1984

-concept-

regels en rechten. sturen en afdwingen. illusie van maakbaarheid. steeds meer dichtgetimmerde wereld. Sf van 50 jaar geleden.

regels zullen overtreden worden, afdwingen steeds erger (zie trajectcontrole), cameratoezicht, inbreken op Pc's, etc.

ooit begonnen met de tien geboden en nu vele verschillende wetboeken dik van meerdere honderden pagina's per stuk. En eigenlijk staat er niks meer in, steeds weer hetzelfde maar verfijnder en verder uitgekauwd.

Slowclean

 Koken kost tijd, voedsel produceren kost tijd, alles kost zo zijn tijd. Het kan natuurlijk ook allemaal sneller: magnetron, plofkip en vliegen van Limoges naar Eindhoven ipv met de auto naar Utrecht. Maar wat moet je in Godsnaam in Eindhoven .... Het sneller-snelst hangt me steeds verder de neus uit, zal ongetwijfeld met leeftijd te maken hebben, maar geheel éénduidig is dat niet. Altijd al liever die moestuin dan de groenteman. Verkies reizen boven verplaatsen. En ook bij poetsen is d'r nooit die neiging geweest om het snel-snel achter de rug te hebben. Waarbij ik er weliswaar geen hekel aan heb, maar ook nooit de behoefte heb gevoeld om er zolang mogelijk van te genieten. Nee, wel om het de tijd te geven, die het kost ipv het af te raffelen, omdat het nou eenmaal moet. Dan is het een best te verteren bezigheid. Kopje koffie tussendoor, wat andere zaken wegwerken, die je tegenkomt, en uiteindelijk stap je dan toch met een voldaan gevoel, die goor naar schoonmaakmiddel stinkende badkamer binnen en maakt de boel met een goed gevoel weer smerig.

Dingen

 Verenigde Staten, Linux, Chrome .... de 8000ste pageview op het OMG-blog. Niks bijzonders, maar weer een mooi getal. Pageviews : anderhalf jaar aan dagen geeft iets van 15 hits per dag, alle rare Russen en andere onverlaten meegerekend. Voorlopig nog niet interessant genoeg om opzoek te gaan naar adverteerders. Dus geen vrees, alles blijft bij het oude, ik ga geen google-rekenmethodes loslaten op mijn lezers noch op mijn onderwerpen. Die Ferrari koop ik wel zelf schaal 1:24 of pruts 'm in elkaar op 1:10. Lekker met een afstandsbediening, heb ik altijd willen hebben en nooit gekregen. Misschien maar eens zelf kopen. Of zo'n heli met camera ... Lijkt me prachtig. Bent er natuurlijk zo op uitgekeken, nog afgezien van de vraagtekens die je kunt zetten bij het 'gluren bij de buren' vanuit de lucht. Protesteren tegen het gebruik van drones en zelf de buurt in de gaten houden met je speeltje. iPad gestuurd. Hypocrisie ten top ... maar wel leuk.

 Of de honden zo'n actioncamera ombinden als een helmlamp bij een speleoloog en dan hopen, dat ze er in volle vaart van tussen gaan! De wereld waarnemen vanuit het perspectief van de viervoeters, incl, de terugkeer naar de baas als het ff meezit. Waar je vanuit een mooi pageviewgetal al niet terecht kunt komen. Ook altijd al gewild om camera's hier op het terrein op te stellen en te zien wat er allemaal gebeurt en passeert, dag en nacht. Tot op heden echter nooit het geld voor de installatie over gehad. Afscheidscadeautje, misschien??

Slagveld

 Feesten gefeest en leed geleden, scherven opvegen, tapijten uitkloppen en wijnkringen wegboenen van de achterhaald glazen tafelbladen. De afwas doet Jan Steen wederom verbleken en de rest laten we maar netjes in het midden. Een slagveld en zo ziet het niet alleen uit, zo voelt het ook aan. Maar dan de dag na de slag, als de zon aarzelend opkomt, de dauw optrekt in dampslierten en de weeïg zoete lucht van het verspilde bloed zich vermengt met de frisheid van de ochtend.

 De slag is geslagen, uitkomst onbekend. Voorlopig wonden likken en de omgeving scherp in de gaten houden. Is het genoeg geweest of moet d'r zonodig nog een keer iets geprobeerd worden? In trance en slowmotion wordt alles terug op z'n plek gezet en gelegd. Het ergste vuil met de mouw weggeveegd, het vuilnis bijeen geschoven en de eerste koffie sinds dagen weer genoten. Zinloze dagelijkse routines om je aan op te trekken. Straks een vrolijk muziekje en dan is het weer tijd voor Champagne, ware het niet dat de laatste net gesneuveld is.

Titanesk

 Aan de dageraad na de vooravond van de grote slag. Zorgvuldig de mogelijkheden vanuit alle hoeken en kanten bespied, toegankelijkheden in kaart gebracht en al wat plaagstootjes uitgedeeld. De vijand lijkt nietsvermoedend, want geloof natuurlijk voor geen meter, dat die grote slag nou net geslagen gaat worden.

 Het slagveld van afstand in vakken verdeeld, de plastic mappen klaargelegd en de archiefladen schoongeveegd. Eerst een hapje en dan storten we ons met waardige doodsverachting op de stapels. Urenlang zal het resultaat in stofwolken verborgen blijven, maar als het stof is uitgedwarreld, zullen ze allemaal hangen, die papieren, de jarenlang terugkerende ergernis. En dan enkel nog standhouden. Het zal me verbazen, mocht het lukken. Maar eerst schoonvegen die tafel en wat jammer dat dat niet met het waterkanon mag.

Nep

 Wordt als man geboren en voel je vrouw. Heb twee benen en wil er maar één. Ben mens en verlang ernaar een beer te zijn. Loop te kutten met je leven en kom niet veel verder dan je klote voelen.

 Hoppa, we gaan er het beste van maken, passen ons weer een keertje aan, doen ons best en eigenlijk wil het wel lukken, maar het blijft laf smaken.

 Wat ik heb wil ik niet. Wat ik wil heb ik niet. Voor een deel is het luxe geleuter, maar het is vooral jammer dat het merendeel van de rest er de tijd en vooral de mogelijkheden niet toe heeft, krijgt, neemt.

 Is dat wat de mens doet, dat wat de mens wil? Eindeloos sloven, afgeschoven worden met een fooitje en zien dat een paar types aan de top daar uitgebreid van genieten?

 Is dit leven? Is dit de natuur? Dan is de natuur fout. In feite is de gemiddelde mens niks meer of minder dan een koe. Je wordt je levenlang uitgemolken en aan het eind leggen de melkers je biefstukken nog op de bbq.

Hoez(o)ee

 Stakende longen, zwermende bijen, botte messen, uit het niets opduikende zenuwen en een lek geprikte motivatie .... Wat was het toch weer een bijzondere dag. Je zou toch werkelijk niet willen ruilen met zo'n leasebakrijder, die na een dag sociaal mediacircus op kosten van de baas probleemloos kan aanschuiven aan de door zijn Truus gecreëerde zesgangen voorspelmaaltijd ... gèt, wat fantasieloos.

 Doe mij meer gras, hoger gras, onwilliger gras, rijper gras, nog meer pollen, padden, hamsters, adders, hazen, vossen, tijgers en olifanten. Dat zijn de dagen waarop je terugblikkend tevreden op je borstkas klopt en de Tarzankreet verbetert. "Me Jane.." of hoe zat het ook weer? Maakt niet uit. De lianen slingeren nog na en die uit gras bijeen gevlochten hangbrug ligt morgen op z'n plek. Zo gaat dat in de wereld waarin mannen nog mannen mogen zijn. En zonder vrouw is dat geen kunst. Heb begrepen, dat anderhalve generatie verwijfde kereltjes in de omscholing moet. En wie bedenkt dat .... precies vrouwen. Het is nooit goed, nooit genoeg, zelfs als je doet wat gevraagd cq. verlangd wordt. Dat er trouwens mannen te vinden zijn die zich daarvoor hebben laten lenen, duidt toch op z'n minst op een universum gestuurde dip in de genenpool.

 Vroeger had men die watjes dat soort ideeën wel uitgedreven. Maar wat wil je zonder oorlog, mannen nooit onder de rokken van het vrouwtje vandaan en Miepie aan de lopende band ervaren hoe manlief anders afziet ... Ja, thee drinken levert weinig goeds op.

Trek

 Verandering van spijs doet eten .... Laten we weer eens lekker gaan maaien. Joepiedepoepie.

Tokkie-tokkie

 D'r zijn dingen, die ik niet wil snappen. D'r zijn dingen, die ik probeer te snappen, maar boven mijn pet blijven hangen. En d'r zijn dingen, die ik nieteens probeer te snappen. Ja precies, vrouwen! Maar daar gaat het deze keer niet over. Weggebruikers is ook zo'n categorie. Types die zich druk maken over mijn rijgedrag, terwijl ze daar zelf absoluut geen enkele hinder van ondervinden. Mensen kunnen dan compleet door de rooie gaan.

 Vandaag, terugweg Perigueux. Heerlijke middag gehad, uitstekend gegeten in L'Essentiel (Aanrader!), een stel beren gekocht, een cadeau gezocht en gevonden, rondgeslenterd, op terrassen gehangen en in uitstekend humeur de honden bijna vergeten. Onderweg terug niet gehaast, kon moeilijk want het was avonduittocht uit de stad. De 1001 'rond points' eindelijk achter de rug lekker freewheelen met de toegestane 90km/u. Ok .... een beetje meer.

 Ter hoogte van Excideuil, een van de vele misplaatste, maar begrijpelijke rondwegen om een oud en smal centrum heen, kiest een sukkelende camper ervoor de rondweg te nemen en ik moet op de rem, want 50 en meneer achter het stuur is zoals vaker bij deze categorie heiliger dan de Paus. Niks achter me, niks voor me, doorgetrokken streep helaas, maar ruimte zat .... die bon wilde ik wel betalen. Ik geef gas en passeer meneer. De camper verandert à la seconde in een licht- en geluidsorgel. Ik denk "Ach...", kijk nog eens of ik geen gendarmerie zie en rij verder naar het verkeerslicht aan het einde van de rondweg. Rood, helaas.

 Meneer heeft ineens ook lak aan de maximaal toegestane snelheid en komt tuuterend en seinend aan gesjeesd, kiest voor linksaf (Had ie beter direct het dorp in kunnen rijden ....) en begint mij uit te schelden. Niet dat ik iets hoor, maar de tekenen duiden was niet moeilijk. Ik zwaai vriendelijk terug ipv de welbekende vinger de lucht in te steken, maar meneer kan het niet waarderen, stapt uit de auto en denkt waarschijnlijk, dat ik behoefte aan een gesprek heb. Ik zwaai nog eens en de malloot begint op mijn autoruiten te slaan. Ik kon mijn lachen maar met moeite inhouden. Ondertussen was mijn kant groen en moest ik helaas doorrijden. Je wilt tenslotte de vrije doorgang van het verkeer niet belemmeren, toch?? Eigenlijk had ik 'm wel willen zien exploderen of gebeurt dat alleen in de film?

Flauw.

 Halli-Hallo, de zon ..... drie dagen waar ons eerst ruim een week beloofd werd. Dat schiet niet op zo. Verder dan overdoen wat gedaan is en een klein stukje erbij zit er op deze manier niet in. Enige voordeel is dat hoog gras zijn grenzen kent. Hoger dan hoog wordt het niet. Spontane mutaties richting olifantgras zijn tot op heden nergens waargenomen. Het gras wacht dus maar tot het qua weer eindelijk aan de beurt is.

 Het heeft er alle schijn van dat dit een kwakkelzomer gaat worden. Tijd om de planningen te herzien en de mentale voorbereiding  in een ruimer kader te plaatsen. Niet dat werken-in-de-regen een optie is. Het is meer een kwestie van direct in de benen schieten, als het weer opdroogt, wat dan wel betekent, dat je alsnog binnen de kortste keren zeiknat bent, maar de nattigheid dan van beneden ipv boven komt. Bovendien is gras slecht een deel(tje) van het te verrichten buitenwerk ...

 Maar ok, zien wat voor puntje we daar in de loop van de dag aan gaan zuigen. Vandaag is vrijdag ...U snapt het goed; vrij ..... dag, vrij dus. Stappen, slempen, euro's over de balk mikken en terrasgluren als de dierenarts eindelijk acte de presence heeft gegeven. Nog langer die verplicht binnen zittende katten en ik wordt gek.

Bah!

 Dit zijn de verkeerde ontwikkelingen. In plaats van dichterbij kruipen loopt de ander verder uit. De tweede maand dat het relativeren en van afstand bekijken het nazien heeft. Hoewel beide dik op schema (waar klaag ik over?) heeft het andere blog net een tandje meer erop liggen. Mag hopen dat geen doping in het spel is. Doping in de bloggers-wereld. Zou dat de pers halen? Menig schrijver heeft zijn boeken door de drank en speed op papier gekregen, daar hoor je ook pas wat van als ze de leeftijd voor een biografie hebben gehaald. Meestal postuum, lekker uit beeld. Je kunt er hooguit de nabestaande mee pesten.

 Verder zal het mijn reet roesten, het is geen sport en dus geen oneerlijke concurrentie. Bovendien komt het bij deze schrijfsels zelden verder dan cafeïne, maar waar hebben we het over. Het is tijd voor relativering. Het is altijd tijd voor relativering. Het is alweer een hele tijd tijd voor relativering. Al dat gezeur over verstoorde nachten en rare gedachten. Het zij zo, laat het zitten of maak er iets van. Geen Magriet over erger uit mijn toetsenbord.

Ach(t)baan

 Zoals al vaker bedacht; normaliteit = saai en ellende = boeiend, levendig, opwindend misschien zelfs vermakelijk, tenminste als je het van een relativerende afstand weet te bekijken. D'r midden in is d'r geen ruk an. Maar afstand of geen afstand het blijft minnen en plussen, op en neer, regen en zon en meer van die onzin. Een achtbaan, maar dan dingt de mijne niet mee naar de eerste plaats op mondiaal niveau.

 In plaats van verder uitbouwen, verscherpen, verhogen, verlengen en verdraaien zijn de ergste pieken er stilzwijgend uitgehaald. De enige verrassing in het geheel is het ontbreken van enig zicht in voorwaartse richting. Omhoog of naar beneden? Naar naar of naar rechts? Korte verandering of langdurige wijziging? Het blijft een verrassing.

 Voor vandaag is mijn neus gevuld. Geeft de rest van mijn portie maar aan Fikkie. De avond heeft de wolken weggeveegd en de zon de ruimte gegeven. Ineens schiet de temperatuur omhoog .... en ik naar buiten. Doeiii.

Soep

 Als het leven toch zo makkelijk was als het maken van een goeie bak soep, zou ik graag nog eens een potje kleien met de Here himself. Duveltje erbij of bij gebrek daaraan een goed glas rosé. Ondanks de massa waarmee het alweer jaren op de markt wordt gegooid, zijn de parels dun gezaaid. Het meeste is zuur-fris bocht met het herkenbare onbestemd verwaterde kleurtje. Is het lichter (Provence) of donkerder (Bordeaux, Loire, Rhône) dan zou je het geluk kunnen hebben, dat het werkelijk smaak heeft.

 Niet alleen de Here dwaalt .... Terug naar het kleien, cq. soep koken alias het Leven. Gelukkig is het allemaal afzien, zoals het hoort, maar valt er ondanks het gras het nodige te genieten. De verenigde allergieën krijgen misschien dan wel de longen op tafel, maar de stemming hou ik d'rin. Voldoende peper is het advies, vooral bij het stijgen der jaren, dan kan de soep zelden stuk.

 Lang genoeg voor dooie vis gespeeld. Het went, is zelfs makkelijk, maar al dat geaccepteer gaat een brug te ver, als de doelen geen keuze meer zijn. Langzaam verschijnt er licht aan het eind van deze oersaaie tunnel. Op tijd roeren en niet te snel verhitten .... soep moet zweten, zweten kost tijd ... Helaas.

Tellen

 De 7777 vannacht gemist en de volgende 5555 zit er vandaag aan te komen. Mooi maar geen grandioze cijfers maar de teller tikt rustig verder. Minder mooie cijfertjes dan een tijd geleden, want lagere getallen per maand, maar dat was al voorzien. Normaal = saai en qua inspiratie mag er ook wel stevig gepoetst worden. Het is een overgangsfase, zeg maar. Niet dè overgang maar een van de vele op weg terug naar de gewenste paden. Bovendien, wat zeggen die getallen als ze massaal uit Rusland of Amerika komen via een heel scala aan browser/besturingssysteem combinaties. Wat die inlogs op mijn blogs doen blijft me een raadsel, maar ze komen d'r niet voor wat er geschreven staat. Misschien zijn het bots maar daarvoor gebeurd het te massaal in pieken in plaats van met terugkerende, sporadische regelmaat. Ik krijg ook niet de meest bizarre voorstellen van overduidelijke spamsites, kortom we nemen hun passages en Google's luiheid om die onzin uit de statistieken te filteren maar voor lief.

 Neemt niet weg dat het regelmatig werkelijke interesse inmiddels komt uit Nederland, Duitsland, Frankrijk, USA, Oekraïne en Roemenië.

Prioriteiten

 Op simpel persoonlijk vlak gezien heeft niks recht op meerwaarde ten opzichte van de rest. Is slapen belangrijker dan eten? Belastingen betalen zinvoller dan langzaam rijden? Is neuspeuteren verheven boven kontkrabben? Is leven meer dan uitgesteld wormenvoer cq. een vreemde vorm van brandhout? Dacht het niet, maar het idee dat grasmaaien de laatste activiteit is geweest in je leven, kan je toch nauwelijk vervullen met voldoening. Dus ..... vandaag maar aan de afwas, voordat we ons vanaf morgen samen met een nieuwe zonnige periode wederom op het gras storten. Echter minder monomaan dan vorige week.

 De resterende plekken zijn kleiner, meer maaivariatie, de tuin verdient aandacht, andere bezigheden dan maaien lijkt me wel aardig èn natuurlijk niet alleen wat moet leuk proberen te maken, maar ook gewoon de tijd nemen voor wat leuk is en onverplicht.

Helder

 Een emmer modderwater, die je rustig laat staan, bezinkt en wordt mooi helder. Het kan ff duren aleer ook de fijnste deeltjes zijn bezonken maar, dan is er ook niets meer wat de helderheid verstoort. Tot ... tot, iets, iemand of jezelf de boel weer in beweging brengt. Weg helderheid, welkom troebele zooi. Einde doorzicht en weer wachten geblazen.

 Vraag is: Hoe haal je het bezinkel uit de emmer of voorkom je opwerveling en vermenging zonder de helderheid van het erboven staande water te vertroebelen?? En heeeeeeel voorzicht zijn, is geen oplossing.

Onderdelen

 Doet u mij een paar nieuwe ruggewervels, een darmrevisie en graag het middenrif uitlijnen .... Toch jammer dat we niet modulair zijn opgebouwd. Die "Alles-met-alles" verwevenheid is toch echt een misser in de evolutie geweest. Zie oorzaak en gevolg maar eens in de juiste volgorde gelegd te krijgen in de warboel van een menselijke lijf. En dan heb ik het alleen nog maar over de tastbare delen en niet wat er daar nog aan ongrijpbaars in bij elkaar wordt bedacht.

 Ga je naar de reguliere huisarts, vertrek je met een papier voor een kast vol pillen, duikt je in het alternatieve circuit wordt je ondergedompeld in waterige oplossingen, schoongespoeld met reinigingskuren, lek geprikt met naalden, ingestraald of in contact gebracht met je innerlijke zelf. Been there, seen it, done it ..... helaas. Het berijden van het ene stokpaardje doet niet onder voor een rit op een ander. Niemand luistert, iedereen doet alsof ervaringen 1 op 1 uitwisselbaar zijn en dus op dezelfde manier verholpen kunnen worden. De "kwakzalvers" zijn daarin niks beter dan de loopjongens van de Pharmaca. Een bruuske verandering in je leven verander noch verhelp je met een minstens zo bruuske re-make van je fysiek, ongeacht of dat nou met opgesierde placebo's, superextra verdunde oplossingen of energie-hokuspokus gebeurd.

 De fout, die je (en ook ik) dan maakt, is dat je de boel, verantwoordelijkheid of hoe je het ook noemen wilt, graag buiten jezelf probeert te leggen. Het moet van buitenaf komen en als het ff kan snel resultaat geven.... werkt dus niet. Veranderingen moet je implementeren (Ahum!), dat kost tijd. Het enige mechanisme dat werkt heet slijtage, inslijten! En tijd hebben we niet meer, nemen we niet meer, gunnen we ons niet, kost geld, bla bla bla. Toch is dat het enige wat werkt, al is ook dat verre van perfekt. Maar dat is leven, toch?

CO2

 Mijn bijdrage is voorlopig weer geleverd. Wat mij betreft zijn de koude tijden voorbij. Ruim 2,5 kilometer hooi lopen verfikken, dat wil wel, hoewel over het algemeen de rook mooi wit was en de verbranding dus aardig optimaal. Laat die 60 meter zeespiegelstijging maar komen. 330 meter boven zeeniveau, ANP mag ik hier niet zeggen want die zee schijn nogal te wisselen, hoef ik me daar niet zo druk over te maken, mocht het überhaupt ooit al eens zover komen, terwijl het beest 'mens' nog ronddoolt op de aardkloot.

 Was wel aanpoten maar niet verkeerd. Raar, maar waar. Stom dat niemand het wilde, zie je maar dat van werkelijk alles gewoon teveel is, zelfs met hooi maak je niemand blij. Niet hier tenminste. Al die Franse boeren zijn niet meer dan verkapte ambtenaren, met hun Dpu's per hectare en het hele scala andere douceurtjes. Ja maar, zei laatst iemand, ze krijgen ook geen rooie rotcent voor hun producten ... Wie is d'r hier nou gek?? Welke ondernemer produceert nou vrijwillig iets wat niets oplevert? Niemand, dus. Sterker nog, een ondernemer zal moet aantonen, dat zijn activiteit geld oplevert. Voor een (Franse) boer is blijkbaar bezig zijn voldoende. Ik kan me daar ook nog iets bij voorstellen, maar dan wel tegen betaling van de SMIC, het sociale minimum en geloof me, daar wordt je niet vrolijk van.

 Het wordt tijd dat Europa daadkracht gaat laten zien. De salarissen in Brussel stapsgewijs meer dan halveren en al die idiote landbouwsubsidies opheffen ..... dan komen gigantische stromen met geld vrij!

Groen

 Saaie bedoening. Ff een sprintje trekken zat er nog, in maar daarna is het weer snel bekeken. Maar wat wil je. Gras, gras en nog een gras. Bak daar eens iets leuks van. Gras; grasmaaien, grasharken en nog een hoop gras in de wacht. Het is wachten op een langere droge en zonnige periode. Zelfs bij het grasmaaien overheerst verstandigheid. Bijna te akelig voor woorden. Maar alles netjes platgemaaid en dan vanaf vrijdag of zaterdag minstens weer een halve week regenachtig weer, zou niet de slimste keuze zijn. Dan liever nog de cm's lengte extra en verder zien als de zon er weer werk van maakt. Dus eerst maar opgeruimd wat in de eerste aanzet is gemaaid en geloof me, dat is meer dan het voorstellingsvermogen van een rijtjeshuisjebezitter met design-keientuin vermag omvatten. Heel wat meer!

Grazen

 Bed uit op de maaier, van de maaier af het bed in. Enigszins overdreven, maar verder helaas waar. Het is te gek voor woorden, maar we gaan er toch een paar aan verspillen. Dit voelt aan als een spitsmuisje met een complete Parmazaanse kaas op zijn bordje en de opdracht: Eten!! Onbegonnen werk tenzij je de eeuwigheid tot je vriendenkring mag rekenen en dan is het nog maar de vraag of je er zin in hebt.

 Laten we het niet moeilijker maken dan het is en het gegeven "zin-of-geen-zin" voorlopig ergens ver uit het zicht stallen, misschien is eenzame opsluiting nog een beter idee. Ff weg er mee, er zijn bruikbaardere overwegingen gevraagd. Uitschakelen die grijze massa, niks nie aan andere, want leukere dingen dingen denken. De wijdse blikken leeg vegen en aan de einder hangen die blik. Wat hangen ... verankeren.

 Het kader ontbreekt, de zin is met vakantie en wat rest is domme activiteit. Leuk om een paar verloren uurtjes mee te vullen, geen weken.

Misser

 Enthousiasme is ook niet alles. Een jaar gelden besluiten dat je een jaar later (raar hè?) een geheel ander leven zult leiden en daar behalve een soort aftelblog aan wijden ook nog zo stom zijn om maar geen witte Bourgognes te bestellen. Kan het stommer? Vast wel. Het kan altijd beter, slechter of anders. Maar ik zit behalve nog steeds hier, straks wel mooi zonder mooie witte wijntjes en dan met dat prachtige weer en die zwoele zomerse avonden, die zich nog moeten gaan ontplooien.

 Zie je maar weer dat anticiperen een leuk idee is, maar per saldo nergens opslaat. Waar het om gaat is alle balletjes in de lucht te houden, werkelijk alle. Pas als die lang gewenste ommezwaai eindelijk een concrete datum heeft gekregen, is het zaak om te selecteren, delegeren en dumpen. Nu opzoek naar een slijter met de smaak van Inno en Edwin ....

Alleen

 Geen gezeur over de rotzooi in de keuken, geen gewenst sociaal gedrag, geen noodzaak tot begripvol knikken .... Het heeft zo zijn voordelen een bestaan in je uppie maar twee auto's hebben en eentje een hellinkje op moeten trekken of duwen, omdat het hoge gras de grip op de ondergrond minimaliseert, dat schreeuwt om een ander. Maar om daar nou direct voor in een relatie te duiken, lijkt me wat aan de overdreven kant. Dat wordt geduldig afwachten tot de juiste persoon z'n opwachting maakt en dan is dat ook weer gepiept. En ... wie weet heb ik voor die tijd allang een creatieve oplossing uitgedokterd.

 Net als vanochtend toen het ene na het ander alternatief stuk liep op de modder en uiteindelijk toch ik het was die een lange neus kon maken. Het is ergerlijk oponthoud, maar anderzijds heeft het ook wel weer wat. Pionieren, moeilijkheden overwinnen, puzzelen, noem het op. Zonder dat zou het maar een saaie bedoening zijn en hoe zou dat straks moeten met die sterke verhalen??

 Kortom het ene machien heeft hedenochtend de modder verlaten. De volgende uitdaging vormt de tractor die ook met een opgeladen accu geen noodzaak zag om in beweging te komen. Die is voor latere zorg. Eerst de zondagsrust. Het lof zit er nog in, al trekt de kroeg aan de overkant sterker.

Slaap

 Dat krijg je van dit weer, kan niet anders. Ruim twaalf uur onder twee dekbedden mèt kruik en dan 98% van die tijd slapen. Winterslaap heet dat, toch? Begin juni ... Na de derde regenbui aan het begin van de avond was het pleit beslecht. Of ff alles en iedereen in de uitwerpselen wilde zakken. Zo gaat dat voor geen meter werken. If you cann't beat them, join them. Dan maar weer 'dode vis' spelen en met de stroom meegaan. Morgen zou morgen niet zijn, als het geen nieuwe dag in de aanbieding zou hebben. En zowaar, daar is ie dan ... die nieuwe dag.

 Geen grijsgrauwe lucht maar iets blauwigs met een waterig zonnetje hoewel alles nog steeds of alweer zeiknat is. Geen haast geboden met de aanvang van dit etmaal. Genoeg ruimte voor een hele serie momenten voor mezelf en ook een paar voor de beestenboel alvorens met de medewerking van deze dag op de proef te stellen.

Wikken

 "To dig or not to dig?" daar kan het best een droge witte wijn op ingeschonken worden. "Enthousiasme eindigt in de modder" is de wijsheid van vanmiddag. Enige mate van doordringende oenigheid valt moeilijk te ontkennen, als na een periode van overtollige nattigheid zonodig de grenzen getart moeten worden. Bij gebrek aan maaizin is het vele malen slimmer om het machien netjes droog en op z'n plek te parkeren dan in de blubber. Ok, na diverse pogingen het ding het bevrijden, is de verder maaivrije middag een onomwonden feit. Vraag is alleen of daar morgen verandering in te brengen is. En dan vooral hoe!

 Doet nog maar zo'n lekker glaasje, zal ik mijn hersenen ondertussen pijnigen. Het zal graven of trekken worden. Het eerste klink verre van aantrekkelijk en de tweede optie is omgeven door een waas van onzekerheid. De accu zit aan de lader, maar of daar de tractor morgen fris en fruitig mee in de wielen te krijgen is, verkeert voorlopig in het vraagstadium. Het is een halve minuut werk tegenover de mogelijkheid van urenlange ergernis. Misschien morgenochtend eerst maar ff naar de kerk....

Zon?

 Die gele bol, die je af en toe tussen de grijze wolken te voorschijn ziet komen, is dat wat men met 'zon' bedoeld? D'r gaan verhalen dat je het er warm door krijgt, dat de mensen de neiging vertonen hun kleren uit te trekken. Nou voorlopig is een sjaal geen overbodige luxe. De parapluie kan eindelijk eens opdrogen, dat is in elk geval iets. Tijd voor terug- en omschakelen. Nul en oneindig zijn de heersende waarden tot aan het eind van de komende week. Zien dat de overmaat aan groen enigszins vergeeld.

Dumpen

 Hup, weg met mei. Lange leve het mooie weer, dat het fluks mag komen en lang blijven hangen. Klagende boeren, rampenverhalen over droogte, woestijnvorming in de Limousin ... waar zijn ze gebleven?