Een dag in de lijn van de maand ... Wat een moeite moet een mens zich soms getroosten voor wat eigenlijk vanzelf gaat. Maar het is wederom gelukt en zal dat blijven doen, totdat er niks meer te lukken is. Deze dag zit erop, ik ben toe aan liggen en in die laatste meters voor de finish ook nummer 31 uit het toetsenbord persen. Dat moet welhaast lekker slapen worden. Morgen verder.
Morgen een nieuw hoofdstuk van dit tot op heden weinig spetterend jaar. Morgen augustus, Morgen feestmaand. Morgen beginnen de Franse vakanties. Vanaf morgen breek je overal je nek over de toeristen, te langzaam rijdende auto's en overvolle restaurants. Veel dom volk en het straalt er meestal op beschamende wijze vanaf. Volledig misplaatste kleding, loshangend overgewicht, akelig winters vlees, vrouwen in vetrolaccentuerende creaties en meters bloot wat schreeuwt om bedekking. Alles wat thuis zorgvuldig wordt vermeden, daar mag de blik van de autochtoon in den vreemde mee aangerand worden. Een ideale maand om thuis te werken.
dinsdag 31 juli 2012
maandag 30 juli 2012
Scoren
Niks nie achteroverleunen in een luie fauteuil. Geen 10 dagen voor het einde van de maand al de target binnen. Deze keer is het werken, maar als altijd lukt dat. Die trap op de Oude gracht, die twee uur voor de aankomst van de gasten op ons afscheidingsfeest enkel nog als wens bestond, maar waar daarna de hele avond druk gebruik van is gemaakt! Die op het allerlaatste moment mislukte menugang, waar de 10 mensen aan tafel uiteindelijk niks van merken. Het schijnbaar onmogelijke is het leukste, dat er bestaat. De improvisatie in wat uitzichtsloos lijkt geeft een onbeschrijfelijke kick. De snelheid waarmee oplossingen bedacht moeten worden en de beperking van de middelen tot wat je toevallig onder handbereik hebt ... daar kan geen coke of speed tegenop.
Met woorden en ideeën werkt het blijkbaar ook. Nu zou je toch willen dat je dat mechanisme op het huidige leven zou kunnen toepassen en bij de eerste beste poging is direct duidelijk waar het schort: de tijd. Geen limiet, geen beperkingen, geen druk op de ketel. Het is waarom ik 'gillend' bij Sociale Wetenschappen ben weggelopen. Alles wat hier moet gebeuren heeft enkel en alleen met beheer, in stand houden en functioneren te maken. Niks met creativiteit, effectiviteit, oplossen of ontdekken. Ik ben geen ambtenaar, maar dat wist ik inmiddels al.
Met woorden en ideeën werkt het blijkbaar ook. Nu zou je toch willen dat je dat mechanisme op het huidige leven zou kunnen toepassen en bij de eerste beste poging is direct duidelijk waar het schort: de tijd. Geen limiet, geen beperkingen, geen druk op de ketel. Het is waarom ik 'gillend' bij Sociale Wetenschappen ben weggelopen. Alles wat hier moet gebeuren heeft enkel en alleen met beheer, in stand houden en functioneren te maken. Niks met creativiteit, effectiviteit, oplossen of ontdekken. Ik ben geen ambtenaar, maar dat wist ik inmiddels al.
Pillen
ADHD? Neem een pil en het mens is stil. Depressief? Hop, een farmaceutisch snoepje d'rin en de maatschappij haalt opgelucht adem. Cholestorol (of niet) en iets met het hart (of niet) neem een tabletje en je kunt blijven zondigen. Kanker? Laten we je ff goed vergiftigen en met wat geluk overleef je dat en sterf je een fractie later.
Een lijst die met gemak een stuk langer moet kunnen, maar mijn kennis op dit terrein hou ik bewust beperkt. Neemt niet weg dat het effect in alle gevallen hetzelfde is, nl. 0, noppes afgezien van die ene kortdurende uitzondering, waarin de chemicaliën wel in staat zijn het gewenste verschil te maken. Op de lange duur past het lichaam zich aan zoals ieder biologische organisme doet en vervalt het hele beoogde maar verder afwezige effect. Hetzelfde geldt trouwens voor sportbeoefening en het (vermeende) effect op de gezondheid.
Nu ga ik niet lopen zeuren over al dat geld dat met de verkoop van die farmaceutische illusies is gemoeid. Dat zit in het systeem ingebakken. Verbazingwekkend blijft het gemak waarmee hele volkstammen zich om de tuin laten leiden. Gemak dient de mens en een pil is gemak, geruststelling èn placebo ineen. En als er iets bezwezen is, dan is dat het placebo-effect wel. Wat ik me wel afvraag. Zo af en toe, een beetje stiekum. Zou er een pil bestaan, die het voor elkaar krijgt, dat binnen zes weken de potentiële kopers ineens in een meterslange rij staan? Ik wil daar best in geloven als het moet en nog heel hard ook!
Een lijst die met gemak een stuk langer moet kunnen, maar mijn kennis op dit terrein hou ik bewust beperkt. Neemt niet weg dat het effect in alle gevallen hetzelfde is, nl. 0, noppes afgezien van die ene kortdurende uitzondering, waarin de chemicaliën wel in staat zijn het gewenste verschil te maken. Op de lange duur past het lichaam zich aan zoals ieder biologische organisme doet en vervalt het hele beoogde maar verder afwezige effect. Hetzelfde geldt trouwens voor sportbeoefening en het (vermeende) effect op de gezondheid.
Nu ga ik niet lopen zeuren over al dat geld dat met de verkoop van die farmaceutische illusies is gemoeid. Dat zit in het systeem ingebakken. Verbazingwekkend blijft het gemak waarmee hele volkstammen zich om de tuin laten leiden. Gemak dient de mens en een pil is gemak, geruststelling èn placebo ineen. En als er iets bezwezen is, dan is dat het placebo-effect wel. Wat ik me wel afvraag. Zo af en toe, een beetje stiekum. Zou er een pil bestaan, die het voor elkaar krijgt, dat binnen zes weken de potentiële kopers ineens in een meterslange rij staan? Ik wil daar best in geloven als het moet en nog heel hard ook!
Ten strijde
Met wat toegevoegd drama wil het nog wel eens lukken om je eigen wereldje net dat beetje extra te geven waardoor het misschien niet gelijk gaat blinken, maar het ploeteren wel iets heroïsch krijgt en daardoor net te doen is. Vandaag geen drama-effect, geen peper in de reet, geen veren in de kont maar gewoon blèèè. In de afgelopen dagen de teugels laten vieren en de ruimte genomen. Eventjes die illusie van vrijheid en nu staar ik naar het gareel en word daar niet warm van. Koud ook niet trouwens wat me dan weer koud laat.
Het word weer een daggie kneden, vleien, misleiden, omkopen en onder mijn kont trappen. Je zou zoiets toch steeds opschrijven en dan mensen hebben die dat lezen. Mag blij zijn, dat ik niet in de VS woon. Voordat je het weet, word je aangeklaagd voor demotivatie, depressiebevordering, alcoholverleiding of eigenzinnige dwarsliggerij. Dus voor hen die mijn gemopper proberen te volgen: magnetrons zijn niet bedoeld om huisdieren te drogen, plastic zakken gebruik je niet om iets in te stoppen dat ademt, altijd eerst de bijsluiter lezen, de blogbijdrages buiten bereik van kinderhanden houden en in geval van twijfel het gezond verstand links laten liggen en contact opnemen met de daarvoor opgeleide professional.
Het word weer een daggie kneden, vleien, misleiden, omkopen en onder mijn kont trappen. Je zou zoiets toch steeds opschrijven en dan mensen hebben die dat lezen. Mag blij zijn, dat ik niet in de VS woon. Voordat je het weet, word je aangeklaagd voor demotivatie, depressiebevordering, alcoholverleiding of eigenzinnige dwarsliggerij. Dus voor hen die mijn gemopper proberen te volgen: magnetrons zijn niet bedoeld om huisdieren te drogen, plastic zakken gebruik je niet om iets in te stoppen dat ademt, altijd eerst de bijsluiter lezen, de blogbijdrages buiten bereik van kinderhanden houden en in geval van twijfel het gezond verstand links laten liggen en contact opnemen met de daarvoor opgeleide professional.
zondag 29 juli 2012
Cru
Vandaag niet gekozen voor het bij leven en welzijn op het vuur laten openbarsten van mosselen. Die executie(s) stellen we uit tot morgen. Vandaag blijft het helemaal rauw: tartaar! Barbaarse eet-instinkten! "Net gevangen, keel door gesneden, buik opengehaald en je zet je tanden in de eruitgerukte lever." Zoiets als begeleidend beeldmateriaal en het gros van de consumenten bedankt voor de eer. In een restaurant is het gerecht soms verkrijgbaar in handmatig kleingesneden stukjes vlees. De versie van vandaag komt echter gewoon uit de vleesmolen en was voorverpakt met datumstempel. Scheelt weer kauwen en geeft het pre-historische eetgenot een geciviliseerd tintje.
Gewoon puur is tartaar al niet verkeerd maar toch een beetje flauw. Dus gaat het deels om de begeleidende ingrediënten. De klassieke stukjes augurk, veeeeel peper/tabasco, zout, kappertjes, vers gehakte petersilie, worchestersaus en verder stellen alleen de grenzen van de fantasie je voor beperkingen. Het rauwe ei mag van mij voor een omelet gebruik worden en als extra graag rauwe ui en verse vermorzelde knoflook. Fijngesneden gedroogde tomaat doet het ook aardig, net als gescheurde basilicumblaadjes. Glaasje lichte rode of stevige rosé erbij en vers grof bruinbrood maar aub zonder die sesamzooi. Smakelijk!
Gewoon puur is tartaar al niet verkeerd maar toch een beetje flauw. Dus gaat het deels om de begeleidende ingrediënten. De klassieke stukjes augurk, veeeeel peper/tabasco, zout, kappertjes, vers gehakte petersilie, worchestersaus en verder stellen alleen de grenzen van de fantasie je voor beperkingen. Het rauwe ei mag van mij voor een omelet gebruik worden en als extra graag rauwe ui en verse vermorzelde knoflook. Fijngesneden gedroogde tomaat doet het ook aardig, net als gescheurde basilicumblaadjes. Glaasje lichte rode of stevige rosé erbij en vers grof bruinbrood maar aub zonder die sesamzooi. Smakelijk!
zaterdag 28 juli 2012
Geschiedenis
1997. Je trekt een fles uit het rek en raakt verstrikt in het verleden. Wat deed ik toen? Wat gebeurde om me heen? Het kost denkkracht en eigenlijk interesseert het me -heel netjes gezegd- weinig. Zaken, momenten, bezigheden werden afgesloten en andere opgestart of pogingen daartoe ondernomen. Druk bezig met het vinden van de weg voor het leven in het hart van een dorp met stadse allures zonder te weten dat twee jaar later alles anders uitpakt dan je in de jaren daarvoor dacht te kunnen bedenken.
Hoe zou het zijn om nu een fles van 2016 uit het rek te trekken en gefascineerd de toekomst te bewonderen. Zicht op de dag van overmorgen. Weten dat het je uiteindelijk brengt waar je naartoe wilt, deels of ook gewoon niet. Het is goed om vooraf niet te weten, dat veranderingen zoveel tijd kosten of net dwars door alles heen fietsen, maar alles heeft zijn grenzen. Het idee dat over vier jaar weinig is veranderd kan niet anders dan onverteerbaar heten. En dan? Dan heb je d'r allang weer een (andere) draai aan gegeven. Volgens mij is er geen wezen op deze aardbol, dat zich zo ongelimiteerd aan alles, dus ook het ongewenste kan aanpassen dan de mens.
Hoe zou het zijn om nu een fles van 2016 uit het rek te trekken en gefascineerd de toekomst te bewonderen. Zicht op de dag van overmorgen. Weten dat het je uiteindelijk brengt waar je naartoe wilt, deels of ook gewoon niet. Het is goed om vooraf niet te weten, dat veranderingen zoveel tijd kosten of net dwars door alles heen fietsen, maar alles heeft zijn grenzen. Het idee dat over vier jaar weinig is veranderd kan niet anders dan onverteerbaar heten. En dan? Dan heb je d'r allang weer een (andere) draai aan gegeven. Volgens mij is er geen wezen op deze aardbol, dat zich zo ongelimiteerd aan alles, dus ook het ongewenste kan aanpassen dan de mens.
vrijdag 27 juli 2012
Contemplatie
We gaan de boel de boel laten en de dag rustig aan ons voorbij laten trekken. Morgen misschien spijt van, maar dat zijn de zorgen voor morgen. De afgelopen week laten bezinken en stilstaan bij wat er aan gedachten door mijn hoofd struint. Dat hoeft niet zo nodig gestrekt of in een ongezond ingewikkelde maar universumgewillige houding. Nee, dat kan gewoon tijdens de boodschappen, het terraslummelen of het vierwielflaneren. Een dag niks moeten, een dag voor mezelf. Een dag vijfsterren verwenbehoefte.
Jammer dat je zoiets altijd vooraf moet plannen, waardoor het zelden samenvalt met het werkelijke verlangen. Een Latte macchiato met een subliem chocoladetaartje, misschien wel met iets verderfelijk sterks ernaast, een interessante krant of prettige babbel met een stel leuk vormgegeven hersenen, een naadloze overgang met minimale verplaatsing naar een lichte Italiaanse lunch voorafgegaan door een stevige americano, de middag natafelend kapotslaan, beetje zwemmen, een massage zou niet verkeerd zijn, een paar toertjes door de sauna, een uurtje plat en dan fris en fruitig de avond inschuiven. Zoiets dus.
Jammer dat je zoiets altijd vooraf moet plannen, waardoor het zelden samenvalt met het werkelijke verlangen. Een Latte macchiato met een subliem chocoladetaartje, misschien wel met iets verderfelijk sterks ernaast, een interessante krant of prettige babbel met een stel leuk vormgegeven hersenen, een naadloze overgang met minimale verplaatsing naar een lichte Italiaanse lunch voorafgegaan door een stevige americano, de middag natafelend kapotslaan, beetje zwemmen, een massage zou niet verkeerd zijn, een paar toertjes door de sauna, een uurtje plat en dan fris en fruitig de avond inschuiven. Zoiets dus.
donderdag 26 juli 2012
Pater
Da's een mooie. Slaat verder nergens op, hoewel je open moet blijven staan voor onderstroomcreaties, maar het klinkt wel aardig in de kadanz van vandaag.
Gedaan wat moest gebeuren, maar niet gerealiseerd wat de laatste trends op de platgetreden paden van de huizenverkoop bijna verplichtend opdringen. Ruim voor de aankomst van de kijkers mijn bullen en vooral de honden opgepakt en vertrokken. Waarheen was de vraag, waar ik me niet mee bezig had gehouden. Na wat links en rechts geslinger, een niet verkeerde maar eeeeeerg voorspelbare en dubbel zo saaie babbel met een buurtgenoot ineens het doel duidelijk en daarop aangestuurd.
Niet zo ver bij mij vandaan ligt een meer van zeer respectabale omvang dat, hoera-hoera ook nog eens goed toegankelijk is gemaakt. Het dorp heet Miallet en zonder meer kennis en ervaring rijk te zijn, dan dat ik daar ooit eens heerlijk heb geknuffeld, in de benen gegaan alsof Rome ook op een middag te doen moet zijn.
Gaande deze verkapte olympische prestatie waren het de honden die me fijntjes op de grenzen wezen. Bij ruim 32º in de schaduw had ik in eerste instantie nergens last van maar zij wilden wel iets met water, drinken en afkoelen. Gelukkig konden ze met regelmaat het meer in duiken. En hoezee, was er halverwege een camping, waar ik me tegen de regels in over hun watervoorziening ontfermd heb. Kilometers verder was het een van de honden, die duidelijk aangaf dat het genoeg was geweest. Pauze, dus. Pauze vanwege een hond, nooit bedacht dat zoiets zou kunnen.
Uiteindelijk was het iets van 10km en meer niet, die we gelopen hebben, waarna we een half uur later thuis kwamen dan de bedoeling was. De kijkers waren -helaas- nog niet vertrokken. Na de schrik leuk kennisgemaakt en wat over het meer en zijn voorzieningen gebabbeld. Hen uiteindelijk laten vertrekken, de honden en katten gevoerd en naar de kroeg gestoven: bier!!!
Gedaan wat moest gebeuren, maar niet gerealiseerd wat de laatste trends op de platgetreden paden van de huizenverkoop bijna verplichtend opdringen. Ruim voor de aankomst van de kijkers mijn bullen en vooral de honden opgepakt en vertrokken. Waarheen was de vraag, waar ik me niet mee bezig had gehouden. Na wat links en rechts geslinger, een niet verkeerde maar eeeeeerg voorspelbare en dubbel zo saaie babbel met een buurtgenoot ineens het doel duidelijk en daarop aangestuurd.
Niet zo ver bij mij vandaan ligt een meer van zeer respectabale omvang dat, hoera-hoera ook nog eens goed toegankelijk is gemaakt. Het dorp heet Miallet en zonder meer kennis en ervaring rijk te zijn, dan dat ik daar ooit eens heerlijk heb geknuffeld, in de benen gegaan alsof Rome ook op een middag te doen moet zijn.
Gaande deze verkapte olympische prestatie waren het de honden die me fijntjes op de grenzen wezen. Bij ruim 32º in de schaduw had ik in eerste instantie nergens last van maar zij wilden wel iets met water, drinken en afkoelen. Gelukkig konden ze met regelmaat het meer in duiken. En hoezee, was er halverwege een camping, waar ik me tegen de regels in over hun watervoorziening ontfermd heb. Kilometers verder was het een van de honden, die duidelijk aangaf dat het genoeg was geweest. Pauze, dus. Pauze vanwege een hond, nooit bedacht dat zoiets zou kunnen.
Uiteindelijk was het iets van 10km en meer niet, die we gelopen hebben, waarna we een half uur later thuis kwamen dan de bedoeling was. De kijkers waren -helaas- nog niet vertrokken. Na de schrik leuk kennisgemaakt en wat over het meer en zijn voorzieningen gebabbeld. Hen uiteindelijk laten vertrekken, de honden en katten gevoerd en naar de kroeg gestoven: bier!!!
Later
Een dag waarop geschiedenis geschreven zou kunnen worden en in de annalen opgenomen zou kunnen worden als het begin van de bevrijding. Voorlopig is het echter enkel stiekum hopen, partijtje duimen, kaarsjes .... de hele riedel mag bekend verondersteld worden.
Gisteren in de buitenboel voor enige uitnodigende toegankelijkheid gezorgd en straks hier binnen de ergste plooien gladstrijken en wat ramen, deuren en luiken opgooien. Geen voorsjaarschoonmaak waar me dat anders ook mijn rug op kan, ook geen netjes opgeruimde leefwereld en zeker geen vers appelgebak uit de oven. Als ik het allemaal zo netjes onder controle had, zou ik een ander leven leiden, misschien niet eens weg willen. In het begin van de middag pak ik mijn honden en mijn biezen.
Mag hopen dat het resultaat geeft, anders is het simpelweg een verloren dag (met stil verlangen naar ...) en vooral een verstoring van een net weer hersteld ritme met alle risico vandien.
Gisteren in de buitenboel voor enige uitnodigende toegankelijkheid gezorgd en straks hier binnen de ergste plooien gladstrijken en wat ramen, deuren en luiken opgooien. Geen voorsjaarschoonmaak waar me dat anders ook mijn rug op kan, ook geen netjes opgeruimde leefwereld en zeker geen vers appelgebak uit de oven. Als ik het allemaal zo netjes onder controle had, zou ik een ander leven leiden, misschien niet eens weg willen. In het begin van de middag pak ik mijn honden en mijn biezen.
Mag hopen dat het resultaat geeft, anders is het simpelweg een verloren dag (met stil verlangen naar ...) en vooral een verstoring van een net weer hersteld ritme met alle risico vandien.
Water
Gisteren weer vele emmertjes naar de zee gedragen. Hoewel het meer aanvoelt als leegscheppen en dus "van de zee" zou moeten zijn. Een hele dag bezig geweest met doen wat gedaan moest worden zonder daarbij de aandacht voor mezelf over het hoofd te zien. Gelukkig o.a. een paar in het oog springende ingrepen om tenminste een beetje het idee te hebben, dat het zweten en puffen niet geheel van enige betekenis gespeend is gebleven.
De psychologie heeft vast weer een stevige vinger in de pap en misschien zijn er nog andere bijrijders maar de behoefte om af te zien is niet meer wat het geweest is. Die anderhalve liter water die je naar binnen gewerkt hebt in no-time weer door je porieën naar buiten te voelen stromen was ooit een niet onprettige ervaring. Nu levert het me vooral terras-visoenen op met van die gigantisch grote parsols, boekje bij de hand of prettig gezelschap, een drankje voor mijn neus en veel heen en weer geloop in mijn blikveld van vooral spaarzaam geklede exemplaren van het andere kunne. Zelden om te bewonderen meestal geschikt voor een partijtje hoofdschudden en soms is proesten onvermijdelijk. Gras heeft daar toch geheel andere kwaliteiten.
De psychologie heeft vast weer een stevige vinger in de pap en misschien zijn er nog andere bijrijders maar de behoefte om af te zien is niet meer wat het geweest is. Die anderhalve liter water die je naar binnen gewerkt hebt in no-time weer door je porieën naar buiten te voelen stromen was ooit een niet onprettige ervaring. Nu levert het me vooral terras-visoenen op met van die gigantisch grote parsols, boekje bij de hand of prettig gezelschap, een drankje voor mijn neus en veel heen en weer geloop in mijn blikveld van vooral spaarzaam geklede exemplaren van het andere kunne. Zelden om te bewonderen meestal geschikt voor een partijtje hoofdschudden en soms is proesten onvermijdelijk. Gras heeft daar toch geheel andere kwaliteiten.
woensdag 25 juli 2012
Schat
Hoelang gaat het nog duren? Hoeveel inspanning gaat het kosten? Wanneer bijt die gewenste vis eindelijk aan? Alle kanalen aangeboord. Presentatie opgepoetst en bijgeschaafd. Zowel het oude vertrouwde via-via als de digitale kanalen van de gewenste informatie voorzien. Een beetje gemasseerd links, kwistig met de stroop gesmeerd rechts, kaarsje gebrand, het universum gevleid (Je weet tenslotte nooit..) en wat overblijft voor het lot gelaten.
Vul nu mijn wachten geduldig met dagdromen, rangschik verlangens in ordelijke lijstjes afhankelijk van de uitkomst van de mogelijkheden, loop de aanwezige potenties na en verleg mijn grenzen daar waar ik mezelf geen geweld aan doe. Iedereen wil meer voor minder. Dat is weleens anders geweest. Tijden veranderen en naar het schijnt doe je er goed aan dat te accepteren.
Alle deuren staan open, iedereen mag kijken maar natuurlijk is het niet aan willekeurig wie om te bepalen wat met het gepresenteerde gebeurt, gaat-kan-moet gebeuren. Het is een kwestie van loven en bieden, geven en nemen, ordinaire koehandel. De grenzen van het geven komen in zicht. Het wordt tijd dat er iets tegenover komt te staan.
Vul nu mijn wachten geduldig met dagdromen, rangschik verlangens in ordelijke lijstjes afhankelijk van de uitkomst van de mogelijkheden, loop de aanwezige potenties na en verleg mijn grenzen daar waar ik mezelf geen geweld aan doe. Iedereen wil meer voor minder. Dat is weleens anders geweest. Tijden veranderen en naar het schijnt doe je er goed aan dat te accepteren.
Alle deuren staan open, iedereen mag kijken maar natuurlijk is het niet aan willekeurig wie om te bepalen wat met het gepresenteerde gebeurt, gaat-kan-moet gebeuren. Het is een kwestie van loven en bieden, geven en nemen, ordinaire koehandel. De grenzen van het geven komen in zicht. Het wordt tijd dat er iets tegenover komt te staan.
Dit is een mooie. Zelden 'n stukje geschreven dat afhankelijk van de lezer zo'n compleet andere betekenis toebedeeld zal krijgen. Zelfs deze toevoeging doet daar geen afbreuk aan.
Zwembad
Had ik het gehad, was ik er net ingedoken. Het meer is een goed alternatief, maar is me nu te ver lopen. Meer dan een douche-compenserende duik gaat mijn wensen te boven. En dan in dat zand... Nee, dank je, dan loop ik liever de trap op en schuif ff van links naar rechts en terug onder de douche door. Eerst gillend koud en dan heerlijk bloedjesheet.
Net het middaguur gepasseerd en al anderhalve liter water naar binnen en weer naar buiten gewerkt. Bosmaaien pal in de zon gaat je niet in de droge kleren zitten. Gelukkig registreert mijn defi niet wat ik uitspook. Mijn hartendame zou een verzakking in stijl maar met moeite weten te voorkomen.
Het is tijd voor pittiger vocht, lunch en minder inspannende bezigheden om het heetst van de dag door te komen. Niet dat ik dan gelijk een siësta overweeg, daar ontbreekt ten ene male de rust voor. De twee weken weg in mei zitten me dank het erop volgende slechte weer nog steeds dwars in de planning. Onkruid trekken, misschien wel fikkie stoken of in elk geval de boel op maat knippen en opstapelen voor vanavond. De mogelijkheden zijn legio, het kiezen een ongewenste kwaal.
Net het middaguur gepasseerd en al anderhalve liter water naar binnen en weer naar buiten gewerkt. Bosmaaien pal in de zon gaat je niet in de droge kleren zitten. Gelukkig registreert mijn defi niet wat ik uitspook. Mijn hartendame zou een verzakking in stijl maar met moeite weten te voorkomen.
Het is tijd voor pittiger vocht, lunch en minder inspannende bezigheden om het heetst van de dag door te komen. Niet dat ik dan gelijk een siësta overweeg, daar ontbreekt ten ene male de rust voor. De twee weken weg in mei zitten me dank het erop volgende slechte weer nog steeds dwars in de planning. Onkruid trekken, misschien wel fikkie stoken of in elk geval de boel op maat knippen en opstapelen voor vanavond. De mogelijkheden zijn legio, het kiezen een ongewenste kwaal.
Klad
Het lukt werkelijk voor geen meter om een paar mooie maar niet direct zinnige woorden uit het toetsenbord te wringen. Met pen en papier ga je dan, ik tenminste, over op tekenen. Misschien een te groot woord voor lijnen, krassen en vlekken van inkt die geen woorden tot resultaat hebben maar wel het papier vullen. Het witte vlak breken en de gedachtenstromen de kans geven om uit het middelpunt van mijn aandacht te verdwijnen.
Moeten werkt bij mij absoluut niet stimulerend maar heel hard willen is toch ook niet de garantie, dat het kunnen als vanzelfsprekend overgaat in doen. Het is bijna vergelijkbaar met het kopen van een verjaardagscadeau voor iemand die je goed maar niet goed genoeg kent om op de hoogte van diens wensenlijst te zijn. Zoals je dan een heel warenhuis kunt doordwalen van de ene étage naar de ander, zo struin ik al wat dagen met zeer matig succes door mijn grijze massa. Raap verloren of vergeten gedachten op maar kan ze niet lezen of wel lezen maar niet duiden. Je koopt kortom een cadeau, maar bent niet tevreden en zoekt verder. Koopt weer iets maar nog steeds weet je zeker, dat dit het niet is, wat je zou willen geven. Zo vullen zich je zakken en tassen met redelijk zinvolle maar misplaatste aankopen.
Afstand, het blijft de afstand, die ontbreekt. Afstand en geduld. Alles kost tijd, ruimte en moet groeien. Je weet het, je kent, je hoort het jezelf denken en blijft desondanks proberen. Tja, mens-zijn .... is dat ooit makkelijk bedoeld geweest??
Moeten werkt bij mij absoluut niet stimulerend maar heel hard willen is toch ook niet de garantie, dat het kunnen als vanzelfsprekend overgaat in doen. Het is bijna vergelijkbaar met het kopen van een verjaardagscadeau voor iemand die je goed maar niet goed genoeg kent om op de hoogte van diens wensenlijst te zijn. Zoals je dan een heel warenhuis kunt doordwalen van de ene étage naar de ander, zo struin ik al wat dagen met zeer matig succes door mijn grijze massa. Raap verloren of vergeten gedachten op maar kan ze niet lezen of wel lezen maar niet duiden. Je koopt kortom een cadeau, maar bent niet tevreden en zoekt verder. Koopt weer iets maar nog steeds weet je zeker, dat dit het niet is, wat je zou willen geven. Zo vullen zich je zakken en tassen met redelijk zinvolle maar misplaatste aankopen.
Afstand, het blijft de afstand, die ontbreekt. Afstand en geduld. Alles kost tijd, ruimte en moet groeien. Je weet het, je kent, je hoort het jezelf denken en blijft desondanks proberen. Tja, mens-zijn .... is dat ooit makkelijk bedoeld geweest??
maandag 23 juli 2012
Filosognomie
Overpeinzingen hebben de nare gewoonte hartnekkig op deuren te bonzen totdat die ene opengaat waarachter de gedreven gedachtengang zich tegen de gewenste overtuiging kan vleien. Een hoop gedoe, al is het goed mogelijk die activiteit los te koppelen van het dagelijkse doen en laten en soort van onderhuids z'n gang te laten gaan. Als het ff kan zelfs vergeten, overlaten aan het onbewuste. Die stroom, waarin sowieso het overgrote deel van alles, wat met jou en je leven te maken heeft, wordt meegesleurd, ingevuld, opgelost of bijgewerkt.
Op een goeie maandagochtend ligt dan ineens een gedachte op de mat, waarvan je het bestaan wel weet maar de vorm waarin je hem tegenkomt je bevreemdt. Je weet haast zeker, twijfelt alleen omdat het bij je mens-zijn hoort, dat de uitgangspunten in het geheel niks uit te staan hebben met wat nu aan uitslag voor je ligt. Het resultaat is overtuigend, dicht bij huis gevonden, wars van zelfovertuiging en vrij van overbodigheden. Het enige wat je te binnen schiet is: "Waarom ben ik daar niet eerder op gekomen?"
Op een goeie maandagochtend ligt dan ineens een gedachte op de mat, waarvan je het bestaan wel weet maar de vorm waarin je hem tegenkomt je bevreemdt. Je weet haast zeker, twijfelt alleen omdat het bij je mens-zijn hoort, dat de uitgangspunten in het geheel niks uit te staan hebben met wat nu aan uitslag voor je ligt. Het resultaat is overtuigend, dicht bij huis gevonden, wars van zelfovertuiging en vrij van overbodigheden. Het enige wat je te binnen schiet is: "Waarom ben ik daar niet eerder op gekomen?"
Van slag
De gedachten zijn afgeleid. Gelegen in het kriebelende gras, blik richting het zwerk en moe maar alles behalve voldaan. Een omschrijving die het moment qua intentie weet te treffen. Praktisch pakt het allemaal wat anders uit maar een kniesoor die daar over valt.
Ontevreden en toch best blij. Vals gestart en desondanks het ritme gevonden. Beloftes geproefd maar het genot voor me uit geschoven. Een dag die geen richting wist te kiezen of de ruimte daar niet voor kreeg en nog steeds aarzelt. Een dag die 24 en misschien wel 48 uur zou moeten duren of kunnen in elk geval. Een dag die volkomen anders eindigt dan het begin leek te beloven. Een dag die oud uit de steigers van de nacht kwam en jong en fris de avond in stapt.
Ontevreden en toch best blij. Vals gestart en desondanks het ritme gevonden. Beloftes geproefd maar het genot voor me uit geschoven. Een dag die geen richting wist te kiezen of de ruimte daar niet voor kreeg en nog steeds aarzelt. Een dag die 24 en misschien wel 48 uur zou moeten duren of kunnen in elk geval. Een dag die volkomen anders eindigt dan het begin leek te beloven. Een dag die oud uit de steigers van de nacht kwam en jong en fris de avond in stapt.
Extraatje
Ruim voor zessen wakker en met de beste wil van de wereld nergens meer een stukje slaap kunnen vinden. Da's knap k*t. De zomer bijna voorbij en eindelijk de biologische wekker op standje zomertijd. Wordt lachen als het terugzetten met dezelfde vertraging gebeurt.
Later naar bed. Prima. Vroeger op. Soit. Later naar bed èn vroeger op is wat mij betreft een beetje veel van het goede. Wat mot je met al die extra uren? Niet bezig in een goed boek, geen zin in kranten en absoluut nog niet toe aan muziekklanken. Overwerken voor een baas levert tenminste nog wat op. Nu ga je, als je niet uitkijkt, aan de slag met stomme activiteiten als opruimen en poetsen. Iedere avond de sterren zien verschijnen of 's morgens de zon zien opkomen verliest bij herhaling gauw z'n glans.
Inspiratie op commando zou een leuke zijn. Waarschijnlijk zal ik me daar nog enige oefening moeten getroosten voordat ik een dergelijk kunstje weet te baren. Ware het niet dat ik vandaag moet wachten bij het ronden van het meer, zou ik al ver voor negenen mijn ochtendgebed achter de kiezen hebben. Hoe deed ik dat vroeger ook weer?? En vooral wàt!??
Later naar bed. Prima. Vroeger op. Soit. Later naar bed èn vroeger op is wat mij betreft een beetje veel van het goede. Wat mot je met al die extra uren? Niet bezig in een goed boek, geen zin in kranten en absoluut nog niet toe aan muziekklanken. Overwerken voor een baas levert tenminste nog wat op. Nu ga je, als je niet uitkijkt, aan de slag met stomme activiteiten als opruimen en poetsen. Iedere avond de sterren zien verschijnen of 's morgens de zon zien opkomen verliest bij herhaling gauw z'n glans.
Inspiratie op commando zou een leuke zijn. Waarschijnlijk zal ik me daar nog enige oefening moeten getroosten voordat ik een dergelijk kunstje weet te baren. Ware het niet dat ik vandaag moet wachten bij het ronden van het meer, zou ik al ver voor negenen mijn ochtendgebed achter de kiezen hebben. Hoe deed ik dat vroeger ook weer?? En vooral wàt!??
zondag 22 juli 2012
Schenken
Wat is er leuker dan iemand iets geven? Altruïsme? Filantropie? Ben je gek, niks meer en niks minder dan puur zelfbevlekkend egoïsme! Maar heerlijk èn zeer gewaardeerd!
Heb je een hoop flappen uit je kontzak wapperen, doe je gewoon leuk een Ferrari of iets anders overbodigs maar snels. En als je dan niet het pech hebt, dat de ontvanger Paris Hilton heet, dan zit het meestal wel goed. Jij de lol van het geven. De ontvang(st)er het genot van het krijgen. Dat is niet win-win, dat is (win-win) in het kwadraat vermeerdert met voorlol en nagenieten.
Geven is leuker dan krijgen. Daar zit ook de kracht van mensen als Moeder Theresa. De hele wereld ziet opoffering en heeft niet door gehad dat die verrimpelde non een beetje in d'r vuistje zat te lachen, want eigenlijk niks meer en minder deed dan wat ze het liefst wilde. Geen opoffering dus, geen overgave gewoon gezond egoïsme en een ander of een hoop anderen daarmee blij maken of ervan laten meegenieten.
En laten we wel wezen. Met geld gooien is makkelijk en soms leuk maar in deze geen noodzaak. Aandacht, ondersteuning, een compliment (ff wennen dat woord, maar het klopt wel) .... Ach, verzin het toch aub zelf. Geen "How to do"-boek uit deze koker.
Heb je een hoop flappen uit je kontzak wapperen, doe je gewoon leuk een Ferrari of iets anders overbodigs maar snels. En als je dan niet het pech hebt, dat de ontvanger Paris Hilton heet, dan zit het meestal wel goed. Jij de lol van het geven. De ontvang(st)er het genot van het krijgen. Dat is niet win-win, dat is (win-win) in het kwadraat vermeerdert met voorlol en nagenieten.
Geven is leuker dan krijgen. Daar zit ook de kracht van mensen als Moeder Theresa. De hele wereld ziet opoffering en heeft niet door gehad dat die verrimpelde non een beetje in d'r vuistje zat te lachen, want eigenlijk niks meer en minder deed dan wat ze het liefst wilde. Geen opoffering dus, geen overgave gewoon gezond egoïsme en een ander of een hoop anderen daarmee blij maken of ervan laten meegenieten.
En laten we wel wezen. Met geld gooien is makkelijk en soms leuk maar in deze geen noodzaak. Aandacht, ondersteuning, een compliment (ff wennen dat woord, maar het klopt wel) .... Ach, verzin het toch aub zelf. Geen "How to do"-boek uit deze koker.
Denken
Of je nou wel of niet deel uitmaakt van een groter geheel, in slechts één of verdeelt over meerdere dimensies leeft, je het leven ziet als een taak die je jezelf hebt opgelegd of iets waar het toeval een dikke vinger in de pap heeft gehad. Per saldo maakt het bitter weinig uit. Je moet het op deze aardkloot met jezelf doen in een tijdspanne waarvan je -gelukkig- vooraf niet de grenzen kent. Wat daarna komt, of daarna nog iets komt en meer van dat soort Spielerei maakt niet het verschil. Je doet je leven meer of minder bewust of desnoods tegen wil en dank, maar jij (!) doet het en niet iemand anders in jouw naam of plaats.
Als je het daarover eens kunt zijn verliezen een hoop van de tegenwoordig zo leuk modieus ingekleurde discussies hun spirituele angel. Zolang je de grijstinten blijft zien, zijn de extremen te koppelen. Streep je de graduele verschillen weg knallen zwart en wit op elkaar en zit je elkaar in het haar.
Kies je voor kanker? Misschien als je rookt, maar niet per definitie. Neemt niet weg, dat een hoop van de z.g. welvaart-gerelateerde ziektes zonder veel problemen terug te brengen zijn op het eigen gedrag, de manier waarop je ervoor kiest om in je leven te staan. De een zoekt de moeilijkheden op en noemt ze uitdagingen, de ander doet hetzelfde en wijst dan met een beschuldigende vinger naar wat omstandigheden heet. De een overwint ze en wordt er beter van en de ander gaat er in (niet aan!) ten onder en is 'gelukkig' van zijn verantwoording af.
Het is jammer dat het tempo en de complexiteit van het leven zo omhoog geschroefd is, dat er nauwelijks de ruimte bestaat om tijd te nemen en waar nodig stil te staan. Zowel de pillenverstrekker als degene die bijna wanhopige op hogere machten of overkoepelende systemen hamert zitten verkeerd. Het gaat heel simpel om aandacht en tijd als het nodig is, voor zolang het duurt en op een manier dat het begrepen wordt.
Als je het daarover eens kunt zijn verliezen een hoop van de tegenwoordig zo leuk modieus ingekleurde discussies hun spirituele angel. Zolang je de grijstinten blijft zien, zijn de extremen te koppelen. Streep je de graduele verschillen weg knallen zwart en wit op elkaar en zit je elkaar in het haar.
Kies je voor kanker? Misschien als je rookt, maar niet per definitie. Neemt niet weg, dat een hoop van de z.g. welvaart-gerelateerde ziektes zonder veel problemen terug te brengen zijn op het eigen gedrag, de manier waarop je ervoor kiest om in je leven te staan. De een zoekt de moeilijkheden op en noemt ze uitdagingen, de ander doet hetzelfde en wijst dan met een beschuldigende vinger naar wat omstandigheden heet. De een overwint ze en wordt er beter van en de ander gaat er in (niet aan!) ten onder en is 'gelukkig' van zijn verantwoording af.
Het is jammer dat het tempo en de complexiteit van het leven zo omhoog geschroefd is, dat er nauwelijks de ruimte bestaat om tijd te nemen en waar nodig stil te staan. Zowel de pillenverstrekker als degene die bijna wanhopige op hogere machten of overkoepelende systemen hamert zitten verkeerd. Het gaat heel simpel om aandacht en tijd als het nodig is, voor zolang het duurt en op een manier dat het begrepen wordt.
vrijdag 20 juli 2012
Scoren
Over achterstand gesproken. Deze maand heeft mij er goed uitgelopen. Nog een dag of tien om de schade te beperken en de belofte in te lossen, die ik aan mezelf heb gedaan: Over twee blogs, een jaar lang misschien niet dagelijks maar wel zoveel stukjes als er dagen zijn.
Inhoudelijk liggen de als duidelijk verschillend bedoelde blogs vaak dichter bij elkaar dan me lief is. Dat had ik me misschien vooraf kunnen bedenken, hoewel het niet nodig zou zijn, als ik maar die extra stap terug kan doen en me over mezelf en mijn leven kan verwonderen ipv te blijven steken in registratie en weergave. Ik vind deze blog bovendien leuker om te doen dan OMG maar de bezoekers cq. lezers denken daar anders over. Zelfs ondanks een iets andere opzet, waardoor je gedwongen bent vaker van pagina te wisselen, blijft het aantal bekeken pagina's van Twoggen ver achter bij OMG. Dat is waarschijnlijk niks anders dan hetzelfde effect waarom een soap, zelfs van matig niveau veel en trouw wordt bekeken. Je weet gewoon wat komt, maar wilt het graag bevestigd zien.
Inhoudelijk liggen de als duidelijk verschillend bedoelde blogs vaak dichter bij elkaar dan me lief is. Dat had ik me misschien vooraf kunnen bedenken, hoewel het niet nodig zou zijn, als ik maar die extra stap terug kan doen en me over mezelf en mijn leven kan verwonderen ipv te blijven steken in registratie en weergave. Ik vind deze blog bovendien leuker om te doen dan OMG maar de bezoekers cq. lezers denken daar anders over. Zelfs ondanks een iets andere opzet, waardoor je gedwongen bent vaker van pagina te wisselen, blijft het aantal bekeken pagina's van Twoggen ver achter bij OMG. Dat is waarschijnlijk niks anders dan hetzelfde effect waarom een soap, zelfs van matig niveau veel en trouw wordt bekeken. Je weet gewoon wat komt, maar wilt het graag bevestigd zien.
donderdag 19 juli 2012
Vooruitgang?
Jammer dat je geen vellen papier meer kunt verkreukelen en met een geïrriteerde doch doelgerichte beweging in de prullenbak laten landen. Tenminste ... naar mijn idee gaat het iets te ver om blanco A4'tjes uit de printer te trekken en deze hiervoor te misbruiken. Een moderne writersblock heeft dat ook niet nodig. Zonder van de plek te komen staan legio afleidingen ter beschikking en vergeet je haast waarom je voor het scherm van je PC hebt plaats genomen. En met een beetje zoeken is vast een programmaatje te vinden, dat je digitale vellen op commando naar believen verscheurt of verkreukeld alvorens het resultaat met een boogje à la Windows in de prullenbak te deponeren.
Wat een gelul. Daar verandert ook niks aan. Je houdt in een situatie als deze de woorden in beweging in de hoop, dat het juiste opstapje ertussen zit. Nog iets minder voorspelbaar dan bij rijmen of de deftigere versie; dichten. Dan voel je meestal wel de richting, ligt het woord vaak op je tong en associeer je door belendende klanken met de juiste betekenis of omgekeerd. Nu is er de wil, zelfs behoefte maar ontbreekt de verdere rest compleet. Niet dat het hoofd leeg is. Integendeel. Er is teveel maar te weinig afstand.
Gooien er voor vandaag een laatste rondje nieuws, blogs, twitter en nog wat andere halteplaatsen op het internet tegenaan en verwisselen de digitale woordendrang voor het koesteren en proeven van ideeën en gedachten en dat gaat het beste lopend of, wat beter past bij het moment van de dag: aangenaam gestrekt.
Wat een gelul. Daar verandert ook niks aan. Je houdt in een situatie als deze de woorden in beweging in de hoop, dat het juiste opstapje ertussen zit. Nog iets minder voorspelbaar dan bij rijmen of de deftigere versie; dichten. Dan voel je meestal wel de richting, ligt het woord vaak op je tong en associeer je door belendende klanken met de juiste betekenis of omgekeerd. Nu is er de wil, zelfs behoefte maar ontbreekt de verdere rest compleet. Niet dat het hoofd leeg is. Integendeel. Er is teveel maar te weinig afstand.
Gooien er voor vandaag een laatste rondje nieuws, blogs, twitter en nog wat andere halteplaatsen op het internet tegenaan en verwisselen de digitale woordendrang voor het koesteren en proeven van ideeën en gedachten en dat gaat het beste lopend of, wat beter past bij het moment van de dag: aangenaam gestrekt.
woensdag 18 juli 2012
Jong
Wat wordt er op gejaagd in fitnessruimtes en beautysalons en wat benadrukt men toch graag dat men zich jong voelt, jonger uitziet dan de kalenderjaren verraden en jong van geest is. Al zou ik niet weten wat dat laatste zou moeten betekenen. Dom? Onwetend? Zonder mening of nog altijd zoekende? Strak van lijf, geverfde haren, misschien wel wat plastische steun links en rechts en je dan onervarener voor doen dan je bent? Ach, het is maar wat je jezelf aandoet.
Mensen die daar zo druk mee bezig zijn, verraden ongewild hun werkelijke leeftijd omdat alles tenslotte 'ten opzichte van' gemeten wordt en je moet al aardig op leeftijd zijn om je te herinneren, dat je ooit mensen oud vond, die zo oud waren als jij nu bent.
Wat een paar jaar geleden nog 'slank' was, heet tegenwoordig 'jong'of 'jeugdig'. En zoals met elk juist in de markt gezette ideaal trap men er kuddegewijs in, vooral vrouwen maar niet alleen. Er zijn weinig vrouwen die zich à een Lagarde van het IMF durven te tonen in alle glorie van hun leeftijd. Het begint met het uittrekken van een enkel grijs haar, gaat dan haast vanzelfsprekend via kleurspoeling naar verven. De kleding moet hipper dan de dochter en omdat maatje 42 toch niet de meest voor de hand liggende keuze is in al die toonaangevende boetiekjes, is een gang naar de vrijwillige fitnessmarteling niet te voorkomen. Maar goed, dat is allemaal nog uiterlijk en een beetje bewegen kan geen kwaad zolang als het het leven niet overheerst. Nu die geest nog. Wat is in godsnaam een jonge geest?
Altijd begrepen dat die grijze massa ergens vanaf je achttiende langzaam maar zeker aftakelt. Nu kun je dat wat handjes helpen maar het zijn de uitzonderingen die dat lukt. Voor de rest vult zich die pan met kennis, indrukken en ervaringen .... dank het ouder worden. Volgens mij is zoiets als zich jong van geest voelen een contradictio in terminis. En wat is in dit kader jong? Veertien? Vierendertig of mag vijfenveertig ook nog? Je denkt kortom dat je de geest, de manier van denken en doen hebt van iemand die jaren minder ervaring, indrukken en kennis heeft. Zoiets als "Gelukkig, ik rij ondanks mijn 300.000 km ervaring als een beginneling"?? Ik snap het echt niet. Ga me daar, geloof ik, ook niet mee bezighouden.
Mensen die daar zo druk mee bezig zijn, verraden ongewild hun werkelijke leeftijd omdat alles tenslotte 'ten opzichte van' gemeten wordt en je moet al aardig op leeftijd zijn om je te herinneren, dat je ooit mensen oud vond, die zo oud waren als jij nu bent.
Wat een paar jaar geleden nog 'slank' was, heet tegenwoordig 'jong'of 'jeugdig'. En zoals met elk juist in de markt gezette ideaal trap men er kuddegewijs in, vooral vrouwen maar niet alleen. Er zijn weinig vrouwen die zich à een Lagarde van het IMF durven te tonen in alle glorie van hun leeftijd. Het begint met het uittrekken van een enkel grijs haar, gaat dan haast vanzelfsprekend via kleurspoeling naar verven. De kleding moet hipper dan de dochter en omdat maatje 42 toch niet de meest voor de hand liggende keuze is in al die toonaangevende boetiekjes, is een gang naar de vrijwillige fitnessmarteling niet te voorkomen. Maar goed, dat is allemaal nog uiterlijk en een beetje bewegen kan geen kwaad zolang als het het leven niet overheerst. Nu die geest nog. Wat is in godsnaam een jonge geest?
Altijd begrepen dat die grijze massa ergens vanaf je achttiende langzaam maar zeker aftakelt. Nu kun je dat wat handjes helpen maar het zijn de uitzonderingen die dat lukt. Voor de rest vult zich die pan met kennis, indrukken en ervaringen .... dank het ouder worden. Volgens mij is zoiets als zich jong van geest voelen een contradictio in terminis. En wat is in dit kader jong? Veertien? Vierendertig of mag vijfenveertig ook nog? Je denkt kortom dat je de geest, de manier van denken en doen hebt van iemand die jaren minder ervaring, indrukken en kennis heeft. Zoiets als "Gelukkig, ik rij ondanks mijn 300.000 km ervaring als een beginneling"?? Ik snap het echt niet. Ga me daar, geloof ik, ook niet mee bezighouden.
maandag 16 juli 2012
Half?
Over vol of leeg kun je uren, dagen, jaren, levenslang strijden, daar kom je uiteindelijk niet uit. Maakt het wat uit? Volgens mij niet. Eén ding is voor mij echter inmiddels wel duidelijk. Het is geen kwestie van halve vulling. Het loopt over of is tot op de bodem leeggekrabt, afhankelijk van je invalshoek. Je hebt er alles ingestopt om er vanaf te zijn of alles uitgehaald om te gebruiken. Een soort verschil is er wel. Voller dan vol behoort tot de mogelijkheden waar leger dan leeg blijft steken in de verbeelding. De overeenkomst is sterker. Je kunt het gedane ongedaan maken. Het gevulde legen en het geleegde vullen. Opheffende tegenstellingen. Alles wat je uit de kast heb getrokken nogmaals op bruikbaarheid controleren en de illusies terugstoppen, terwijl je alles wat je kwijt dacht te kunnen weer door je handen laat gaan in de hoop dat ene gewenste alsnog aan te treffen. Iedere keer weer opnieuw. Het houdt je van de straat.
donderdag 12 juli 2012
Drukte
Het platteland ontvlucht, de stad verlaten, het rijden zat en verlangen naar rust, dynamiek en verplaatsing. Dan heb je een probleem of zoals het ooit heette, een uitdaging maar wel een pittige. Dwars tegen alles in het liefst met de stroom meegaan. "Life ain't easy" en dan hebben we het pas over de simpele dagelijkse bezigheden. Het kan uitdagender, tergender, slopender en ook dat is niet meer dan een aarzelende opstap.
Leven is slepen. Zij die dat werkelijk doen, ik bedoel gedaan hebben, leggen niet voor niks vaak vroeg genoeg het loodje. Worden we ouder omdat we een gezonder leven leiden of bestaan we eenvoudigweg langer omdat we niet meer durven te leven? Prikkelende gedachte die om me heen een lawine aan gepruttel veroorzaakt. Ach, iedereen mag zijn of haar gang gaan, maar het zou voor het begrip wel prettig zijn als de dingen juist benoemd worden. Op de Vmbo studeer je dus niet, om maar een voorbeeld te noemen. Veertig jaar bij Unilever achter de lopende band leven noemen, is naast een ware prestatie toch vooral een eufemisme. En 40 miljoen bonus in een topjob is wat dat betreft geen cent meer waard. Dezelfde fake, enkel een luxer doekje voor het bloeden.
Of niet natuurlijk en dan klapt de hele boel 180º de een of de andere kant op. Wordt leven gewoon bestaan, een kwestie van doorsukkelen van wieg naar crematorium en moeten zorgvuldig ingebouwde en in stand gehouden illusies vooral niet onder ogen worden gezien. Welke kant wordt het?
Mocht dat als gok bij een wedbureau terechtkomen, zul je daar niet rijk van worden. De grote massa heeft een akelige voorspelbaarheid. Politiek en zo ongetwijfeld handig. Qua leven doodzonde.
Leven is slepen. Zij die dat werkelijk doen, ik bedoel gedaan hebben, leggen niet voor niks vaak vroeg genoeg het loodje. Worden we ouder omdat we een gezonder leven leiden of bestaan we eenvoudigweg langer omdat we niet meer durven te leven? Prikkelende gedachte die om me heen een lawine aan gepruttel veroorzaakt. Ach, iedereen mag zijn of haar gang gaan, maar het zou voor het begrip wel prettig zijn als de dingen juist benoemd worden. Op de Vmbo studeer je dus niet, om maar een voorbeeld te noemen. Veertig jaar bij Unilever achter de lopende band leven noemen, is naast een ware prestatie toch vooral een eufemisme. En 40 miljoen bonus in een topjob is wat dat betreft geen cent meer waard. Dezelfde fake, enkel een luxer doekje voor het bloeden.
Of niet natuurlijk en dan klapt de hele boel 180º de een of de andere kant op. Wordt leven gewoon bestaan, een kwestie van doorsukkelen van wieg naar crematorium en moeten zorgvuldig ingebouwde en in stand gehouden illusies vooral niet onder ogen worden gezien. Welke kant wordt het?
Mocht dat als gok bij een wedbureau terechtkomen, zul je daar niet rijk van worden. De grote massa heeft een akelige voorspelbaarheid. Politiek en zo ongetwijfeld handig. Qua leven doodzonde.
dinsdag 10 juli 2012
Fantasie
Shit is dat, als je stevig met beide voeten in de grond verankerd staat. Het valt me iedere keer op, dat je dan mooi kunt fluiten naar je fantasie. Het is ook altijd weer wat, maar ik snap inmiddels wel (Ja ja, alles kost tijd!) hoe al die mierenmensjes het volhouden om dag-in dag-uit hun dromen in bed achter te laten als ze zich in het o, zo zinvolle leven storten. Aarden!! Aarden! Zelfs de spiritualilofielen hebben dat door. Niet teveel denken, gewoon domweg doen wat gedaan moet worden, accepteren, poten in de klei en handen aan de slag. Dromen doe je maar na je pensioen. Over hoe mooi het had kunnen zijn, als je er niet zolang mee gewacht had .... Het is een beetje als met een porsche van de snelste soort of enig andere snelwegbolide. Tegen de tijd dat je ze zou kunnen betalen, heb je niet meer het reactievermogen om ze rijden!
Ik bekijk me dat zo vanuit de berm. Zoals het snelwegtoerisme uit de jaren zestig. Campingtafeltje, stoeltjes, thermoskan met slappe koffie, ranja in langwerpige tupperware bekers mèt deksel, huisgemaakte huzarensalade wat dan vrij vertaald 'koude schotel' heette en gesmeerde zachte langwerpige broodjes, die mijn ouders pistoletjes noemden maar het later niet bleken te zijn. En dan maar gezellig keuvelend auto's tellen langs de rand van de weg. Dingen veranderen. Soms gelukkig, vaak niet.
Meer fantasie, meer dromen èn de tijd om er achter aan te jagen, dacht ik net, toen ik met de zoveelste kruiwagen vol met onkruid naar de brandplek reed. Heb de kar teruggereden, een fles rosé uit de koelkast getrokken, een mooi glas van glas gepakt en ben teruggekeerd om vuur te maken. Eerst de vlammen, dan de lunch en dan weer verder in de aarde wroeten en tussendoor mijn grijze massa eens stevig kietelen.
Ik bekijk me dat zo vanuit de berm. Zoals het snelwegtoerisme uit de jaren zestig. Campingtafeltje, stoeltjes, thermoskan met slappe koffie, ranja in langwerpige tupperware bekers mèt deksel, huisgemaakte huzarensalade wat dan vrij vertaald 'koude schotel' heette en gesmeerde zachte langwerpige broodjes, die mijn ouders pistoletjes noemden maar het later niet bleken te zijn. En dan maar gezellig keuvelend auto's tellen langs de rand van de weg. Dingen veranderen. Soms gelukkig, vaak niet.
Meer fantasie, meer dromen èn de tijd om er achter aan te jagen, dacht ik net, toen ik met de zoveelste kruiwagen vol met onkruid naar de brandplek reed. Heb de kar teruggereden, een fles rosé uit de koelkast getrokken, een mooi glas van glas gepakt en ben teruggekeerd om vuur te maken. Eerst de vlammen, dan de lunch en dan weer verder in de aarde wroeten en tussendoor mijn grijze massa eens stevig kietelen.
maandag 9 juli 2012
Beren
Is vast al een keer voorbij gekomen maar wat me nou toch zoooooooo heerlijk lijkt, is tegen een beer aan te kruipen. Zwart, bruin of wit maakt me daarbij helemaal niks uit als het maar groot, zacht en warm is. Werkelijk zonde dat het roofdieren zijn met een stel klauwen die je automatisch tot een ongewenste afstand dwingen. Wat dat betreft schrikt me hun goed gevulde bek minder af. De honden hebben ook een stel tanden en een kracht in de kaken die mijn armen tot cocktailprikkers zouden degraderen, mochten ze kwaad willen.
Je zou vooral hun enthousiasme moeten temperen. Ja, voor eentje doe ik het natuurlijk niet. Kom je na uren afwezigheid eindelijk thuis storten de beren zich in al hun ongecontroleerd enthousiasme bovenop je ...... Hoeveel weegt zo'n oversized knuffel? Afhankelijk van de soort tot zo'n 800 kg geloof ik.... Nou dat hoeven ze dus maar 1x te doen en ze kenne je wegvegen. Nee, enige reserve lijkt me op z'n plek. Pootje geven hoeft niet direct, het mag wat minder formeel maar of ik zo gecharmeerd zou zijn van een joviale schouderklop, daar wil ik nog eens rustig over nadenken.
Hoewel ze zalm op waarde weten te schatten en niet moeilijk doen over een paar steken als ze bij de honing willen, zitten ze qua eten, volgens mij, niet te wachten op culinaire hoogstandjes. Dat scheelt want de porties zullen wel wennen zijn. En buikjes gevuld dan.....? Precies zoals dat in de natuur gaat: heerlijk plat. Nou ja, plat lukt natuurlijk niet bij zo'n formaat, behalve voor mijn persoontje als ze over me heen rollen. Hhhmmmmm beren hebben wel wat, maar me misschien toch maar beperken tot het teddy-formaat.
Je zou vooral hun enthousiasme moeten temperen. Ja, voor eentje doe ik het natuurlijk niet. Kom je na uren afwezigheid eindelijk thuis storten de beren zich in al hun ongecontroleerd enthousiasme bovenop je ...... Hoeveel weegt zo'n oversized knuffel? Afhankelijk van de soort tot zo'n 800 kg geloof ik.... Nou dat hoeven ze dus maar 1x te doen en ze kenne je wegvegen. Nee, enige reserve lijkt me op z'n plek. Pootje geven hoeft niet direct, het mag wat minder formeel maar of ik zo gecharmeerd zou zijn van een joviale schouderklop, daar wil ik nog eens rustig over nadenken.
Hoewel ze zalm op waarde weten te schatten en niet moeilijk doen over een paar steken als ze bij de honing willen, zitten ze qua eten, volgens mij, niet te wachten op culinaire hoogstandjes. Dat scheelt want de porties zullen wel wennen zijn. En buikjes gevuld dan.....? Precies zoals dat in de natuur gaat: heerlijk plat. Nou ja, plat lukt natuurlijk niet bij zo'n formaat, behalve voor mijn persoontje als ze over me heen rollen. Hhhmmmmm beren hebben wel wat, maar me misschien toch maar beperken tot het teddy-formaat.
zondag 8 juli 2012
Slenteren
Slenteren schiet niet op en dat is op z'n tijd erg prettig. Ergens vandaan nergens naar toe. Luxe is dat. Niet bezig zijn met het doel maar opgaan in het reizen. Indrukken opslorpen en niet bewaren voor later maar gelijk genieten, verwerken en je daar de tijd voor geven. 's Morgens uitchecken in het hotel en 's middag terugkeren, omdat je niet verder dan het terras van de plaatselijke kroeg bent gekomen, je verdwaald bent op de witte weggetjes in de omgeving of gewoon al rijdende merkte dat je helemaal nog niet verder wilde.
Voeten in het beekje, grasspriet kauwend het wonderde spel van de witte wolken tegen de diep blauwe achtergrond bewonderen en dromen over al die kilometers, die misschien nooit afgelegd zullen worden. Aan het eind van de middag voldaan èn moe de praatjes om je heen beluisteren doorspekt met dagelijkse rompslomp en ergernissen en tussendoor genieten van het koele drankje voor je neus terwijl je gedachten hun pijlen richten op de maaltijd van de avond.
Een paar uren later, je blik gericht in de diepte van de Melkweg krijgen de gedachten vrijspel en mag je aan de zijlijn meegenieten. Stilte alom af en toe onderbroken door de klanken van een uil. Een niet verkeerd plaatje. Dat belangrijke elementen missen valt nauwelijks op.
Voeten in het beekje, grasspriet kauwend het wonderde spel van de witte wolken tegen de diep blauwe achtergrond bewonderen en dromen over al die kilometers, die misschien nooit afgelegd zullen worden. Aan het eind van de middag voldaan èn moe de praatjes om je heen beluisteren doorspekt met dagelijkse rompslomp en ergernissen en tussendoor genieten van het koele drankje voor je neus terwijl je gedachten hun pijlen richten op de maaltijd van de avond.
Een paar uren later, je blik gericht in de diepte van de Melkweg krijgen de gedachten vrijspel en mag je aan de zijlijn meegenieten. Stilte alom af en toe onderbroken door de klanken van een uil. Een niet verkeerd plaatje. Dat belangrijke elementen missen valt nauwelijks op.
zaterdag 7 juli 2012
Verstrikt
Draden zijn gekke dingen. Je kunt erin verstrikt raken als een speelse kat, je nek erover breken en dingen met elkaar verbinden. Ze kunnen in de knoop raken. Je kunt helemaal opgaan in het ontrafelen van de verstrengeling of hakt de boel brutaal door. Je kunt eindjes aan elkaar knopen, de draad kwijt raken en gelukkig ook weer oppakken. Ze kunnen rood zijn en je overal doorheen leiden. Je kunt ermee breien, haken, punniken, naaien en schilderen.
Dat kwijt raken en weer oppakken, daar is geen kunst aan. Dat doet iedereen met enige regelemaat. Het ontrafelen dat is andere koek. Het ontrafelen is een heerlijk tijdverdrijf. Hoe groter en onmogelijker de kluwen hoe uitdagender het tijdverdrijf. Trekken, duwen, ontrijgen en vlechten ontwarren. Het eindresultaat is in het ideale geval één grote bal en anders een aantal kleinere bolletjes. En dan? Tja, breien is toch een heel andere tak van sport.
Dat kwijt raken en weer oppakken, daar is geen kunst aan. Dat doet iedereen met enige regelemaat. Het ontrafelen dat is andere koek. Het ontrafelen is een heerlijk tijdverdrijf. Hoe groter en onmogelijker de kluwen hoe uitdagender het tijdverdrijf. Trekken, duwen, ontrijgen en vlechten ontwarren. Het eindresultaat is in het ideale geval één grote bal en anders een aantal kleinere bolletjes. En dan? Tja, breien is toch een heel andere tak van sport.
dinsdag 3 juli 2012
Leven
Waarom wordt iets wat op de keper beschouwt volstrekt zinloos is, zo enorm serieus genomen??
Soit. Met een beetje geluk hou je de soort in stand. Vreemd genoeg nog nooit van iemand gehoord dat hij/zij zo blij is, dat ze een bijdrage mogen leveren aan de instand houding van de soort ...
Hoe anders zou de wereld uitzien als de mens zich niet zo zou overschatten.
Verhalen vertellen en, nou doe bijvoorbeeld knuffelen ipv credit swaps, siliconenvullingen en een penthouse in Rome, hoewel dat laatste me wel erg leuk lijkt.
Soit. Met een beetje geluk hou je de soort in stand. Vreemd genoeg nog nooit van iemand gehoord dat hij/zij zo blij is, dat ze een bijdrage mogen leveren aan de instand houding van de soort ...
Hoe anders zou de wereld uitzien als de mens zich niet zo zou overschatten.
Verhalen vertellen en, nou doe bijvoorbeeld knuffelen ipv credit swaps, siliconenvullingen en een penthouse in Rome, hoewel dat laatste me wel erg leuk lijkt.
maandag 2 juli 2012
Mei
Hoelang duurt het voordat de steen dè steen niet meer is en je weer ten volle bereid bent je er aan te stoten? Vraag het een ezel en het beest zal kort en afgemeten "Nooit" antwoorden. Vraag het een mens en ongeacht de gepasseerde tijd zal je een antwoord krijgen in de orde van "Ach, die steen" of "Steen, steen ... waar heb je het over?" Dat is het verschil tussen dom en intelligent. De laatste categorie meent het altijd beter te weten, wuift debacles weg en stort zich geregeld met een ongezond gebrek aan doodsverachting in de reeds meermaals doorleefde ellende.
Ja, ja het kriebelt weer en ik schijn ook akelig intelligent te zijn. Het circus komt in beweging. Wat zijn de criteria, voorwaarden, triggers en attributen? In een sandwich door het land? Wegstreeplijstjes maken? Cursus volgen? Op de knieën voor iedere passerende gelegenheid? Hengelen met een koolstofglittertje? Kruis of munt? Importeren? Of toch eens langs bij Frankenstein in de hoop, dat hij tegenwoordig iets meer aandacht besteed aan de esthetiek?
Zo vul je de middagen met grasmaaien en zo check je in gedachten nauwgezet het wapenarsenaal van je jachtuitrusting en wilt nog maar één ding: achter het wild aan.
Ja, ja het kriebelt weer en ik schijn ook akelig intelligent te zijn. Het circus komt in beweging. Wat zijn de criteria, voorwaarden, triggers en attributen? In een sandwich door het land? Wegstreeplijstjes maken? Cursus volgen? Op de knieën voor iedere passerende gelegenheid? Hengelen met een koolstofglittertje? Kruis of munt? Importeren? Of toch eens langs bij Frankenstein in de hoop, dat hij tegenwoordig iets meer aandacht besteed aan de esthetiek?
Zo vul je de middagen met grasmaaien en zo check je in gedachten nauwgezet het wapenarsenaal van je jachtuitrusting en wilt nog maar één ding: achter het wild aan.
zondag 1 juli 2012
Gebruikers
Zondag. Een levensgevaarlijke dag. De dag dat malloten en patiënten met het syndroom van de geriatrische ontkenning denken dat ze vrijbaan hebben.
Het begon vanochtend zo vrolijk met een waterig zonnetje, zin in een stukje rijden, zelfs een doel dat enige zin niet ontzegd kon worden, aardig humeurtje, lekkere muziek en eenmaal op de weg wonder boven wonder niet al te veel verkeer, terwijl het toch tegen het middaguur liep en heel Frankrijk zich naar de een of andere eettafel spoed. In de eerste kilometers een paar slakken gepasseerd en in Le Vigen het dorp ingerold over de kilometerslange afdaling. Voor me een paar auto's achter me in geen velden of wegen iets te bekennen. Ineens schiet van links een donkergroene Ford -eeuwenoud model- de weg op en de bestuurder denkt blijkbaar dat ie de krant kan lezen voordat hij moet doorschakelen. Ik vol op de rem, veeg mijn voorhoofd van de ruit en geef een lel op de claxon. In de auto voor me gaat een hand naar het hoofd van de bestuurder en nog wat gebaren volgen. Ik beantwoord beleefd met ongeveer dezelfde signalen, zie dat er geen tegenliggers aan komen en haal in. Niet toegestaan, moet ik toegeven, maar het zou me zeker weten mijn dag redden. Bij het passeren ging meneer met pet helemaal door het lint. Foeterend en gebarend vergat hij dat ie achter het stuur van een auto zat. Jammer dat hij niet tegen een stel geparkeerde auto's aan knalde. Dat hem vanmiddag maar de biefstuk verkeerd geschoten is, terwijl hij -nog steeds verontwaardigd- zijn verhaal gedaan heeft aan vrienden en/of familie. Ik heb vriendelijk maar met slechts één vinger gezwaaid en ben op normale snelheid doorgereden. Dit soort lui zouden verplicht moeten worden tot het rijden met een oranje zwaailicht op hun auto.
De reis verder zonder enerverende verrassingen voortgezet. Gedaan wat ik me voorgenomen had om te doen en retour naar huis. Inmiddels zo'n 450 km achter de kiezen maar nog steeds (of weer) vrolijk, muziekje, lekker weer, heerlijke wagen, etc. etc. Besluit na St. Maurice Les B. over Nexon te rijden, sla af naar rechts en moet na enige honderden meters op de rem. Pet, oud model citroën, 60km waar 90 mag en 110 makkelijk kan. Helaas tegenliggers, ik duw wat, maar geef de slak daarna de ruimte. Bergaf en met wat slingers het dorp in en hopen dat hij rechtdoor gaat en niet links af in mijn richting. Aiiii, helaas. Achter hem aan naar links en ik zie dat de weg geheel vrij is. Pk's genoeg, dus naar beneden dat pedaal en netjes links voorbij. Ineens allemaal handen uit die auto met het welbekende vingergebaar, claxon èn knipperende lichten. Ik deed niks waar die meneer last van gehad kan hebben. Oké, misschien heb ik z'n ego gekrenkt. Me daar verder niet mee bezig gehouden en met de toegestane 70km uit zijn zicht verdwenen.
Mocht ik ooit zo degeneren en dat zelf niet willen zien, Wees genadig en verlos me uit mijn lijden: They shoot horses, don't they?!
Het begon vanochtend zo vrolijk met een waterig zonnetje, zin in een stukje rijden, zelfs een doel dat enige zin niet ontzegd kon worden, aardig humeurtje, lekkere muziek en eenmaal op de weg wonder boven wonder niet al te veel verkeer, terwijl het toch tegen het middaguur liep en heel Frankrijk zich naar de een of andere eettafel spoed. In de eerste kilometers een paar slakken gepasseerd en in Le Vigen het dorp ingerold over de kilometerslange afdaling. Voor me een paar auto's achter me in geen velden of wegen iets te bekennen. Ineens schiet van links een donkergroene Ford -eeuwenoud model- de weg op en de bestuurder denkt blijkbaar dat ie de krant kan lezen voordat hij moet doorschakelen. Ik vol op de rem, veeg mijn voorhoofd van de ruit en geef een lel op de claxon. In de auto voor me gaat een hand naar het hoofd van de bestuurder en nog wat gebaren volgen. Ik beantwoord beleefd met ongeveer dezelfde signalen, zie dat er geen tegenliggers aan komen en haal in. Niet toegestaan, moet ik toegeven, maar het zou me zeker weten mijn dag redden. Bij het passeren ging meneer met pet helemaal door het lint. Foeterend en gebarend vergat hij dat ie achter het stuur van een auto zat. Jammer dat hij niet tegen een stel geparkeerde auto's aan knalde. Dat hem vanmiddag maar de biefstuk verkeerd geschoten is, terwijl hij -nog steeds verontwaardigd- zijn verhaal gedaan heeft aan vrienden en/of familie. Ik heb vriendelijk maar met slechts één vinger gezwaaid en ben op normale snelheid doorgereden. Dit soort lui zouden verplicht moeten worden tot het rijden met een oranje zwaailicht op hun auto.
De reis verder zonder enerverende verrassingen voortgezet. Gedaan wat ik me voorgenomen had om te doen en retour naar huis. Inmiddels zo'n 450 km achter de kiezen maar nog steeds (of weer) vrolijk, muziekje, lekker weer, heerlijke wagen, etc. etc. Besluit na St. Maurice Les B. over Nexon te rijden, sla af naar rechts en moet na enige honderden meters op de rem. Pet, oud model citroën, 60km waar 90 mag en 110 makkelijk kan. Helaas tegenliggers, ik duw wat, maar geef de slak daarna de ruimte. Bergaf en met wat slingers het dorp in en hopen dat hij rechtdoor gaat en niet links af in mijn richting. Aiiii, helaas. Achter hem aan naar links en ik zie dat de weg geheel vrij is. Pk's genoeg, dus naar beneden dat pedaal en netjes links voorbij. Ineens allemaal handen uit die auto met het welbekende vingergebaar, claxon èn knipperende lichten. Ik deed niks waar die meneer last van gehad kan hebben. Oké, misschien heb ik z'n ego gekrenkt. Me daar verder niet mee bezig gehouden en met de toegestane 70km uit zijn zicht verdwenen.
Mocht ik ooit zo degeneren en dat zelf niet willen zien, Wees genadig en verlos me uit mijn lijden: They shoot horses, don't they?!
Abonneren op:
Posts (Atom)