Plop!!
Het mag. Het slaat nergens op, maar het doet deugd. Een soort O&N en misschien niet eens zo gek. Over drie dagen is mijn eerste switch. 3/11 ...
Ik ga niet alle O&N's bijhouden. Voordat je het weet, heeft je leven een zin. Gètver, nee dank je. Maar voor vandaag komt alles op gewenste en bijna gedroomde wijze samen ...dus, ja toch, mooi hè ..... Champagne!!!
Ik ga een paar mooie glaasjes genieten voor een knisperende houtkachel, overladen met slapende katten en aan de voeten twee honden. Het is een zoekplaatje en bijna compleet.
woensdag 31 oktober 2012
Sandy
"Ga liggen, beweeg wat heen en weer tot je de prettigste positie hebt gevonden en richt je aandacht naar binnen. Leidt je gedachten naar je rechtervoet en kies een teen. Adem in door je neus en beweeg je adem naar de teen die je gekozen hebt. Voel de lichaamsdelen waar de adem passeert. Voel de frisse tinteling en de warmte die overblijft.
Laat aandacht en adem in de gekozen teen bijeenkomen en vorm vanaf je teen het lichaam tot een open buis. Laat de adem stromen en de aanwezige blokkades door de buis verdwijnen."
Al eens geprobeerd? Ik wel. Gisteravond. Het is New York slecht bekomen. En weet je, eigenlijk ben ik er niks mee opgeschoten. Het blijft behelpen
Laat aandacht en adem in de gekozen teen bijeenkomen en vorm vanaf je teen het lichaam tot een open buis. Laat de adem stromen en de aanwezige blokkades door de buis verdwijnen."
Al eens geprobeerd? Ik wel. Gisteravond. Het is New York slecht bekomen. En weet je, eigenlijk ben ik er niks mee opgeschoten. Het blijft behelpen
Wat?
Kom, we zijn het niet en hoeven elkaar zo ook niet in de hoek te zetten. Mietjes hebben zo best hun functie, al is het slechts het Nederlandse amusement bestieren, wat op zich voor een mietje weer niet de meest voor de hand liggende bezigheid is. Toch laten we het maar ff zitten. Niet alleen hier maar ook daar. Dit is mietjes-overstijgend, dit is heavy stuff. This is real life man .... dat is het dan weer niet, want dan môt je weer wat met mietjes. Nee, dit is simpel wat het is en niks meer of minder. Leg het me uit, want ik snap het niet.
Wat werkt met stukjes schrijven wel maar met het onderhouden van mijn paradijselijke leefomgeving voor geen meter?? Aandacht, aub. Hier wordt met een beetje goede wil geschiedenis geschreven zonder dat je het door hebt. Waarom dat ene balletje wel en blijft die ander domweg dwars zitten? Tell me.
De champage ligt niet koud maar de keldertemperatuur is zeker niet verkeerd. Kom op. Waar zijn de conclusies, de dubbeltjes die op hun plek vallen? Het is die ene, unieke kans om je slimmer, inzichtelijker en/of ervarener te tonen dat de bagage waar ik mee opgezadeld zit. Come on, ik heb trek in champagne!!
Wat werkt met stukjes schrijven wel maar met het onderhouden van mijn paradijselijke leefomgeving voor geen meter?? Aandacht, aub. Hier wordt met een beetje goede wil geschiedenis geschreven zonder dat je het door hebt. Waarom dat ene balletje wel en blijft die ander domweg dwars zitten? Tell me.
De champage ligt niet koud maar de keldertemperatuur is zeker niet verkeerd. Kom op. Waar zijn de conclusies, de dubbeltjes die op hun plek vallen? Het is die ene, unieke kans om je slimmer, inzichtelijker en/of ervarener te tonen dat de bagage waar ik mee opgezadeld zit. Come on, ik heb trek in champagne!!
Zalig
Ik geeft het op .... Schrijf het in je agenda, memoreer het moment, je zult het niet vaak meemaken. Ik hang deze maand in de palmen en laat de target voor wat het is. Straks is het 28 en dat is een mooie score. Ik ga aan de vooravond van Allerzielen niet mijn ziel en zaligheid te grabbel gooien. Voor je het weet, zanik je weer en daar is me mijn stukjesproductie te heilig voor.
Zo dat waren de heiligen en de zielen. Boodschappen zijn op tijd gescoord, dierenarts bezocht, de eerste autoschade geïnventariseerd, boekhouder aan het werk gezet, is alleen jammer dat weer die verkoop er wat achteraan bungelt. Er waren allerlei initiatieven en ik vrees dat die weer de kiem niet uit komen. Maar laten we daar niet over beginnnen. Het ging over afstand en dan moet je niet op je toeter belanden. Dat werkt niet.
Morgen hoeft niks en kan weinig. De kerk & het weer en of dan eerst de Heiligen zijn en dan de Zielen pas aan de beurt zijn of omgekeerd, heb ik nooit kunnen onthouden. Ik ga mezelf wat verwennen. Beetje koken en wie weet heb ik tijd en zin om wat stukjes te schrijven....
Zo dat waren de heiligen en de zielen. Boodschappen zijn op tijd gescoord, dierenarts bezocht, de eerste autoschade geïnventariseerd, boekhouder aan het werk gezet, is alleen jammer dat weer die verkoop er wat achteraan bungelt. Er waren allerlei initiatieven en ik vrees dat die weer de kiem niet uit komen. Maar laten we daar niet over beginnnen. Het ging over afstand en dan moet je niet op je toeter belanden. Dat werkt niet.
Morgen hoeft niks en kan weinig. De kerk & het weer en of dan eerst de Heiligen zijn en dan de Zielen pas aan de beurt zijn of omgekeerd, heb ik nooit kunnen onthouden. Ik ga mezelf wat verwennen. Beetje koken en wie weet heb ik tijd en zin om wat stukjes te schrijven....
Dut(ten)
Langzaam tijd om de oogjes te sluiten. Ik zou wel willen dutten, maar naar mijn idee blijft dat onmogelijk in je eentje, Dus moet ik het straks maar weer doen met een dut. Jammer, want dutten is vele malen lekkerder, maar solo moeilijk realiseerbaar. Net zoiets als werken. Ik ben geen voorstander van werk, maar als het moet, dan moet het en vooral als je de centen nodig hebt, die de activiteit je oplevert. Maar als je dan aan de slag bent en er komt weer iemand je vertellen, wat al raar is in in z'n eentje, dat je moet werken, dan word ik altijd weer wat kriebelig.
Kijk ik doe mijn best en er lopen weinig leidinggevende rond op deze aardbol, die iets over mij te klagen hebben (Kan het dubbeler?), maar mij in meervoud laten doen, waar ik in enkelvoud al zo mijn vraagtekens bij heb, is onomwonden de boog overspannen. Ik heb dat maar laten zitten want werken had nou niet mijn warme belangstelling. Dit zeer in tegenstelling tot 'dutten'. Dat is iets wat ik nou zeer graag in mijn eentje zou beoefenen. Liever zelfs nog dan punniken. Maar hoe doe je dat, hoe kun je dutten in je uppie??
Kijk ik doe mijn best en er lopen weinig leidinggevende rond op deze aardbol, die iets over mij te klagen hebben (Kan het dubbeler?), maar mij in meervoud laten doen, waar ik in enkelvoud al zo mijn vraagtekens bij heb, is onomwonden de boog overspannen. Ik heb dat maar laten zitten want werken had nou niet mijn warme belangstelling. Dit zeer in tegenstelling tot 'dutten'. Dat is iets wat ik nou zeer graag in mijn eentje zou beoefenen. Liever zelfs nog dan punniken. Maar hoe doe je dat, hoe kun je dutten in je uppie??
Mpprn
Het is niet de gewenste afstand, maar met de neus op de saaie feiten valt er met een beetje goeie wil toch het nodige te berichten. Zelfs het glaasje rosé doet daar geen afbreuk aan. Het zal zijn werking inmiddels verloren zijn. De 'R' zit in de maand dus is het tijd voor rood. De daarbij behorende redenatie mag je zelf invullen, ik kan me niet met alle details bemoeien.
Ga ik ondertussen verder met de gewichtigere zaken in het leven. Van kroontjespen, via ballpoint naar toetsenbord. Is zoiets als van benenwagen naar paardenkar en Aston Martin. Het zijn onderscheidende generaties die het mogen meemaken. De jeugd van tegenwoordig moet het doen met een iPad. Ik benijd ze er niet om. Wie weet cq is in staat daar nog iets anders of bijzonders van te maken? Iedere Jandoedel kon een kar opsieren of een kartonnetje op de fiets bevestigen met wasknijpers zodat het leek alsof je een uitlaat had. Doe je dat nu met een hoesje of kan iedereen spontaan Apps programeren? Ik waag dat laatste te betwijfelen.
Als je meegaat in de vaart der Apples en soortgenoten dan gebeurt enkel meer wat allang aan de gang is. Je mag blij zijn dat je het kunt volgen. En laten we eerlijk zijn, het overgrote deel zou niet aan meer moeten denken. Maar dat overgrote deel wordt dus steeds groter en de club die die massa stuurt steeds kleiner. Ik heb al eens films gezien ....
Ga ik ondertussen verder met de gewichtigere zaken in het leven. Van kroontjespen, via ballpoint naar toetsenbord. Is zoiets als van benenwagen naar paardenkar en Aston Martin. Het zijn onderscheidende generaties die het mogen meemaken. De jeugd van tegenwoordig moet het doen met een iPad. Ik benijd ze er niet om. Wie weet cq is in staat daar nog iets anders of bijzonders van te maken? Iedere Jandoedel kon een kar opsieren of een kartonnetje op de fiets bevestigen met wasknijpers zodat het leek alsof je een uitlaat had. Doe je dat nu met een hoesje of kan iedereen spontaan Apps programeren? Ik waag dat laatste te betwijfelen.
Als je meegaat in de vaart der Apples en soortgenoten dan gebeurt enkel meer wat allang aan de gang is. Je mag blij zijn dat je het kunt volgen. En laten we eerlijk zijn, het overgrote deel zou niet aan meer moeten denken. Maar dat overgrote deel wordt dus steeds groter en de club die die massa stuurt steeds kleiner. Ik heb al eens films gezien ....
Yoga
Gedegen voorbereid voor de 101-ste keer geprobeerd enige begrip op te brengen voor een tak van sport, die door de jaren heen steeds meer uit de zweverige hoek is gekropen en tegenwoordig in diverse varianten bijna verplicht is, als je de jeugd ontgroeid bent en de ouderdom stug wilt blijven ontkennen. Waar ik trouwens geen last van heb.
Bewegen kan geen kwaad, dus ieder initiatief dat mensen in de benen krijgt, kan nauwelijks verkeerd zijn. Zeker als er ook nog eens geen competitie-element aanwezig is en de leeftijd stilletjes toch geen grenzen kent. Waarom dan weer dat gelul over energiestromen, over aandacht hebben voor je kleine teen en de onbewezen pretenties van een bepaalde levenswijze die ongevraagd overal doorheen geweven worden. Altijd weer die bewijzen uit het ongerijmde. Steeds weer die zichzelf bevestigende redenaties of domweg stellingen, waar je heus geen IQ van 140 voor benodigd om ze door te prikken.
...... zonder al die blabla is het een aardige vorm van opwarmgymnastiek en voor de liefhebber een manier om je gedachten te verzetten.
Bewegen kan geen kwaad, dus ieder initiatief dat mensen in de benen krijgt, kan nauwelijks verkeerd zijn. Zeker als er ook nog eens geen competitie-element aanwezig is en de leeftijd stilletjes toch geen grenzen kent. Waarom dan weer dat gelul over energiestromen, over aandacht hebben voor je kleine teen en de onbewezen pretenties van een bepaalde levenswijze die ongevraagd overal doorheen geweven worden. Altijd weer die bewijzen uit het ongerijmde. Steeds weer die zichzelf bevestigende redenaties of domweg stellingen, waar je heus geen IQ van 140 voor benodigd om ze door te prikken.
...... zonder al die blabla is het een aardige vorm van opwarmgymnastiek en voor de liefhebber een manier om je gedachten te verzetten.
Leeftijd...
HOW OLD IS GRANDMA? Stay with this - the answer is at the end. It may blow you away. One evening a grandson was talking to his grandmother about current events. The grandson asked his grandmother what she thought about the shootings at schools, the computer age, and just things in general.
Grandmother replied "Well, let me think a minute, I was born before: television, penicillin, polio shots, frozen foods, Xerox, contact lenses, Frisbees and the pill. There were no: credit cards, laser beams or ball-point pens. Man had not invented: pantyhose, air conditioners, dishwashers, clothes dryers and the clothes were hung out to dry in the fresh air and space travel was only in Flash Gordon comics".
"Your grandfather and I got married... and then lived together. Every family had a father and a mother. Until I was 25, I called every man older than me 'Sir' and after I turned 25, I still called policemen and every man with a title 'Sir'".
We were before gay-rights, internet dating, dual careers, day-care centres and group therapy. Our lives were governed by The Bible, good judgment, and common sense. We were taught to know the difference between right and wrong and to stand up and take responsibility for our actions.
Serving your country was a privilege, living in this country was a bigger privilege. We thought fast food was eating half a biscuit while running to catch the school bus. Having a meaningful relationship meant getting along with your cousins. Draft dodgers were those who closed front doors as the evening breeze started. Time-sharing meant time the family spent together in the evenings and weekends - not purchasing condominiums.
We never heard of FM radios, tape decks, CDs, electric typewriters, yogurt, or guys wearing earrings. We listened to Big Bands, Jack Benny, and the President's speeches on our radios. And I don't ever remember any kid blowing his brains out listening to Tommy Dorsey. If you saw anything with 'Made in Japan' on it, it was junk. The term 'making out' referred to how you did on your school exam...
Pizza Hut, McDonald's, and instant coffee were unheard of.
We had 5 and 10 cent stores where you could actually buy things for 5 and 10 cents. Ice-cream cones, phone calls, rides on a streetcar, and a Pepsi were all a nickel. And if you didn't want to splurge, you could spend your nickel on enough stamps to mail 1 letter and 2 postcards. You could buy a new Ford Coupe for $600... but who could afford one? Too bad, because gas was 11 cents a gallon.
In my day, grass was mowed, coke was a cold drink, pot was something your mother cooked in and rock music was your grandmother's lullaby. Aids were helpers in the Principal's office, chip meant a piece of wood, hardware was found in a hardware store and software wasn't even a word. And we were the last generation to actually believe that a lady needed a husband to have a baby.
No wonder people call us "old and confused" and say there's a generation gap!
How old do you think I am? I bet you have this old lady in mind... you are in for a shock! Read on to see - pretty scary if you think about it and pretty sad at the same time. This woman would be only 59 years old.
(Overgenomen van een niet nader te benoemen website)
Grandmother replied "Well, let me think a minute, I was born before: television, penicillin, polio shots, frozen foods, Xerox, contact lenses, Frisbees and the pill. There were no: credit cards, laser beams or ball-point pens. Man had not invented: pantyhose, air conditioners, dishwashers, clothes dryers and the clothes were hung out to dry in the fresh air and space travel was only in Flash Gordon comics".
"Your grandfather and I got married... and then lived together. Every family had a father and a mother. Until I was 25, I called every man older than me 'Sir' and after I turned 25, I still called policemen and every man with a title 'Sir'".
We were before gay-rights, internet dating, dual careers, day-care centres and group therapy. Our lives were governed by The Bible, good judgment, and common sense. We were taught to know the difference between right and wrong and to stand up and take responsibility for our actions.
Serving your country was a privilege, living in this country was a bigger privilege. We thought fast food was eating half a biscuit while running to catch the school bus. Having a meaningful relationship meant getting along with your cousins. Draft dodgers were those who closed front doors as the evening breeze started. Time-sharing meant time the family spent together in the evenings and weekends - not purchasing condominiums.
We never heard of FM radios, tape decks, CDs, electric typewriters, yogurt, or guys wearing earrings. We listened to Big Bands, Jack Benny, and the President's speeches on our radios. And I don't ever remember any kid blowing his brains out listening to Tommy Dorsey. If you saw anything with 'Made in Japan' on it, it was junk. The term 'making out' referred to how you did on your school exam...
Pizza Hut, McDonald's, and instant coffee were unheard of.
We had 5 and 10 cent stores where you could actually buy things for 5 and 10 cents. Ice-cream cones, phone calls, rides on a streetcar, and a Pepsi were all a nickel. And if you didn't want to splurge, you could spend your nickel on enough stamps to mail 1 letter and 2 postcards. You could buy a new Ford Coupe for $600... but who could afford one? Too bad, because gas was 11 cents a gallon.
In my day, grass was mowed, coke was a cold drink, pot was something your mother cooked in and rock music was your grandmother's lullaby. Aids were helpers in the Principal's office, chip meant a piece of wood, hardware was found in a hardware store and software wasn't even a word. And we were the last generation to actually believe that a lady needed a husband to have a baby.
No wonder people call us "old and confused" and say there's a generation gap!
How old do you think I am? I bet you have this old lady in mind... you are in for a shock! Read on to see - pretty scary if you think about it and pretty sad at the same time. This woman would be only 59 years old.
(Overgenomen van een niet nader te benoemen website)
dinsdag 30 oktober 2012
Où
That is the question! Wo geht es hin mit Sylvester. Weer naar Biarritz? Misschien een beetje afgezaagd. Maar de zee heeft een jaar geleden wel goed gedaan. Wil met Oud&Nieuw de deur uit en daarin schuilt een groot gevaar. Niks zo treurig als een vreemde plek of plaats als je iets wilt vieren maar het feestgewoel en/of feestgevoel niet vindt. En Franse gezelligheid op zo'n Reveillon-feest .... Met de juiste band en een goede danspartner is de fantasieloze keuken en het afschuwlijke hoedjes- en petjesgedoe nog net te doen.
Geloof dat ik op de avond zelf toch maar lekker thuis blijf. Die zee is ervoor en erna ongetwijfeld niet veel anders dan op de jaarwisseling zelf. Dan hoef ik bovendien niet op een fles champagne meer of minder te letten en ben ik zelf verantwoordelijk voor het koken en de muziek. Zo lossen de vraagstukken zich als vanzelf op. Daar hou ik wel van. Opgooien, beetje ballen en perfect geland in het mandje! Kan ik me nu in alle rust op mijn 26-gangen menu richten. Het houdt je van de straat.
Geloof dat ik op de avond zelf toch maar lekker thuis blijf. Die zee is ervoor en erna ongetwijfeld niet veel anders dan op de jaarwisseling zelf. Dan hoef ik bovendien niet op een fles champagne meer of minder te letten en ben ik zelf verantwoordelijk voor het koken en de muziek. Zo lossen de vraagstukken zich als vanzelf op. Daar hou ik wel van. Opgooien, beetje ballen en perfect geland in het mandje! Kan ik me nu in alle rust op mijn 26-gangen menu richten. Het houdt je van de straat.
Boerenlogica
Vrouwen kunnen d'r wat van, maar zullen toch in de agrarische stand hun meerdere moeten erkennen. In elk geval in de Franse versie waar ik mee te maken heb. Wat ondernemer heet te zijn, is in feite niet meer dan een opgesierde ambtenaar in de buitendienst. Dat geldt voor heel Europa en is waarschijnlijk aan de andere kant van de grote plas niet anders. Nu zou je daar nog wat eer in kunnen stoppen en er iets moois van maken door resulaten te verbeteren, ongemakken te voorkomen, marktwerking bij te benen en meer van die initiatieven.
Maar nee, hoor. Vraag er maar niet naar, probeer er maar niet over te praten, het enige wat je ten deel valt, is een blik waarvoor een koe zich zou schamen. "Eigen initiatief" is een vieze woordencombinatie. Een rare combi krijg je dan. Hard werken en niet nadenken. Al eens iets stommers meegemaakt?
Is het te droog wordt het handje opgehouden, is het te nat idem. Valt er niks op te merken en is de oogst overvloedig ... zakt de prijs en daar komt het handje weer. Niet wat de markt wil is interessant om op in te spelen, nee de trigger is "Subsidie of niet". Wordt bomen rooien gesubsidieërd, dan rooit men bomen. Subsidie op planten? Nou dan ga de bomen in de grond.
Zo werkt het dus ook met de wildstand. Dertig jaar geleden zo goed als verdwenen maar inmiddels weer dagelijkse realiteit. Niet dat dit leidt tot aanpassingen in de boerenpraktijk. Geen veranderingen in de perceelafsluiting, geen wijzigingen in aanplantingsschema's, niks. Waarom ook. Voor ieder mogelijke tegenslag bestaat een subsidiepotje. Zo wordt meneer de boer voor zijn maisveldje ongeveer 4x betaald. Voor het feit dat hij de grond bewerkt, voor het feit dat hij mais zaait, voor het feit dat het in het voorjaar te nat is geweest en voor het feit dat hij op een vage zondagmiddag wel 13 wilde zwijnen tekeer zag gaan op zijn maisveldje, hoewel de jagers daar geen sporen van hebben kunnen vinden ...... Ze zijn misschien stom, die boeren, maar niet gek.
Maar nee, hoor. Vraag er maar niet naar, probeer er maar niet over te praten, het enige wat je ten deel valt, is een blik waarvoor een koe zich zou schamen. "Eigen initiatief" is een vieze woordencombinatie. Een rare combi krijg je dan. Hard werken en niet nadenken. Al eens iets stommers meegemaakt?
Is het te droog wordt het handje opgehouden, is het te nat idem. Valt er niks op te merken en is de oogst overvloedig ... zakt de prijs en daar komt het handje weer. Niet wat de markt wil is interessant om op in te spelen, nee de trigger is "Subsidie of niet". Wordt bomen rooien gesubsidieërd, dan rooit men bomen. Subsidie op planten? Nou dan ga de bomen in de grond.
Zo werkt het dus ook met de wildstand. Dertig jaar geleden zo goed als verdwenen maar inmiddels weer dagelijkse realiteit. Niet dat dit leidt tot aanpassingen in de boerenpraktijk. Geen veranderingen in de perceelafsluiting, geen wijzigingen in aanplantingsschema's, niks. Waarom ook. Voor ieder mogelijke tegenslag bestaat een subsidiepotje. Zo wordt meneer de boer voor zijn maisveldje ongeveer 4x betaald. Voor het feit dat hij de grond bewerkt, voor het feit dat hij mais zaait, voor het feit dat het in het voorjaar te nat is geweest en voor het feit dat hij op een vage zondagmiddag wel 13 wilde zwijnen tekeer zag gaan op zijn maisveldje, hoewel de jagers daar geen sporen van hebben kunnen vinden ...... Ze zijn misschien stom, die boeren, maar niet gek.
(Ont)kleden
Was het een statement of gewoon luiheid? Het was in elk geval een bevrijding, toen ik de eerste keer in mijn blootje in bed kroop. Heerlijk lekker zo onder het laken en de dekens en later nog lekkerder zo direct onder een dekbed. Geen geklooi meer met tussenliggende textiellagen, die zo om je heen gewrongen konden zitten, dat je in je eigen bed geen kant meer op kon. Een genot!
En weet je wat ook een genot is? Weer iets aantrekken voordat je het ijskoude bed instapt. Nog net geen nachthemd maar misschien moet ik daar maar eens over denken als flanellen T-shirts werkelijk niet blijken te bestaan.
En weet je wat ook een genot is? Weer iets aantrekken voordat je het ijskoude bed instapt. Nog net geen nachthemd maar misschien moet ik daar maar eens over denken als flanellen T-shirts werkelijk niet blijken te bestaan.
Z&Z
Tja, nu wordt het ingewikkeld. Ik kan gelijk de DvD erbij pakken, maar ga dat ff nog niet doen. Ik heb 'm nog netjes afgedrukt op papier en hoop ook dat de volgende versie nog tastbaar zal zijn. Het E-book tijdperk zal op mij afketsen, hoe hard het elders ook mag floreren. Maar ik dwaal af ... woorden, bladzijden, bomen, bos. Zo gaat dat normaal gesproken maar gisteren was zo'n dag waarop het spaak liep op een stok. Zelfde oorsprong, ander effect.
Voordat je het weet, zit je dan een eindje voor je uit te lullen. Enerzijds wil je dat stukje geschreven hebben en anderzijds schrijft ook Youp met regelmaat missers, dus ik dacht me ook een minder dagje te kunnen permiteren. Dat werd mooi gelijk afgestraft. Inleveren moest ik, al was het slechts tijdelijk, maar dat was nog niet het ergste. Mijn gefröbel met woorden en een ontbrekende inspiratie werd in de hoek gezet met "Je zanikt". En ik maar denken, dat ik zeurde...
Nu heb ik de hele nacht lekker geslapen, wat al een uitzondering is, en me niet van slag laten brengen door deze bijna oud-Nederlandse kwalificatie. Bij het ontwaken deze ochtend, ramen beslagen en het er achtergelegen landschap, beschenen door een oranje-rode zon, ongetwijfeld wit van de rijp, schoten me de woorden accuut weer te binnen. Was het nou zanikken of zeuren wat ik had gedaan? Ik hou het op lullen en daar waar het de werkelijkheid kietelt is het gezeur. Zeuren is zoiets als klagen maar dan minder gemeend, eindeloos zagen over iets wat je niet bevalt, je niet wenst of anderszins je onwelgevallen heeft gewekt. Zanikken doe je als kind als je iets wilt hebben en denkt dat drammen zou kunnen werken. Zanikken is doelgericht, zeuren is meer ongeleid.
Zou de DvD met me eens zijn? Ach, we verschillen wel vaker van menig en dan sla ik 'm extra hard dicht en hoop dat de volgende versie van meer inzicht getuigt.
Voordat je het weet, zit je dan een eindje voor je uit te lullen. Enerzijds wil je dat stukje geschreven hebben en anderzijds schrijft ook Youp met regelmaat missers, dus ik dacht me ook een minder dagje te kunnen permiteren. Dat werd mooi gelijk afgestraft. Inleveren moest ik, al was het slechts tijdelijk, maar dat was nog niet het ergste. Mijn gefröbel met woorden en een ontbrekende inspiratie werd in de hoek gezet met "Je zanikt". En ik maar denken, dat ik zeurde...
Nu heb ik de hele nacht lekker geslapen, wat al een uitzondering is, en me niet van slag laten brengen door deze bijna oud-Nederlandse kwalificatie. Bij het ontwaken deze ochtend, ramen beslagen en het er achtergelegen landschap, beschenen door een oranje-rode zon, ongetwijfeld wit van de rijp, schoten me de woorden accuut weer te binnen. Was het nou zanikken of zeuren wat ik had gedaan? Ik hou het op lullen en daar waar het de werkelijkheid kietelt is het gezeur. Zeuren is zoiets als klagen maar dan minder gemeend, eindeloos zagen over iets wat je niet bevalt, je niet wenst of anderszins je onwelgevallen heeft gewekt. Zanikken doe je als kind als je iets wilt hebben en denkt dat drammen zou kunnen werken. Zanikken is doelgericht, zeuren is meer ongeleid.
Zou de DvD met me eens zijn? Ach, we verschillen wel vaker van menig en dan sla ik 'm extra hard dicht en hoop dat de volgende versie van meer inzicht getuigt.
maandag 29 oktober 2012
Tandje
Zou 'm dit nou zijn? Die befaamde bierkaai? Niet dat ik mijn bezigheden als vechten beschouw, zelfs in overdrachtelijke zin wil ik dat ontkennen. Maar moeite kost het wel, dat laatste restje afwezige inspiratie uit mijn brein persen. Iets verzinnen is niet het punt, maar als zelfs het onderwerp zoek is, dan rest enkel nog driedimensional gelul in de ruimte. En als het ff kan, prefereer ik ook daar iets tussen een kop en een staart. In het niks beginnen en in het nergens eindigen lijkt me teveel op mijn dagelijkse leven. Daar heb ik kortom al meer dan genoeg van.
Het is ook weer de afstand die mist, die 39 km maar dan niet direct weer terug naar beneden duiken. Nee, de verkregen afstand houd ik liever vast, hoewel ie me, zoals nu ook weer, regelmatig ontglipt. Dan word ik weer met de neus op de feiten gedrukt en als iets toch dodelijk saai is, dan zijn dat wel mijn feiten. Had ik dat gewild, was ik wel als mijn broer ambtenaar geworden. Het voordeel van zo'n wereldbeeld is dat winkelen in Albert Heijn dan al een avontuurlijke survivaltocht lijkt.
Dus toch maar worstelend boven komen en dat tandje extra bijschakelen. Alles beter dan blijven hangen in mijn dagelijkse vacüum. Tergend langzaam maar gestaag zal het er wel weer van komen. Van die afstand. Of het optijd en voldoende zal zijn om de belofte aan mezelf deze maand in te vullen, gaan we zien.
Het is ook weer de afstand die mist, die 39 km maar dan niet direct weer terug naar beneden duiken. Nee, de verkregen afstand houd ik liever vast, hoewel ie me, zoals nu ook weer, regelmatig ontglipt. Dan word ik weer met de neus op de feiten gedrukt en als iets toch dodelijk saai is, dan zijn dat wel mijn feiten. Had ik dat gewild, was ik wel als mijn broer ambtenaar geworden. Het voordeel van zo'n wereldbeeld is dat winkelen in Albert Heijn dan al een avontuurlijke survivaltocht lijkt.
Dus toch maar worstelend boven komen en dat tandje extra bijschakelen. Alles beter dan blijven hangen in mijn dagelijkse vacüum. Tergend langzaam maar gestaag zal het er wel weer van komen. Van die afstand. Of het optijd en voldoende zal zijn om de belofte aan mezelf deze maand in te vullen, gaan we zien.
Handje
Als Moses niet naar de berg komt, komt de berg naar Moses. Zo was het toch? Dat zal me met een gekreun en gesteun gepaard zijn gegaan. Had ik wel willen meemaken. Moet stukken imposanter zijn geweest dan het huidige stormpje voor de Oostkust van de USA, wat voorlopig vooral opgeklopt wordt door de media. Sinds verslag gedaan wordt van zaken wordt alles groter, erger, eenmaliger en meer van die kretelogie. Zo zijn de geesten en monsters in de volksverhalen gekropen en zo zal de storm van vanavond over twintig jaar tot mythologische proporties gegroeid zijn als de verwachtingen straks maar enigszins worden waargemaakt.
Zo is ook het CO2-gedoe de wereld in geholpen, de waterspiegelstijging van 60m tot stand gekomen en zo werd in 1800-en-nog-wat verwacht dat de straten van Londen in de twintigste eeuw bedekt zouden zijn met 3 meter paardenstront. Dat laatste heb ik niet van de grootvader van mijn opa, die woonde heel wat landelijker, maar uit een verder flutterig artikel over de zin van landbouwintensivering. Nu kunnen paarden aardig schijten maar zo'n gecumuleerde verwachting zit toch meestal ver bezijden de waarheid. Het is een leuk voorbeeld om de extrapolatie-onzin van veel menselijke gedachtengangen te demonstreren, die zoals bekend zelden verder reiken dan het puntje van de neus.
Ik zou het fenomeen 'wonderen' wel willen extrapoleren. De laatste is alweer veel te lang geleden. En mochten de wonderen onverhoops de wereld uit zijn geholpen, dan zal ik toch hier en daar een helpend handje uit moeten steken. Dat heb ik nou altijd. Als ik aan de beurt ben, loopt de kassarol vast, is net het laatste toetje vergeven of blijkt de wijnkaart niet bijgewerkt.
Zo is ook het CO2-gedoe de wereld in geholpen, de waterspiegelstijging van 60m tot stand gekomen en zo werd in 1800-en-nog-wat verwacht dat de straten van Londen in de twintigste eeuw bedekt zouden zijn met 3 meter paardenstront. Dat laatste heb ik niet van de grootvader van mijn opa, die woonde heel wat landelijker, maar uit een verder flutterig artikel over de zin van landbouwintensivering. Nu kunnen paarden aardig schijten maar zo'n gecumuleerde verwachting zit toch meestal ver bezijden de waarheid. Het is een leuk voorbeeld om de extrapolatie-onzin van veel menselijke gedachtengangen te demonstreren, die zoals bekend zelden verder reiken dan het puntje van de neus.
Ik zou het fenomeen 'wonderen' wel willen extrapoleren. De laatste is alweer veel te lang geleden. En mochten de wonderen onverhoops de wereld uit zijn geholpen, dan zal ik toch hier en daar een helpend handje uit moeten steken. Dat heb ik nou altijd. Als ik aan de beurt ben, loopt de kassarol vast, is net het laatste toetje vergeven of blijkt de wijnkaart niet bijgewerkt.
zondag 28 oktober 2012
Wondertje
Met 4 dagen voor de boeg en 16 berichten op de teller mag God wel een handje helpen. Vier berichten per dag, dan mag de hele lichtdivisie van Philips wel gaan branden ipv dat ene lampje in mijn hersenpan, die momenteel voor mijn gevoel tot aan de rand gevuld is met snot. En wat kun je nou met snot? Je kunt er een paling in stoppen en die er dan weer uit proberen te halen met je blote handen. Dat houdt je van de straat, maar of dat de gewenste inspiratie oplevert, is maar de vraag. Vrees dat die inspiratie in die paling zit.
PMS
Dat is alweer lang geleden, dat ik zo hard heb gelachen. Geen beter vermaak dan leed vermaak, vooral als het niet gepaard gaat met bloed of botbreuken. In één klap is ruim de helft van de mensheid het recht verloren om sikkeneurig een deel van de maand verschoning en extra medeleven op te eisen. Omdat de "P" zowel voor "pre" als "post" kan staan, liep je als vent toch al gauw veertien dagen per maand op je tenen door het huis en vrouw's gevoelsleven. Allemaal inbeelding. Verbaasd dat? Mij niet.
Jammer dat mijn categorie van het andere kunne inmiddels veelal verlost is van deze imagiaire hormonenterreur. Wordt je toch zo een prachtige plaagkans door de neus geboord. Die dames genieten van de overgang en bijbehorende opvliegers. Of zou dat misschien, wie weet, toch ...... we wachten vol vertrouwen de uitslag van het wetenschappelijk onderzoek af.
Jammer dat mijn categorie van het andere kunne inmiddels veelal verlost is van deze imagiaire hormonenterreur. Wordt je toch zo een prachtige plaagkans door de neus geboord. Die dames genieten van de overgang en bijbehorende opvliegers. Of zou dat misschien, wie weet, toch ...... we wachten vol vertrouwen de uitslag van het wetenschappelijk onderzoek af.
donderdag 25 oktober 2012
SD&R
Urelogie, Griepprik & Bejaardengymnastiek.
Zou je toch ergens moeten kunnen aangeven, dat je dan liever uit je lijden wordt verlost. Kan dat niet centraal geregistreerd worden? Als dat kan, wil ik nog wel eens over het afstaan van mijn onderdelen nadenken. Hoewel ..... eigenlijk niet. Nu het glijdende vlak is begonnen te hellen, zou iedereen er goed aan doen om nog eens stevig achter z'n oren te krabben. Van hersendood naar hartstilstand is een goeie stap in de richting van organen op bestelling. Levens redden krijgt zo een heel ander perspectief.
Ben blij dat ik van die misplaatst arrogante discussie af ben. Die hele pretentie dat een ander en/of de maatschappij rechten kan doen gelden op mijn bloedeigen onderdelen. F**K een eindje op. Nog nooit zo blij geweest, dat ik inmiddels eigenlijk knap onbruikbaar ben.
Het zijn sluipende mechanismen en net als bij een dichtslibbende hartslagader begin je pas te sputteren als ook de laatste paar procenten ineens worden afgesloten. "Standaard autopsie" ook zo'n onbeschofte gedachte die met misleidende vanzelfsprekendheid wordt opgesierd. Is goed voor de ontwikkeling van de wetenschap. Amehoela. Daar hebben we de afdeling "Ter beschikking stellen van de wetenschap" al voor. Moet d'r niet aan denken, dat je eerst naar behoefte tot een soort shaslik wordt verwerkt, voordat op een fatsoenlijke manier afscheid van je kan worden genomen. Laat dat fatsoenlijke maar zitten, dat kun je dan wel vergeten. Mocht ik in stukken gehakt willen worden, daag ik de Columbiaanse maffia wel uit of ga in Tibet wonen.
Zou je toch ergens moeten kunnen aangeven, dat je dan liever uit je lijden wordt verlost. Kan dat niet centraal geregistreerd worden? Als dat kan, wil ik nog wel eens over het afstaan van mijn onderdelen nadenken. Hoewel ..... eigenlijk niet. Nu het glijdende vlak is begonnen te hellen, zou iedereen er goed aan doen om nog eens stevig achter z'n oren te krabben. Van hersendood naar hartstilstand is een goeie stap in de richting van organen op bestelling. Levens redden krijgt zo een heel ander perspectief.
Ben blij dat ik van die misplaatst arrogante discussie af ben. Die hele pretentie dat een ander en/of de maatschappij rechten kan doen gelden op mijn bloedeigen onderdelen. F**K een eindje op. Nog nooit zo blij geweest, dat ik inmiddels eigenlijk knap onbruikbaar ben.
Het zijn sluipende mechanismen en net als bij een dichtslibbende hartslagader begin je pas te sputteren als ook de laatste paar procenten ineens worden afgesloten. "Standaard autopsie" ook zo'n onbeschofte gedachte die met misleidende vanzelfsprekendheid wordt opgesierd. Is goed voor de ontwikkeling van de wetenschap. Amehoela. Daar hebben we de afdeling "Ter beschikking stellen van de wetenschap" al voor. Moet d'r niet aan denken, dat je eerst naar behoefte tot een soort shaslik wordt verwerkt, voordat op een fatsoenlijke manier afscheid van je kan worden genomen. Laat dat fatsoenlijke maar zitten, dat kun je dan wel vergeten. Mocht ik in stukken gehakt willen worden, daag ik de Columbiaanse maffia wel uit of ga in Tibet wonen.
woensdag 24 oktober 2012
Motivatine
Zou het niet toch ergens bestaan? Een kleur-, geur- en smaakloos stofje met een verbijsterende werking? Een chemische grijze muis met hulkpotenties? Verscholen in bijvoorbeeld champagne, oesters, puur chocola, Limousin biefstuk, munsterkaas, kokos en hele oude calvados? Heeft er überhaupt iemand al eens naar gezocht?
Niet meer dat eeuwige duwen en trekken maar naast het hoofdpijntabletje, de ADHD-remmer, cholestorolverlager en het antidepressivum gewoon bij het afgaan van de wekker een zetpil erin en in de dertig daarop volgende minuten voelen dat de dag begint te bruisen. Lijkt me toch niet zo moeilijk. Een beetje cafeïne, ecstacy, niet teveel speed, een stevige dot cocaïne, drupje LSD en dat alles zonder verslavend effect, want om dat nou iedere morgen te willen lijkt me weer vermoeiend.
Het gaat daarbij om de "feel good", niet om productieverhogende stimuli. Laat het management zelf met de poten in de modder gaan staan en de handen uit de mouwen steken als het zonodig weer meer voor minder moet. Nee, blijgemoed opstaan, lekker ontbijtje, de wereldse ellende met een kalme glimlach laten passeren en terwijl je de handen stevig tegen elkaar wrijft, je enthousiast afvragen, wat je vandaag weereens eens allemaal gaat doen. Zou schrikken zijn, maar dat zou een miljoen in de Lotto ook zijn.
Niet meer dat eeuwige duwen en trekken maar naast het hoofdpijntabletje, de ADHD-remmer, cholestorolverlager en het antidepressivum gewoon bij het afgaan van de wekker een zetpil erin en in de dertig daarop volgende minuten voelen dat de dag begint te bruisen. Lijkt me toch niet zo moeilijk. Een beetje cafeïne, ecstacy, niet teveel speed, een stevige dot cocaïne, drupje LSD en dat alles zonder verslavend effect, want om dat nou iedere morgen te willen lijkt me weer vermoeiend.
Het gaat daarbij om de "feel good", niet om productieverhogende stimuli. Laat het management zelf met de poten in de modder gaan staan en de handen uit de mouwen steken als het zonodig weer meer voor minder moet. Nee, blijgemoed opstaan, lekker ontbijtje, de wereldse ellende met een kalme glimlach laten passeren en terwijl je de handen stevig tegen elkaar wrijft, je enthousiast afvragen, wat je vandaag weereens eens allemaal gaat doen. Zou schrikken zijn, maar dat zou een miljoen in de Lotto ook zijn.
dinsdag 23 oktober 2012
Suf
Allez! Een beetje bla-bla moet kunnen. Al dat moeilijke gedoe over verkoop, relaties en het leven. Hoppa, let's party. Het kan zonder pillen en poeiers, ergens in een verloren hoekje heeft de mens de ingebouwde mogelijkheden liggen. Lekker muziekje met een aardige dreun. Biertje, goed gekoeld en van de juiste Tukkerse herkomst en wat rondparaderende schalen met iets lekkers om in te bijten ..... Niet direct de beentjes in de lucht maar wel alvast trommelende vingers op een tafel, tegen de lambrizering of op de schouders van het begeleidende gezelschap. Vooral dat laatste natuurlijk als het ff kan, hoewel een stevige tafel ook erg lekker kan trommelen.
Een tafel heeft minder ingebouwde geluidsdempers dan het onderhuidse bindweefsel van het vrouwelijke deel van de mensheid. Hoe prettig het idee ook is, maar om op te trommelen is het niet gemaakt. Het is gemaakt om ....... Hahaha, nee daar weid ik niet over uit, want dan past het stukje niet meer op de blog. Helaas moet ik zeggen, ik zou het graag doen. Ik kan me er uren in verliezen. Ik bedoel in de beschrijving. De rest is een ondergewaardeerde en ontkende Olympische discipline, die de 100 meter sprint met gemak van de troon zou stoten. Bij die sprinttijden kun je gerust de krant lezen en dan mag dat best een weekend-editie zijn.
Al die afleiding iedere keer weer. We waren aan het feesten, toch? Nou dan! Een beetje in de ouwe lullen koffer duiken en de jaren '80 naar boven halen. De tijden voordat de Ecstacy de dance-scene in het ijzeren houdgreep had. Een beetje dollen op pop, reggea, ska, punk, heavy metal, new wave, house, disco en zelfs hip hop. Dacht dat die laatste afwijking recent was, maar in feite is dat dus ook bejaardenmuziek. Maakt niet uit als het ritme maar meesleept en opzweept en de avond de nacht in jaagt.
Een tafel heeft minder ingebouwde geluidsdempers dan het onderhuidse bindweefsel van het vrouwelijke deel van de mensheid. Hoe prettig het idee ook is, maar om op te trommelen is het niet gemaakt. Het is gemaakt om ....... Hahaha, nee daar weid ik niet over uit, want dan past het stukje niet meer op de blog. Helaas moet ik zeggen, ik zou het graag doen. Ik kan me er uren in verliezen. Ik bedoel in de beschrijving. De rest is een ondergewaardeerde en ontkende Olympische discipline, die de 100 meter sprint met gemak van de troon zou stoten. Bij die sprinttijden kun je gerust de krant lezen en dan mag dat best een weekend-editie zijn.
Al die afleiding iedere keer weer. We waren aan het feesten, toch? Nou dan! Een beetje in de ouwe lullen koffer duiken en de jaren '80 naar boven halen. De tijden voordat de Ecstacy de dance-scene in het ijzeren houdgreep had. Een beetje dollen op pop, reggea, ska, punk, heavy metal, new wave, house, disco en zelfs hip hop. Dacht dat die laatste afwijking recent was, maar in feite is dat dus ook bejaardenmuziek. Maakt niet uit als het ritme maar meesleept en opzweept en de avond de nacht in jaagt.
maandag 22 oktober 2012
Op?
Al tijden geen rooie mannekes meer gezien, Dracula niet tot een Bloody mary kunnen verleiden, geen dialogen meer, geen uitstapjes naar het Umbrië laat staan een verdere verdieping in het leven van de ander. Ik mis het. Het is er niet. Of misschien wel, maar we lopen elkaar overduidelijk mis.
Ik kan, ik mag, ik moet, ik wil, ik zou ..... ooit... . Bij de move naar Frankrijk zat de gedachte al ingebakken om na 10 à 15 jaar de voorkeur aan de lauweren te gunnen en al zittend volledig op te gaan in wat ik naar mijn idee allemaal te vertellen heb. Ik heb me in de afgelopen jaren langzaam de ruimte gegund. Een proces van geven en nemen, smeken en overtuigen, van bedelen en wennen, maar ondanks alles loopt het niet. Me is inmiddels duidelijk, dat ik daar meer rust en vele beslommeringen minder aan mijn hoofd voor nodig heb. Een jaar vrijgesteld zijn van dagelijkse beslommeringen, dat lijkt me wel wat. Heel verderfelijk volgens mij, het (ver-)went.
En daar hebben we het plekje waar de schoen blijft wringen. Met geld smijten gaat me goed af maar tijd verspillen is toch andere koek. Het zijn ordinaire schuldgevoelens die me hier dwars zitten. Schuldgevoelens met een Calvinistisch tintje en dat voor een rechtgeaarde Katholiek. Raar maar waar.
Maar los van schuld & boete, hoe doe je dat? Neem je dan een huishoudster of ga je trouwen?
Ik kan, ik mag, ik moet, ik wil, ik zou ..... ooit... . Bij de move naar Frankrijk zat de gedachte al ingebakken om na 10 à 15 jaar de voorkeur aan de lauweren te gunnen en al zittend volledig op te gaan in wat ik naar mijn idee allemaal te vertellen heb. Ik heb me in de afgelopen jaren langzaam de ruimte gegund. Een proces van geven en nemen, smeken en overtuigen, van bedelen en wennen, maar ondanks alles loopt het niet. Me is inmiddels duidelijk, dat ik daar meer rust en vele beslommeringen minder aan mijn hoofd voor nodig heb. Een jaar vrijgesteld zijn van dagelijkse beslommeringen, dat lijkt me wel wat. Heel verderfelijk volgens mij, het (ver-)went.
En daar hebben we het plekje waar de schoen blijft wringen. Met geld smijten gaat me goed af maar tijd verspillen is toch andere koek. Het zijn ordinaire schuldgevoelens die me hier dwars zitten. Schuldgevoelens met een Calvinistisch tintje en dat voor een rechtgeaarde Katholiek. Raar maar waar.
Maar los van schuld & boete, hoe doe je dat? Neem je dan een huishoudster of ga je trouwen?
donderdag 18 oktober 2012
Ribben
Zò, dat was d'r weer een. Monsieur Hollande kan verder voor Sinterklaas spelen. Dit kan niet eeuwig zo doorgaan, dan zak ik ergens de komende jaren als een plumpudding in elkaar. En als het nou nog wat opleverde... Zelfs die allereerste rib is nu alweer jaren een loze investering gebleken. Heb daar wel al het nodige plezier aan beleefd in mijn leven, dus ik zal voorlopig niet te hard mopperen, maar een reeks nullen op een rij druk een gemiddelde in sneltreinvaart. Om de bevredigingscurve in de juiste richting te laten wijzen mag Amor binnenkort wel weer in de benen. Verlang persoonlijk toch liever naar het alleen-zijn dan naar het samenzijn. Dat is een doordenkertje. Dus of de snelle lezers ff terug willen keren op hun schreden.
Geschiedenis
Niks zo ergerlijke als mensen die hun tegenwoordige tijd verdoen met het aan elkaar plakken van jaartallen en gebeurtenissen uit het verleden. Types die ook over zichzelf met niks anders bezig zijn als "Toen ...", "In 19 ....", "Nadat ik dat en dat , daar en daar had gedaan ..." Heb dan altijd de neiging om een beetje aan de lieden te rammelen in de hoop dat die ouwe zooi er in ene uitflikkert. Zo ook de afgelopen dagen waarin Engelse veldslagen, IIeWO veldtochten, Koningshuisverknopingen, wetenschappelijke vondsten en historische quote's om mijn oren vlogen. Maar daar wilde ik het hier niet over hebben.
Geschiedenis kan wat mij betreft de pot op als het verder reikt dan het praktische nut van een leermoment uit het verleden. Vingers niet in vlammen steken of onder messen leggen, bij roodlicht stoppen en bij deuren van 180 of lager graag bukken. De rest is overbodige ballast niet in de laatste plaatst omdat de mens naar eigen zeggen nooit iets schijnt te leren van de geschiedenis. Waarom dan zolang er bij stilstaan? Hop, netjes gecatalogi-inventariseerd ergens vergeten laten verstoffen. En eigenlijk is dat nog teveel eer.
Als je dat niet doet krijg je rare dingen zoals net in de zoek-algoritmes van google. Opzoek naar een plaatje van rommel, denk je toch niet direct aan een overbelasting van het googliaanse zoeksyteem. Toch? Ingelogd op Google.nl, dus geen rare vertaalslagen of ongewenste culturele uitstapjes en toch bestaat de score uit een heel berg plaatjes, waar ik pas in tweede instantie kaas en geen rommel van kon maken. Voor google is rommel dus geen rotzooi of onorde, geen door elkaar of desnoods Jan Steen. Nee, voor Google is rommel: Rommel. Ik had geen generaal ingetikt, geen tweede wereldoorlog bijgevoegd en helemaal niks gevraagd van Gvd inmiddels bijna 70 jaar geleden. Ik wil rommel van nu, liefst digitaal uitvergroot en naar believen te manipuleren. Stomme geschiedenis. Als ik ergens bij de dag leef, is het wel daarin.
Geschiedenis kan wat mij betreft de pot op als het verder reikt dan het praktische nut van een leermoment uit het verleden. Vingers niet in vlammen steken of onder messen leggen, bij roodlicht stoppen en bij deuren van 180 of lager graag bukken. De rest is overbodige ballast niet in de laatste plaatst omdat de mens naar eigen zeggen nooit iets schijnt te leren van de geschiedenis. Waarom dan zolang er bij stilstaan? Hop, netjes gecatalogi-inventariseerd ergens vergeten laten verstoffen. En eigenlijk is dat nog teveel eer.
Als je dat niet doet krijg je rare dingen zoals net in de zoek-algoritmes van google. Opzoek naar een plaatje van rommel, denk je toch niet direct aan een overbelasting van het googliaanse zoeksyteem. Toch? Ingelogd op Google.nl, dus geen rare vertaalslagen of ongewenste culturele uitstapjes en toch bestaat de score uit een heel berg plaatjes, waar ik pas in tweede instantie kaas en geen rommel van kon maken. Voor google is rommel dus geen rotzooi of onorde, geen door elkaar of desnoods Jan Steen. Nee, voor Google is rommel: Rommel. Ik had geen generaal ingetikt, geen tweede wereldoorlog bijgevoegd en helemaal niks gevraagd van Gvd inmiddels bijna 70 jaar geleden. Ik wil rommel van nu, liefst digitaal uitvergroot en naar believen te manipuleren. Stomme geschiedenis. Als ik ergens bij de dag leef, is het wel daarin.
zondag 14 oktober 2012
Souper
Niet lullig doen, zo benne we ook weer. Na een verklungeld onbijt, verlopen lunch en verbrabbeld dinner gooien we er gewoon nog een souper tegenaan. Ouderwetse zooi, dus kan nooit verkeerd zijn. Heb dan weliswaar geen hout gehakt of de hele vrouwelijke gemeenschap het schaamrood op de kaken gejaagd maar na drie gemiste maaltijden gaat een bakje soep er wel in. Geen cup-gedoe maar eigen brouwsel met orginele en ruimhartige vulling, redelijk vers brood erbij en kaas toe. Mijn maag zal niet mopperen.
Tijd om de tongriemen weer aan te snoeren. Genoeg geluld voor vandaag en gelukkig geen woord teveel gezegd. Een kunst die in je eentje weinig stimulans behoeft. Gaan ons onder het dekbed vleien. Ja, nog steeds slechts enkelvoud maar alle tekenen wijzen in de richting van een spoedige vermeningvuldiging. D'r ligt al wat extra's op de voeten, maar dat valt weg in de afronding na de komma. Mag hopen dat verdubbelen die jaar voldoende is. Ijsjes likken in de nacht is niet mijn diepst gevoelde wens. Ik heb de ervaring tegen wil en dank gehad en bedank voor herhaling. Graag gewoon een ouderwetse kwakkelwinter met veel gezeur over het zachte en natte weer en dan eind februari ff twee weken de beuk erin, de larven omzeep en vrolijk verder naar het voorjaar.
Lijkt me wel een aardige. Dan kan straks de knoflook in de grond gevolgd door de tuinbonen en met enig ingecalculeerd risico ook de uien alvast onder de grond. Tja, het zou d'r maar zo van kunnen komen. Weg van al dit geëmmer en met de klauwen in de grond en het resultaat in de pan. Zo zie je maar weer, waar ouderwetse krachten je dragen.
Tijd om de tongriemen weer aan te snoeren. Genoeg geluld voor vandaag en gelukkig geen woord teveel gezegd. Een kunst die in je eentje weinig stimulans behoeft. Gaan ons onder het dekbed vleien. Ja, nog steeds slechts enkelvoud maar alle tekenen wijzen in de richting van een spoedige vermeningvuldiging. D'r ligt al wat extra's op de voeten, maar dat valt weg in de afronding na de komma. Mag hopen dat verdubbelen die jaar voldoende is. Ijsjes likken in de nacht is niet mijn diepst gevoelde wens. Ik heb de ervaring tegen wil en dank gehad en bedank voor herhaling. Graag gewoon een ouderwetse kwakkelwinter met veel gezeur over het zachte en natte weer en dan eind februari ff twee weken de beuk erin, de larven omzeep en vrolijk verder naar het voorjaar.
Lijkt me wel een aardige. Dan kan straks de knoflook in de grond gevolgd door de tuinbonen en met enig ingecalculeerd risico ook de uien alvast onder de grond. Tja, het zou d'r maar zo van kunnen komen. Weg van al dit geëmmer en met de klauwen in de grond en het resultaat in de pan. Zo zie je maar weer, waar ouderwetse krachten je dragen.
Diner
Tja, dat kon natuurlijk niet uitblijven. De middag lunchloos voorbij laten drijven. Wat probleemloos kan bij de huidige vetreserves. De blues ingedoken en als gedachtenspel of afleiding een theoretische verbouwing op stapel gezet en op papier uitgewerkt. Is net zoiets als van die onmogelijk lijkende hout of metaal constructies, die bij de juiste combi van bewegingen moeiteloos uiteen blijken te gaan. Je zou het tijdens de vele en bijna gekmakende pogingen niet zeggen maar ineens is daar de verlossing .... waarna enkel nog het reproduceren rest! Zoiets dus maar dan iets concreter en met meer invloed van mezelf op het gewenste eindresultaat.
(Ver-)bouwen is net als koken. Het begint met een idee. Je gaat opzoek naar de gewenste materialen, verzamelt alles om je heen en gaat aan de slag. Vol vertrouwen in het eindresultaat dat altijd weer net iets anders maar vaker beter is dan het orginele idee. Nu die zin nog. Bij het koken is dat het tafelen in gezelschap. Bij het bouwen is daar moeilijker de vinger op te leggen. Enerzijds is daar, net als bij het koken, de lol van het doen, (hopelijk) de tevredenheid over het resultaat, maar dan?? Dan wordt het een beetje wazig. Eten eet je op, waardoor je eindeloos met koken bezig kunt zijn, bij bouwen werkt dat toch anders.
Iedere dag een andere maaltijd? Ja, graag. Elk jaar een andere huis? Nee, dank je. Inmiddels zijn zoveel kamers, flats, huizen, huisjes en kapitale panden gepasseerd, dat ik weet wat ik ècht wil. Sterker nog, ik heb het al, hoeft het alleen vorm te geven. Kwestie van hakken, vullen en vormen en dan kan ik koken dat het een lieve lust is uit de tuin voor de deur voor die paar vrienden en kennissen, die ik met mijn gezeur nog niet heb weggejaagd of zo slim zijn het niet te lezen.
(Ver-)bouwen is net als koken. Het begint met een idee. Je gaat opzoek naar de gewenste materialen, verzamelt alles om je heen en gaat aan de slag. Vol vertrouwen in het eindresultaat dat altijd weer net iets anders maar vaker beter is dan het orginele idee. Nu die zin nog. Bij het koken is dat het tafelen in gezelschap. Bij het bouwen is daar moeilijker de vinger op te leggen. Enerzijds is daar, net als bij het koken, de lol van het doen, (hopelijk) de tevredenheid over het resultaat, maar dan?? Dan wordt het een beetje wazig. Eten eet je op, waardoor je eindeloos met koken bezig kunt zijn, bij bouwen werkt dat toch anders.
Iedere dag een andere maaltijd? Ja, graag. Elk jaar een andere huis? Nee, dank je. Inmiddels zijn zoveel kamers, flats, huizen, huisjes en kapitale panden gepasseerd, dat ik weet wat ik ècht wil. Sterker nog, ik heb het al, hoeft het alleen vorm te geven. Kwestie van hakken, vullen en vormen en dan kan ik koken dat het een lieve lust is uit de tuin voor de deur voor die paar vrienden en kennissen, die ik met mijn gezeur nog niet heb weggejaagd of zo slim zijn het niet te lezen.
Lunch
Schikken, hikken en niet stikken .... Wat môt je ermee? Geen idee, maar het schoot voorbij na het invullen van de berichttitel. Zoals zo vaak slechts een idee, een kapstok waar de rest van de opvullende zinnen aan opgehangen kan worden. Als ze willen ... komen, tenminste. Wat vaker wel lukt dan niet, maar zoals nu ook soms een ijdele hoop blijkt, meer strohalm dan kapstok.
Waarom "Lunch"? Leek een aardig vervolg op het ontbijt en in beter gezelschap dan mezelf kan ik tenslotte niet zijn. Ergens slaat het idee dan in een fractie van een gedachte stuk op zinloze ledigheid. De gedachte spiegel als tafelgenoot verandert van geinig idee in een deprimerende afspiegeling van iets waar ineens geen behoefte meer aan bestaat. Klinkt allemaal veel erger dan het is, maar stemmingen kunnen snel omslaan. Dat is al wennen en net weer overgeleverd aan deze paradijselijke plek, na weken ervan verlost te zijn geweest, gaat het nog net dat ongewenste tikkeltje sneller. Zeker in de ideale setting van een zondagmiddag, grijsgrauwe luchten, verkeerde muziek, loze verlangens en trek maar geen zin om te koken. Een lunch krijgt dan iets discutabels.
De koelkasten zijn gevuld en de ijzeren voorraad is als altijd op peil, maar als ik me nu ff laat gaan, moet ik bekennen dat het inprikken van een infuus me nog teveel werk zou zijn, zelfs als de aansluiting er al gewoontegetrouw ingeramd is door een onhandige leerlingverpleegster. Net als de neerkletterende regen laten we het maar overtrekken. Het is hoe dan ook een bui al kan die dagen duren.
Waarom "Lunch"? Leek een aardig vervolg op het ontbijt en in beter gezelschap dan mezelf kan ik tenslotte niet zijn. Ergens slaat het idee dan in een fractie van een gedachte stuk op zinloze ledigheid. De gedachte spiegel als tafelgenoot verandert van geinig idee in een deprimerende afspiegeling van iets waar ineens geen behoefte meer aan bestaat. Klinkt allemaal veel erger dan het is, maar stemmingen kunnen snel omslaan. Dat is al wennen en net weer overgeleverd aan deze paradijselijke plek, na weken ervan verlost te zijn geweest, gaat het nog net dat ongewenste tikkeltje sneller. Zeker in de ideale setting van een zondagmiddag, grijsgrauwe luchten, verkeerde muziek, loze verlangens en trek maar geen zin om te koken. Een lunch krijgt dan iets discutabels.
De koelkasten zijn gevuld en de ijzeren voorraad is als altijd op peil, maar als ik me nu ff laat gaan, moet ik bekennen dat het inprikken van een infuus me nog teveel werk zou zijn, zelfs als de aansluiting er al gewoontegetrouw ingeramd is door een onhandige leerlingverpleegster. Net als de neerkletterende regen laten we het maar overtrekken. Het is hoe dan ook een bui al kan die dagen duren.
Ontbijt
Ik had wel willen ontbijten met de Vampier der vampieren. Soit, een souper was ook ok geweest, gezien zijn brandende afkeer van de opkomende zon. Aan tafel komen de tongen los en dan ga ik er vanuit dat ik niet als hoofdgerecht fungeer. Dat zou wel mee zijn gevallen. De soep wordt meestal minder heet genoten dan opgediend, ook in werkelijkheid.
Ik heb met dat tafelen goede ervaringen opgedaan. Hoewel contacten naar verloop van tijd weer makkelijk verwateren. Dat heb je met vakantieliefdes ook. Nooit aan begonnen. Soort van bederfelijke waar op het randje van de houdbaarheid. Zo zijn de innige banden met onze Here dank de nodige Duvels in de Italiaanse ochtendzon uiteindelijk weer verworden tot wat loslopende twijfels en aardige herinneringen. Zie je maar weer, dat je alles bij moet houden. Gek toch, dat me dat met de kroeg wel lukt maar daar bij de kerk steeds weer de klad in komt.
Van klad naar Vlad is het een kleine stap, dacht ik zo, maar het heeft niet zo mogen zijn. Volgende keer misschien naar Lourdes. Bij vrouwen heb ik meestal wat meer geluk en misschien heeft die nog een wondertje op te plank liggen. Ik weet wel een paar terreinen, die een steuntje in de rug kunnen gebruiken.
Ik heb met dat tafelen goede ervaringen opgedaan. Hoewel contacten naar verloop van tijd weer makkelijk verwateren. Dat heb je met vakantieliefdes ook. Nooit aan begonnen. Soort van bederfelijke waar op het randje van de houdbaarheid. Zo zijn de innige banden met onze Here dank de nodige Duvels in de Italiaanse ochtendzon uiteindelijk weer verworden tot wat loslopende twijfels en aardige herinneringen. Zie je maar weer, dat je alles bij moet houden. Gek toch, dat me dat met de kroeg wel lukt maar daar bij de kerk steeds weer de klad in komt.
Van klad naar Vlad is het een kleine stap, dacht ik zo, maar het heeft niet zo mogen zijn. Volgende keer misschien naar Lourdes. Bij vrouwen heb ik meestal wat meer geluk en misschien heeft die nog een wondertje op te plank liggen. Ik weet wel een paar terreinen, die een steuntje in de rug kunnen gebruiken.
zaterdag 13 oktober 2012
Bloeddorst
Van de kwistigheid waarmee volgens mr. Stoker het bloed verspild wordt in Transsylvanië, blijft ter plekke weinig over. Of de nachten nou vol door de maan worden verlicht of net van elke verlichting zijn verstoken, d'r heeft niks in mijn nek gekriebeld, dat de neiging had om te bijten. Nu is mijn Maagd-zijn al decennialang beperkt tot mijn sterrenbeeld en van een Dracula, die uit de kast is gekomen, is me ook niks bekend, toch had ik meer sfeergevoelig zelfbedrog verwacht. Maar zoals altijd zijn verwachtingen gedoemd teleur te stellen, misschien wel verdoemd in dit geval.
De familienaam Dracula komt in Bran voor in de annalen van een prachtig kasteel en zoals wel meerdere Europese heersers in die tijd zaten daar weinig lieve jongens tussen. Het was een tijd van koppen of gekopt worden en bepaald niet van vragen stellen, laat staan een discussie over de rechten van inbrekers of ongevraagd binnendringende volkeren. In dit geval de Turken of andere vertegenwoordigers van het Ottomaanse rijk. En zoals in dat soort situaties haast onvermijdelijk is, komt er een moment dat de kopper uiteindelijk ook gekopt wordt. En zoals Elvis Presley nog steeds leeft of JFK weldegelijk met succes is geopereerd, waarde Vladje binnen de kortste keren door het bonte rijk van de volkse fabelen. Je houdt je huwbare dochters ermee van de straat en misschien vrouwlief wel uit de armen van een loslopende minnaar.
Maar een beetje meer fantasie had wel gemogen. Een soort vampier-trail of souveniers die het niveau van Halloween overstijgen en op z'n minste negen soorten bloedworst, een maagdenmenu en turkenstoofpot(je), hoewel dat laatste vast weer politiek gevoelig zal liggen.
De familienaam Dracula komt in Bran voor in de annalen van een prachtig kasteel en zoals wel meerdere Europese heersers in die tijd zaten daar weinig lieve jongens tussen. Het was een tijd van koppen of gekopt worden en bepaald niet van vragen stellen, laat staan een discussie over de rechten van inbrekers of ongevraagd binnendringende volkeren. In dit geval de Turken of andere vertegenwoordigers van het Ottomaanse rijk. En zoals in dat soort situaties haast onvermijdelijk is, komt er een moment dat de kopper uiteindelijk ook gekopt wordt. En zoals Elvis Presley nog steeds leeft of JFK weldegelijk met succes is geopereerd, waarde Vladje binnen de kortste keren door het bonte rijk van de volkse fabelen. Je houdt je huwbare dochters ermee van de straat en misschien vrouwlief wel uit de armen van een loslopende minnaar.
Maar een beetje meer fantasie had wel gemogen. Een soort vampier-trail of souveniers die het niveau van Halloween overstijgen en op z'n minste negen soorten bloedworst, een maagdenmenu en turkenstoofpot(je), hoewel dat laatste vast weer politiek gevoelig zal liggen.
donderdag 11 oktober 2012
Smaak
Daar zitten we dan weer. "Eind goed, al goed", zou het moeten zijn, maar is het niet, vooral omdat het "Eind" nog steeds zoek is. Met boeren-rouwrandjes over het toetsenbord bewegen herinnert aan de afgelopen twee weken. Wat zal het zijn? Mest? Aarde? Smeer? Misschien wel een combinatie met nog wat andere toevoegingen, maar de randjes zullen verdwijnen. Dat kost enkel tijd. Zo wachten de gebeurtenissen deels nog op verwerking en zullen aansluitend vervagen. Wat blijft, zal de goede smaak zijn, die het me gegeven heeft. De tranen, niet de mijne, bij het afscheid en waarschijnlijk toch ook de dode honden.
Het was proeven en zal proeven blijven, zolang als deze plek hier de mijne is. Het is en blijft verwonderlijk dat heerlijke geneugten kunnen verworden tot nare bijsmaken en het verbaasd nog meer dat de tijd je zelfs aan dat nare elementje laat wennen. Als je niet met regelmaat iets anders proeft, zou je op een gegeven moment niet meer beter weten. Dan heb je het willen opgegeven en je bij het schijnbaar onvermijdelijke neergelegd. Gelukkig is dat laatste hier onmogelijk en blijft proeven één van de aantrekkelijkste dingen om te doen.
Het was proeven en zal proeven blijven, zolang als deze plek hier de mijne is. Het is en blijft verwonderlijk dat heerlijke geneugten kunnen verworden tot nare bijsmaken en het verbaasd nog meer dat de tijd je zelfs aan dat nare elementje laat wennen. Als je niet met regelmaat iets anders proeft, zou je op een gegeven moment niet meer beter weten. Dan heb je het willen opgegeven en je bij het schijnbaar onvermijdelijke neergelegd. Gelukkig is dat laatste hier onmogelijk en blijft proeven één van de aantrekkelijkste dingen om te doen.
maandag 8 oktober 2012
Terug(weg)
De morgen is voorbij en vanaf nu is alles een kwestie van afhandelen en wegstrepen. Vanochtend een beetje door het dorp gestruind en 'dorp' doet de plek te kort. De orginele bebouwing bepaalt de eerste indruk maar het dorpskarakter loop stuk op de omvang van de plek en de gordel flatgebouwen, die tegen de heuvel aan geplakt ligt. De middenstand, die in eerste instantie verbaasd, zou bij nadere beschouwing best omvangrijker kunnen zijn, hoewel hier voorzichtigheid is geboden, omdat de ontplooide activiteiten met beduidend minder gevelgeweld gepaard gaan dan in Nederland of Frankrijk.
Na een koude en grijze ochtend belooft de middag meer zon en een aangenamere temperatuur. Een mooie gelegenheid voor een soort afscheidsrondje door de omgeving. De opvallend boomloze heuvels, de slechte wegen en hopelijk ff geen dooie honden op de weg. Er is geen behoefte om te vertrekken, wat bij een bezoek aan Nederland het vertrek vaak vereenvoudigd en soms versneld. Maar er is ook geen behoefte om terug te keren naar het punt van vertrek. Wat niet mag verbazen, want eerder regel dan uitzondering.
Morgen een paar honderd kilometer naar het noorden, een korte nacht, akelig vroeg de lucht in en op Franse bodem verder in ouderwetse luxe en over wegen waar een Roemeense auto van zou gaan kwijlen. Dit wordt schakelen en dan bedoel ik niet de auto.
Na een koude en grijze ochtend belooft de middag meer zon en een aangenamere temperatuur. Een mooie gelegenheid voor een soort afscheidsrondje door de omgeving. De opvallend boomloze heuvels, de slechte wegen en hopelijk ff geen dooie honden op de weg. Er is geen behoefte om te vertrekken, wat bij een bezoek aan Nederland het vertrek vaak vereenvoudigd en soms versneld. Maar er is ook geen behoefte om terug te keren naar het punt van vertrek. Wat niet mag verbazen, want eerder regel dan uitzondering.
Morgen een paar honderd kilometer naar het noorden, een korte nacht, akelig vroeg de lucht in en op Franse bodem verder in ouderwetse luxe en over wegen waar een Roemeense auto van zou gaan kwijlen. Dit wordt schakelen en dan bedoel ik niet de auto.
zondag 7 oktober 2012
Vol
Nou zou het wel zo prettig zijn als hier eindelijk een aardig stukje uit het toetsenbord zou rollen. Die kans is echter bijna een verkeken gelegenheid. Zal het van de naderende thuishaven moeten hebben. Het gewone weer naar de voorgrond en het bijzondere op relativerende afstand. Misschien krijgen dan zelfs de dooie honden iets schrijvenswaardigs, terwijl ze nu op treurniswekkende wijze vaak als vuilnis lijken te fungeren.
D'r gebeurt teveel en het betreft geeneens hoofdelijke belasting. Het zijn lange, volle en drukke dagen. Een non-stop gedoe van 's morgensvroeg tot ver in de avond. Het continu doorgaan is er de afgelopen jaren ergens bij ingeschoten. Het welbekende "What you don't use, you lose!" Wat zou het prachtig zijn als bij al het enerverende wat kilo's "auf der Strecke" zouden blijven. De simpele maar o zo voedzame maaltijden zorgen echter voor ruimcompenserend tegengewicht, waarbij het steeds weer aanwezige bier in halve liter flessen zich niet onbetuigd laat. Het is de welbekende verneukeratieve combi van gastvrijheid en beleefdheid. Vijf of zes kilo erbij in veertien dagen mag in zulke omstandigheden geen verbazing wekken.Waarschijnlijk lukt het om dat te voorkomen maar daar is dan ook alles mee gezegd.
D'r gebeurt teveel en het betreft geeneens hoofdelijke belasting. Het zijn lange, volle en drukke dagen. Een non-stop gedoe van 's morgensvroeg tot ver in de avond. Het continu doorgaan is er de afgelopen jaren ergens bij ingeschoten. Het welbekende "What you don't use, you lose!" Wat zou het prachtig zijn als bij al het enerverende wat kilo's "auf der Strecke" zouden blijven. De simpele maar o zo voedzame maaltijden zorgen echter voor ruimcompenserend tegengewicht, waarbij het steeds weer aanwezige bier in halve liter flessen zich niet onbetuigd laat. Het is de welbekende verneukeratieve combi van gastvrijheid en beleefdheid. Vijf of zes kilo erbij in veertien dagen mag in zulke omstandigheden geen verbazing wekken.Waarschijnlijk lukt het om dat te voorkomen maar daar is dan ook alles mee gezegd.
maandag 1 oktober 2012
Vrijheid
Alles heeft zijn prijs en de mensen willen het met graagte betalen, maar ze zouden eens moeten weten, wat ze allemaal gaan verliezen, als ze het zogenaamd beter krijgen.
Abonneren op:
Posts (Atom)