Een beetje dobberen op een luchtbed in de adriatische wateren onder een toen nog Joegoslavische zon, was zo gek nog niet. De dankbaarheid, waarmee je na terugkeer met open mond door je lokale buurtsupertje liep, na veertien dagen alle soorten winkelrekken bewonderd te hebben, gevuld met slechts één soort bonen in blik en nog van hetzelfde merk ook. Dat daar oorlog van moest komen was al een paar honder jaar duidelijk, maar heeft me toen niet weerhouden van de luxe mijn gedachten urenlang de vrije loop te laten. Toen ergens is het begonnen, de verderfelijke verslaving aan het vangen van je gedachten in de juiste, met nadruk de juiste woorden.
De ene keer op het water, de andere keer zolang mogelijk onder het oppervlakt, dan weer mooi gedrapeerd op de rotsen of in je blootje ongemakkelijk op de kiezels. In die pré-historische tijden had je geen last van de beperking van lege batterijen. Balpen en papier maakte dat je je gedachten 24-uur per dag op de voet kon volgen. In bed, in bad, met jas of met zo min mogelijk om het lijf op het terras.
Ja, nog zo'n verslaving die ergens in datzelfde tijdsgewricht en misschien wel op dezelfde eilanden haar wortels diep in mij heeft vergraven. Van belachelijk vroeg in de ochtend tot laat in de avond en soms zelfs nacht kon je op terrassen terecht, die meermaals de omvang van het lokaal zelf hadden. Amusement gegarandeerd, met heuse stoelen die jezelf nooit had en bediening altijd vriendelijk, snel en rijkelijk. Een schril contrast met de armetierige middenstand buiten de grenzen van camping, hotel of vakantiepark. Ontbijten met een keur aan gebak, slivo bij de koffie en dan naadloos overgaan naar het bier in halve liters ...... of die inspiratie nou wilde of niet in beweging kwam die.
woensdag 29 februari 2012
dinsdag 28 februari 2012
Eenvoudig
Vandaag niks met doorgeschuurde bilspleten, nepborsten of onthaarde lijven maar gezellig wat keuvelen over de lineare integraliteit van de dubbele ontkenning inzake het gedecimeerde kwadraat van de tussenliggende dimensies en dat dan simpel dwz emotioneel beschouwt. Gewoon rechttoe, rechtaan normale mensenpraat. Een babbeltje voor bij de koffie als de borrel weer verweesd in de kast blijft staan. Het is verbazingwekkend, dat met de hedendaagse explosief exponentieel toegenomen deelname in het uitwisselingsproces van meningen toch vooral sprake is van een vermindering van de bespeelde variatie en een verarming van de geleverde inhoud. Je komt tussen al het schouderkloppen en veren steken in pront omhoog gestoken konten niet meer toe aan het afvangen van passerende vliegen, die zich nog steeds met onverminderd enthousiasme storten op de zeker niet minder geworden hoeveelheid stront.
Opzoek naar de krenten in de pap, de graankorrels in de brei die menig menselijke geest compleet onverteert verlaat. Je zou er een dagtaak aan kunnen hebben, ware het niet dat de tijdgeest een zware wissel trekt op de menselijke interactie en het recht op het verkondigen van de grootst mogelijk onzin verheft boven alle kritiek door het van een stempel "Persoonlijk" te voorzien.
Ach ja, die tussenliggende dimensies ook. Je moet toch vooral niet de hele tijd bij de les willen zijn. Voor je het weet, kun je je gedecimeerde buurvrouw niet meer volgen.
Opzoek naar de krenten in de pap, de graankorrels in de brei die menig menselijke geest compleet onverteert verlaat. Je zou er een dagtaak aan kunnen hebben, ware het niet dat de tijdgeest een zware wissel trekt op de menselijke interactie en het recht op het verkondigen van de grootst mogelijk onzin verheft boven alle kritiek door het van een stempel "Persoonlijk" te voorzien.
Ach ja, die tussenliggende dimensies ook. Je moet toch vooral niet de hele tijd bij de les willen zijn. Voor je het weet, kun je je gedecimeerde buurvrouw niet meer volgen.
maandag 27 februari 2012
Vrouwen
Levensgevaarlijk onderwerp, maar een leven zonder risico bevordert misschien je levenslengte maar niet je levenslol. Weer kiezen, en dan heb ik geen last van wankelmoedige twijfel. Dus, hoppa!
Het begon vanochtend bij mijn rondje door de digitale wereld. Na het degelijke en saaie deel trakteer ik me altijd op een portie "Tendensieus, Ongefundeerd & Nodeloos kwetsend" nieuws. Precies, GeenStijl. Waarbij ik moet zeggen, dat hun lijfspreuk zelden verder komt dan de 'T' van Tendensieus, maar dat zal me verder een rot zorg zijn. Ik mag graag de stukjes lezen en soms ook de commentaren en eindig bijna altijd bulderend van het lachen. Heerlijk wat een relativiteit terwijl 'en passent' menig wonde plek wordt bloot gelegd ..... en dan rijkelijk voorzien van zout!
Alles en iedereen wordt net zo makkelijk aanbeden als afgemaakt, heilige huisjes geslecht en de werkelijkheid bloot gelegd .... liefst die van vrouwen en dat graag letterlijk als het ff kan. Vandaag was het de vrouwelijke smaak qua aankleden, die het in een stukje moest ontgelden. Het nut en de functie die bij kledingstukken met gevaar voor eigen leven uit het oog wordt verloren. De mooiste zin in het stukje was: "Een jaar lang strings dragen heeft hetzelfde effect als vijf minuten de bilnaad flossen met een stuk roestig prikkeldraad." Hoe krijg je het verzonnen ..... Na zo'n zin kan mijn dag niet meer stuk.
Hoe dom zijn vrouwen ook. Ze roepen steeds weer hard over alles wat mannen en commercie hun aandoen. Maar wie kiest voor siliconen in haar borsten? Wie gelooft in de illusie van botox-gladde gezichten? Wie laat zich iedere tig weken vrijwillig martelen voor de vermeende gratie van een haarloos lijf? Wie wil iedere zes weken een andere kapsel, een haarkleurverandering, een nieuwe garderobe en als het ff kan een andere vent?? Het belachelijke van een string is in vergelijking daarmee maar een lachertje.
"Mooi-zijn" is een begrip met smalle marges en vereist vooral zelfvertrouwen en tevredenheid met jezelf. Gelukkig verschillen smaken en bestaan die bovendien in alle soorten en maten. Wat meer van dit inzicht tussen de oren van de gemiddelde vrouwelijke Westerling en er zouden heel wat minder Panda's rondrijden met Ferrari-pretentie.
Het begon vanochtend bij mijn rondje door de digitale wereld. Na het degelijke en saaie deel trakteer ik me altijd op een portie "Tendensieus, Ongefundeerd & Nodeloos kwetsend" nieuws. Precies, GeenStijl. Waarbij ik moet zeggen, dat hun lijfspreuk zelden verder komt dan de 'T' van Tendensieus, maar dat zal me verder een rot zorg zijn. Ik mag graag de stukjes lezen en soms ook de commentaren en eindig bijna altijd bulderend van het lachen. Heerlijk wat een relativiteit terwijl 'en passent' menig wonde plek wordt bloot gelegd ..... en dan rijkelijk voorzien van zout!
Alles en iedereen wordt net zo makkelijk aanbeden als afgemaakt, heilige huisjes geslecht en de werkelijkheid bloot gelegd .... liefst die van vrouwen en dat graag letterlijk als het ff kan. Vandaag was het de vrouwelijke smaak qua aankleden, die het in een stukje moest ontgelden. Het nut en de functie die bij kledingstukken met gevaar voor eigen leven uit het oog wordt verloren. De mooiste zin in het stukje was: "Een jaar lang strings dragen heeft hetzelfde effect als vijf minuten de bilnaad flossen met een stuk roestig prikkeldraad." Hoe krijg je het verzonnen ..... Na zo'n zin kan mijn dag niet meer stuk.
Hoe dom zijn vrouwen ook. Ze roepen steeds weer hard over alles wat mannen en commercie hun aandoen. Maar wie kiest voor siliconen in haar borsten? Wie gelooft in de illusie van botox-gladde gezichten? Wie laat zich iedere tig weken vrijwillig martelen voor de vermeende gratie van een haarloos lijf? Wie wil iedere zes weken een andere kapsel, een haarkleurverandering, een nieuwe garderobe en als het ff kan een andere vent?? Het belachelijke van een string is in vergelijking daarmee maar een lachertje.
"Mooi-zijn" is een begrip met smalle marges en vereist vooral zelfvertrouwen en tevredenheid met jezelf. Gelukkig verschillen smaken en bestaan die bovendien in alle soorten en maten. Wat meer van dit inzicht tussen de oren van de gemiddelde vrouwelijke Westerling en er zouden heel wat minder Panda's rondrijden met Ferrari-pretentie.
zondag 26 februari 2012
Zondag
En? Alle menselijke lusten 30 minuten ingewisseld voor geheel geestelijke intenties of gewoon uitgebreid ontbeten? Als je nou toch aan een geloof wil, dan kun je toch beter iets Christelijks doen en dan gelijk liever goed hypocriet Katholiek dan achter de Islam aan lopen. Tjonge, dat is werken.
Dat is het bij de Katholieken ook geweest. Die tijd kan ik me maar net heugen. Een cijfer voor kerkbezoek op je rapport. Nooit een vak gehad waar je zo simpel voor kon scoren. Gedrag, Vlijt en Orde & Netheid kostte heel wat meer angstzweet en oorvijgen. Hoewel een beetje zwartrok ook niet vies was van een stevige draai om je oren en daar hoefde je geeneens misdienaar voor te zijn. Nu zijn die wel van meer zaken niet vies gebleken, maar daar heb ik bij die club geen ervaring mee opgedaan en toch iets van tien jaar het lievelingetje van de Pastoor geweest. Hij had daar zijn huishoudster voor, als je de vette dorpsroddels mocht geloven, die mij pas jaren later ter oren zijn gekomen.
Nee, mijn verleiding om te geloven is heel simpelweg verloren gegaan met de ontwikkeling van een zelfstandige geest. Als vragen niet beantwoord kunnen worden of als ongewenste worden afgedaan, dan mag je van mij gaan fietsen. Dan kun je wel kiezen voor "Wat niet te bewijzen valt, is misschien wel waar" maar een menselijker zwaktebod zul je niet snel tegenkomen. Als je pastoor dan ook nog een deel van de inhoud van de collectebussen, die ik mocht mee tellen, achterover blijkt te drukken èn in één klap het grootste deel van alle Kerkelijke vrije dagen omzeep wordt geholpen, dan wordt het tijd om die liefde op sterk water te zetten. Leuk om af en toe naar te kijken, maar verder niet serieus nemen.
Dat is het bij de Katholieken ook geweest. Die tijd kan ik me maar net heugen. Een cijfer voor kerkbezoek op je rapport. Nooit een vak gehad waar je zo simpel voor kon scoren. Gedrag, Vlijt en Orde & Netheid kostte heel wat meer angstzweet en oorvijgen. Hoewel een beetje zwartrok ook niet vies was van een stevige draai om je oren en daar hoefde je geeneens misdienaar voor te zijn. Nu zijn die wel van meer zaken niet vies gebleken, maar daar heb ik bij die club geen ervaring mee opgedaan en toch iets van tien jaar het lievelingetje van de Pastoor geweest. Hij had daar zijn huishoudster voor, als je de vette dorpsroddels mocht geloven, die mij pas jaren later ter oren zijn gekomen.
Nee, mijn verleiding om te geloven is heel simpelweg verloren gegaan met de ontwikkeling van een zelfstandige geest. Als vragen niet beantwoord kunnen worden of als ongewenste worden afgedaan, dan mag je van mij gaan fietsen. Dan kun je wel kiezen voor "Wat niet te bewijzen valt, is misschien wel waar" maar een menselijker zwaktebod zul je niet snel tegenkomen. Als je pastoor dan ook nog een deel van de inhoud van de collectebussen, die ik mocht mee tellen, achterover blijkt te drukken èn in één klap het grootste deel van alle Kerkelijke vrije dagen omzeep wordt geholpen, dan wordt het tijd om die liefde op sterk water te zetten. Leuk om af en toe naar te kijken, maar verder niet serieus nemen.
zaterdag 25 februari 2012
Raar
Eergisteren nog vol in de rem op de weg van de D901 naar de oprit van Masvieux en vandaag krijg ik een bout aangereikt. Zou het hetzelfde ree zijn? Ik weet zeker dat René niet anders zou doen, qua afremmen bedoel ik dan. Hij rijdt hooguit minder dan de helft van mijn snelheidsmeters en zal dus het redden van het overstekende wild als minder bruut ervaren. Daarvoor schiet hij het weer in de volle overtuiging van de noodzaak een stuk makkelijker neer, dan ik zou willen, dat ik kon doen. De door de mens verknoeide wereld zit ingewikkeld in elkaar. Ik vrees, dat de onmogelijke taak een vrouw te begrijpen, een stuk simpeler is.
Spannend
Trommelt met de vingers een onbestemd deuntje op de terrastafel. Heeft de opstelling ontdaan van de nachtelijke beschermlaag en laat de zon de condenslaag verdampen voor het geheel onder stroom wordt gezet. De katten hebben volgens mij de hele nacht voor de Tv gehangen. Hun oogjes zagen vanochtend verdacht vierkant.
Loopt op en neer tussen espresso apparaat en het terras. Gisteren nog een tijdje gezocht of ik Blogger ook geluidssignalen kon laten geven, maar die mogelijkheid helaas nergens gevonden. Die mensen snappen ook niet hoe dat met Twoggen werkt en dat mag ik ze niet kwalijk nemen ook. Voor Twitter van hetzelfde laken één pak. Je zult maar op een hoop gegooid worden. Ach, een beetje lopen kan geen kwaad. Bovendien zou ik onderweg in principe alles op mijn iPhone kunnen volgen, ware het niet dat het ding weer ligt op te laden. Het moest verboden worden die niet-verwisselbare baterijen.
Adem in, adem uit, adem in .... wel in the meanwhile de spanning niet over de top laten gaan, maar op tijd aarden en laten gaan. Accepteren dat het ff duurt, die creativiteit die helemaal uit Amersfoort naar het Franse platteland moet komen. Het is net Sinterklaas, maar toen was ik, braaf als ik was, zeker van het resultaat.
Loopt op en neer tussen espresso apparaat en het terras. Gisteren nog een tijdje gezocht of ik Blogger ook geluidssignalen kon laten geven, maar die mogelijkheid helaas nergens gevonden. Die mensen snappen ook niet hoe dat met Twoggen werkt en dat mag ik ze niet kwalijk nemen ook. Voor Twitter van hetzelfde laken één pak. Je zult maar op een hoop gegooid worden. Ach, een beetje lopen kan geen kwaad. Bovendien zou ik onderweg in principe alles op mijn iPhone kunnen volgen, ware het niet dat het ding weer ligt op te laden. Het moest verboden worden die niet-verwisselbare baterijen.
Adem in, adem uit, adem in .... wel in the meanwhile de spanning niet over de top laten gaan, maar op tijd aarden en laten gaan. Accepteren dat het ff duurt, die creativiteit die helemaal uit Amersfoort naar het Franse platteland moet komen. Het is net Sinterklaas, maar toen was ik, braaf als ik was, zeker van het resultaat.
vrijdag 24 februari 2012
Weekend
Druk, druk, druk. Ren me een ongeluk. Opzoek naar terrastafels en bijbehorende stoelen. Ondertussen bezig met het opstellen van boodschappenlijsten. Ik laat mijn tong rollen over alle denk-, haal- en betaalbare geneugten. Hark het terras een beetje in de plooi en schuif de honden en de katten richting het gras.
Straks in de middagpauze de Intermarché induiken. Snacks, bieren, kaas en vers brood aanslepen naast het standaard assortiment. Het is het meest rustige moment om je aan de weekendboodschappen uit te leveren, maar veel later kan ik het niet maken, want de aanstaande genotsbeleving met een lauwe Duvel begeleiden is een belediging, die ik niet op mijn conto geschreven wens te krijgen.
Het wordt pionieren. De nooit gebruik flatscreen het terras op rollen en aansluiten op de server. Iphone syncen met de laptop en dan via de router de dagelijkse soap in de zijnlijn parkeren in afwachting van het grote gebeuren! Zal 't of zal 't niet ....... Gertjan's Weekend Moment!!
Straks in de middagpauze de Intermarché induiken. Snacks, bieren, kaas en vers brood aanslepen naast het standaard assortiment. Het is het meest rustige moment om je aan de weekendboodschappen uit te leveren, maar veel later kan ik het niet maken, want de aanstaande genotsbeleving met een lauwe Duvel begeleiden is een belediging, die ik niet op mijn conto geschreven wens te krijgen.
Het wordt pionieren. De nooit gebruik flatscreen het terras op rollen en aansluiten op de server. Iphone syncen met de laptop en dan via de router de dagelijkse soap in de zijnlijn parkeren in afwachting van het grote gebeuren! Zal 't of zal 't niet ....... Gertjan's Weekend Moment!!
Vast
Zitten weer vast in de werkelijkheid, terwijl we die net zouden willen doorspekken met aangenamere doorkijkjes, inzichten of simpelweg lekker platte generalisaties. Geen afstand. Zit te dicht met mijn neus op het leven. Het ware leven. De dagelijkse kleurloze sleur en weet daar niks bijzonders van te maken. Dat was ooit anders. Oei .... daar gaan we weer. Ja, klopt! Ik ga de naam niet uitspreken, maar toen, toen werd sleur en ergernis omgekat naar geschreven lol. Toen stortte ik me in de dagelijkse mallemolen om mijn stukje en in de echt foute perioden meerdere stukjes per dag over het intranet te jagen. Was die verbale ping-pong er niet geweest, had ik die plek eerder verlaten, dan ik nu gedaan heb.
Ik zie de parallellen, hoeft me niemand op te wijzen. D'r is onvrede, d'r is hinkend perspectief en ik lul wat af..... Nu me d'r nog uit lullen en dan spijker ik deze ervaring boven mijn volgende openhaard. Gekruist met de vorige als twee zwaarden in gevecht met wat geweest is en nog gaat komen. Vechtlust mis! Laat die associaties vrij en misschien komen we er dan.
Ik zie de parallellen, hoeft me niemand op te wijzen. D'r is onvrede, d'r is hinkend perspectief en ik lul wat af..... Nu me d'r nog uit lullen en dan spijker ik deze ervaring boven mijn volgende openhaard. Gekruist met de vorige als twee zwaarden in gevecht met wat geweest is en nog gaat komen. Vechtlust mis! Laat die associaties vrij en misschien komen we er dan.
donderdag 23 februari 2012
Minder
Gaat vandaag een zwak twog-momentje worden. Zoek al uren naar mijn inspiratie. De honden zijn er misschien wel achteraan, maar dat weet ik pas als die opdonders zich weer laten blikken. Het einde van de winter heeft iets enthousiasmerens qua ondeugd. Is niet het eerste jaar, dat de doggies in deze periode met enige regelmaat de benen nemen. Heeft vast iets met wild en aanverwante bewegingen te maken. Gelukkig worden ze wat ouder, tenminste daar hou ik het maar op, en keren ze tot op heden binnen enkele uren terug. En afgezien van wat gescheurde nagels -eigen schuld, dikke bult- heeft het nog geen dierenartskosten opgeleverd.
Voel inwendig de seizoensgebonden veranderingen op de gang komen. Een onverwacht vroege en alweer wat jaartjes afwezige behoefte om 'lekker' aan de slag te gaan. Kan morgen weer voorbij zijn, dus laat die vlaggen nog maar opgevouwen en de Champagne in de koelkast, maar het zou ook niet zo kunnen zijn. De weersvoorspellingen zijn niet verkeerd. In elk geval droog en door de dagen heen steeds wat zonniger. Ik voel de kettingzaag al in mijn handen liggen, ruik de rook van het prachtig knetterende vuur en proef de voldoening van een ijskoude Duvel.
Voel inwendig de seizoensgebonden veranderingen op de gang komen. Een onverwacht vroege en alweer wat jaartjes afwezige behoefte om 'lekker' aan de slag te gaan. Kan morgen weer voorbij zijn, dus laat die vlaggen nog maar opgevouwen en de Champagne in de koelkast, maar het zou ook niet zo kunnen zijn. De weersvoorspellingen zijn niet verkeerd. In elk geval droog en door de dagen heen steeds wat zonniger. Ik voel de kettingzaag al in mijn handen liggen, ruik de rook van het prachtig knetterende vuur en proef de voldoening van een ijskoude Duvel.
woensdag 22 februari 2012
Naweeën
Met de vorst overal nog tientallen centimeters in de grond en een meer geheel bedekt met een inmiddels musicerende maar nog steeds aaneengesloten ijslaag, kan koning Vorst 'im nachhinein' nog voor mindere prettige verrassingen zorgen. Daar zijn we er dus nog niet. Ik hou mijn hart in die categorie nog even vast. Toch mag ik ondanks alles niet klagen over de manier, waarop ik door deze winter heengeschommeld ben. Tenminste qua vorst(schade), gezondheid en prettige bezigheden. Gelukkig valt er nog wel het een en ander te mopperen, zeker op het persoonlijke vlak. Maar waar zou je blijven als er niks meer te mopperen was. Armoe, mens, het zou armoe zijn!
En, vreugde alom, want er ligt nog heel wat gemopper in het verschiet. In november koud gelegd, gepekeld en al, maar als de weersomslag definitief is, gaat het binnenkort weer los, als ik heerlijk aan de slag mag met het terreinbrede grastapijt. Kilometers maken achter of op de machines!
Zou ik dit jaar zo slim zijn en de machinerie ruimschoots voor de eerste noodzakelijke inzet aan een onderhouds- en controlebeurt onderwerpen. Zou de start versoepelen maar anderszijds kleur en klank ontnemen. Geen rood aanlopende hoofd van ergernis noch een noodzaak voor de heiligen om hun oren te sluiten. We laten dat nog maar even in wijde zakken hangen. We komen daar vast en zeker op terug.
Terwijl ik dit schrijf, gaat weer een grote trek kraanvogels in noordelijke richting. Het is nog niet de grote massa, maar sinds een week trekken ze alweer over. Die grass-cutting Blues gaat er echt binnenkort van komen.
En, vreugde alom, want er ligt nog heel wat gemopper in het verschiet. In november koud gelegd, gepekeld en al, maar als de weersomslag definitief is, gaat het binnenkort weer los, als ik heerlijk aan de slag mag met het terreinbrede grastapijt. Kilometers maken achter of op de machines!
Zou ik dit jaar zo slim zijn en de machinerie ruimschoots voor de eerste noodzakelijke inzet aan een onderhouds- en controlebeurt onderwerpen. Zou de start versoepelen maar anderszijds kleur en klank ontnemen. Geen rood aanlopende hoofd van ergernis noch een noodzaak voor de heiligen om hun oren te sluiten. We laten dat nog maar even in wijde zakken hangen. We komen daar vast en zeker op terug.
Terwijl ik dit schrijf, gaat weer een grote trek kraanvogels in noordelijke richting. Het is nog niet de grote massa, maar sinds een week trekken ze alweer over. Die grass-cutting Blues gaat er echt binnenkort van komen.
dinsdag 21 februari 2012
Ijs
Zonder de ontbrekende kolder in de polder of de onschuldige leut beneden de grote rivieren zou het verdacht kunnen bestaan, dat het hier van de saaie is. Niets is echter minder waar. Het is van de stille, dat wel, maar saai, dat kan gewoon niet, al zou ik er moeite voor doen.
Nauwelijks toe aan mijn tweede kop verzopen koffie heb ik al mogen genieten van twee krijsende en knokkende katten, een stel zeurende honden, getreiter op twitter, ongewenst bezoek van een stel Russen, een aardige bijdrage op het parallelblog die ik alweer vergeten was, een artikel over de onzin van anti-depressiva, een bakje yogurt met noten en vruchten, een handvol pillen waarvan maar de vraag is of die wel werken en mijn eerste bak melk met koffie. En dan ben ik net goed twee uur mijn nest uit en heb het belangrijkste van de ochtend nog vergeten ook.
Gisterenochtend was het al te horen en vandaag ging het bijna nonstop van de ene naar de andere kant. Is die scene in Apocalypse now bekent, waarin die mafkezen een stukje gaan surfen? Of het geluideffect in een van de nummers op The Wall van Pink Floyd? Ik bedoel het aanwassende geluid van naderende helicopters, die je dan in je geluidssysteem van links naar rechts hoort gaan .... Zo dus, maar dan een mix is tussen een overvliegende Boeing 747 en de metalige klank, waarmee de donder van een onweer wordt nagesynchroniseerd. Het begint als een vliegtuig en eindigt in een wegrollende donder. Van de ene kant van het meer naar de andere en weer opnieuw of terug of helemaal rond.
Jaren geleden heb ik dat voor het eerst gehoord. Nooit eerder kennis meegemaakt maar fascinerend mooi. Het heeft zelfs iets van die walvisgeluiden, die in de zweefsector sinds een paar jaar enorm 'in' zijn. Het ijs zet zich, verzet zich. Je ziet de barst door het ijs heen schieten en grotendeels weer verdwijnen. Het ijsconcert in 'N'. Volgende uitvoering onbekend.
Nauwelijks toe aan mijn tweede kop verzopen koffie heb ik al mogen genieten van twee krijsende en knokkende katten, een stel zeurende honden, getreiter op twitter, ongewenst bezoek van een stel Russen, een aardige bijdrage op het parallelblog die ik alweer vergeten was, een artikel over de onzin van anti-depressiva, een bakje yogurt met noten en vruchten, een handvol pillen waarvan maar de vraag is of die wel werken en mijn eerste bak melk met koffie. En dan ben ik net goed twee uur mijn nest uit en heb het belangrijkste van de ochtend nog vergeten ook.
Gisterenochtend was het al te horen en vandaag ging het bijna nonstop van de ene naar de andere kant. Is die scene in Apocalypse now bekent, waarin die mafkezen een stukje gaan surfen? Of het geluideffect in een van de nummers op The Wall van Pink Floyd? Ik bedoel het aanwassende geluid van naderende helicopters, die je dan in je geluidssysteem van links naar rechts hoort gaan .... Zo dus, maar dan een mix is tussen een overvliegende Boeing 747 en de metalige klank, waarmee de donder van een onweer wordt nagesynchroniseerd. Het begint als een vliegtuig en eindigt in een wegrollende donder. Van de ene kant van het meer naar de andere en weer opnieuw of terug of helemaal rond.
Jaren geleden heb ik dat voor het eerst gehoord. Nooit eerder kennis meegemaakt maar fascinerend mooi. Het heeft zelfs iets van die walvisgeluiden, die in de zweefsector sinds een paar jaar enorm 'in' zijn. Het ijs zet zich, verzet zich. Je ziet de barst door het ijs heen schieten en grotendeels weer verdwijnen. Het ijsconcert in 'N'. Volgende uitvoering onbekend.
maandag 20 februari 2012
Epos
Ineens een ander geluid, een andere vorm in het berichtenoverzicht. Een andere schrijver. Heerlijk, maar wel ff schrikken en waarschijnlijk wennen.
Hè ja, het Epos ...... Het is niet velen gegeven om mij in een nostalgische mood te verzetten, maar het Epos lukt dat iedere keer weer. Een passerende gedachte is voldoende of mijn blik die langs de nietszeggende maar veelbetekenende zwarte ruggen strijkt van de eerste twee delen op de plank boven de Pc. Prominent aanwezig, zou je denken, maar dat is weer niet het geval.
Ik hoef niet terug naar die tijd, zoals ik naar geen enkel moment in mijn verleden terugverlang, maar iets terugwinnen van die relativerende kracht van het ogenschijnlijk absurde, daar zou ik niet vies van zijn. Het plezier, dat nog steeds van de pagina's spat bij die oude tekstidioterieën, werkt aanstekelijk.
Hè ja, het Epos ...... Het is niet velen gegeven om mij in een nostalgische mood te verzetten, maar het Epos lukt dat iedere keer weer. Een passerende gedachte is voldoende of mijn blik die langs de nietszeggende maar veelbetekenende zwarte ruggen strijkt van de eerste twee delen op de plank boven de Pc. Prominent aanwezig, zou je denken, maar dat is weer niet het geval.
Ik hoef niet terug naar die tijd, zoals ik naar geen enkel moment in mijn verleden terugverlang, maar iets terugwinnen van die relativerende kracht van het ogenschijnlijk absurde, daar zou ik niet vies van zijn. Het plezier, dat nog steeds van de pagina's spat bij die oude tekstidioterieën, werkt aanstekelijk.
zondag 19 februari 2012
Vertellen
Ieder mens kan alles wat een ander mens ook kan al zijn er wat concurrentievervalsende zaken als aanleg en inzet, maar toch. Iedereen kan tekenen, naar het schijnt zingen, heel hard lopen, punnikken, wiskunde, nadenken en zoiets als vertellen ongeacht de vele vormen, die daarin bestaan. En laten we eerlijk zijn. Wie heeft niks te vertellen? Niemand toch. Niet voor niks dat je in die zogenaamde sociale media bijna onder de voet gelopen wordt door iedereen, die iets te vertellen heeft naar zijn of haar idee, en vaak ook nog een mening erop na houdt, die de wereld ter kennis en het liefst ter harte moet nemen.
Maar of het nou in woorden, beelden, tonen, smaken, geuren, kleuren of gevoelens gebeurd, iets te vertellen hebben en mensen boeien met je verhaal zijn twee totaal verschillende werelden. De verwarring van het ogenblik is, dat als het maar persoonlijk is, zit het goed. Wordt het nog persoonlijker, is het beter. En leg je je ziel schaamteloos bloot, denkt men het beste van zich te geven en zal en moet het gewaardeerd worden of men wil of niet. Nee dus, helaas of eigenlijk gelukkig. Zoals er tenenkrommende films, optredens en personeelsfeestjes bestaan, zo zijn er ook tenenkrommende verhalen, zeker onder het mom van blogs.
Dus maar laten? Ben je gek! Gewoon wat meer afstand, dat bekende korreltje zout, een beetje zelfkritiek of net eigenliefde, jezelf serieus niet te serieus nemen, die knipoog tussen de lach en de traan door. Gètvèrdemme wat een gekwijl. Sorry.
Maar of het nou in woorden, beelden, tonen, smaken, geuren, kleuren of gevoelens gebeurd, iets te vertellen hebben en mensen boeien met je verhaal zijn twee totaal verschillende werelden. De verwarring van het ogenblik is, dat als het maar persoonlijk is, zit het goed. Wordt het nog persoonlijker, is het beter. En leg je je ziel schaamteloos bloot, denkt men het beste van zich te geven en zal en moet het gewaardeerd worden of men wil of niet. Nee dus, helaas of eigenlijk gelukkig. Zoals er tenenkrommende films, optredens en personeelsfeestjes bestaan, zo zijn er ook tenenkrommende verhalen, zeker onder het mom van blogs.
Dus maar laten? Ben je gek! Gewoon wat meer afstand, dat bekende korreltje zout, een beetje zelfkritiek of net eigenliefde, jezelf serieus niet te serieus nemen, die knipoog tussen de lach en de traan door. Gètvèrdemme wat een gekwijl. Sorry.
zaterdag 18 februari 2012
Schoonheid
Drukke dag vandaag, maar ik snap het volkomen. Als twoggen je eenmaal te pakken heeft, kun je niet meer zonder. Het is als skieën buiten de piste en iedere lawine je beste kant laten zien ... Het is een pracht voortuitzicht, dat nu mogelijkerwijs een niet meer te stuiten bal aan het rollen is gebracht. Echter geen valse bescheidenheid, het kan altijd beter, mooier, anders en wie weet wat nog meer.
Met ethiek gaan we hier soepeltjes om. Een "soit" hier en een "soit" elders, maar qua esthetiek ligt dat iets anders. Het is natuurlijk enkel puur persoonlijke voorkeur, maar korte titels hebben wel wat. Dan blijft die rechterkolom zo lekker strak. Nu staat het me als beheerder volledig vrij hier corrigerend in op te treden. Het idee alleen al stuitert balorig tegen mijn borst. Maar mocht het lukken om de titel van een bijdrage tot één woord in te krimpen, dan ... dan ... dan ... gewoon graag.
Met ethiek gaan we hier soepeltjes om. Een "soit" hier en een "soit" elders, maar qua esthetiek ligt dat iets anders. Het is natuurlijk enkel puur persoonlijke voorkeur, maar korte titels hebben wel wat. Dan blijft die rechterkolom zo lekker strak. Nu staat het me als beheerder volledig vrij hier corrigerend in op te treden. Het idee alleen al stuitert balorig tegen mijn borst. Maar mocht het lukken om de titel van een bijdrage tot één woord in te krimpen, dan ... dan ... dan ... gewoon graag.
One
(-1) + (+1) = 2. One down, one in. Reken na en laat u verwonderen. Bloed van buiten, een omgekeerde aderlating.
De een is vertrokken. Heeft de eer aan zichzelf gehouden. Jammer, maar zo is het leven. Niks dan goeds over hen die ons verlaten. Zou ook weinig kwaads weten te verzinnen. Het is jammer, nogmaals.
Maar ..... tatatà .... zoals niet ongemerkt, voorbij zal zijn gegaan, zijn de eerste bijdragen zonder mijn toedoen verschenen. Waarvan acte!! Het doet deugd na jaren weer een oude liefde tegen te komen. Het is nog prilletjes, maar toch.
De een is vertrokken. Heeft de eer aan zichzelf gehouden. Jammer, maar zo is het leven. Niks dan goeds over hen die ons verlaten. Zou ook weinig kwaads weten te verzinnen. Het is jammer, nogmaals.
Maar ..... tatatà .... zoals niet ongemerkt, voorbij zal zijn gegaan, zijn de eerste bijdragen zonder mijn toedoen verschenen. Waarvan acte!! Het doet deugd na jaren weer een oude liefde tegen te komen. Het is nog prilletjes, maar toch.
Moeilijk
Waarom is schrijven toch zo moeilijk? Ooit in een grijs Epos verleden was het dagelijkse kost. Een dagelijkse rituele dans met mijn toenmalige collega KjmP die tot ongebreidelde lappen tekst leidde. Ongebreideld maar heerlijk, heerlijk om te schrijven, heerlijk om terug te lezen. De behoefte om dagelijks digitale enen en nullen in de vorm van onze taal de wereld in te slingeren was groot; al was het slechts gericht op het tevreden stellen van onszelf. De gedachte om zoiets te openbaren aan anderen was nog niet in ons opgekomen, er was slechts één andere lezer, de ontvanger van de mail. Later wilden we het wel laten lezen, en werd de brei in print op papier aan enkele vertrouwelingen toevertrouwd. En ondertussen schreven wij door...
Tot het stokte. Zelf kreeg ik een andere baan en kwam mijn collega niet meer dagelijks tegen. Gek dat iets wat in de mail leefde dus blijkbaar ook de ondersteuning nodig had van de echte fysieke ontmoeting en interactie. Het was in geschrift toch immers een voortdurende reactie op wat wij schreven, niet op de kop koffie die we samen dronken of de kroket die we in de kantine beiden op ons brood legden...
Inmiddels zijn we vele jaren verder en het schrijven valt me zwaar. In die zin dat ik regelmatig denk... waarom schrijf ik niet meer, ik vond het zo leuk, het was zo'n heerlijke interactie, en toch lukt het me niet.
En nu staat KjmP min of meer regelmatig op de schrijfdeur te kloppen, hij is het wel blijven volhouden, zij het ook met zijn ups en downs. Maar ook hij vindt het duidelijk leuker als er interactie is; als anderen zich ook binnen zijn schrijfgebied rondbewegen.
Nou zou ik er een goed voornemen van kunnen maken om weer elk weekend (elke dag gaat wat ver) een krabbel te plaatsen. Maar loze beloften heb ik in mijn leven aan mezelf genoeg gedaan ('k ben ook nog steeds te zwaar). En toch... het kriebelt weer!
Vanmorgen mijn eerste stukje toegevoegd aan het platform dat KjmP gecreëerd heeft, en gelijk wil ik meer...
Lezen is fijner als je ook schrijft. Ik hoop dat ik het volhoud!
(Kan ik gelijk weer gaan werken aan de kwaliteit, want die eerste FBI brei van vanochtend... die heb ik geloof ik te weinig overgelezen voor dat ik het publiceerde; en dit bericht ga ik ook niet herlezen, ik ga op de knop 'Bericht Publiceren' klikken; voordat ik me realiseer dat het niet aan mijn kwaliteitseisen voldoet. Want schrijven moet ik, schrijven, dan wordt het lezen weer een groter feest!)
Tot het stokte. Zelf kreeg ik een andere baan en kwam mijn collega niet meer dagelijks tegen. Gek dat iets wat in de mail leefde dus blijkbaar ook de ondersteuning nodig had van de echte fysieke ontmoeting en interactie. Het was in geschrift toch immers een voortdurende reactie op wat wij schreven, niet op de kop koffie die we samen dronken of de kroket die we in de kantine beiden op ons brood legden...
Inmiddels zijn we vele jaren verder en het schrijven valt me zwaar. In die zin dat ik regelmatig denk... waarom schrijf ik niet meer, ik vond het zo leuk, het was zo'n heerlijke interactie, en toch lukt het me niet.
En nu staat KjmP min of meer regelmatig op de schrijfdeur te kloppen, hij is het wel blijven volhouden, zij het ook met zijn ups en downs. Maar ook hij vindt het duidelijk leuker als er interactie is; als anderen zich ook binnen zijn schrijfgebied rondbewegen.
Nou zou ik er een goed voornemen van kunnen maken om weer elk weekend (elke dag gaat wat ver) een krabbel te plaatsen. Maar loze beloften heb ik in mijn leven aan mezelf genoeg gedaan ('k ben ook nog steeds te zwaar). En toch... het kriebelt weer!
Vanmorgen mijn eerste stukje toegevoegd aan het platform dat KjmP gecreëerd heeft, en gelijk wil ik meer...
Lezen is fijner als je ook schrijft. Ik hoop dat ik het volhoud!
(Kan ik gelijk weer gaan werken aan de kwaliteit, want die eerste FBI brei van vanochtend... die heb ik geloof ik te weinig overgelezen voor dat ik het publiceerde; en dit bericht ga ik ook niet herlezen, ik ga op de knop 'Bericht Publiceren' klikken; voordat ik me realiseer dat het niet aan mijn kwaliteitseisen voldoet. Want schrijven moet ik, schrijven, dan wordt het lezen weer een groter feest!)
FBI
Op Twitter kan ik soms zo mooi mijn verbazing of verontwaardiging kwijt... Maar na de uitnodiging van KjmP van 2 maand geleden om voor het geval dat 140 tekens niet voldoen ook een platform te hebben toch ook hier een bijdrage.
Vanochtend (18-2-2012) lees ik op Teletekst:
***************************************
FBI verijdelt aanslag op Capitool
***************************************
` De FBI heeft gisteren een 29-jarige
man opgepakt die een zelfmoordaanslag
wilde plegen op het Amerikaanse congres
in Washington,het Capitool.
De man van Marokkaanse afkomst dacht
zelf dat hij in opdracht van al-Qaida
werkte.In werkelijkheid had hij zijn
bomvest en wapen van undercoveragenten
van de FBI gekregen.Hij werd opgepakt
toen hij met het niet werkende wapen en
het nep-bomvest naar het Capitool liep.
De FBI hield de man al een jaar in de
gaten omdat hij sympathieën had voor
al-Qaida.Volgens de FBI is er geen
enkel moment gevaar geweest en was de
situatie volledig onder controle.
***************************************
Dat wordt natuurlijk levenslang. De onderbroekenman heeft tenslotte gisteren ook net levenslang gekregen.En na dat onderbroekensucces van de CIA wil de FBI ook graag bewijzen dat ze niet voor niets een miljoenenverslindende organisatie zijn.
Ik zie het al helemaal voor me:
Undercover FBI agent: "Hey, vindt jij ook niet dat de Islam de wereld zou moeten beheersen?"
Marokkaan: "Hmm, wellicht, maar dat is een beetje irreëel gedachte hè?"
FBI: "Maar stel je nou eens voor dat we dat kunnen realiseren?"
Marok: "Doe niet zo raar joh, dat kan niet, neem dit mooie land nou, hier is toch veel meer dan alleen de Islam, en dat stopt echt niet zomaar hoor."
Maar de FBI is geduldig, 'scoren' mag nu eenmaal tijd en geld kosten. Wekenlang wordt en dagelijks gepraat. Er wordt een stukje halal-vlees geprikt en stiekem met een knipoog zelfs soms eeen goed glas wijn bij geschonken.
De verhalen aan tafel gaan over alles en over niets. Over het mooie thuisland maar ook over de Washington Wizzards die toch ook niet meer zijn wat ze nooit waren.
Tot er een niet zo goede dag komt waarin onze Marokkaanse vriend zich perongeluk begripvol uitlaat over een aanslag. Niet dat hij er voor is, maar hij begrijpt het. Niet dat het goed is dat er doden vallen, maar hij heeft er begrip voor.
Aha, onze FBI agent kan zich amper goed houden.... beet! Dit gaan we eens goed voeden...
En zo werkt de vriendelijke Marokkaan in kwestie zonder het te weten mee aan zijn eigen ondergang en aan het succes van de FBI.
Ben stiekem wel benieuwd hoever ik van de waarheid af zit...
Helft
Zoals het hoort in een proefperiode, is het moment aangebroken om de neergelegde wensen en veronderstelde geschiktheden onder de loep te nemen. Evaluatiemomentje. Braken mag, maar graag buiten en niet direct om de hoek maar wat verder weg. Bij deze temperaturen blijft zoiets langer liggen, dan je lief is, als tenminste de honden het niet vinden en dat is toch het meest waarschijnlijke scenario.
Half januari de eerste balletjes de lucht in gegooid, is het tot op heden redelijk gelukt om het spel zonder onderbreking te spelen. Helaas moet ik erg veel moeite doen om aan de kant van het initiatief enige inzet waar te nemen van de co-auteurs. Jammer! En natuurlijk ben ik niet boos .... Ik ben slechts teleurgesteld, maar dat dan wel diep. (Werkt het al?)
Nog twaalf verhaaltjes en dan schuiven we het blog waarschijnlijk als aparte categorie de specialiteitenkeuken van mijn blogbezigheden binnen. Het spel bevalt me. Het is vergelijkbaar met het maken van toetjes; je kunt je er heerlijk op uitleven en qua vorm en smaak is alles toegestaan. Het enige minpunt is de druk, die het zal leggen op het tempo, de plek die het opeist in het geheel. De rest zal moeten indikken om plaats te maken.
Het ritme van de rest verandert, vertraagt, duikt onder de maat en dat is zonde, als je mij vraagt. Maar ja, ik hoor niks.
Half januari de eerste balletjes de lucht in gegooid, is het tot op heden redelijk gelukt om het spel zonder onderbreking te spelen. Helaas moet ik erg veel moeite doen om aan de kant van het initiatief enige inzet waar te nemen van de co-auteurs. Jammer! En natuurlijk ben ik niet boos .... Ik ben slechts teleurgesteld, maar dat dan wel diep. (Werkt het al?)
Nog twaalf verhaaltjes en dan schuiven we het blog waarschijnlijk als aparte categorie de specialiteitenkeuken van mijn blogbezigheden binnen. Het spel bevalt me. Het is vergelijkbaar met het maken van toetjes; je kunt je er heerlijk op uitleven en qua vorm en smaak is alles toegestaan. Het enige minpunt is de druk, die het zal leggen op het tempo, de plek die het opeist in het geheel. De rest zal moeten indikken om plaats te maken.
Het ritme van de rest verandert, vertraagt, duikt onder de maat en dat is zonde, als je mij vraagt. Maar ja, ik hoor niks.
vrijdag 17 februari 2012
Ooit
Lang, lang, lang geleden zat een lieftallig prinsesje voor haar spiegel en vloekte heel bescheiden doch beslist, dat het ding eindelijk eens moest doen, waarvoor het aangeschaft was. Namelijk die prins ten tonele voeren, die na de laatste deceptie alweer dagen te lang op zich liet wachten. Ze streek, niet kwaad maar teleurgesteld met haar borstel door haar haren, die maar niet wilden groeien. Het was toch al een week geleden, dat ze afgeknipt waren. Waarom moest alles toch zolang duren? Als je iets wilt, moet je je een eeuwigheid gedulden en als het je niet uitkomt, is het zo gepiept. Met een geïrriteerd gebaar schoof ze de koude theepot weg en liet 'm op de vloer in duizend splinters uiteen spatten.
Op dat moment kwam het kamermeisje binnen en vroeg diep buigend maar vrolijk of hare hoogheid zover was, om haar danskleding aan te trekken. De leraar, die op de vorige ontdekkingsreis als cadeaau voor haar was meegesleept, stond ongeduldig op zijn tenen te wippen en wilde iets met, hoe heette het ook weer? Salsa??
"Ik ga dichten vandaag", sprak de prinses en liep in haar nachthemd naar het balkon. "En zometeen wil ik een groot feest", zei ze en boog net voor het balkon richting haar kleedruimte. "Graag mijn rijkleding en vlot een beetje". "Het is vandaag een prachtige dag om uit te rijden". De prinses ging zitten en keek geïrriteerd verwonderd naar haar kamermeisje, dat geen enkel aanstalte maakte in de een of andere richting. "En?", sprak de prinses, "Komt er nog wat van?" "Waarvan, Hoogheid?" antwoordde het meisje met vaste stem. "Nou, mijn parasol graag, de witte crêpe jurk en een goed gevulde picknickmand. Zo'n dag als vandaag mag je niet voorbij laten gaan."
Na het picknickvoorstel, volgde nog de zangles, het borduren, de kookles, de diverse lunchmogelijkheden, de behoefte aan een middagdutje, bezoekjes bij nabije en verre familieleden, het kaarten en nog een onafzienbaar lange reeks van mogelijke bezigheden. Aan het eind van de middag verontschuldigde het kamermeisje zich. Ze moest meehelpen in de keuken bij de voorbereiding van het diner en liet de prinses in nachtpon achter op de rand van haar bed. De prinses pakte ongeïnteresseerd haar spiegel en keek boos naar haarzelf. "Waar is nou die prins?", riep ze verontwaardigd. Haar spiegelbeeld fronste licht haar wenkbrauwen, draaide zich om en liep weg.
Op dat moment kwam het kamermeisje binnen en vroeg diep buigend maar vrolijk of hare hoogheid zover was, om haar danskleding aan te trekken. De leraar, die op de vorige ontdekkingsreis als cadeaau voor haar was meegesleept, stond ongeduldig op zijn tenen te wippen en wilde iets met, hoe heette het ook weer? Salsa??
"Ik ga dichten vandaag", sprak de prinses en liep in haar nachthemd naar het balkon. "En zometeen wil ik een groot feest", zei ze en boog net voor het balkon richting haar kleedruimte. "Graag mijn rijkleding en vlot een beetje". "Het is vandaag een prachtige dag om uit te rijden". De prinses ging zitten en keek geïrriteerd verwonderd naar haar kamermeisje, dat geen enkel aanstalte maakte in de een of andere richting. "En?", sprak de prinses, "Komt er nog wat van?" "Waarvan, Hoogheid?" antwoordde het meisje met vaste stem. "Nou, mijn parasol graag, de witte crêpe jurk en een goed gevulde picknickmand. Zo'n dag als vandaag mag je niet voorbij laten gaan."
Na het picknickvoorstel, volgde nog de zangles, het borduren, de kookles, de diverse lunchmogelijkheden, de behoefte aan een middagdutje, bezoekjes bij nabije en verre familieleden, het kaarten en nog een onafzienbaar lange reeks van mogelijke bezigheden. Aan het eind van de middag verontschuldigde het kamermeisje zich. Ze moest meehelpen in de keuken bij de voorbereiding van het diner en liet de prinses in nachtpon achter op de rand van haar bed. De prinses pakte ongeïnteresseerd haar spiegel en keek boos naar haarzelf. "Waar is nou die prins?", riep ze verontwaardigd. Haar spiegelbeeld fronste licht haar wenkbrauwen, draaide zich om en liep weg.
donderdag 16 februari 2012
Taal
Wat zou het een genot zijn, als je niet alleen alle talen zou spreken, maar vooral in staat zou zijn de nuances van iedere taal tot in de finesses te begrijpen. Misschien is dat begrijpen nog wel belangrijker dan het spreken. Kijk naar al die vertaalprogramma's die je tegenwoordig online kunt loslaten op de meest exotische talen. Uit eigen ervaring weet ik, dat dat goed mis kan gaan.
Een Hongaarse vriendin in Groot-Britannië vroeg laatste of ik mijn stukjes niet gewoon in het Engels kon vertalen en dan aan haar opsturen. Nu had ze dat natuurlijk ook zelf kunnen doen en de omweg over het versturen besparen, maar ja, zo zijn vrouwen. Daar denken we maar niet meer over na. Dus een stukje gekozen, waar ik net mee bezig was en dat door Google laten vertalen ..... Nou, misschien zijn vrouwen zo dom nog niet. Behalve dat woorden soms compleet los staan van het orgineel, krijgen zinnen vaak iets komisch en een alinea of meer lijkt al snel op een gebruiksaanwijzing uit China. Het is snel, dat telt, maar een extra bewerking was hard nodig om tenminste iets van de tekst over eind te houden. En dan was dat nog maar Nederlands - Engels!
Maar ook het begrijpen brengt je nog niet, waar je zijn moet, als je het noodgedwongen moet beperken tot woorden. En dan heb ik het niet over de befaamde non-verbale verfraaiingen. Werkelijk onmisbaar zijn pas de onuitgesproken achtergronden. Die delen die voor iedere persoon taalonafhankelijk uniek zijn, de mens aandrijven en zonder welke je de bestuurder maar met moeite zult kunnen volgen. En helaas heb je daar weer de woorden voor nodig en zo sluit zich het zoveelste kringetje, je krabt je achter een oor en moet jezelf bekennen, dat je "bij nader inzien (weer in) de leegte" staat.
Een Hongaarse vriendin in Groot-Britannië vroeg laatste of ik mijn stukjes niet gewoon in het Engels kon vertalen en dan aan haar opsturen. Nu had ze dat natuurlijk ook zelf kunnen doen en de omweg over het versturen besparen, maar ja, zo zijn vrouwen. Daar denken we maar niet meer over na. Dus een stukje gekozen, waar ik net mee bezig was en dat door Google laten vertalen ..... Nou, misschien zijn vrouwen zo dom nog niet. Behalve dat woorden soms compleet los staan van het orgineel, krijgen zinnen vaak iets komisch en een alinea of meer lijkt al snel op een gebruiksaanwijzing uit China. Het is snel, dat telt, maar een extra bewerking was hard nodig om tenminste iets van de tekst over eind te houden. En dan was dat nog maar Nederlands - Engels!
Maar ook het begrijpen brengt je nog niet, waar je zijn moet, als je het noodgedwongen moet beperken tot woorden. En dan heb ik het niet over de befaamde non-verbale verfraaiingen. Werkelijk onmisbaar zijn pas de onuitgesproken achtergronden. Die delen die voor iedere persoon taalonafhankelijk uniek zijn, de mens aandrijven en zonder welke je de bestuurder maar met moeite zult kunnen volgen. En helaas heb je daar weer de woorden voor nodig en zo sluit zich het zoveelste kringetje, je krabt je achter een oor en moet jezelf bekennen, dat je "bij nader inzien (weer in) de leegte" staat.
woensdag 15 februari 2012
Dansen
Paaldansen, stijldansen, discodansen, buikdansen, linedancing, dirty dancing ..... Alweer 25 jaar geleden en toevallig laatst de Cd met de soundtrack gekocht. Ik zag ze kijken, die dame in Biarritz. Allang voorbij de pensioengerechtigde leeftijd, maar nog steeds in de winkel, want zonder haar redt haar verveling uitstralende zoon het tenslotte nooit. En met haar ook niet, maar dat zal ze nooit toegeven. "Gek", zal ze gedacht hebben, 'romantic fool' en ze heeft geen ongelijk.
Geef het jochie wat glimmende ogen, een partij verwikkelingen en dan een daverend happy-end en hij zit zich rozig met glazige blik dagenlang te verkneukelen. Ooit begonnen met de Heimatsfilms (iets met Immenhof) op de Duitse zenders, die we thuis vooral keken, en heeft me nooit meer los gelaten. Ik zou er naast Dirty Dancing zo een riedel moeten kunnen opnoemen, maar zal het tot wat prenten beperken, die onuitwisbaar zijn blijven hangen: Pretty woman, Notting Hill, Officer and gentleman, Four weddings and a funeral and natuurlijk Sleepless in Seattle en dan vergeet ik er een hoop, ga ik al jaren nauwelijks meer naar een bioscoop en heb tot op heden de verleiding weerstaan om me op de Dvd's te storten.
Het kan raar lopen. Had in eerste instantie toch een heel andere associatie bij het dansen, maar dat krijg je met twoggen als niks vast staat en alle richtingen openstaan. We zullen het woordrijgen op het juiste ritme voor een andere keer bewaren en wat ik met songteksten wilde, daar zal ik eerst zelf helderheid in proberen te krijgen.
Slecht in namen en titels daarvoor deste sterker in het bewaren van beelden. De happy-end slotscènes aaneengeregen tot één spetterende clip zou voor mij iedere flutdag oppeppen tot ver voorbij de mogelijkheden van een champagne-ontbijt. Weet alleen zo gauw niet, welke deuntje er het beste onder zou passen.
Geef het jochie wat glimmende ogen, een partij verwikkelingen en dan een daverend happy-end en hij zit zich rozig met glazige blik dagenlang te verkneukelen. Ooit begonnen met de Heimatsfilms (iets met Immenhof) op de Duitse zenders, die we thuis vooral keken, en heeft me nooit meer los gelaten. Ik zou er naast Dirty Dancing zo een riedel moeten kunnen opnoemen, maar zal het tot wat prenten beperken, die onuitwisbaar zijn blijven hangen: Pretty woman, Notting Hill, Officer and gentleman, Four weddings and a funeral and natuurlijk Sleepless in Seattle en dan vergeet ik er een hoop, ga ik al jaren nauwelijks meer naar een bioscoop en heb tot op heden de verleiding weerstaan om me op de Dvd's te storten.
Het kan raar lopen. Had in eerste instantie toch een heel andere associatie bij het dansen, maar dat krijg je met twoggen als niks vast staat en alle richtingen openstaan. We zullen het woordrijgen op het juiste ritme voor een andere keer bewaren en wat ik met songteksten wilde, daar zal ik eerst zelf helderheid in proberen te krijgen.
Slecht in namen en titels daarvoor deste sterker in het bewaren van beelden. De happy-end slotscènes aaneengeregen tot één spetterende clip zou voor mij iedere flutdag oppeppen tot ver voorbij de mogelijkheden van een champagne-ontbijt. Weet alleen zo gauw niet, welke deuntje er het beste onder zou passen.
dinsdag 14 februari 2012
Valentinus
Zie je ze ook fladderen? Die hartjes? Roze hartjes, rode versies, met strikjes, doorboord door pijlen, soms met een engeltje erbij en vaak gevuld met chocola. Is de kerst net voorbij. Heb je je door een waterkuur heen geworsteld om de aanslag van de feestdagen te verzachten, krijg je dezelfde bonbons voor je kiezen, maar dan in een andere verpakking. Life must go on! Dus consumeren, dat zal je leren.
Na de in omvang groeiende herinneringen met allerheiligen, de gedichten met Sinterklaas, de kaartjes met Kerst en Oud- en Nieuw, de februari-gril, straks weer kuikens versturen met de Paasdagen en dan is er ineens niets meer. Ieder jaar weer dat zwarte gat. Getuigd van een ontbrekende commerciële creativiteit, dat het nog niet gelukt is om in de maanden mei t/m oktober de mens te verleiden tot het spenderen van extra centen aan z'n medesoortgenoten.
Iedere maand een feest, dat moet toch lukken? In mei iets met lammeren, hoewel die vaak al maanden eerder in de wei staan, in juni een aardige draai geven aan Pinksteren en in juli bedenken we het ontstaan van Europa en vieren gezellig al die verdwijnende verschillen. Augustus lijkt me niet zo moeilijk, dan wil ik wel over mijn hart strijken en me opofferen als feestvarken. In Oktober doen we dan iets met wijn & feest naar voorbeeld van Europa's drijvende kracht. Blijft enkel september over, maar misschien kan ook het niets gevierd worden. Alles een kwestie van een flitsende campagne en een pakkende term.
Voorlopig zie ik ze vooral vliegen en dat blijft niet speciaal beperkt tot hartjes. Kaartjes, beertjes, bonbons, boeketten, spoken, gedichten, spreuken en soms zelfs gedachten. Die bonbons hou ik voor mezelf. De rest kan na zessen afgehaald worden. Graag wel ff bellen.
Na de in omvang groeiende herinneringen met allerheiligen, de gedichten met Sinterklaas, de kaartjes met Kerst en Oud- en Nieuw, de februari-gril, straks weer kuikens versturen met de Paasdagen en dan is er ineens niets meer. Ieder jaar weer dat zwarte gat. Getuigd van een ontbrekende commerciële creativiteit, dat het nog niet gelukt is om in de maanden mei t/m oktober de mens te verleiden tot het spenderen van extra centen aan z'n medesoortgenoten.
Iedere maand een feest, dat moet toch lukken? In mei iets met lammeren, hoewel die vaak al maanden eerder in de wei staan, in juni een aardige draai geven aan Pinksteren en in juli bedenken we het ontstaan van Europa en vieren gezellig al die verdwijnende verschillen. Augustus lijkt me niet zo moeilijk, dan wil ik wel over mijn hart strijken en me opofferen als feestvarken. In Oktober doen we dan iets met wijn & feest naar voorbeeld van Europa's drijvende kracht. Blijft enkel september over, maar misschien kan ook het niets gevierd worden. Alles een kwestie van een flitsende campagne en een pakkende term.
Voorlopig zie ik ze vooral vliegen en dat blijft niet speciaal beperkt tot hartjes. Kaartjes, beertjes, bonbons, boeketten, spoken, gedichten, spreuken en soms zelfs gedachten. Die bonbons hou ik voor mezelf. De rest kan na zessen afgehaald worden. Graag wel ff bellen.
maandag 13 februari 2012
Sluier
Beloofd is beloofd, dus gaan we, al is het aarzelend, ons begeven op het spiegelgladde vlak van sex en porno, via alles wat er aan vooraf gaat en door alles heen, waar je over struikelt in de nasleep.
Alleen deze beginzin moet al goed zijn voor meerdere honderden extra pageviews in de komende weken. Ik zie het aantal hits vanaf illustere Russische, Aziatische maar ook Amerikaanse sites met sprongen de lucht in gaan. Maar goed, dat nemen we maar ff voor lief. Een mooi term in dit kader.
Eigenlijk heeft dit blog wel wat gemeen met sex en porno (moet ff ivm de stats) want het gaat meer om vorm en snelheid dan om inhoud. Het enige punt waarop het blog d'r een eigengereidere aanpak op na houdt, is de wijze waarop het gebrek aan inhoud wordt gepresenteerd. Niet klamboem close-up full-screen, maar meer een beetje peuteren aan een puntje in de hoop, dat het je lukt om een glimp van het verholene op te vangen. Want, wie weet, is er werkelijk iets.
Niet à la boerka noch volgens de regels van de FKK. Zoals altijd zijn niet de uitersten interessant, maar wordt de spanningsboog gedragen door de tussenliggende eindeloze rijkdom aan tinten. Zie je niks, kan alles. Zie je alles, hoeft niks meer. Ik wil noch alles noch niks. Het gaat om de kiem, die een belofte in zich draagt. De lading van dat verpakte cadeau, dat je hoop op de loop laat gaan met de fantasie. Ingepakt laten geeft je niet wat je hebben wilt en uitpakken stelt je bloot aan de mogelijkheid van een teleurstelling.
Het is, hoe je het brengt en niet het eindresultaat dat telt. Net als bij een striptease weet je vaak bij de eerste woorden al waar het op uitdraait. Waar het dan om gaat, is de aandacht erbij te houden. Als het klaar is, gaat het licht niet voor niks direct uit. Done is done, the doing counts!!
Alleen deze beginzin moet al goed zijn voor meerdere honderden extra pageviews in de komende weken. Ik zie het aantal hits vanaf illustere Russische, Aziatische maar ook Amerikaanse sites met sprongen de lucht in gaan. Maar goed, dat nemen we maar ff voor lief. Een mooi term in dit kader.
Eigenlijk heeft dit blog wel wat gemeen met sex en porno (moet ff ivm de stats) want het gaat meer om vorm en snelheid dan om inhoud. Het enige punt waarop het blog d'r een eigengereidere aanpak op na houdt, is de wijze waarop het gebrek aan inhoud wordt gepresenteerd. Niet klamboem close-up full-screen, maar meer een beetje peuteren aan een puntje in de hoop, dat het je lukt om een glimp van het verholene op te vangen. Want, wie weet, is er werkelijk iets.
Niet à la boerka noch volgens de regels van de FKK. Zoals altijd zijn niet de uitersten interessant, maar wordt de spanningsboog gedragen door de tussenliggende eindeloze rijkdom aan tinten. Zie je niks, kan alles. Zie je alles, hoeft niks meer. Ik wil noch alles noch niks. Het gaat om de kiem, die een belofte in zich draagt. De lading van dat verpakte cadeau, dat je hoop op de loop laat gaan met de fantasie. Ingepakt laten geeft je niet wat je hebben wilt en uitpakken stelt je bloot aan de mogelijkheid van een teleurstelling.
Het is, hoe je het brengt en niet het eindresultaat dat telt. Net als bij een striptease weet je vaak bij de eerste woorden al waar het op uitdraait. Waar het dan om gaat, is de aandacht erbij te houden. Als het klaar is, gaat het licht niet voor niks direct uit. Done is done, the doing counts!!
zondag 12 februari 2012
Serieus
Mocht ik mezelf serieus willen nemen, een bezigheid die ik zoveel mogelijk probeer te omzeilen, dan moet ik toch constateren, dat mijn gisterige omschrijving van mijn activiteit op deze plek zeer accuraat is en dien overeenkomstig geen andere conclusie getrokken kan worden, dan dat ik het niet goed doe. Au!
Het verleiden verleerd? Nooit sterk geweest in slijmen of stroop smeren en mag hopen, dat ik het ook nu tot een paar prikkelende porren kan beperken, anders wordt het me een beetje te klef.
Hoeveel uitdagender, gevulder en voor reproductie geschikter moeten levens zijn die "vol" in de maatschappij staan? De ochtendlijke marteling om je aan de weldaden van de nacht te ontrukken, de doodsverachting waarmee je je iedere ochtend weer in de twee- of vierwielerige vervoersstroom stort richting de zinvolle vervulling van de dag tot bij of ver na vijven, de twijfel om huiswaarts te keren waar je slechts met moeite aan kunt toegeven als de dag ten einde loopt en de pizza lonkt. Stuk voor stuk verhaalvoedingsbodems waar een beetje bacterie bij 37 °C jaloers op zou zijn.
Nee, het ligt niet aan mij, laten we ff serieus blijven. Ik kan d'r toch ook weinig aan doen, dat mijn leven zo saai, ééntonig en tot de basics is teruggebracht, dat het mij vrijwel onmogelijk is om iedere dag weer een verhaaltje met saus en smaak op te dienen. Toch?
Het verleiden verleerd? Nooit sterk geweest in slijmen of stroop smeren en mag hopen, dat ik het ook nu tot een paar prikkelende porren kan beperken, anders wordt het me een beetje te klef.
Hoeveel uitdagender, gevulder en voor reproductie geschikter moeten levens zijn die "vol" in de maatschappij staan? De ochtendlijke marteling om je aan de weldaden van de nacht te ontrukken, de doodsverachting waarmee je je iedere ochtend weer in de twee- of vierwielerige vervoersstroom stort richting de zinvolle vervulling van de dag tot bij of ver na vijven, de twijfel om huiswaarts te keren waar je slechts met moeite aan kunt toegeven als de dag ten einde loopt en de pizza lonkt. Stuk voor stuk verhaalvoedingsbodems waar een beetje bacterie bij 37 °C jaloers op zou zijn.
Nee, het ligt niet aan mij, laten we ff serieus blijven. Ik kan d'r toch ook weinig aan doen, dat mijn leven zo saai, ééntonig en tot de basics is teruggebracht, dat het mij vrijwel onmogelijk is om iedere dag weer een verhaaltje met saus en smaak op te dienen. Toch?
zaterdag 11 februari 2012
Merites
Twoggen is het weinig bijzondere van alledag op een aantrekkelijk pakkende wijze verwoorden, die anderen aanzet tot reageren.
vrijdag 10 februari 2012
Anders
De een ligt gestrekt op de bank, kijkt lodderig naar het vlammenspel in de houtkachel, houdt de katten in de gaten en mij erbij. De ander ligt buiten en koestert zich in de zon onderwijl genietend van een wit en winters uitzicht, waarin niets zichtbaars gebeurd en rust en stilte elkaar verdringen. Eén nest, dezelfde opvoeding maar een compleet andere beleving van het leven.
donderdag 9 februari 2012
(Naamloos)
De naamloze berichten zijn veruit de prettigste concepten, die in de berichtenlijst rondslingeren. Ooit ergens mee willen beginnen, maar alweer doorgeklikt voordat het vorm heeft gekregen in woorden. Het is net iets meer dan niets, maar nog zonder enige claim. Je kunt er letterlijk nog alle kanten mee op. En gemakkelijk ook, want je hoeft je niet meer af te vragen of je wel wat zou willen schrijven of niet, want het begin is al gemaakt. Het document staat in de steigers, wacht enkel op invulling.
Stukken minder vervelend dan die voorzetten, waar al wat woorden ingestopt zijn om het idee niet te vergeten, wat door je hoofd stuiterde. En uren of weken later maar afvragen waar die reminders in godsnaam op slaan. Het was de moeite waard. Dat herinner je je en daarom bewaar je het ook verder. Wie weet popt het idee weer up. Ondertussen schuift de poging verder naar beneden in de lijst en eenmaal van de beginpagina verdwenen, is z'n eeuwig edoch nutteloos bestaan verzekerd.
Het verschil tussen een niet-ingevulde intentie en een geconserveerde opzet. Het niets dat je alle ruimte biedt en het iets wat door de ingeslagen weg ongebruikt verloren gaat in de massa. Doe mij maar meer van dat niets!
Stukken minder vervelend dan die voorzetten, waar al wat woorden ingestopt zijn om het idee niet te vergeten, wat door je hoofd stuiterde. En uren of weken later maar afvragen waar die reminders in godsnaam op slaan. Het was de moeite waard. Dat herinner je je en daarom bewaar je het ook verder. Wie weet popt het idee weer up. Ondertussen schuift de poging verder naar beneden in de lijst en eenmaal van de beginpagina verdwenen, is z'n eeuwig edoch nutteloos bestaan verzekerd.
Het verschil tussen een niet-ingevulde intentie en een geconserveerde opzet. Het niets dat je alle ruimte biedt en het iets wat door de ingeslagen weg ongebruikt verloren gaat in de massa. Doe mij maar meer van dat niets!
woensdag 8 februari 2012
Traag
Op je lauweren rusten heeft in ieder jaargetijde een vertragend effect op de praktische handelingen in je leven. Zelfs het denken krijgt dan iets slow's. Uit de ervaring van de afgelopen dagen kan met grote zekerheid geconcludeerd worden, dat het bij temperaturen rond het nulpunt niet eens nodig is om voor je lauweren te kiezen om het tempo in de dagelijkse gang langzaam maar zeker tot stilstand te laten komen.
Ik heb de beesten altijd al bewonderd, die zo slim waren om de koude periode slapend te doorstaan. Snap nu dat dat weinig met intelligentie en meer met een soort automatisme te maken heeft. D'r zitten wat praktische kantjes aan, die je misschien aan het twijfelen brengen, als baas, kinderen of huisdieren van jou afhankelijk zijn, maar dat mag qua principe niet de pret drukken.
Heerlijk, in zo'n knusse kelder waarvan de muren in beslag worden genomen door stellingen vol met weckglazen gevuld met moestuinverse inhoud en de tot worst en anderssoortige vormen verwerkt huisvee, verleidelijk geurende hammen en ingedroogde worsten aan het plafond, heerlijke jam's, nobele druivensappen en wat minder verantwoorde smikkel-en smuldingetjes.
Eigenlijk kan dit eeuwenoude idee pas echt verwezenlijkt worden sinds het bestaan van een broodbakmachine. Anders moest je nog steeds in de benen en voor beschuit, ga ik er niet uit! Dus ook wat volkorengranen in gemalen toestand en hetzelfde geldt voor kastanjes en walnoten. En niet te vergeten een bakje met krioelende gistcellen op de juiste temperatuur gehouden door de overwinterende lichamen.
Die lijven, die 3 maanden in dat bedhol liggen, weggekropen onder een stapel dekbedden want haren hebben we helaas niet meer of moeten zonodig weggeschoren worden. Wat zal dat broeien en stinken, maar wie boeit dat, als het knus, warm en gezellig is??
Ik heb de beesten altijd al bewonderd, die zo slim waren om de koude periode slapend te doorstaan. Snap nu dat dat weinig met intelligentie en meer met een soort automatisme te maken heeft. D'r zitten wat praktische kantjes aan, die je misschien aan het twijfelen brengen, als baas, kinderen of huisdieren van jou afhankelijk zijn, maar dat mag qua principe niet de pret drukken.
Heerlijk, in zo'n knusse kelder waarvan de muren in beslag worden genomen door stellingen vol met weckglazen gevuld met moestuinverse inhoud en de tot worst en anderssoortige vormen verwerkt huisvee, verleidelijk geurende hammen en ingedroogde worsten aan het plafond, heerlijke jam's, nobele druivensappen en wat minder verantwoorde smikkel-en smuldingetjes.
Eigenlijk kan dit eeuwenoude idee pas echt verwezenlijkt worden sinds het bestaan van een broodbakmachine. Anders moest je nog steeds in de benen en voor beschuit, ga ik er niet uit! Dus ook wat volkorengranen in gemalen toestand en hetzelfde geldt voor kastanjes en walnoten. En niet te vergeten een bakje met krioelende gistcellen op de juiste temperatuur gehouden door de overwinterende lichamen.
Die lijven, die 3 maanden in dat bedhol liggen, weggekropen onder een stapel dekbedden want haren hebben we helaas niet meer of moeten zonodig weggeschoren worden. Wat zal dat broeien en stinken, maar wie boeit dat, als het knus, warm en gezellig is??
dinsdag 7 februari 2012
maandag 6 februari 2012
Kwartet
Zeer tot mijn verbazing, want geen e-mail desbetreffend ontvangen, mocht ik vanochtend met genoegen zien dat het vierspan compleet is. Klein vreugdedansje in de rondte gemaakt. De kar kan in beweging gezet worden. Voor de goede orde zal ik iedereen aan elkaar voor stellen. Dat klinkt akelig deftig en formeel, maar ik doe het toch.
Ladies first,
Joke: groot in het kleine werk, al decennia verslaafd aan het spelen met woorden, het inkrimpen van verhaaltjes, het net naast de werkelijkheid plaatsen van dialogen en het feilloos fileren van menselijke absurditeiten.
Nelleke: taalkritische woordlawine, die nog niet zo lang geleden (weer) de publiciteit heeft opgezocht. Speelt het spel der woorden op meerdere podia en doet niet moelijk, als ze er voor in het gevang moet.
Gertjan: taalpurist en kommaneuker pur sang, moet soms een beetje opgang gebracht worden maar eenmaal opdreef goed voor menig staaltje woordkunst.
Ikkes: .... tja, nu zou ik vier plaatjes tot één beeld moeten combineren. In feite kent ieder van de anderen een stukje van mij en ik gun me de luxe om te zien hoe dat uitpakt.
Laat ieder ander zich niet ontmoedigen om een bijdrage te leveren. Iedereen heeft zo zijn/haar eigen blik en woordgereedschap en er is weinig leuker dan een aangename verrassing.
Ladies first,
Joke: groot in het kleine werk, al decennia verslaafd aan het spelen met woorden, het inkrimpen van verhaaltjes, het net naast de werkelijkheid plaatsen van dialogen en het feilloos fileren van menselijke absurditeiten.
Nelleke: taalkritische woordlawine, die nog niet zo lang geleden (weer) de publiciteit heeft opgezocht. Speelt het spel der woorden op meerdere podia en doet niet moelijk, als ze er voor in het gevang moet.
Gertjan: taalpurist en kommaneuker pur sang, moet soms een beetje opgang gebracht worden maar eenmaal opdreef goed voor menig staaltje woordkunst.
Ikkes: .... tja, nu zou ik vier plaatjes tot één beeld moeten combineren. In feite kent ieder van de anderen een stukje van mij en ik gun me de luxe om te zien hoe dat uitpakt.
Laat ieder ander zich niet ontmoedigen om een bijdrage te leveren. Iedereen heeft zo zijn/haar eigen blik en woordgereedschap en er is weinig leuker dan een aangename verrassing.
zondag 5 februari 2012
...ex
Moet het er dan toch maar van komen? Geen andere manier mogelijk meer dan die ene laatste troefkaart? Is het daar niet veel te vroeg voor? Kan ik niet nog iets anders bedenken om de mede-twoggers tot een bijdrage te verleiden? Het zal aan de temperatuur liggen dat slinkse paden niet als rode lopers prijken.
Zullen we het dan maar doen en het er toch over gaan hebben, over die internetbrede trekpleister ...... sex!
Zullen we het dan maar doen en het er toch over gaan hebben, over die internetbrede trekpleister ...... sex!
zaterdag 4 februari 2012
Weekdier
Hoe moet dat vroeger, en dan bedoel ik echt vroeger, zijn geweest, behalve gezellig omdat iedereen in de keuken zat? In de keuken omdat daar het fornuis stond en het dus warm was of gewoon omdat er niet meer dan een keuken was waar alles gebeurde wat binnenshuis moest gebeuren. En volgens mij kon je toen beter een kleine boer met een potkachel in een leemhut zijn, dan adelige aanleg hebben en zonodig in een gigantisch kasteel leven.... Wat was toen kamertemperatuur? Vast geen 18 °C.
Dan mag je personeel hebben zoveel je wilt en eindeloos uitgestrekte bossen ter beschikking hebben voor het hout om kachels en haarden te stoken, maar drie meter bij het vuur vandaag en je kunt je koelkast rustig uitzetten.
En hoelang bestaan er ramen? Niet die gaten in de muren, maar de doorzichtige vulling van die doorkijkjes, waardoor de kou en andere ellende buiten blijft en jij er van binnenuit, mocht je willen, van kunt genieten.
Soms zou ik wel in een tijdmachine willen stappen en een beetje rondneuzen in het verleden. Wel vrijblijvend aub, dus niet de kans lopen om gevierendeeld als basis voor een gaarkeukengerecht te dienen. En als dan liever het verleden dan de toekomst, hoewel .... hoe het over een jaar of twee zou zijn zou ik wel willen weten. Maar verder kan die toekomst me gestolen worden. Zeker dat deel wat ik zelf niet meer zal meemaken. Maakt het mij nou uit of de auto's werkelijk ooit gaan vliegen of dat de mensheid nou wel of niet in een allesvernietigende derde wereldoorlog eindelijk plaats maakt voor een aardbolvriendelijker wezen. Nee, ik hecht niet al teveel waarde aan geschiedenis, maar er zijn momenten in het verleden, die ik mee zou willen maken om te snappen, waarom we in 's hemelsnaam zo stom zijn geweest om voor een leven te kiezen, waar we nu mee opgezadeld zitten.
Dan mag je personeel hebben zoveel je wilt en eindeloos uitgestrekte bossen ter beschikking hebben voor het hout om kachels en haarden te stoken, maar drie meter bij het vuur vandaag en je kunt je koelkast rustig uitzetten.
En hoelang bestaan er ramen? Niet die gaten in de muren, maar de doorzichtige vulling van die doorkijkjes, waardoor de kou en andere ellende buiten blijft en jij er van binnenuit, mocht je willen, van kunt genieten.
Soms zou ik wel in een tijdmachine willen stappen en een beetje rondneuzen in het verleden. Wel vrijblijvend aub, dus niet de kans lopen om gevierendeeld als basis voor een gaarkeukengerecht te dienen. En als dan liever het verleden dan de toekomst, hoewel .... hoe het over een jaar of twee zou zijn zou ik wel willen weten. Maar verder kan die toekomst me gestolen worden. Zeker dat deel wat ik zelf niet meer zal meemaken. Maakt het mij nou uit of de auto's werkelijk ooit gaan vliegen of dat de mensheid nou wel of niet in een allesvernietigende derde wereldoorlog eindelijk plaats maakt voor een aardbolvriendelijker wezen. Nee, ik hecht niet al teveel waarde aan geschiedenis, maar er zijn momenten in het verleden, die ik mee zou willen maken om te snappen, waarom we in 's hemelsnaam zo stom zijn geweest om voor een leven te kiezen, waar we nu mee opgezadeld zitten.
vrijdag 3 februari 2012
BZT
Als dan graag goed, overtuigend en zonder terughoudendheid. Spuiten, stromen, gutsen .... of gewoon helemaal niet.
Badend in het zweet wakker worden en na de verfrissende douche niet te hard met die handdoek te keer gaan, anders is die hele douche voor niks geweest. Nooit geen moeite mee gehad, ging vanzelf, hoewel wat minder van harte bij temperaturen van -11 °C en verder naar beneden. Check!
Voorbeelden te over gehad sinds mijn 'ik weet het niet meer'-jaar. Wat voor geeuwen mag gelden geldt voor sommigen ook bij het vrijlaten van de tranen. Op dit terrein heeft mijn opvoeding gedegen barrières geslagen. Die bronnen staan al tientallen jaren droog en immuniteit voorkomt de invloed van welke stimulans dan ook. Check!
Rest de laatste categorie. Bloed ... Als ik mijn levenlang God ergens voor heb willen bedanken, als die bestaan had, dan was het wel dat ik geen vrouw ben. Net je luier ontgroeit moet je aan het maandverband en ben je daar eindelijk vanaf is het weer tijd voor de luier-op-leeftijd. Nee dank, toch zit het af en toe hoog en wil vanalles naar buiten. Misschien eens tijd voor een ouderwetse aderlating. De sluisdeuren wagenwijd openzetten zetten en alle kwade sappen zich naar elders laten vervoegen. Overdaad schaadt behalve bij een goede aderlating .... Want, hoe was het ook weer? Als je als gevolg van een aderlating onverhoops het leven mocht laten, dan heb je gewoon te weinig adergelaten. Q.e.d.
Badend in het zweet wakker worden en na de verfrissende douche niet te hard met die handdoek te keer gaan, anders is die hele douche voor niks geweest. Nooit geen moeite mee gehad, ging vanzelf, hoewel wat minder van harte bij temperaturen van -11 °C en verder naar beneden. Check!
Voorbeelden te over gehad sinds mijn 'ik weet het niet meer'-jaar. Wat voor geeuwen mag gelden geldt voor sommigen ook bij het vrijlaten van de tranen. Op dit terrein heeft mijn opvoeding gedegen barrières geslagen. Die bronnen staan al tientallen jaren droog en immuniteit voorkomt de invloed van welke stimulans dan ook. Check!
Rest de laatste categorie. Bloed ... Als ik mijn levenlang God ergens voor heb willen bedanken, als die bestaan had, dan was het wel dat ik geen vrouw ben. Net je luier ontgroeit moet je aan het maandverband en ben je daar eindelijk vanaf is het weer tijd voor de luier-op-leeftijd. Nee dank, toch zit het af en toe hoog en wil vanalles naar buiten. Misschien eens tijd voor een ouderwetse aderlating. De sluisdeuren wagenwijd openzetten zetten en alle kwade sappen zich naar elders laten vervoegen. Overdaad schaadt behalve bij een goede aderlating .... Want, hoe was het ook weer? Als je als gevolg van een aderlating onverhoops het leven mocht laten, dan heb je gewoon te weinig adergelaten. Q.e.d.
donderdag 2 februari 2012
Concept
Kwestie van extrapoleren maar zo globaal gezien gaat het me lukken om aan het eind van de maand meer concepten op mijn berichtenpagina te hebben staan dan verschenen stukjes. En aan die concepten heb alleen ik wat. Die benne lekker helemaal van mij en blijven dat ook, totdat ik ze zat ben of kwijt wil omdat de tijd is gekomen om ze de wijde wereld in te jagen. Waarbij dat wijde van die wereld erg relatief is. Als je mijn lezersschare (Leuk, hè!) heel ruim op 100 zet, dan haal ik bijna 1,5% van het promille van het promille van de op ruim 7 miljard mensen geschatte wereldbevolking. Weet nieteens hoe zoiets heet. "Niks" of "Verwaarloosbaar" waarschijnlijk.
Maar wel natuurlijk ff het neusje van de zalm. Laten we wel wezen. Niet dan? Ja toch! Altijd al meer waarde gehecht aan kwaliteit dan kwantiteit muv het bier op een warme zomerdag. Als het tenminste maar uit de welbekende beugelflessen komt. Mag ik hier reclame maken? Pssst, heel stilletjes .. Grolsch!
Maar wel natuurlijk ff het neusje van de zalm. Laten we wel wezen. Niet dan? Ja toch! Altijd al meer waarde gehecht aan kwaliteit dan kwantiteit muv het bier op een warme zomerdag. Als het tenminste maar uit de welbekende beugelflessen komt. Mag ik hier reclame maken? Pssst, heel stilletjes .. Grolsch!
woensdag 1 februari 2012
Doen?
Zou ik het doen? Ik twijfel. Loop de hele ochtend als een ijsbeer mijn heen- en weertjes. Trek de kroonblaadjes uit de denkbeeldige magrieten en bij een positieve uitkomst vraag ik me gelijk weer af "Klopt dit wel?" Mijn rechterduim begint te verkrampen van het omhoog schieten van de euromunt en ondertussen kan ik bevestigen, dat bij voldoende lanceringen het geldstuk de landingen gelijkelijk verdeeld over kop- en munt zijde. Dit is geen oplossing.
Hetzelfde geldt voor het trekken van strootjes, die je wel ongezien tussen je vingers krijgt geklemd maar de lengte onmiskenbaar voelbaar is, de dartpijlen die links en rechts in de muren steken en dat getal onder de tien, wat iedere keer weer feiloos wordt geraden.
Ik dub, ik wik, ik weeg, ik kijk mezelf diep in mijn ogen, ik wens me sterkte, ik heb begrip voor de de situatie waarin ik verkeer, ik ontken het bestaan van dilemma's maar al dat maakt het me niet makkelijker. Zeg het eens! Zou ik vandaag een stukje schrijven of zou ik het vandaag eens niet doen?
Hetzelfde geldt voor het trekken van strootjes, die je wel ongezien tussen je vingers krijgt geklemd maar de lengte onmiskenbaar voelbaar is, de dartpijlen die links en rechts in de muren steken en dat getal onder de tien, wat iedere keer weer feiloos wordt geraden.
Ik dub, ik wik, ik weeg, ik kijk mezelf diep in mijn ogen, ik wens me sterkte, ik heb begrip voor de de situatie waarin ik verkeer, ik ontken het bestaan van dilemma's maar al dat maakt het me niet makkelijker. Zeg het eens! Zou ik vandaag een stukje schrijven of zou ik het vandaag eens niet doen?
Abonneren op:
Posts (Atom)