Een vaag vermoeden heeft me de afgelopen dagen overmeesterd. Het idee dat ik niet duidelijk ben geweest. De vrees dat mijn boodschap niet is overgekomen. Het voelt een beetje aan als die keer, dat ik op een avond met een stel vrienden had afgesproken, dat we elkaar op een vastgestelde dag aan het eind van augustus in Parijs zouden zien. Plek: Eiffeltoren. Tijdstip: 12.00u des 's middags.
Nu was het een van die avonden, die we toen wel vaker hadden, zo'n avond die niet eindigt maar automatisch overgaat in de ochtend, de middag laat passeren en dan weer vrolijk de nacht induikt en die cyclus rustig nog een keer doorloopt. Duidelijk strakker afgepaalde dagdelen die tegenwoordig vagelijk in die buurt komen, benoem ik voor mezelf als aanslagen op mijn leven. Maar ja, hadden toen ook meer haren en daar zaten nogal wat wilde tussen. Als het dan maandagochtend werd, gingen we indien nodig rechtstreeks naar college of baan. Ons besef werkte twee kanten op.
Wat schetste mijn verbazing, toen ik die betreffende dag, onder de Eiffeltoren in Parijs de klok voorbij het middaguur zag tikken en ook na twee volle ronden over het cijferblad nog steeds niemand de aangenomen uitnodiging had ingelost. Het was het pré-mobieltijdperk, dus ik heb me verder uitstekend vermaakt in Parijs en me pas terug in Utrecht alle kleuren van de regenboog geërgerd aan de "Ja, maar ..."-verhalen. Eens en nooit meer ... maar ja, hoef vaak denk je dat?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten