Met lichaamsdelen smijten werkt altijd. Wil je aandacht dan slinger je wat overbodige ledematen of ander lichamelijks de wereld in en iedereen is op de qui vive(n), of is het kwivieven? Rampenwoord. Kan me niet herinneren dat ooit al eens uit loslopende letters samengesteld te hebben. Niet met pen noch met keyboard. Neemt niet weg, dat iedereen op die dinges zou wippen als de lichaamsdelen ineens vrijelijke door de ruimte sjezen.

 En waarom is dat nodig, eigenlijk. Die lichaamsdelen? Of iedere andere vorm van verbaal geweld. Zowel het bijna knuffelige "Gatverpielekes" t/m de nog nooit bedacht aandoeningen en andere treurig levenslot, het blijft niet meer dan een uiting van onvermogen. Bovendien lukt het zelden om het af te schuiven op de gewenste vervloekte.

 Het lucht op. Zeker. Ff. Dat zal ook wel gelden, als je iemand overhoop knalt. Ff. Gelukkig en ook weer helaas zijn de consequenties zelden zo vergaand. Meestal vloek je in de loze ruimte of tegen een berg onbegrip, mag of moet je jezelf achteraf verontschuldigen en dan is het prettig meegenomen, als je dat niet op de IC hoeft te doen.

 Toch zou ik nu een godsgruwelijk stevig potje willen vloeken, iedereen het meest ondenk- en ondankbare toe willen wensen en accuut willen dat slachtoffer en doel op het ter beschikking gestelde schavot gaat staan. Mooi in de spotlights, hiphop-dreuntje op de achtergrond .... en dan kan ik ..... helemaal niks. Helaas is d'r geen lulletje, dat moet hangen, ondanks de waaier aan potentiële schandpaalgevallen. En om me nou zelf de oren te wassen ....

Middag

 Heerlijk zo'n muisgrijze zondagmiddag met een miezerig weertje achter de ramen. Het schemert bijna en om 13:00 uur lijkt me dat niet de juiste timing. Een perfecte middag om voor de Tv te hangen. Helaas reikt het beeld niet verder dan wat premature sneeuw. Bediend door twee schotels en even zovele decoderkastjes is me geen beeld gegund. Waar is de tijd gebleven, dat je met een verbogen ijzerdraad beelden kon opvangen voor op je buis. Het ene kastje is verlopen, omdat ik gestopt ben om met Canal+  naar Nederlandse zenders te kijken en het andere ding is door de Franse overheid omzeep geholpen door het beeldsignaal definitief digitaal door te sluizen. En die dvd-speler, die ik me al 5 jaar beloof, is er ook nog steeds niet gekomen. Dus hang ik voor een Tv die mijn woonkamer weerspiegelt. Links het licht van buiten, rechts de vlammen van de houtkachel. Twee kanalen! Ik heb keuze.

 Melig wordt je van een middag als deze. Al zolang ik me kan herinneren is de zondagmiddag zelden beter geweest. Ruzie aan tafel, links en rechts wat slapende figuren op bank en vloer, chips vanaf vier uur en voordat het bij achten was kreeg de maandagochtend iets aantrekkelijks. Eenmaal zelfstandig was die ruzie verdwenen alsmede de schone slapers, maar de hangerigheid van de zondagmiddag is altijd gebleven, enkel verplaatst naar kroeg of sauna. Waarbij het laatste alternatief zeker niet het slechtste was. Drie of vier sauna-rondjes, 2 duvels en de zondagmiddag was voorbij voor je het in de gaten had.

 Sauna. Ja, ook dat was hier de bedoeling. Maar wat niet? Nu niet ook nog sentimenteel worden, want dan ga ik spontaan aan het gas. Overdrachtelijk dan wel te verstaan.

Midden

 Druk, druk, druk. De kerk daar gelaten waar ie hoort, mijn ochtendkrantje gemist en inspiratie gezocht rond het meer. De zondag kan beginnen. Grote tafels in de zonovergoten tuin, zacht ritmisch d(r)euntje op de achtergrond, witte damast met spiegelend en glinsterend tafelservies, kleurrijke grote boeketten in strakke glazen vazen, ploppende champagneflessen en zinnig kakelend gezelschap. Laat het nou nat zijn vandaag ..

Bibberdebibber

 Oei, oei. Kwispelende kwezel, erger dan een rietje, verloren, ontredderd en verlaten ......

 Hahhaha. Op de goeie manier gebracht, zou d'r nog begrip voor gescoord kunnen worden ook. Bibberend voort op het glibberige pad naar de toekomst, terwijl je de veiligheid van het verleden de rug hebt toegekeerd, om niet weer het woord 'loslaten' te gebruiken. Je komt er maar moeilijk omheen. Zit ik hier bijvoorbeeld nog omdat ik de boel niet los heb gelaten of is de boel niet los te laten omdat ik hier nog steeds zit. Een leuke kip-en-ei variant waar ik wel het antwoord op weet en de andere kant ook en het zal niet verbazen dat die antwoorden verschillen. Maakt niet uit, want ik heb toch gelijk.

 Klinkt arroganter dan het is. Tot op heden heb ik in alles wat ik gezegd of bedacht heb na oktober 2007 gelijk gekregen ongeacht de kronkelige wegen als gevolg van goedbedoelde maar zinloze adviezen. Alleen de lange duur van het proces daar heb ik nooit aan gewild, maar dat was meer wensen en ontkennen dan oog hebben voor de realiteit. Kortom alles is geregeld, voor elkaar gebokst of net blijven liggen en verwaarloost. Alles naar kunnen en vermogen en dus met een duidelijke grens bij de manipuleerbaarheid van de omstandigheden. Maar ook daar is naar oud vertrouwd gebruik inmiddels de schouderpartij ondergezet.

 Alles moet jezelf doen en ook al die zweverige types erkennen dat uiteindelijk en ontzenuwen daarmee op slag hun hele geblabla over universa, hogere sferen, alwetende energieën en wat al niet meer zij. Ja, een stokpaard en eentje waar ik graag tegenaan trap. Ik heb een hekel aan domme mensen of beter gezegd aan niet-domme mensen, die zo stom zijn om het leven van poëtisch prachtige maar praktisch redicule meerwaardes te voorzien. Maar ja, iedereen creëert zijn eigen wereld, zowel de neo-nazi als iemand die in feeën en kabouters gelooft. Zolang je maar blijft inzien dat het jouw wereld is èn niet de werkelijkheid, want daar is er maar één van, zou het ooit goed moeten komen.

Teugels

 Zouden we ze eens laten vieren? Slecht idee, maar toch. Laat 'ns gaan. Niet moeilijk doen ... En daar gaat het dan gelijk ook mis. Want teugels vieren betekent beheersing weg, terughoudendheid met verlof en braken maar! Zit daar iemand op te wachten? Kan me niet voorstellen.

 Dus we laten die teugels maar ff de teugels, knijpen de billen bij elkaar en houden hoog wat hoog valt te houden. Geen schone schijn want die is er allang niet meer. Maar gewoon verder met het dagelijkse doen en laten, de kleine troubles, de kap op de kop zoals Katrien ... Het is shit, maar voorkomt erger.

 Het lullige en direct charmante aan deze situatie is, dat iedereen het anders zou doen en ik opgezadeld zit met mijn eigen keuzes. Je maakt keuzes en daarna is het hopen dat de gekozen paden de juiste zijn. Wanneer is duidelijk dat dat niet zo is? Precies.... doorgaan is aansluitend het enige dat telt. Doorgaan, volhouden, volharden zelfs tot het moment gekomen is om alles over een andere boeg te gooien. Zover is het nog niet. Nog (!!) niet maar grenzen komen inzicht, zijn bijna raakbaar. Het gaat minder abrupte dan een jaar geleden maar de veranderingen die op til staan zijn groter. Ik weet het nu al 2013 gaat voor verrassingen zorgen.

Verwend

 Het zijn verwende apen, die lezers van mij. Ineens zijn ze er weer. Die hele feeds zouden verboden moeten worden. Iedereen zou iedere ochtend, wat heet, 10x per dag hunkerend moet inloggen in de hoop hun dag weer verrijkt te zien door een prozaïsche vrucht van mijn hand. Niet dat nonchalante digitale klopje op de schouder van "Hé, kijk eens, d'r is weer wat." Zou uitschakelen een optie zijn? Ik vrees dat een dergelijke move aan mij (nog) niet besteed is. Ik kan nog geen krant dragen maar misschien wel mijn eigen website èn die zit er wel aan te komen. Daar wordt zoals dat netjes heet op het ogenblik druk aan gewerkt. Helaas niet door mij, maar ik moedig enthousiast aan vanaf de zijlijn.

 De blogs vrij uit de klauwen van Blogger. Eindelijk verlost van spookrussen en met een statistiek, die me iets meer vertelt dan Nederland, Frankrijk en Safari of Netscape. Ja, je gelooft het niet, maar het bestaat nog steeds. Digitale snelweggebruikers in een netscape vehikel. Het klinkt me als een tractor op de autosnelweg in mijn oren, maar die hebben dan tenminste nog zwaailicht. D'r komt vast nog meer ellende op me af die Google nou wel netjes afvangt, maar daar bouwen we dan zelf tooltjes voor in de systemen.

 Hop weer naar een eigen website, wat heet een heel roedel van die dingen. Weg saaie avonden, doeii verveling, jammer van die extra dekbedden maar nachtjes overslaan gebeurd weer, voordat je het weet. Weer een item weg van de lijst. Wist niet dat er nog meer dan één ding opstond.

Mooi, hè?!

31!!

Nu!

 Plop!!

 Het mag. Het slaat nergens op, maar het doet deugd. Een soort O&N en misschien niet eens zo gek. Over drie dagen is mijn eerste switch. 3/11 ...

 Ik ga niet alle O&N's bijhouden. Voordat je het weet, heeft je leven een zin. Gètver, nee dank je. Maar voor vandaag komt alles op gewenste en bijna gedroomde wijze samen ...dus, ja toch, mooi hè ..... Champagne!!!

 Ik ga een paar mooie glaasjes genieten voor een knisperende houtkachel, overladen met slapende katten en aan de voeten twee honden. Het is een zoekplaatje en bijna compleet.

Sandy

 "Ga liggen, beweeg wat heen en weer tot je de prettigste positie hebt gevonden en richt je aandacht naar binnen. Leidt je gedachten naar je rechtervoet en kies een teen. Adem in door je neus en beweeg je adem naar de teen die je gekozen hebt. Voel de lichaamsdelen waar de adem passeert. Voel de frisse tinteling en de warmte die overblijft.

 Laat aandacht en adem in de gekozen teen bijeenkomen en vorm vanaf je teen het lichaam tot een open buis. Laat de adem stromen en de aanwezige blokkades door de buis verdwijnen."

Al eens geprobeerd? Ik wel. Gisteravond. Het is New York slecht bekomen. En weet je, eigenlijk ben ik er niks mee opgeschoten. Het blijft behelpen

Wat?

 Kom, we zijn het niet en hoeven elkaar zo ook niet in de hoek te zetten. Mietjes hebben zo best hun functie, al is het slechts het Nederlandse amusement bestieren, wat op zich voor een mietje weer niet de meest voor de hand liggende bezigheid is. Toch laten we het maar ff zitten. Niet alleen hier maar ook daar. Dit is mietjes-overstijgend, dit is heavy stuff. This is real life man .... dat is het dan weer niet, want dan môt je weer wat met mietjes. Nee, dit is simpel wat het is en niks meer of minder. Leg het me uit, want ik snap het niet.

 Wat werkt met stukjes schrijven wel maar met het onderhouden van mijn paradijselijke leefomgeving voor geen meter?? Aandacht, aub. Hier wordt met een beetje goede wil geschiedenis geschreven zonder dat je het door hebt. Waarom dat ene balletje wel en blijft die ander domweg dwars zitten? Tell me.

 De champage ligt niet koud maar de keldertemperatuur is zeker niet verkeerd. Kom op. Waar zijn de conclusies, de dubbeltjes die op hun plek vallen? Het is die ene, unieke kans om je slimmer, inzichtelijker en/of ervarener te tonen dat de bagage waar ik mee opgezadeld zit. Come on, ik heb trek in champagne!!

Zalig

 Ik geeft het op .... Schrijf het in je agenda, memoreer het moment, je zult het niet vaak meemaken. Ik hang deze maand in de palmen en laat de target voor wat het is. Straks is het 28 en dat is een mooie score. Ik ga aan de vooravond van Allerzielen niet mijn ziel en zaligheid te grabbel gooien. Voor je het weet, zanik je weer en daar is me mijn stukjesproductie te heilig voor.

 Zo dat waren de heiligen en de zielen. Boodschappen zijn op tijd gescoord, dierenarts bezocht, de eerste autoschade geïnventariseerd, boekhouder aan het werk gezet, is alleen jammer dat weer die verkoop er wat achteraan bungelt. Er waren allerlei initiatieven en ik vrees dat die weer de kiem niet uit komen. Maar laten we daar niet over beginnnen. Het ging over afstand en dan moet je niet op je toeter belanden. Dat werkt niet.

 Morgen hoeft niks en kan weinig. De kerk & het weer en of dan eerst de Heiligen zijn en dan de Zielen pas aan de beurt zijn of omgekeerd, heb ik nooit kunnen onthouden. Ik ga mezelf wat verwennen. Beetje koken en wie weet heb ik tijd en zin om wat stukjes te schrijven....

Dut(ten)

 Langzaam tijd om de oogjes te sluiten. Ik zou wel willen dutten, maar naar mijn idee blijft dat onmogelijk in je eentje, Dus moet ik het straks maar weer doen met een dut. Jammer, want dutten is vele malen lekkerder, maar solo moeilijk realiseerbaar. Net zoiets als werken. Ik ben geen voorstander van werk, maar als het moet, dan moet het en vooral als je de centen nodig hebt, die de activiteit je oplevert. Maar als je dan aan de slag bent en er komt weer iemand je vertellen, wat al raar is in in z'n eentje, dat je moet werken, dan word ik altijd weer wat kriebelig.

 Kijk ik doe mijn best en er lopen weinig leidinggevende rond op deze aardbol, die iets over mij te klagen hebben (Kan het dubbeler?), maar mij in meervoud laten doen, waar ik in enkelvoud al zo mijn vraagtekens bij heb, is onomwonden de boog overspannen. Ik heb dat maar laten zitten want werken had nou niet mijn warme belangstelling. Dit zeer in tegenstelling tot 'dutten'. Dat is iets wat ik nou zeer graag in mijn eentje zou beoefenen. Liever zelfs nog dan punniken. Maar hoe doe je dat, hoe kun je dutten in je uppie??

Mpprn

 Het is niet de gewenste afstand, maar met de neus op de saaie feiten valt er met een beetje goeie wil toch het nodige te berichten. Zelfs het glaasje rosé doet daar geen afbreuk aan. Het zal zijn werking inmiddels verloren zijn. De 'R' zit in de maand dus is het tijd voor rood. De daarbij behorende redenatie mag je zelf invullen, ik kan me niet met alle details bemoeien.

 Ga ik ondertussen verder met de gewichtigere zaken in het leven. Van kroontjespen, via ballpoint naar toetsenbord. Is zoiets als van benenwagen naar paardenkar en Aston Martin. Het zijn onderscheidende generaties die het mogen meemaken. De jeugd van tegenwoordig moet het doen met een iPad. Ik benijd ze er niet om. Wie weet cq is in staat daar nog iets anders of bijzonders van te maken? Iedere Jandoedel kon een kar opsieren of een kartonnetje op de fiets bevestigen met wasknijpers zodat het leek alsof je een uitlaat had. Doe je dat nu met een hoesje of kan iedereen spontaan Apps programeren? Ik waag dat laatste te betwijfelen.

 Als je meegaat in de vaart der Apples en soortgenoten dan gebeurt enkel meer wat allang aan de gang is. Je mag blij zijn dat je het kunt volgen. En laten we eerlijk zijn, het overgrote deel zou niet aan meer moeten denken. Maar dat overgrote deel wordt dus steeds groter en de club die die massa stuurt steeds kleiner. Ik heb al eens films gezien ....

Yoga

 Gedegen voorbereid voor de 101-ste keer geprobeerd enige begrip op te brengen voor een tak van sport, die door de jaren heen steeds meer uit de zweverige hoek is gekropen en tegenwoordig in diverse varianten bijna verplicht is, als je de jeugd ontgroeid bent en de ouderdom stug wilt blijven ontkennen. Waar ik trouwens geen last van heb.

 Bewegen kan geen kwaad, dus ieder initiatief dat mensen in de benen krijgt, kan nauwelijks verkeerd zijn. Zeker als er ook nog eens geen competitie-element aanwezig is en de leeftijd stilletjes toch geen grenzen kent. Waarom dan weer dat gelul over energiestromen, over aandacht hebben voor je kleine teen en de onbewezen pretenties van een bepaalde levenswijze die ongevraagd overal doorheen geweven worden. Altijd weer die bewijzen uit het ongerijmde. Steeds weer die zichzelf bevestigende redenaties of domweg stellingen, waar je heus geen IQ van 140 voor benodigd om ze door te prikken.


 ...... zonder al die blabla is het een aardige vorm van opwarmgymnastiek en voor de liefhebber een manier om je gedachten te verzetten.

Leeftijd...

HOW OLD IS GRANDMA? Stay with this - the answer is at the end. It may blow you away. One evening a grandson was talking to his grandmother about current events. The grandson asked his grandmother what she thought about the shootings at schools, the computer age, and just things in general.

 Grandmother replied "Well, let me think a minute, I was born before: television, penicillin, polio shots, frozen foods, Xerox, contact lenses, Frisbees and the pill. There were no: credit cards, laser beams or ball-point pens. Man had not invented: pantyhose, air conditioners, dishwashers, clothes dryers and the clothes were hung out to dry in the fresh air and space travel was only in Flash Gordon comics".

 "Your grandfather and I got married... and then lived together. Every family had a father and a mother. Until I was 25, I called every man older than me 'Sir' and after I turned 25, I still called policemen and every man with a title 'Sir'".

 We were before gay-rights, internet dating, dual careers, day-care centres and group therapy. Our lives were governed by The Bible, good judgment, and common sense. We were taught to know the difference between right and wrong and to stand up and take responsibility for our actions.

 Serving your country was a privilege, living in this country was a bigger privilege. We thought fast food was eating half a biscuit while running to catch the school bus. Having a meaningful relationship meant getting along with your cousins. Draft dodgers were those who closed front doors as the evening breeze started. Time-sharing meant time the family spent together in the evenings and weekends - not purchasing condominiums.

 We never heard of FM radios, tape decks, CDs, electric typewriters, yogurt, or guys wearing earrings. We listened to Big Bands, Jack Benny, and the President's speeches on our radios. And I don't ever remember any kid blowing his brains out listening to Tommy Dorsey. If you saw anything with 'Made in Japan' on it, it was junk. The term 'making out' referred to how you did on your school exam...

 Pizza Hut, McDonald's, and instant coffee were unheard of.

 We had 5 and 10 cent stores where you could actually buy things for 5 and 10 cents. Ice-cream cones, phone calls, rides on a streetcar, and a Pepsi were all a nickel. And if you didn't want to splurge, you could spend your nickel on enough stamps to mail 1 letter and 2 postcards. You could buy a new Ford Coupe for $600... but who could afford one? Too bad, because gas was 11 cents a gallon.

 In my day, grass was mowed, coke was a cold drink, pot was something your mother cooked in and rock music was your grandmother's lullaby. Aids were helpers in the Principal's office, chip meant a piece of wood, hardware was found in a hardware store and software wasn't even a word. And we were the last generation to actually believe that a lady needed a husband to have a baby.

 No wonder people call us "old and confused" and say there's a generation gap!

 How old do you think I am? I bet you have this old lady in mind... you are in for a shock! Read on to see - pretty scary if you think about it and pretty sad at the same time. This woman would be only 59 years old.

(Overgenomen van een niet nader te benoemen website)

Où

That is the question! Wo geht es hin mit Sylvester. Weer naar Biarritz? Misschien een beetje afgezaagd. Maar de zee heeft een jaar geleden wel goed gedaan. Wil met Oud&Nieuw de deur uit en daarin schuilt een groot gevaar. Niks zo treurig als een vreemde plek of plaats als je iets wilt vieren maar het feestgewoel en/of feestgevoel niet vindt. En Franse gezelligheid op zo'n Reveillon-feest .... Met de juiste band en een goede danspartner is de fantasieloze keuken en het afschuwlijke hoedjes- en petjesgedoe nog net te doen.

 Geloof dat ik op de avond zelf toch maar lekker thuis blijf. Die zee is ervoor en erna ongetwijfeld niet veel anders dan op de jaarwisseling zelf. Dan hoef ik bovendien niet op een fles champagne meer of minder te letten en ben ik zelf verantwoordelijk voor het koken en de muziek. Zo lossen de vraagstukken zich als vanzelf op. Daar hou ik wel van. Opgooien, beetje ballen en perfect geland in het mandje! Kan ik me nu in alle rust op mijn 26-gangen menu richten. Het houdt je van de straat.

Boerenlogica

 Vrouwen kunnen d'r wat van, maar zullen toch in de agrarische stand hun meerdere moeten erkennen. In elk geval in de Franse versie waar ik mee te maken heb. Wat ondernemer heet te zijn, is in feite niet meer dan een opgesierde ambtenaar in de buitendienst. Dat geldt voor heel Europa en is waarschijnlijk aan de andere kant van de grote plas niet anders. Nu zou je daar nog wat eer in kunnen stoppen en er iets moois van maken door resulaten te verbeteren, ongemakken te voorkomen, marktwerking bij te benen en meer van die initiatieven.

 Maar nee, hoor. Vraag er maar niet naar, probeer er maar niet over te praten, het enige wat je ten deel valt, is een blik waarvoor een koe zich zou schamen. "Eigen initiatief" is een vieze woordencombinatie. Een rare combi krijg je dan. Hard werken en niet nadenken. Al eens iets stommers meegemaakt?

 Is het te droog wordt het handje opgehouden, is het te nat idem. Valt er niks op te merken en is de oogst overvloedig ... zakt de prijs en daar komt het handje weer. Niet wat de markt wil is interessant om op in te spelen, nee de trigger is "Subsidie of niet". Wordt bomen rooien gesubsidieërd, dan rooit men bomen. Subsidie op planten? Nou dan ga de bomen in de grond.

 Zo werkt het dus ook met de wildstand. Dertig jaar geleden zo goed als verdwenen maar inmiddels weer dagelijkse realiteit. Niet dat dit leidt tot aanpassingen in de boerenpraktijk. Geen veranderingen in de perceelafsluiting, geen wijzigingen in aanplantingsschema's, niks. Waarom ook. Voor ieder mogelijke tegenslag bestaat een subsidiepotje. Zo wordt meneer de boer voor zijn maisveldje ongeveer 4x betaald. Voor het feit dat hij de grond bewerkt, voor het feit dat hij mais zaait, voor het feit dat het in het voorjaar te nat is geweest en voor het feit dat hij op een vage zondagmiddag wel 13 wilde zwijnen tekeer zag gaan op zijn maisveldje, hoewel de jagers daar geen sporen van hebben kunnen vinden ...... Ze zijn misschien stom, die boeren, maar niet gek.

(Ont)kleden

 Was het een statement of gewoon luiheid? Het was in elk geval een bevrijding, toen ik de eerste keer in mijn blootje in bed kroop. Heerlijk lekker zo onder het laken en de dekens en later nog lekkerder zo direct onder een dekbed. Geen geklooi meer met tussenliggende textiellagen, die zo om je heen gewrongen konden zitten, dat je in je eigen bed geen kant meer op kon. Een genot!

 En weet je wat ook een genot is? Weer iets aantrekken voordat je het ijskoude bed instapt. Nog net geen nachthemd maar misschien moet ik daar maar eens over denken als flanellen T-shirts werkelijk niet blijken te bestaan.

Z&Z

 Tja, nu wordt het ingewikkeld. Ik kan gelijk de DvD erbij pakken, maar ga dat ff nog niet doen. Ik heb 'm nog netjes afgedrukt op papier en hoop ook dat de volgende versie nog tastbaar zal zijn. Het E-book tijdperk zal op mij afketsen, hoe hard het elders ook mag floreren. Maar ik dwaal af ... woorden, bladzijden, bomen, bos. Zo gaat dat normaal gesproken maar gisteren was zo'n dag waarop het spaak liep op een stok. Zelfde oorsprong, ander effect.

 Voordat je het weet, zit je dan een eindje voor je uit te lullen. Enerzijds wil je dat stukje geschreven hebben en anderzijds schrijft ook Youp met regelmaat missers, dus ik dacht me ook een minder dagje te kunnen permiteren. Dat werd mooi gelijk afgestraft. Inleveren moest ik, al was het slechts tijdelijk, maar dat was nog niet het ergste. Mijn gefröbel met woorden en een ontbrekende inspiratie werd in de hoek gezet met "Je zanikt". En ik maar denken, dat ik zeurde...

 Nu heb ik de hele nacht lekker geslapen, wat al een uitzondering is, en me niet van slag laten brengen door deze bijna oud-Nederlandse kwalificatie. Bij het ontwaken deze ochtend, ramen beslagen en het er achtergelegen landschap, beschenen door een oranje-rode zon, ongetwijfeld wit van de rijp, schoten me de woorden accuut weer te binnen. Was het nou zanikken of zeuren wat ik had gedaan? Ik hou het op lullen en daar waar het de werkelijkheid kietelt is het gezeur. Zeuren is zoiets als klagen maar dan minder gemeend, eindeloos zagen over iets wat je niet bevalt, je niet wenst of anderszins je onwelgevallen heeft gewekt. Zanikken doe je als kind als je iets wilt hebben en denkt dat drammen zou kunnen werken. Zanikken is doelgericht, zeuren is meer ongeleid.

 Zou de DvD met me eens zijn? Ach, we verschillen wel vaker van menig en dan sla ik 'm extra hard dicht en hoop dat de volgende versie van meer inzicht getuigt.

Tandje

 Zou 'm dit nou zijn? Die befaamde bierkaai? Niet dat ik mijn bezigheden als vechten beschouw, zelfs in overdrachtelijke zin wil ik dat ontkennen. Maar moeite kost het wel, dat laatste restje afwezige inspiratie uit mijn brein persen. Iets verzinnen is niet het punt, maar als zelfs het onderwerp zoek is, dan rest enkel nog driedimensional gelul in de ruimte. En als het ff kan, prefereer ik ook daar iets tussen een kop en een staart. In het niks beginnen en in het nergens eindigen lijkt me teveel op mijn dagelijkse leven. Daar heb ik kortom al meer dan genoeg van.

 Het is ook weer de afstand die mist, die 39 km maar dan niet direct weer terug naar beneden duiken. Nee, de verkregen afstand houd ik liever vast, hoewel ie me, zoals nu ook weer, regelmatig ontglipt. Dan word ik weer met de neus op de feiten gedrukt en als iets toch dodelijk saai is, dan zijn dat wel mijn feiten. Had ik dat gewild, was ik wel als mijn broer ambtenaar geworden. Het voordeel van zo'n wereldbeeld is dat winkelen in Albert Heijn dan al een avontuurlijke survivaltocht lijkt.

 Dus toch maar worstelend boven komen en dat tandje extra bijschakelen. Alles beter dan blijven hangen in mijn dagelijkse vacüum. Tergend langzaam maar gestaag zal het er wel weer van komen. Van die afstand. Of het optijd en voldoende zal zijn om de belofte aan mezelf deze maand in te vullen, gaan we zien.

Handje

 Als Moses niet naar de berg komt, komt de berg naar Moses. Zo was het toch? Dat zal me met een gekreun en gesteun gepaard zijn gegaan. Had ik wel willen meemaken. Moet stukken imposanter zijn geweest dan het huidige stormpje voor de Oostkust van de USA, wat voorlopig vooral opgeklopt wordt door de media. Sinds verslag gedaan wordt van zaken wordt alles groter, erger, eenmaliger en meer van die kretelogie. Zo zijn de geesten en monsters in de volksverhalen gekropen en zo zal de storm van vanavond over twintig jaar tot mythologische proporties gegroeid zijn als de verwachtingen straks maar enigszins worden waargemaakt.

 Zo is ook het CO2-gedoe de wereld in geholpen, de waterspiegelstijging van 60m tot stand gekomen en zo werd in 1800-en-nog-wat verwacht dat de straten van Londen in de twintigste eeuw bedekt zouden zijn met 3 meter paardenstront. Dat laatste heb ik niet van de grootvader van mijn opa, die woonde heel wat landelijker, maar uit een verder flutterig artikel over de zin van landbouwintensivering. Nu kunnen paarden aardig schijten maar zo'n gecumuleerde verwachting zit toch meestal ver bezijden de waarheid. Het is een leuk voorbeeld om de extrapolatie-onzin van veel menselijke gedachtengangen te demonstreren, die zoals bekend zelden verder reiken dan het puntje van de neus.

 Ik zou het fenomeen 'wonderen' wel willen extrapoleren. De laatste is alweer veel te lang geleden. En mochten de wonderen onverhoops de wereld uit zijn geholpen, dan zal ik toch hier en daar een helpend handje uit moeten steken. Dat heb ik nou altijd. Als ik aan de beurt ben, loopt de kassarol vast, is net het laatste toetje vergeven of blijkt de wijnkaart niet bijgewerkt.

Wondertje

 Met 4 dagen voor de boeg en 16 berichten op de teller mag God wel een handje helpen. Vier berichten per dag, dan mag de hele lichtdivisie van Philips wel gaan branden ipv dat ene lampje in mijn hersenpan, die momenteel voor mijn gevoel tot aan de rand gevuld is met snot. En wat kun je nou met snot? Je kunt er een paling in stoppen en die er dan weer uit proberen te halen met je blote handen. Dat houdt je van de straat, maar of dat de gewenste inspiratie oplevert, is maar de vraag. Vrees dat die inspiratie in die paling zit.

PMS

 Dat is alweer lang geleden, dat ik zo hard heb gelachen. Geen beter vermaak dan leed vermaak, vooral als het niet gepaard gaat met bloed of botbreuken. In één klap is ruim de helft van de mensheid het recht verloren om sikkeneurig een deel van de maand verschoning en extra medeleven op te eisen. Omdat de "P" zowel voor "pre" als "post" kan staan, liep je als vent toch al gauw veertien dagen per maand op je tenen door het huis en vrouw's gevoelsleven. Allemaal inbeelding. Verbaasd dat? Mij niet.

 Jammer dat mijn categorie van het andere kunne inmiddels veelal verlost is van deze imagiaire hormonenterreur. Wordt je toch zo een prachtige plaagkans door de neus geboord. Die dames genieten van de overgang en bijbehorende opvliegers. Of zou dat misschien, wie weet, toch ...... we wachten vol vertrouwen de uitslag van het wetenschappelijk onderzoek af.

SD&R

 Urelogie, Griepprik & Bejaardengymnastiek.

 Zou je toch ergens moeten kunnen aangeven, dat je dan liever uit je lijden wordt verlost. Kan dat niet centraal geregistreerd worden? Als dat kan, wil ik nog wel eens over het afstaan van mijn onderdelen nadenken. Hoewel ..... eigenlijk niet. Nu het glijdende vlak is begonnen te hellen, zou iedereen er goed aan doen om nog eens stevig achter z'n oren te krabben. Van hersendood naar hartstilstand is een goeie stap in de richting van organen op bestelling. Levens redden krijgt zo een heel ander perspectief.

 Ben blij dat ik van die misplaatst arrogante discussie af ben. Die hele pretentie dat een ander en/of de maatschappij rechten kan doen gelden op mijn bloedeigen onderdelen. F**K een eindje op. Nog nooit zo blij geweest, dat ik inmiddels eigenlijk knap onbruikbaar ben.

 Het zijn sluipende mechanismen en net als bij een dichtslibbende hartslagader begin je pas te sputteren als ook de laatste paar procenten ineens worden afgesloten. "Standaard autopsie" ook zo'n onbeschofte gedachte die met misleidende vanzelfsprekendheid wordt opgesierd. Is goed voor de ontwikkeling van de wetenschap. Amehoela. Daar hebben we de afdeling "Ter beschikking stellen van de wetenschap" al voor. Moet d'r niet aan denken, dat je eerst naar behoefte tot een soort shaslik wordt verwerkt, voordat op een fatsoenlijke manier afscheid van je kan worden genomen. Laat dat fatsoenlijke maar zitten, dat kun je dan wel vergeten. Mocht ik in stukken gehakt willen worden, daag ik de Columbiaanse maffia wel uit of ga in Tibet wonen.