Genoeg

 Dat was het weer. Punt erachter. Verder met andere zaken. Genoeg te doen tenslotte. Toetsenbord schoongemaakt. Stof en kattenharen van de afgelopen 7 jaar verwijderd en koffie, wijn en snot weggepoetst. Kost een hoop tuf en ik moet zeggen, het eindresultaat is geen onverdeeld succes. Maar goed, mooie afsluiting zullen we maar zeggen, moet tenslotte tegenwoordig overal een positieve draai aan geven anders komt accuut de traumahelicopter, verdwijn je in de mallemolen van de psychologische bijstand en pikt de pharmacheutische industrie weer een graantje extra mee. Watjes, allemaal, en het wordt er niet beter op.

 Maatschappelijke dienstverlening als middelbare schoolervaring .... Strontruimen hoef je werkelijk niet te leren en als het ff kan zal iedereen dat ontwijken ook. In de stront zitten is andere koek, laten ze dat invoeren als ervaringsleer. Lekker ff diep in de ellende en dan zonder pillen of psychologen om je achter te verbergen. Laat maar zien dat je het leven aankunt zonder bonussen of eindeloos versuffend geklopt op de schouders en duimpjes omhoog. Niet dat er ineens iedereen mee doodgegooid moet worden, zoals tegenwoordig met het omgekeerde, maar een beetje afharden kan geen kwaad en is te regelen zonder oorlog, kamp of hongerwinter.

 Zò, zoals al geschreven; dat was het dan. Je moet je grenzen kennen, accepteren ..... je er aan overgeven. Precies: bluuurp! Volgende maand weer verder.

Beestenbende

 Een hoop gedachten ijsberen in mijn hoofd. Gedachten met een laag knuffelgehalte zelfs op het tweede oog. Meer neushoornen dan ijsberen. Zo'n soort natuurlijke bulldozer. Voor geen kleintje vervaard en niet gewend om een stap achteruit doen. Door, door, door is het motto. Maar ja, liever dat dan een struisvogel, hoewel je ook die beter niet achter je aan kunt hebben op de zeldzame momenten, dat ie niet met z'n kop verscholen staat in het zand.

 Van de week gelukkig ook nog iets positief, een prettige bevestiging uit onverwachte hoek. Erkenning voor mijn altijd al gedachte correcte afstamming. Nooit zoveel op gehad met de agressieve en geweldadige gemeenschappelijke roots met de chimpansee. Kan me nu eindelijk met een gerust hart overgeven aan mijn zachtaardige, speelse en op (seksueel) plezier gerichte kant. Ik kan er tenslotte niks aan doen, het zit in mijn genen. Met dank aan de Bonobo's, die dat laatste stukje aan mijn puzzel hebben bijgedragen. Pfff, soms wel handig die wetenschap!

 Nu kan gevoegelijk dat streberige gedoe de deur uit, inpakken die prestatiedrang, afgelopen met dat onzinnige haantjesgedrag. Ruim baan voor de luiaard. Laat mij de wereld ondersteboven bekijken of als Oblomov vanaf z'n onafscheidelijk sofa. Een grote vette punt achter al dat nutteloze geren ter meerdere eer en glorie van andermans portemonnee. Ja, nee, natuurlijk jij krijgt ook wat toegestopt. We hebben niet met dombo's te maken. Nee, dat zijn we zelf, want het wordt je zo weer afgepakt en je knikt nog begrijpend ook!

 Lekker terugschakelen. Een tandje minder aggressief maar ook weg met die volgzaamheid. Niet helemaal terug naar slak, meer iets met vastberaden hartnekkigheid en een niet te evenaren uithoudingsvermogen. Zoiets als een wolf, de mercedes diesel onder de dieren. Het is volgen en wachten op dat ene zwakke moment en dat moment komt. Met voldoende vereende krachten gaat dan ieder ogenschijnlijk ongenaakbare grootheid tegen de vlakte. Jammer alleen dat je als verstandig levend wezen nooit meer jaagt dan je nodig hebt. Zo blijft die pest bestaan, de structuur onaangetast en het systeem draait rustig verder. Uiteindelijk is er maar één weg die werkt: zelfvernietiging! Leun achterover, maak niet de fout te willen helpen, (over-)leef, laat het gebeuren, ga desnoods ijsberen.

Vager

 Soms tref je ineens je eigen ideeën aan op het internet. Niet dat ik naar gelijkgezinden zoek, maar toch. Het is jammer, dat ze bij het schrijven van het stuk niet naar mensen gezocht hebben, die dat beter konden. Nu heeft een verhaal met een duidelijke kern de nodige rafels. Dat is knullig en jammer. Hun verzet is dapper en dom. Het is een gegeven van alle tijden, dat er mensen zijn die het vigerende systeem de rug toekeren. Het heeft het systeem echter nooit veranderd.

 De kern van het leven is Dobbelen-Drinken-Dutten of doe Vertellen-Voeden-Vrijen. Alles wat goed is kun je in drie allitererende woorden samenvatten. De mooiste en waardevolste 3-eenheid is BBB en niet die van die witte duif. Maar goed, we dwalen af. Waarom is die weg ooit verlaten? Hun kritiek op het systeem snijdt hout en toch is het een klepel waarvan niet duidelijk is bij welke klok ie hoort.

 Ik zou eens willen weten waar het fout is gegaan. De industrieële revolutie? De overgang van nomaden naar landbouwers? De beteugeling van het vuur? Ergens is de link verloren gegaan dat iedereen met en voor iedereen bezig is en vervangen door een massa die ploetert voor een selecte groep. Dat daar nog eens een volstrekt irreëel systeem overheen gekomen is, dat men vergoelijkt met de naam "Economie" is meer een gevolg dan een oorzaak.

 We moeten terug, maar dat zal waarschijnlijk niet vrijwillig gebeuren. Wie levert zijn auto in? De afwasmachine? De laptop? De supermarkt? De smartPhone? De wintersport? Het vliegen? De mogelijkheid van een harttransplantatie? Maar het gaat gebeuren dat terug en dan ten kostte van miljarden doden. Dat zal letterlijk en figuurlijk stinken en dan nog is de vraag of de mens geleerd zal hebben.

 Uiteindelijk vrees ik dat de twee kinderen van de schrijvers straks fanatieke aanhangers worden van het nu door hun ouders verfoeide systeem. De schrijvers van de brief hebben het over bling-bling .... dat waren al de kralen en kettingen waarmee de slavenhandel is gedreven, de 40-urige werkweek waarmee de arbeider definitief werd geslijmd, de 13e maand waarmee de ambtenaar wordt verwend, de bonussen van bankiers, de wereldmacht van staten ... Blijf maar eens bescheiden tegen alles en iedereen in! De meerwaarde van het leven zit in minder(en) of gaan we toch voor die Aston Martin V12 Vantage??


De moeite van het lezen waard: http://www.klokkenluideronline.nl/artikel/13851/moedig-gezin-weigert-bank-te-betalen

Verder

 De groente gaart, het wijntje smaakt, de bezigheden voor de middag staan buiten (kijf) en nu is het enkel zaak om niet de fout te maken om aan het een of het ander aspect van deze dagbesteding meer gedachtenenergie te besteden dan de uitvoering noodzakelijk maakt. Geen vragen, geen vraagtekens bij de zingeving, geen waarom bij de uitvoering. Gewoon doen. Domweg doen. De stomst denkbare tijdsverspilling, maar toch: Doen!

 Nog ff te tijd om te drentelen maar absoluut niet denken. Een beetje freewheelen onder uitschakeling van alles wat niet motorisch gericht is. Koken, kauwen, drinken, slikken. Diep inademen, lang en langzaam de adem laten weglopen en dan die ene allesbepalende stap voor de middag: starten, rijden, maaien.

Vader

 Anders, gewoon alles anders. Makkelijk toch? Hoe? Euhhhh, nou gewoon anders. Hoe anders? Echt helemaal anders? Nou, niet alles anders maar wel dat wat niet werkt graag anders. Gewoon zo dat het wel werkt, meer anders hoeft niet. O ja, nee, het is me helemaal duidelijk. Wanneer wilt u het geleverd hebben? Morgen, eind van de ochtend?

 Als dat zou kunnen. Anders en het van mijn ogen gelezen krijgen door een ander. Werkt het niet, heb je nog een adres om te klagen ook. Een waarlijk genot. Liefst nog met "Niet goed, geld terug"-garantie. Wat zou het een andere wereld zijn. Een concrete 'schuldige' ipv een spiegelbeeld om tegen aan te mopperen. Iemand op zijn vingers kunnen kijken als hij denkt het goed te doen. Kritiek kunnen leveren zonder de reactie bijvoorbaat te kennen. Wederwoord. Wrijving. Warmte. Vuur. Verandering. De wens is er, de gedachten blijven vormloos en het doen ijdel.

Dag

 Zo schuurt een dag voorbij. Schuurt in wonden, oude wonden maar vooral ook door de ziel, die je dan weliswaar niet hebt maar -hoera, hoera- wel ter schuring beschikbaar staat. Ideeën passeren op de catwalk van het zijn en geen van alle schenk je een moment je aandacht. De dag is niet verschenen, verdwenen aan het eind van de nacht, afgegleden langs de opgaande zon. Hop in het ongewisse en weg ermee. De uren moeten het besef nog slijten maar de nacht heerst dwars door de aanwezigheid van het licht.

 Het wirwarloze kronkelen van onmogelijke gelegenheden danst een tango met het machteloze verlangen naar meer. Dit is emotie. Dit is heftigheid met takt. Benen zwaaien en met vervaarlijke stiletto´s getooide voeten trekken diepe wensen in de ijle lucht. Lichamen kruisen vurig en versmelten in één, hete ademtocht. De klanken omzomen de bewegingen en verjagen het gevang. Geen rust, geen gejaag. Stap, pas, draai en weer opent zich de onafzichtelijke diepte en duikt je met graagte naar beneden.

 De uren trekken zich traag terug uit het tergend togende leven. Het is aan de beweging en het spel de figuren te voltooien. Eens te meer die overtuiging dat ik het spel wel speel maar het spelen niet bepaal. Laat gaan dat verlangen, laat het zwaaien en draaien, vervaarlijk graaien en ook snaaien naar wat is. Staccato en adagio als dat al des tango´s eigen is. Eindeloos draaiend, verlangend langs elkaar aaiende lichamen. Stoot, schamp, val aan en geef je over. Laat je gaan, het spel is de meester.

Morgen

 Thuis gekomen de boel in de keuken de boel gelaten en me trap op naar mijn bed gedwongen. Ramen opengegooid en mijn blik naar het meer gewend. Nog te vroeg om te slapen ga ik op de vensterbank zitten en trek mijn knieen naar mijn kin. De heerlijke, inmiddels ochtendbries laat ik langs mijn bezweette lijf glijden. Vast niet slim maar dat was wel meer niet vandaag en zal voor het merendeel gelden, dat nog komt.

 De kikkers kwaken de longen uit hun lijf. Die beesten hebben nog minder behoefte aan 8 uur slaap dan ik. In gedachten verzonken bewegen de vingers van de ene hand over de onderarm aan de andere kant. Een oude geruststellende gewoonte. In de verte klinken vreemde dierlijke geluiden. De wereld doet het nog een paar uur zonder mens en geniet daarvan.

 Ik probeer de afgelopen uren te vatten maar blijf achter vlagen aan jagen en in vleugjes hangen. Ik proef de strekking maar mis de substantie. Zintuigen en zenuwbanen staan op scherp maar missen op pijnlijke wijze de nuances. Ik hap en bijt in het luchtledige. Wel die tepel maar geen klok. Freudiaans zonder verbazing. Verwarrende vermenging van wondere werelden.

 In bed duiken als de lichtstralen van de nieuwe dag je slaapkamer verlichten doet verlangen naar de  donkere bedekking van de nacht. Na jaren gedegen ervaring ben ik er nog steeds niet uit wat heerlijker is; laat tussen de klamme lappen duiken of voor de kippen van stok gaan. Eén ding weet ik inmiddels vrij zeker. Samen gaat het niet.

Nacht

  Het vuur  knispert nog waar na het garen van de gerechten meterhoge vlammen de opkomende kilte uitbanden en de avondlucht verwarmde. De meermin ligt met haar staart in het water aan mijn voeten en kijkt me met heldere edoch verwachtingsvolle ogen aan. Zo'n staart heeft z'n beperkingen en maakt een dansje rond het vuur onwaarschijnlijk. Ik schenk mezelf een Grappa in en kijk verwonderd in haar ogen, ongekend en verrassend diep.

 Dit gaat een wonderbaarlijke nacht worden. De zon is al verdwenen en de eerste sterren twinkelen zichtbaar. Morgen weer de realiteit maar nu mijn eigen werkelijkheid. We proosten. Zij een glaasje meerwater en ik de vuurwatervariant. Onverenigbare werelden voor korte tijd bij elkaar. Ik kruip een stuk in het water en zij vlijt zich tegen me aan. Vis kan onverwacht lekker zijn.

 Ver na middernacht zoent ze me voor het eerst, tikt met haar vingers zacht tegen mijn wang en verdwijnt met een paar rare kronkelslagen van haar lijf in het inmiddels zwarte water. In minder dan een minuut is het alsof ze er nooit is geweest.

 Ik kijk voor mijn gevoel urenlang in de richting waarin ze is verdwenen, pleur dan de hele kookmeuk, kleren en onmogelijke schoenen in de kar en trek het geheel huiswaarts. Ik ril maar heb het niet koud. Een ongewoonde warmte borrelt binnenin. Warm van binnen en koud van buiten. Onwillekeurig kijk ik naar mijn benen maar die stappen gestaag door. Geen staart .... nog niet.

Avond

 Uren later inmiddels lig ik uitgestrekt in de armen van een meermeermin en geniet van haar strelen en de aangename warmte van het vuur. Verrast door haar aanwezigheid. Nooit geweten dat ze bestond maar elkaar gevonden alsof we niet anders wisten. Na de uitgebreide zwem- en anderszinspartij hebben we ons geëxcuseerd bij de karpers die nu boven het vuur hangen en in overleg vonden ze hun einde geen onoverkomelijke probleem.

 Soms zou je met je voeten willen kunnen koken om de armen niet te hoeven verlaten, waar je je in hebt teruggetrokken. Leuke uitdaging, maar dan voor de volgende keer. De combinatie van meegesleepte hapjes en het vrijwillige aanbod van de natuur overdondert ons met plezier.

 Kloppen, roeren, pletten en meer van die handmatige toestanden bij gebrek aan geëlektrificeerde apparatuur. Turend over het meer bij de laatste lichtstralen van de dag. De duikvluchten over het wateroppervlak van de gierzwaluwen en straks de vleermuizen. MeerminMarietje droogt een beetje uit en duikt in het meer. Mooi moment om de volgende gang van vorm en smaak te voorzien.

Middag

 Eindelijk een dag om in mijn blote billen door de weiden te willen en dan heel hard te gillen. Het oerwoud heb ik niet gelijk bij de hand maar improvisatie is niet mijn zwakste plek. Het is feest. Vraag me niet waarom. Mijn mooiste jurk uitgezocht en de meest onmogelijke stiletto's aangetrokken. Heerlijk door de koeievlaaien draaien en hopen dat mijn enkels het houden. Weggezakt in molsgangen, vochtige weidevlekken of gewoon in de onverharde grond en voordat je het beseft verlang je terug naar je kistjes.

 Met een gevulde bolderkar op pad. Een raar paar maar tot aan de witte stranden moet en zal ik de dans en trektocht volhouden. Ik verontschuldig me bij mijn gepimpte pumps en ploeter voort. Op naar de bbq à la nature! Laten de karpers zich gevoegelijk terugtrekken. Ze mogen dan gratig zijn, maar gegrild eet ik mijn schoonmoeder nog op, als ik die uit de kast kon trekken.

 Vooruitzien is genieten. Champagne, meursault, kreeft, oesters, nog te pellen garnalen, asperge-mango ijs met peper nougat, rijpe Gevrey chambertin, ree-ragout met prei-kroketjes, lokale geitenkaas met erg veel knoflook en een hoop chocola waar ik nog iets mee moet.

 Plop, de champagne-kurk vliegt een eind het meer in en de vlammen van het kampvuur laaien op. Ik stroop de huidstrakke kleding van mijn lijf en duik in het water ......

Economie

 Van een niet voor nadere benoeming geschikte website, maar de moeite van het lezen waard:


 "It is a slow day in a little Village. The rain is beating down and the streets are deserted. Times are tough, everybody is in debt, and everybody lives on credit.

 On this particular day a rich tourist is driving through the village, stops at the local hotel and lays a €100 note on the desk, telling the hotel owner he wants to inspect the rooms upstairs in order to pick one to spend the night.

 The owner gives him some keys and, as soon as the visitor has walked upstairs, the hotelier grabs the €100 note and runs next door to pay his debt to the butcher. The butcher takes the €100 note and runs down the street to repay his debt to the pig farmer. The pig farmer takes the €100 note and heads off to pay his bill at the supplier of feed and fuel. The guy at the Farmers' Co-op takes the €100 note and runs to pay his drinks bill at the taverna. The publican slips the money along to the local prostitute drinking at the bar, who has also been facing hard times and has had to offer him 'services' on credit. The hooker then rushes to the hotel and pays off her room bill to the hotel owner with the €100 note.

 The hotel proprietor then places the €100 note back on the counter so the rich traveller will not suspect anything.

 At that moment the traveller comes down the stairs, picks up the €100 note, states that the rooms are not satisfactory, pockets the money, and leaves town.

 No one produced anything. No one earned anything. However, the whole village is now out of debt and looking to the future with a lot more optimism.

 And that is how the economy works."

Keerpunt

 Op weer naar de warme chocola, knisperend houtvuur en gezellig met z'n allen op de bank. Tot zover de lange avonden zonder buitenverlichting en met smeulende bbq. Al de witte wijn retour naar de kelder en de rekken vullen met de rode variant. Weckpotten ongebruikt wegzetten en diepvries legen voor het aankomende wild. Houthakken, leidingen aftappen, extra dekbedden en de thermo-onderkleding uit de mottenballen halen. Stamppot prakken, varkens slachten, erwten voorweken en de vaten schoonspoelen voor de cuvee de l'année. Kerstboom opzetten, cadeaulijstjes afwerken, illegale vuurwerk scoren en de voorraad champagne aanvullen. Dat was zomer 2012. Niks van gemerkt en toch voorbij voor je het weet. Misschien nog een beetje indiaanse nazomer of een zonovergoten en qua temperaturen coulante winter, maar dit seizoen kan op de schroothoop.

Blauw

 Gestrekt op mijn rug kijk ik al uren naar bewegende zwarte stipjes die in een boog voorbij trekken, zowel naar de ene als precies omgekeerd in de andere richting. Mijn slaapplek op een doorgaande weg geplempt. Zelfs op het vergevorderde tijdstip van de avond had dat netter gekund. Sympathiek dat het mierenvolkje gekozen heeft om mijn aanwezigheid te negeren ipv mij de totale oorlog te verklaren.

 Niet uit mijn slaap gehouden door een ritmisch gestampte mierenmars noch door een venijnige mierenzuuraanval in het kader van een biologische bestrijding van dwarsliggende individuen, heb ik heerlijk gedroomd. Iets met fietsen, treinen, reizen, dwarse maar ook in verlangen terugkijkende vriendinnen en een paar hoteltrappen, waarop ik de wereld aan me voorbij liet trekken, incl. dwarse dames.

 Bij het ontwaken, na de ontdekking van de nijvere beestjes mijn blauwe nagellak gezocht. Ik ga nooit op reis zonder tenminste een blauwe nagellak bij me te hebben, liefst gecombineerd met een kanariegele passend bij mijn pumps, maar dat terzijde. Met de fel blauwe kleur een uurlang alle achterlijfjes van de mieren bijgekleurd, die van oost naar west liepen. Nu lig ik al zeker drie uur te wachten tot ik zo'n blauwe stip in de andere richting voorbij zie komen. Mooi nop, maar het ligt wel lekker!

Klak!

 Waar een wil is, is een weg. Al is het een omweg met veel geklauter, ogenschijnlijk onoverbrugbare kloven en bijbehorende steilwanden. Het is werkelijk waar: Geen afwisselender leven dan dat waar je geen zin in hebt en moet zien uit te komen. Lang leven de ellende, verandering en natuurlijk niet te vergeten de gratis meegeleverde persoonlijke groei! Het lijkt wel politiek. De vijanden van gisteren zijn je vrienden van morgen. Een 180º draai ontdaan van iedere neiging tot sierlijke zwierigheid. Domweg terug en hopelijk toch vooruit.

 Gewoon een kwestie van willen. Altijd al geweten en menigmaal in praktijk gebracht maar wilde er nu niet aan. Had ook niet gehoeven en misschien gaat het op het laatste moment alsnog lukken. Mijn voorkeur blijft voorlopig bij mijn oude liefdes liggen maar ergens de komende maanden gaat de knop om als de zaken niet binnen de bestaande kaders in beweging willen komen.

 Geen duik in onbekend en troebel water, dus aftasten, uitmeten en peilen. Initiatief terug in eigen handjes. Plannen maken, mogelijkheden afwegen, wensen realiseren. Dezelfde ingrediënten, andere keuken, nieuwe gerechten met afwijkende smaken. Een andere wereld enkel en alleen omdat ik het wil ...

Klik!

 Indenken, doordenken, overdenken, bedenken, verdenken en vooral omdenken. Je gedachten door de raarste kronkels, langs de gevaarlijkse passages en over de scherpste snedes jagen met als ultieme doel; wat hetzelfde blijft toch anders krijgen. Eindeloos ploegen op dezelfde akker om ook die laatste kei aan het oppervlakt te krijgen. Blik op de einder gericht en werktuigelijk de lijnen in het landschap trekken. Lijnen zonder begin en met een onzichtbaar einde.

 Na een duidelijke start met vastomlijnde strevens en vaststaand eindpunt zijn alle activiteiten één voor één gaan zwemmen of zwerven of zijn sloom achtergebleven op een doelloos pad. Die prettig lome fixatie had wel wat. Ondertussen ben jij jij gebleven maar is de rest veranderd. Net als in een internationale trein, je hangt aan de bar, kijkt de veel te jonge en erg onhandige barkeepster op haar vingers en buiten vliegt met bijna 300 km/u alles aan je voorbij. Kijk je toevallig weer naar buiten is niet alleen alles anders, je hebt ook een hoop gemist.

 Maar goed met een trein kom je in alle redelijkheid op een gewenst tijdstip aan op de plaats van bestemming. In het leven wil dat weleens anders uitpakken. De verrassing als je 's morgens niet alleen in je bed blijkt te liggen, de uren aan de lopende band terwijl je een universitaire graad aan je broek hebt hangen of zo'n prachtig stukje Frankrijk dat je maar niet verkocht krijgt. Dan môt je wat en vooral anders. Dan is het tijd voor een partijtje omschakelen. Knippen & plakken, breien & haken, punniken & poepen ... maakt niet uit, als er maar wat uitkomt.

Loos

Ademloos besluiteloos bodemloos doelloos eindeloos fantasieloos futloos genadeloos harteloos heilloos hopeloos hulpeloos kansloos kleurloos krachteloos laveloos lusteloos machteloos mateloos meedogenloos moedeloos nutteloos ordeloos oeverloos radeloos reddeloos rusteloos slapeloos troosteloos vreugdeloos waardeloos uitzichtsloos .....

 Kunt zeggen wat je wilt, maar d'r is veel 'loos'.

Zin

 Hoe kun je ergens zin in hebben als het doen ervan geen zin heeft? Tenminste ... misschien wel zin aan wordt toegedicht maar jou die zin ontgaat. Een beetje zinnig lijkt me qua zingeving niet verkeerd. Je moet tenslotte al dwars tegen je zin in ergens de zin van inzien wil je een beetje zin weten te mobiliseren zonder direct je zinnen erop te zetten.

 Uiteindelijk is alles zinloos. Begin. Einde. Al het tussenliggende zintuigelijk gestuntel. Het vullen van het loze is de enige zin, die je op duizend-en-één manieren als zinvol kunt ervaren, maar het daarmee niet is!

Cocktail

 Denken, doen en misschien iets met voelen of zo. Een mix met de pretentie van levertraan. Ik heb het nooit gehad maar altijd begrepen, dat het ronduit smerig maar goed moet zijn. Ik voel heel wat meer voor een goeie Margarita!! Of twee, of meer ...  Zo eentje met niet teveel citroensap. Volstrekt zonder enig ander nut dan heerlijk dronken worden. En dat wordt je, dat is zeker!

Ff?

 Niet meer.

Sluier

 Loont het de moeite om door de knieën te gaan? Levert het iets op, als je het uiterste puntje te pakken krijgt en het weet te lichten? Het hangt een beetje af van wat je je erbij voorstelt om het vervelende 'verwachtingen' niet te gebruiken. Onder de smaakvolle en met zorg gedrapeerde camouflage gaap je in een peilloze diepte. Je ziet niets, alles is zwart en je schuift onwillekeurig naar achter om aan de aantrekkingskracht te ontkomen.

 Schrikken hè? Ik kan me daar alles bij voorstellen. Het overkomt me met vervelende regelmaat. Volledig onvoorspelbaar en dus eigenlijk met een regelmaat van niks. Het verschil tussen mij en de rest is, dat ik ondanks alle inzet steeds weer naar beneden kukel. Hij is helemaal voor mij, die afgrond! Jammergenoeg hou ik helemaal niet van skydiven en kan die vrije val me gestolen worden. Graag zelfs, ik betaal dan nog een bonus toe!

 Mag het nou eindelijk eens voorbij zijn? Afgelopen uit met die in elkaar zakkende kaartenhuizen? De val duurt nog voort maar zal als altijd weer wel ergens ophouden. En dan mogen we weer. Opkrabbelen. Omhoog. Zou leuk zijn als niet al die moeite uiteindelijk resulteert in de volgende valpartij.

Doorgaan

Rollin' rollin' rollin'
Rollin' rollin' rollin'
Rollin' rollin' rollin'
Rollin' rollin' rollin'
Rawhide!

Rollin' Rollin' Rollin'
Though the streams are swollen
Keep them doggies rollin' Rawhide!
Rain and wind and weather
Hell-bent for leather
Wishin' my gal was by my side.
All the things I'm missin',
Good vittles, love and kissin',
Are waiting at the end of my ride.

Move 'em on, head 'em up,
Head 'em up, move 'em on,
Move 'em on, head 'em up, Rawhide!
Count 'em out, ride 'em in,
Ride 'em in, count 'em out,
Count 'em out, ride 'em in, Rawhide!

Rollin' Rollin' Rollin'
Keep movin', movin', movin',
Though they're disapprovin',
Keep them doggies movin' Rawhide!
Don't try to understand 'em,
Just rope and throw and grab 'em,
Soon we'll be living high and wide.
Boy my heart's calculatin'
My true love will be waitin', be waiting at the end of my ride.

Move 'em on, head 'em up,
Head 'em up, move 'em out,
Move 'em on, head 'em out Rawhide!
Set 'em out, ride 'em in
Ride 'em in, let 'em out,
Cut 'em out, ride 'em in Rawhide.

Rawhide!
Rawhide!

Grond

 Ruimte in de targets. Komt goed uit. Het idee van een 'Take off' is aantrekkelijk maar weinig reëel. Na korte jubelvlucht weer met beide voeten op en straks waarschijnlijk ook in de aarde. Terug naar de dingen van alledag. Jammer dat werelden soms moeilijk te combineren zijn. Nog vervelender als ze beide deel uitmaken van jezelf. En helemaal k*t als het je voorkeur is die steeds weer achteraan moet sluiten om het geheel in stand te houden.

 Ontkennen van wat je niet wilt, werkt net zo min als het bijeen bedenken van een gewenste wereld. Irritant is het als je niet alles in je eigen hand hebt en het wordt er niet beter op als ongeacht wat je doet de enige functionerende weg die achteruit is. Het is hangen boven een afgrond en weten dat je dat niet eeuwig kunt volhouden. Loslaten of volhouden en tegen beter weten in hopen op dat ene kleine, eigenlijk onmogelijke wonder? Tja, mens of algemener levend wezen en dan dan ga je voor het onmogelijke als andere alternatieven ontbreken.

 De bovenkamer luchten, nog een shot stimulerende middelen achterover kiepen en dan deze dag diep in haar ogen kijken, want zoiets irritants is altijd vrouwelijk, en me laten verleiden tot wat ik niet wil.

Belijden

 Soms, heel soms slaat de twijfel toe. Het zelfbeklag ff zat, maar nog niet bereid tot een gedegen eigen inzet, vraag je je af of er misschien niet toch meer is dan het naakte bestaan, en ga je diep in jezelf opzoek naar dat laatste restje overgave ergens nonchalant vergeten in een hoekje. Die verleiding om je te openen voor de volstrekt theoretische mogelijkheid, dat ergens een opperwezen zit te kleien en na veel oprecht gebrachte spijt voor een fractie van zijn eeuwigheid, want een vrouw is nooit in staat om zoiets ingewikkelds consequent uit te voeren, bereid is om jouw omstandigheden een duwtje in de goede richting te geven.

 Ik herinner me de ontbijtontmoeting in Ferentillo nog, het dorpje aan het begin van het dal waarin I Salari lag. Een herinnering die door weinigen wordt gedragen. Een andere tijd, zelfs een ander leven. Toen bleek dat het functioneerde. Het is niet meer en niet minder dan een kwestie van willen. Je trekt een kast vol rekwisieten open en geeft je gevreesde menselijke onvermogen om je eigen verantwoordelijkheid te dragen een vorm. Een duvel drinken met God op gympen .... je doet het niet iedere dag.

 Net als toen val je ook nu terug in de werkelijkheid. Ja, die ene echte. Gelukkig maar. Je schudt wat met je hoofd en beseft, dat je te weinig van een struisvogel hebt om het leven met zand in de ogen te genieten.

Vermijden

 Heb je jezelf de vorige dag met niet-aflatend enthousiasme opgepept, 'en passent' nog wat dingetjes geregeld, je inwendige mens verwend en wat verveelt door het consumentenaanbod van een paar winkels gekuierd alvorens je over te geven aan een mooi maar enigszins overdadig met woorden beladen boek en een redelijk kalme nachtrust, valt vandaag uit het niets een plens water naar beneden net op het moment, dat  je je achter de grasmaaier door je goede voornemens heen ploegt. Dank je. Dat schiet weer lekker op.

 Exit goede bedoelingen, omgooien die hele hap. Ondertussen hoor je het gras zich met enig leedvermaak verheffen en hemelwaarts rekken. Na ja, afwas moet ook gebeuren en de stofvlokken vullen zo een stofzuigerzak, zeker die kleintjes van tegenwoordig, om een paar alternatieven aan te dragen. Heerlijk al dat onverwachte, die verrassingen waar je niks voor hoeft te doen. Wat is er mis met een duidelijk weersoverzicht voor de komende vier weken. Kan ik tenminste een beetje vooruit kijken en voorkomen dat ik mijn energie moet verspillen aan creatieve flexibiliteit. Ik wil dom kunnen doen wat gedaan moet worden en daar dus duidelijk niet teveel bij hoeven nadenken, omschakelen, switchen of wijzigen.

 Snap het nou 'ns een keer. Ik zorg wel zelf voor de jeu in mijn leven. Mocht ik behoefte hebben aan krenten, dan mik ik ze wel zelf in mijn pap. Sodeju, afwassen op donderdagmiddag. Bestaan er onzaligere ideeën??

Getijden

 Je krabbelt op en valt weer, verkrampt en weet weer te ontspannen, vliegt omhoog en tuimelt in de diepte, danst vederlichte pasjes en staat ineens vast in de modder. Je incasseert ongekende kanonslagen en wordt een ogenblik later door een veertje uit je baan gekogeld. Het is de gretigheid van een kind in een speelgoedwinkel tegenover de hopeloze uitzichtsloosheid van een zandwoestijn zonder kompas.

 In de stront zitten, je kunt er alles van zeggen, maar als je er een beetje voor openstaat weet je één ding zeker: saai is het niet.

 Naast de momenten dat het leven zijn loop hervonden lijkt te hebben, blijven er ogenblikken, waarop je denkt te finishen, maar te horen krijgt dat je nog wat rondjes extra hebt te gaan. Een vijfsetter waar maar geen einde aan komt en een umpire die een lichtmast extra laat plaatsen ipv  het spel te onderbreken vanwege de invallende duisternis. Een Alpe d'Huez waar het op de top, om de hoek vrolijk verder omhoog gaat naar de Galibier.

 Doorgaan moet, maar ff zitten kan geen kwaad Die wijsheid heeft wat zweet en schade gekost.

Achtbaan

 Alle hoeken van mijn gevoelsspectrum mogen (her-)beleven. Loopings, schroeven, vrije val, noem het op en het is voorbij gekomen in een hoge snelheidstrein waardig tempo, de ene figuur na de andere. Niet vrijwillig, dat mag duidelijk zijn. Lig liever achterover in een roeiboot ergens in een spiegelkalme sloot. Wat gekwaak op de achtergrond en als het niet anders kan gezoemd om me kop, een goedgevulde koelbox aan mijn voeten en een mooi uitzicht waar je tegen kunt praten.

 Maar goed. Weer gehad. Doorstaan. Overleefd. Me helemaal in de kreukels geslapen en de nieuwe dag ligt aan mijn voeten. Een natte dag. Een stadse dag. Regelarijen. Potentiële ergernissen maar meer van het botsautootjesformaat. Geen kopje-over of de maag op je tong. Ik geloof, dat ze dit wel met de naam 'leven' aanduiden. Vervelende bezigheid. Jammer dat je na binnenkomst weinig meer te zeggen hebt over de volgorde en soort van ervaringen, die over je uitgeschud worden.

 Stel dat gedoe met reïncarnatie functioneert zoals menig oosters blikkende Westerling zichzelf graag wijst maakt. Dan mag je toch de vermeende hogere krachten op je blote knieën danken dat je je niets bewust bent van je vorige bezoekjes op deze aardse speelbal. Je zou werkelijk in het volle besef van wat je in alle redelijk staat te wachten opnieuw aan een tour door deze kermis moeten beginnen. Dat zou pas deprimerend zijn.

Gamma

 Hartgrondig gevloek, voortmodderend gemopper, troostende woorden of een compliment. Het lucht op, begeleid, steunt en vult de kont met veren maar is toch alles bij elkaar een beetje helemaal niet wat het zou kunnen zijn. Een beetje fake, namaak, made in China, de brolex waar je een rolex had gewild. Alles uit jezelf trekken blijft een wat driedubbelomgekeerdverkeerd instant substituut voor dat ene gebaar of woord van een ander.

Stromen

 Het is de bedoeling dat alles beweegt, van hoog naar laag, van meer naar minder en desnoods terug tot net onder het orginele niveau. Water geeft het voorbeeld en de mens speelt er al eeuwen mee. Communicerende vaten zonder dat er een woord wordt gesproken. Een perfecte relatie, kom daar bij de pratende mens maar eens mee aan. Het is een vloeiende beweging en niet onder druk maar precies omgekeerd, druk wordt voorkomen. Dit is natuur zoals natuur moet zijn. Niet de door de mens bepaald maar voortschrijdend op eigen routines.

 Jammer dat het dan toch soms stagneert, ergens iets verstopt zit, het mechanisme nergens mee zit maar de mens ontevreden naar een oplossing verlangt. Een kikker in de weg? Het zijn vaker kikkers dan je lief is. Blijkbaar nieuwsgierige kwaakgevalletjes die op de een of andere wijze een voorkeur hebben voor buizen en slangen. Een soort hamster maar dan onder water. Net zo dom of gedreven zo je wilt, want uiteindelijk wacht vaak alleen de dood ipv een triomfantelijke weg terug en leuke verhalen aan de rand van een poel.

 Ergens in de laatste tweehonderd meter zit iets wat er niet zou moeten zitten. Het weet het water niet compleet te blokkeren maar het decimeert de kracht van de stroming. De laatste meter omhoog is daardoor net teveel van het goede. Fontein loos, watervrij, irritante stilte en wat doe je daar aan? Niks! Je staat erbij, kijkt erna en voelt je knap overbodig en dat klopt. De natuur zit niet op ons te wachten.

Slaap

 Ruim na tweeën in een enigszins gekalmeerde atmosfeer over de lappenmand heen gestapt en in bed gekropen voor een vrijwel pauzeloze nacht. Het geluk bij het ongeluk. De nacht weinig creatief doorgebracht in erg waterige omstandigheden. Dijkdoorbraken, gesprongen leidingen en watervallen op verrassende plekken maar ook iets met grafschenders ... Het leven zou saai zijn als alles te voorspellen was. Soms heeft dat wel wat, saai zijn. Mijn voorkeur gaat uit naar saaie omstandigheden. Voor het vuurwerk en verrassingen draag ik liever zelf zorg, dan ik dat aan een ander laat staan de omstandigheden zelf overlaat.

 Je hebt in omstandigheden als de huidige mensen, die ineens beginnen te rennen en te regelen. Onorde, opruimen, bezig zijn, netjes maken. Miertjes, juffrouwtjes vaak. Sterk in het improviserende werk op het moment dat alles onder en over me heen gaat, leun ik liever achterover als de werkelijkheid weereens onhoudbaar door mijn leven is gebuldozerd en geef me over aan een filosofische bui. Het werk loopt helaas niet weg, dus ook morgen nog onontkoombaar aanwezig. Hoe sneller het aan de kant geholpen is, hoe eerder het weer overhoop gelopen kan worden.

 Nee, dank je. Een moment voor mij en niets of niemand anders. Afstand scheppen. Rust herstellen. Rennen heeft geen zin als je onder de voet bent gelopen. Tijd voor een siësta, zelfs de Here gunde zich een vrije dag.

Stilletjes

 Ongemerkt uit de koers geraakt. Na een goedgevulde dag is de fanfare als een dief in de nacht met de noorderzon vertrokken. Vandaag geen bellen, vuvuzela's, camara's of live-reportages. Vandaag slaat het levenslied de klok. Zou ze nog leven mocht ze nu aankomen hinken. Ze mag dan wel geen naam hebben maar raakt feilloos de juiste snaar. De tekst moet nog geschreven, het ritme danst een blues. Simpele accoorden van vanzelfsprekenheid. Droeve, dwingende klanken die gaandeweg iets swingends krijgen, een soort begrafenisdeuntje uit New Orleans. De hoop op verrijzenis en overdrachtelijk gezien is daar niks mis mee.

 Is het niet vandaag dan wordt het morgen of de dag erna. Het zijn stomgenoeg de mooie momenten die met je stemming aan de haal gaan. Herinneringen die hun smaak niet verloren hebben. Vuur dat nog smeult en waar je alweer van vergeten bent dat je je vingers eraan kunt branden. Het sirenengezang van de hoop. Kortom tijd voor een koude douche en dat liever letterlijk dan straks in de figuurlijke betekenis.

Levenswerk

 Het zal geen of/of worden. Het en/en is onvermijdelijk. Enige invloed beperkt zich tot de volgorde. Eerst het een of eerst het ander. Samen is een beetje onhandig, hoewel het misschien een aardig idee is qua combinatie. Een soort unicum. Ik kan me niet voorstellen, dat iemand ooit al zo gek is geweest om beide activiteiten te combineren. Een geheide binnenkomer in het Engelse Bierboek der recorden.

 Ik heb nog ff de tijd waarin ik me tijdens het warmlopen kan concentreren in de ene of de andere richting. Andere spiergroepen, verschillende focus, hetzelfde doel. Spanning stijgt, onrust merkbaar bij de honden, er hangt een zinderende belofte in de lucht.

 Normaal gesproken zouden de zendwagens van de diverse Tv-stations de velden voor het huis vullen en de presentatrices ('tuurlijk!) zich verdringen voor de ramen van mijn huis, naarstig zoekend naar een vluchtige blik uit donkere, geconcentreerde ogen, een zucht, een teken van verlossing. Maar daar heb ik deze keer van afgezien. Dit is incognito, helemaal voor mezelf. Het gaat niemand wat aan of ik die afwas nou voor of na het maaien van het gras ga doen.