Mooi geweest

 Genoeg geschreven voor het ogenblik. Zelfs in het uiterste hoekje van mijn geest is niet het vermoeden van een vleugje inspiratie te vinden. Leeg gewrongen als de uitgeperste citroen na mijn ontbijt. Ruim over mijn tax deze maand mag ik me een dagje rust gunnen. Feestje bouwen in de keuken. Mixen, pletten, prakken en pureren ...... als alles weer schoon is en terug op zijn plek staat, dus geen vanzelfsprekendheid vandaag. We hebben altijd nog de pizza-boer.

 Geen koninginnennacht. Vaak geweest en nooit helemaal begrepen. Je ziet niks, kunt niks zoeken mocht je al willen, wat rondloopt loopt zelden recht en overal stinkt het naar patat en aangebrand vlees. Overdag, zo aan het eind van de ochtend op een strategisch gelegen terras met het zonnetje op je toet en in goed gezelschap, al is het maar om de stoel te verdedigen, als je weer in de rij staat om te lozen wat je naar binnen hebt gegoten.

 Kan dit jaar wel een rommelmarkt in mijn eentje geven. Zou lekker opruimen, ware het niet, dat je dan te maken krijgt met het ergste soort mens wat er bestaat. Het volk wat nog serieus probeert af te dingen op wat toch al niks kost. Nee, dat moet ik me niet aandoen. Zelfs bewust mijn humeur bederven doe ik liever op een andere manier.

Verneukt

 Probeer je in een onvoorspelbare vlaag van sociale verstandsverbijstering een weinig prangende maar daarom niet minder actuele vraag op het bordje van de betrokkene te leggen, rolt het balletje ineens de andere kant op. Honderd procent omgebouwd maar onmiskenbaar dezelfde ligt de uitdaging nu aan mijn kant, incl. verzachtend bedoelde bonus. Wel G van de D'jen! Het was net de bedoeling om in de aanloop naar de verrassing, die een aantal weken geleden onverwachts in de mailbox viel, mijn gedachten niet verstrikt te laten raken in het zoeken van iets kadoërigs.

 Potverdepoepies, daar ga ik een puntje aan zuigen. Aan deze aanrollende feestelijkheid zullen ze nog met terugwerkende weeïgheid denken, als ze verleid door het verlangen naar genot te laat de mechanische dienstmaagden aan het werk zetten. Raspen, bestraten, misschien nog wat koelen en kelderen en dan als finishing touch een niet af te sluiten dia-show van mijn wonderbaarlijke verschijning 4 bij 4 geprojecteerd op het keukenplafond. Dat is feest, dat is genieten! Dat zijn de echte surprises. Ik hoor de tanden knarsen en toch iedere keer weer die dankbare afsluiting als de smaak van het verkregene de tong stilt.

 Ergens snap ik het wel. Een beetje op mijn leeftijd, voldoende jaren vergaard en geschraapt, eerder toe aan ruimen dan verzamelen en dan in zo'n kadootjesgenerende feestelijkheid terechtkomen. Eigenlijk geeft het feest mij een cadeau. En dat laatste is bewust ouderwets geschreven.

Haren

 Al eens geprobeerd? Jezelf aan de haren ergens uit te trekken? Het belangrijkste is, dat je kalm blijft en jezelf laat begaan. Geen gestribbel, geen moeilijke vragen, gewoon doen wat gedaan moet worden .... je laten (mee)gaan.

 Ik zie nu hele groepen uitbundig op hun borst(en) kloppen en ronddansend uitroepen "We hebben hem. We hebben hem". Ze zullen het nooit willen zien, maar ze hebben niks. Helaas, sorry meiden, want ook al hebben ze soms het mannelijke geslacht, de fysieke presentatievorm zegt lang niet alles. Nee dus, geen zieltje gescoord. Deze eikel blijft met beide benen in de modder van de werkelijkheid staan en behoeft geen spirituele verdraaiingen om het leven het hoofd te bieden.

 Als je ergens aan trekt in de de hoop het uit een omsluitende massa in de hoogte te trekken, kost het simpelweg minder moeite als het betreffende object niet tegenwerkt. Mocht je die dombo zelf zijn, die uit de ellende getrokken moet worden, is het wel zo prettig als je enige volgzaamheid toont naar jezelf. Niks geen fatalistisch niks doen en afwachten welke verrassing uit het spirituele naar voren poept, maar domweg kaken op elkaar en doelbewust meewerken door niks te doen.

 Het leuke is: Geen achteraftoestanden, geen mooipraten, geen invullen of aanpassen van wat werkelijk gebeurd is. Gewoon doen. Slik, au, k*t en erger maar het werkt en je bepaalt het zelf!!

April

 Zou april nu werkelijk doen wat het wil of zou het gedwongen worden om zo beroerd af te steken bij de voorafgaande maanden. Zoiets doe je toch niet voor het plezier van jezelf. Het kan niet anders dan dat ook bij april de schimmel tussen de tenen woekert. De enigen, die hier baat bij hebben, moeten nog komen. Slechter kan nauwelijk, dan moet mei meer uit de kast trekken dan het in zich heeft en bovendien kunnen rekenen op medewerking van de zomer. Hopelijk heb ik in deze geen voorspellende gaves. Ik verlang naar klagende boeren, sprookjes over de opwarmende aarde, gletsjers die verdwijnen als sneeuw voor de zon en veel grasmaai-gemopper. Allez rot op vallend water.

Nie alles ...

 ... en nie niks. Gewoon een beetje fletse en vooral waterige dag. Na het aanhoren van een discussie over de noodzaak van mascarpone in de tiramisu, het genot van huisgemaakte (!) slagroom en de te zoete smaak van speculoos, zoals Fransen speculaas benoemen, waren mijn haren tot de gewenste lengte gekortwiekte en kon ik het getut over koekjes achter me laten. De dag scheen op me te wachten.

 Terug op de thuisbasis gezocht naar de reden waarom de dag iets van me wilde en bij het ontbreken van een aantrekkelijk aanbod eerst maar weer mijn vierwieler ingedoken richting lunch.  Het middaguur was net gepasseerd en dat betekent dat ik in theorie nog een uur kon rijden alvorens aan een tafel te schuiven. Ik wilde de dag echter niet compleet aan zijn lot overlaten en liet daarom het aanbod in een straal van 10 km langs mijn smaakpappilen glijden. Geen Pizza, geen door en door gaargekookte middaghap. Chinees trok wel maar niet wat binnen de denkbeeldig getrokken cirkel lag. Nee, iets meer rust, iets meer kwaliteit, iets meer service en het stuur ging richting de molen in de Bijenrots. Niet de sterrenversie maar de bistro-dependance.

 Toch alweer wat maanden geleden maar direct herkenning. Een onfrans stevige hand, bijna echt interesse in mijn wel en wee en een fatsoenlijke plek in het restaurant. Geen Champagne uit een fles die al een week geleden geopend is en de tijd om een keuze te maken uit spijs en drank. Prettige bediening, smakelijk gegeten en bij de koffie niet weggekeken. Dan kun je bij mij weinig meer verkeerd doen. Hop, hop ... graven!

Opstijgen

 Stroop smeren blijft het summum qua kalmeren. Ook bij jezelf. Wat succesjes scoren, je iets gunnen wat weinig nut heeft maar daarom niet minder voldoening geeft, schouderklopje met rechts op links of omgekeerd en hoppa ... ondanks de stug op elkaar volgende buien klaart het op. Ik, niet het weer!

 Mag van geluk spreken dat een kleerhanger voldoende is om effect te scoren en er geen Ferrari aan te pas hoeft te komen. Weliswaar een speciale voor in de voiture en geen plastic wegwerpgeval. Qua betaling voor herhaling vatbaar en direct qua herhaling ook overbodig, wat in welke vorm dan ook bij het Italiaanse speelgoed op grenzen zou stuiteren.

 Terug uit de grote stad de kelder ingedoken en een mooie fles ontkurkt. Bedwelmende geuren, 17 jaar geleden opgesloten in de fles. De hapjes niet vergeten en dan slowly horizontal! Deze avond ondergaan in de as en morgen de Phoenix naapen. Zou een persoonlijk record zijn, mocht het lukken.

Opstaan

 De pakken verlaten, verwensingen uitgeput. Tijd om opzoek te gaan naar de slag. Jammer dat meneer Weer zich niet aan de voorspellingen houdt. Dat bij "droog weer" een buitje niet uit te sluiten valt, kan ik begrijpen. Dat het regent, sinds ik mijn ogen definitief voor de dag heb geopend, valt naar mijn idee minder te rijmen met wat ik onder een droge dag versta.

 Graven in de regen staat me tegen. Dan maar verder met de emmers vijverwater door de plee. Jammer dat de temperatuur niet van dien aard is, dat ik een duik kan nemen in het meer. Nu kan ik me vast nog wel een week zonder douche permiteren, voordat ik qua lichaamsgeurenaura in de buurt van de lokale autochtonen kom. Maar mocht het weer wat mee willen werken, gaat mijn voorkeur uit naar een paar droge uren in de tweede helft van de middag. (Een deel van) het probleem is gelokaliseerd. Ik hoeft er 'alleen maar' bij te kunnen komen op anderhalve meter diepte in een put waar twee kabouters elkaar nog in de weg zouden zitten om van mijn armen en bovenlijf maar te zwijgen.

 Wachten om iets te kunnen doen waar je niet om gevraagd hebt ... kan het stimulerender? Nauwelijks toch. Ga maar ff de deur uit, voordat de pakken me weer verleiden om te gaan zitten.

Opstarten

 Zucht. Steun. Piep. Krak. Pruttel.  Geen beweging. Nieuwe, tot mislukken gedoemde poging. Plof, plof, reutel, boem en rust. Ach, waar is de tijd van de slinger gebleven? Het zijn sterke schouders die luxe kunnen dragen. Heeft me altijd raar in mijn oren geklonken, maar afhankelijk van de invulling van die luxe, komt het dichterbij de werkelijkheid dan me lief is. Gelukkig mag ik niet klagen over mijn schouders. Die zetten we er dus maar weer tegenaan en duwen de boel in beweging. Het krakt. Het piept. Het mort. Het bromt en moppert. Sputtert tegen ... en neemt nog een koffie.

Lek

 Je hebt uitdagingen en uitdagingen. Je hebt uit dagingen en uit dag in gen, uit dag in gaan, uit je dag gaan, uit je dak gaan. Ja, van de uitdagingen waarvan je uit je dak gaat en dan niet met vreugdedansje, veel zoenen en een feestje maar venijnig trappend, met veel gevloek en dagen werk. Soit, maandag weer als het weerbericht woord houdt en het even droog blijft. Je zult uren in de regen en de modder staan te klooien en aan het eind van de dag nog geen warme douche hebben. Nu interesseert me dat laatste maar matig daarvoor stoort me het eerste des te meer.

Vaarwel

 Zwaait ontroert met het door de Nasa verstrekte witte zakdoekje en onmiskenbaarbaar logo naar familie en vrienden op het speciaal voor hen gereserveerde podium ver boven de massa van tienduizenden belangstellenden, die wel het vertrek willen zien maar geen behoefte hadden mee te reizen. Een echte "Once in a life time chance" en een ronduit teleurstellende opkomst bij de selectieprocedure. Het heeft niet veel gescheeld of het ruimteschip had gevuld moeten worden zoals ooit Australië gekolonialiseerd is. Gelukkig waren er net voldoende vrijwilligers buiten de poorten van de deathrow te vinden.

 Een kleine honderdtal mensen in een pyramidale leeftijdsopbouw. Van een aantal grijze wijsneuzen naar beneden tot een dertigtal dartele kids die bij god geen idee hebben wat hun te wachten staat. Hun genen en de gewenste voortplantingspatronen zijn in kaart gebracht. Dat er geen weg terug is, hebben de instanties gemakshalve achterwege gelaten. Het is een grote stap voor de mensheid, en meer van dat soort bla bla en misschien moet je vooral hopen werkelijk nooit terug te keren naar de plek, waar ze je het ongewisse in hebben gestuurd. Afgezien nog van alle mogelijke tijdsverwikkelingen en ander, vooral onbekend (on)gemak.

 Daar vertrek je. Voortbeweging en voeding voor de eeuwigheid gegarandeerd. Digitaal volgestouwd met beelden, muziek en tekst, voorzien van optimale communicatie-voorzieningen en maar een, werkelijk één zekerheid .... Al dat houdt er ooit en waarschijnlijk eerder dan je lief is mee op. Afstand en informatievoorziening gaat niet samen. Je zult dingen uit jezelf moeten halen. Je neerleggen bij de feiten van de eeuwig durende reis. Lijkt wel een beetje op het leven ....

Vaarweg

 Stug doorpeddelen brengt je weg van waar je was. De vraag is of het je brengt waar heen je wilt. Een open vraag die het formaat van een melkweg krijgt, als je niet eens weet waarheen het peddelen je zou moeten brengen. Water genoeg in elk geval, stroomt het niet voorbij dan plenst het wel naar beneden. Let maar ff niet op mij, doe ik zelf ook niet. Ik stijg op en laat alles achter me. Gooi mijn blik naar achteren en kijk naar de blauwe bol als ik de Mir passeer en me onverdroten in het verlengde van het blikveld van de Hubble in het ongewisse stort. Wil je een leven met iedere dag iets wat je nog nooit gehad hebt en ook nooit meer zult krijgen? Bouw een Enterprise en Take off!

 Het mooie is dat je als mens, daarvoor je luie stoel niet hoeft te verlaten. En misschien niet alleen als mens, je ligt dan hooguit in het gras, zweeft van de ene opwaartse termiek naar de andere of doorkruist de oceanen. Hoeveel bestaat echt en welk deel is simpelweg een consequentie van onze manier van waarnemen? Zweven, laat alles zweven en niet los. Probeer de zin de ruimte te geven om je van de onzinnigheid te overtuigen, waarmee de mens zijn bestaan invult. Daarvoor heb je ruimte nodig nodig. Ruimte om te leven, om te bewegen, om te denken, om te doen. En wat doet die zichzelf zo superieur voelende tweevoeter met iets meer dan gemiddeld grijze massa? Die gaat in een kluitje op elkaar zitten, maakt zich afhankelijk van oncontroleerbare mechanismen, heeft het over individuele waarden en gaat ondertussen op in een haast autonoom functionerende massa.

 Niks heeft invloed, niks heeft massa. Inzichten komen niet voorbij maar achteraf. Niet dat de doelen voorbeschikt zijn maar de voortgang (re)produceert zichzelf. Niks en niemand stuurt of leidt, het is de ontwikkeling van het menselijk wezen, dat met wat extremen links en rechts voortdendert richting zijn eigen ondergang. Een verklaarbare, geanalyseerde en net te laat begrepen ondergang.

Vaarwater

 Na de afdaling van de wildwaterbaan pendelt het snel rustiger al is het vaarwater nog niet gekalmeerd. Zien wat we vandaag onderweg nog tegenkomen. Voorlopig heb ik geen trek in de hete brei. Laat 'm mooi links liggen, heb voldoende aan de kokende massa in mezelf. Blij dat ik eindelijk van het '3-2' systeem af ben, niet meer plompverloren de bocht uitvlieg, moet ik me schijnbaar bedenken, dat achter iedere bocht mogelijkwijs een blinde muur uit het niets verrijst. Het leven blijft vol van verrassingen. Noopt tot het verleggen van de horizont. Iets verder kijken dan mijn dagelijkse dingen neus lang is. Wil je alles controleren, loop je vast. Laat je het zooitje op z'n beloop, klap je op je bek. Tell me the difference.

 Kun je je bekwamen in het gecontroleerd de dingen op z'n beloop laten. Klinkt heel vanzelfsprekend, maar klopt natuurlijk niks van. Is zoiets als je uitputtend voorbereiden op een spontane actie. Associèren met bedenktijd ... Ach, gewoon lekker doorpeddelen, je weer even mee laten voeren door de stroom. Drijvende boomstammen en stroomversnellingen dienende komt het moment om meer of minder tegen de stroom in te gaan vanzelf aanzetten.

 Ik ga mijn mind vullen, het universum beluisteren, mijn energie door de banen laten racen en de rest van de middag op mijn lauweren rusten, al is het maar denkbeeldig.

Gepast

 Dat was het voor vandaag wat het serieuze deel van mijn bestaan betreft. De nieuwe huizenverkopers wat meewarrig nagekeken en hen stilletjes het beste gewenst. Zou mij tenslotte niet slecht uitkomen. Vol goede moed door ontbrekende ballast. Is wel prettig, zelfs verstandig om je daar mee te verwennen als de oude getrouwen een beetje verzuren in gemakzucht en onverschilligheid. Zij zullen het wel eventjes doen en ik zal zien wat daarvan terecht komt.

 Vanmiddag ingeruimd om wat luchtbellen door te prikken en de neerploffende illusies eens lekker met de toet in de modder te drukken. Een mens moet wat en ik had tenslotte ook niet gevraagd om dat plafond weer op mijn kop te laten knallen. Blijft indrukwekkend om de werkelijkheid over je heen te zien walsen, als na wat kleine onaangename verrassingen ineens je zorgvuldig geconstrueerde scherm, filter in elkaar klapt als een vloeitje in de wind. Gelukkig kan ik inmiddels lachen, al is het ook zonder kiespijn waarschijnlijk geen gezicht.

 Weg met weer een stoot zinloze bagage. Ook zonder valse verkoophoop kan het geen kwaad om bij ieder stuk weer na te denken: bewaren of laten, meenemen of weg! De bepakking vermindert met de dag. Het zou een mooi gebaar zijn om hier te voet en in mijn blootje te vertrekken. Ach ja, overdrijven is toch zo lekker.

Gewenst

 Het is toch zonde, dat het hier aan externe stimulans ontbreekt. Het schrijven gaat al niet altijd vanzelf maar tussen al het wringen en krabben om de laatste restjes creativiteit uit je geest te persen, moet je ook nog eens verdomd goed opletten dat je niet in huis-, tuin-, en keukengeneuzel vervalt. En oplettend of niet ik verval er blijkbaar toch in. Da's jammer, want zo'n neuzelblog heb ik al en twee daarvan is behalve dubbelop naar mijn smaak teveel van het goede.

 Dus zet ik mezelf op een stoel, bank of grote kei en doe een paar stappen terug. Direct een ander gezicht. Niks bijzonders. Ziet een beetje moe uit. Kijkt misnoegd om zich heen. Heeft iets alerts in z'n blik zonder dat het de focus verraadt. Beweegt wat met zijn handen en humt onverstaanbaar voor zich uit. Vertoeft waarschijnlijk in een andere wereld. Ik laat 'm rustig zitten en ga me mijn tweede bak koffie maken. Denk niet dat hij wegloopt.

 Als ik terugkom is weinig veranderd. Hij zit alleen niet meer in z'n eentje. Naast hem zit een donker figuur wat je in een eerste oogopslag met z'n schaduw zou kunnen verwarren. Maar deze schaduw blikt onrustig om zich heen. De ogen schieten van links naar echts en reageren op impulsen die mij ontgaan. Ze schijnen elkaar te kennen maar niet te mogen. Ik ga tegenover ze zitten en verdiep me in mijn koffie. Dat kan interessant worden vandaag.

Weemoed

 Manmoedig door de dag heen geslagen mag ik nu de avond over me heen laten komen. Als de avond wil en anders niet. Heb mijn deel geleverd vandaag en alle mij bekende emoties weer een keertje doorgefietst. Voeg daar nog wat ontdekkingen bij, die ik liever niet gezien had en een telefoontje, waarvan ik niet weet wat ik er mee moet, dan kom ik na een blanco begin van deze dag uiteindelijk op een redelijk gevulde score.

 Aan het eind van de middag in een van de met moeite van kattenharen ontdane fauteuils gezonken en mijn blik over dat laten gaan wat absoluut niet was geworden, wat het had moeten zijn. De kop is eraf en daar dien je naar men zegt voldoende stimulans uit te putten om door te gaan. Zoals altijd weer, als mijn eigen aanmoedigingen tekort schieten, stel ik blindings mijn vertrouwen in op open deuren. Doe er nog maar een, ik zit toch al op de tocht!

 Morgen weer verder als de nacht gewillig is en mij laat verpozen tot de nieuwe dag om het hoekje kijkt. Nu nog een stukje boek doorspitten en hopen dat iets moois, om niet over fenomenaal te reppen, niet in de laatste pagina's omzeep wordt geholpen. Zelden een boek gelezen waarin zoveel dingen gepropt zijn en je eigenlijk alleen maar nog meer zou willen. Gaat dat lukken? Ga ik straks naar bed met het gevoel iets verloren te hebben, wat ik erg waardeerde, of kruip ik onder het dekbed met de ergernis van de zoveelste teleurstelling? Ik weet inmiddels wel dat het de woorden zijn die trekken en niet het onderhoud van een huis.

Wiegen

 Schommelen en troosten, wat woorden rondstrooien ter afleiding, een Magnum op de pijnlijke plek en de inhoud van het korte termijn geheugen verdwijnt als sneeuw voor de zon. Fluitend weer de arena in. Voor zolang het duurt.

 Zwaaiend met frisgewassen textiel, schermend met de stofzuiger en de swiffer achter de hand is de volgende slag in mijn voordeel geslagen. Zonder serieuze verwondingen aan de verdiende koffie. Jammergenoeg mist het koekje. Had wel een zo'n puddingdrilgeval van de Hema willen hebben. Hoppa klaar voor de laatste gerichte inspanning van vandaag. Go!!

Worstelen

 Partijtje heeft koud 45 minuten geduurd en toen was het afgelopen: Technisch KO. Drie keer doodgelopen op een beetje vuil, wat zinloze boeken en onbruikbare spelletjes. Geen stofzuiger in de hand gehad, niks ingrijpens veranderd en je ziet de wereld ongevraagd om je heen afbrokkelen. Zou toch soms wat meer wil snappen van de mechanismen, die je ongevraagd zo heel simpeltjes onderuit schoffelen.

 Nou goed dan, aan de kant ermee. De tijd dat dit verleidde tot een rondje tussentijdspiekeren, die hebben we gehad. Dat is zinloos en er zijn al teveel zinloze bezigheden die beslag leggen op mijn tijd en denkvermogen. Aandacht verplaatsen van uiterlijkheden naar de innerlijke mens. Soep op het vuur en brood in de roaster, glaasje inschenken en een beetje woordenrijgend mezelf tot rust laten komen.

 Straks een nieuwe poging vanuit een andere hoek, met oude welbekende middelen. Zien hoelang het duurt voordat ik weer teruggeworpen wordt, want dat is het. Terug, weg, waar bemoei je je mee, ga in je eigen hok spelen. Er zijn hele hordes zwevertjes die je in een paar woorden en voorbeelden zou kunnen overtuigen van het eigen leven dat het huis leidt. Van de geest van het pand waarmee ik overduidelijk op gespannen voet sta. Vast ook verkeerde aardstralen en nog wat van dat geleuter. Maar hier strijd maar één partij en dat ben ik tegen mezelf! Het leuke is dat ik hoe dan ook altijd zal zegevieren.

Wroeten

 De nacht achter me gelaten kijk ik met een vertroebelde blik in een waterig zonnetje. Zo'n weer waar je niks mee kunt, omdat het zelf niet weet welke kant het opgaat. Het gras zou moeten, maar is zeiknat. Dat heb je met gras, dat groeit van de nattigheid o.a. omdat het dan niet gemaaid kan worden. Vuurstoken zou kunnen, maar dat heb ik gisteren al gedaan en vandaag liggen de prioriteiten in principe elders. En het basisprincipe van prioriteren is, dat je moet doen wat boven aan het lijstje terecht is gekomen.

 In een omtrekkende beweging maar weer een keer een aanslag voorbereiden op de begane grond. Het opruimen is hier in de laatste loodjes terechtgekomen en qua inrichten is het vooral verwijderen wat de klok slaat. Mooie bezigheid. Merk dat ik minder en minder tegen het bezig zijn in en om het huis opzie, hoe zinloos ik al dat ruimen, poetsen en maaien op deze plek ook blijf vinden. Hopelijk ga ik er niet aan wennen.

 Allemaal van die prachtige poëtische bezigheden die smachtend op me wachten. Een paar kilometer stofzuigen, vele vierkante meters afstoffen, papieren ordenen en wegruimen, was opvouwen en als ik me werkelijk ga vervelen kan ik ook nog de ramen lappen. Die kans acht ik echter te verwaarlozen. Hup-hup, omschakelen naar standje "Juffrouw Mier" en tuut-tuut-tuut-tuut aan den slag ..... na de koffie.

Motto

 Tja, de titel is gebleven, de inhoud overgeheveld en van een ander naampje voorzien. Nu, ik bedoel straks, het petje verwisselen en zien dat ik er iets van gebakken krijg. Ondertussen hier het zinledige vullen met het zinvolle. Heb het vanmiddag kort met woorden geprobeerd maar hoe multifunctioneel die ook zijn, ze zijn niet voor alles te gebruiken. Of ze zijn het misschien wel, maar je krijgt de juiste niet op het gewenste moment in de vereiste vorm gedrukt.

 Vele woorden weggestreept, veranderd, doorgehaald en soms teruggezet. Ik wil een hoop, ook met die Ander maar mis de wederkerigheid in dat streven. Vertellen staat op gespannen voet met verklaren en verhalen slaat zo vaak en makkelijk de plank mis, dat je ten lange leste snakt naar het geven van een verklaring.

 Back to the roots, terug naar de kleuterschool: Niet dom maar vooral niks bijgeleerd, wat zou het een genot zijn. Ik mepte en krijste wanneer het me uitkwam. Sindsdien is veel veranderd. Helaas de gum nog niet gevonden, waarmee ik al die vermeende slimmigheid kan verwijderen.

Shit

 Da's nou echt een beetje erg vervelend, dat ik nu voor de zoveelste keer aan een stukje onder de kop Twoggen begin en al schrijvende moet constateren, dat het niet de plek is waar de woorden horen. Het eerste moest naar het OMG-blog, het daarop volgende ook en nu net was ik lekker bezig en zie dat het niet goed is!

 Tja, relativeren zonder in serieuze bespiegelingen te verzeilen is nog een kunst op zich. Een mens is toch zo verdomde ingenomen met zichzelf dat ie blijkbaar altijd weer met vingertjes wil zwaaien of correcties wil corrigeren. Laten we de boel nou eindelijk eens de boel. Schiet d'r niks mee op en ook niks mee af. De fik in die hele meuk en opzouten.

 Ik heb het koud en daar heb ik een pokkenhekel aan. Het gaat regenen de komende dagen en als iemand daar niet warm van wordt, dan ben ik dat wel. Allez weg met al die onzin. Mag ik aub een soort van tussengecarneerd worden? Aub ombeamen naar kat. Kat met zo'n stom mens als eigenaar. Voert je brokjes terwijl je al bomvol met muizen zit. Haalt je aan als je ook maar ff piept en zorgt voor de heerlijkste slaapplekjes! Een niet te onderschatten element want soezen, dutten, slapen en domweg liggen niksen is tenslotte je meest favoriete bezigheid.

Slip

  Daar gaan we weer. Een week beginnen met een achterstand is zoiets als opstaan maar je niet aankleden. Koud, weinig aangenaam, de hele tijd het idee dat je iets vergeten bent en maar af en toe beseffen wat mankeert. De machinerie is weer in het zand terecht gekomen. Nog niet vastgelopen maar de heisa en herrie doen het ergste verwachten. Kost wat kost het slippen voorkomen, niet als een gek op het gaspedaal rammen, in de twee houden en links en rechts opzoek naar vastigheid. Glibberen en glijden, ploegen en ploeteren en eindeloos prevelend  "Het leven is leuk!" tot mantra bombaderen. Mocht het niet lukken, kan ik altijd nog op mijn kop gaan staan.

Mate

 Alles maar dan ook alles hakte er tegenwoordig in. Niet alleen dat glaasje wijn extra maar ook dat glaasje minder vraagt om nauwkeurige begeleiding en verantwoorde schema's. Welke verschijnselen nu erger zijn daar heb ik serieus zo mijn vraagtekens bij. Of die kater die 's ochtend je hoofd probeert te verlaten of je lever die klaagt over te weinig werk. Maar daar zijn we d'r mooi niet mee. Zit je twee dagen stil lijken wervels aaneen gegroeid en gewrichten last te hebben van geheugenverlies. Trek je er een middag lekker op uit, moet je 's avonds bedenken op de benedenverdieping in bed te kruipen en de rolstoel onderhandbereik te zetten.

 Man man man zo sla je vanzelf aan het mijmeren over "Hoe het ooit is geweest", ook zonder gereserveerde plek op de bank voor het bejaardentehuis. Als dat zo doorgaat wordt boodschappen doen bij Appie straks in retro-perspectief een soort Indiana-Jones ervaring, waar je je iedere week weer onverschrokken in stortte. Een weekendje Sauerland een soort Rambo returns en een avondje stappen in Antwerpen vaagt alle ooit beschreven orgies uit de boeken.

 Het onmatige is toch zo leuk, het zout in pap van het saaie mens-zijn. Gaat het de leeftijd lukken wat ouders en vele vrouwen niet gelukt is? Ga ik me nog eens netjes en beheerst gedragen omdat het anders gewoon niet meer kan? Mag dan wel hopen dat als mijn tijd is gekomen naast fietsen, brillen en vast ook horloges de firma Porsche zich bezondigt aan de constructie van gemotoriseerde rolstoelen. En dan graag de cabrio-versie met 7 versnellingen.

Dom doen

 Gaat er maar eens aan staan. Zondagmiddag, door de kerk in de steek gelaten, bijna het huis uitgeblazen door de wind, geen trek in een glaasje wijn en voorlopig uitgepureerd! Wat blijft er dan nog over? Punnikken? Nee, het is punniken, zag ik laatst, terwijl het toch met een duidelijk korte 'i' wordt uitgesproken. Het resultaat verandert er waarschijnlijk niet door.

 Of het nou punniken of iets anders is, maar een domme bezigheid in de betekenis van iets waarbij ik niet hoef na te denken lijkt me wel aan de orde van de dag. Het is een Lego-momentje. In tegenstelling tot het pureren hoef je het resultaat niet te nuttigen en kun je de onderdelen steeds weer opnieuw gebruiken. Best slim maar poepduur die zooi. Moet nog een paar doosjes hebben liggen. Ergens in een van die nooit geopende verhuisdozen of uit 1994 of uit 1999. En die ga ik mooi dichtlaten ook, genoeg zooi hier.

 Dat is dan wel weer het nadeel. Wil je iets doen zonder daarbij je hersens te belasten, denk je je een ongeluk, voordat je de gewenste tijdspassering boven water hebt. Duik maar in het achterstallig nieuws, lijkt me zo, geeft als bijkomstig pluspunt het gevoel dat ik met opruimen bezig ben. Ja, ja het leven is een illusie en zal dat tot de dood blijven.

Zondags

 Zin in een beetje met sfeer omgeven geestelijke ondersteuning zie je al van verre dat de grote openslaande deuren vandaag gesloten zijn. Briefje op de deur licht de trouwe bezoeker(s?) in dat persoonlijke omstandigheden het de dienaar Gods onmogelijk maakt om zijn dienst aan de Here op te dragen. Dat heb ik dan weer. Sta ik voor het eerst sinds een kleine eeuwigheid aan een kerkdeur met de bedoeling ff rustig van de stilte en de sfeer van meewauwelende kerkgangers te genieten, gaat het feest prompt niet door. Wie had die man ingeseind? Wie had het lopende vuurtje aangestoken toen ik vanochtend mijn bezit verliet en me -stevig doorstappend- begaf in de richting van het dorpsplein?

 Kijk dat tegenwoordig iedereen thuis zit te zweven, z'n energieknopen op- of aftelt, vol minded z'n boterham kruimelsgewijs verorberd of de zieleroerselen bloot legt voor het Universum wordt op deze manier wel verklaarbaar. Je loopt niet het risico van een gesloten deur en het is goedkoper dan een uurtje op de divan.

 Na ja, wil de ene Heer niet gediend worden storten we ons in de armen van de ander. Hop, bergop en kroegwaarts. Had die kilometers tenslotte niet voor nop gelopen. Voetbal, rugby en verkiezingen. Had ook wel sfeer maar geestelijk zou ik het niet willen noemen.

Zat

 Genoeg geweest voor vandaag de puree pruttelt uit mijn oren en als het daarbij was gebleven was het nog niet zo erg geweest. Morgen maar weer een daggie gewoon kauwen. Voor ik de gewenste 32 maalbewegingen haal ben ik altijd wel de tel kwijt en verdwijnt een brok voedingswaren slecht voorbewerkt de slokdarm naar beneden. Hebben de darmen tenminste iets te doen. Vandaag zijn die er op hun sloffies vanaf gekomen.

 Eens zien waar de staafmixer met multi-functionele overbodigheden straks werkelijk voor gebruikt gaat worden. Soep is zeker maar of ik nou aan de puree verslingerd raak alleen omdat mijn aanrecht gesierd wordt door een staafmixer, dat is nog maar de vraag? Erg handig ook voor poedersuiker wat ik nooit gebruik of iedere ochtend vers gemalen koffie waardoor de ontbijthandelingen nog meer tijd in beslag nemen. Nee, geen last van plotse opwellingen omdat er toevallig een apparaat is bijgekomen. Stel me zo voor dat het gebruik zich zal concentreren op soep, saus, prakken èn die humorknop natuurlijk.

Prakken

 Daar was ie dan vandaag....

 Hedenmorgen in vol ornaat vertrokken. De auto glimmend opgepoetst en nog ff teruggereden om een strikje te halen. Dat vond ik de gelegenheid wel waardig. Ergernissen aan de kant geschoven. Een parcour uitgezocht waarop ik me à la de Peugeot kon uitleven en een zestigtal kilometers zuidelijker getogen. Je hoorde de banden met enige regelmaat klagen.

 Het wordt tijd dat die Citroën eindelijk leert luisteren. Wil hij de verdere rest van zijn leven vertroeteld worden, doet hij, want het is zondermeer een hij, er goed aan om zijn afkomst stapsgewijs te verloochen. Dat ouwe lullenrijgedrag had ik voor de RR met chauffeur bedacht en daar geef ik me nog wat jaartjes voor. Maar dit intermezzo terzijde.

 Klokslag 1400 uur schoof ik de bak op een handig plek aan de rondweg om het centrum en liep na het doneren van een paar munten fluitend het winkelhart in. Plompverloren op mijn doel afstappen leek mij niet gepast. Dus eerst een heerlijk kopje koffie genuttigd. Aansluitend voor de zoveelste keer opzoek gegaan naar een winkel waar ik, naar later op de middag bleek, iedere keer weer langs loop zonder de plek te herkennen. Zo kom je dan ineens weer op plekken, die je je niet kunt herinneren terwijl je toch met regelmaat dit stadse dorpje met een bezoek vereert.

 Genoeg geaarzeld en kordaat op het doel afgestapt. Na een korte scan van het aangebodene voelde ik een lichte verneuking opkomen. Weg, niet meer aanwezig, foetschie! Vol ongeloof die winkel nog een paar keer rondgelopen en mooi nul op mijn request. Net voordat ik me wilde overleveren aan de ongewenste bemoeizucht van het bedienende personeel viel mijn oog op een eiland vol met hoopgevende vormen .... Hèhè. Waarom moet altijd alles weer op een andere plaats gezet worden. Het verkoopstimulerende effect daarvan waag ik toch te betwijfelen. Maar oké, daar was ze dan. Daar stond ze in volle glorie. Daar stond de vervulling van mijn dromen, de completering van mijn leven, de keukenhulp die het laatste verlangen naar een vrouw in een snelle omwenteling zal verpulveren: de pratende staafmixer met aaiverlengstuk en humortoets.

Mixing

  Probeer het niet te volgen, zelfs niet op eigen risico. Het heeft me jaren van mijn leven gekost maar ik heb het bij haar lurven. Kan het tegenstrijdiger? Nee, toch. Nou, dat kan maar één ding betekenen en dat is, dat ik goed zit. Ik heb de oplossing! Eindelijk kunnen we er een punt achter zetten. Geen ongewenste beeldverstoringen van de persoonlijke invulling van Jan Steen's visie op het leven. Gemotoriseerde ondersteuning zal de sfeervol smaakondersteunende bezigheden tot hemelse hoogten verheffen

 Eindelijk!. De tranen schoten me vanmorgen alle kanten op toen het licht doordrong in de duisternis. Je zult zo geworsteld hebben als ik. Dan mag je wel weten, dat je ooit boven komt maar mooi niemand, die je deze garantie onweerlegbaar komt presenteren. Dus ging alles de afgelopen jaren van links naar rechts en net zovaak weer omgekeerd. Het verstofde in onverstoorbare regelmaat en kon vooral niet bekoren.

 Maar al dat zal anders worden. Hij, sorry hèt zal hier verschijnen, alles in een warme gloed zetten en dan kan het alleen maar goed komen. Heilige hallelujah, vrijdag komt het aan. Vrijdag gaat alles veranderen en zal de keuken haar rust vinden. Vrijdag komt de Bamix en dan is eindelijk mijn leven compleet.

Beter?

 Wat een achteruitgang. Gètverdemme en natuurlijk niks geen keuze. "Dit is de prachtig, nieuwe, mooie, gebruiksvriendelijk versie van ons produkt!" Wat heb ik toch een hekel aan dit soort ongewenste verslechteringen alleen om een blik programmeurs van de straat te houden. Ga toch iets zinnigs doen en blijf met uwe tengels van de overzichtelijke, direct toegankelijke, snelschakelende en simpele versie af. Gaat fietsen of desnoods neuspeuterend navelstaren. Hier zit niemand op te wachten. Maar goed daar kom je ook niet achter als je niemand wat vraagt.

 Maar desondanks dank. Dat was het laatste duwtje, wat ik nodig had om me in het opzetten van een WP-server te storten. Komt dat er toch van. Domeinnamen genoeg en die ongebruikte serverspace mag ook wel eens belast worden met dat waarvoor betaald wordt. Verheug me al op de avonden vol ongeloof en ergernis want niks zo krom als programmeurslogica. Bye, bye Blogger.

Doen!

 De Paasrust is voorbij, de weersvoorspelling miserabel, de administratie en het huishouden als vanouds een rommeltje dus geen reden om te vertwijfelen. Genoeg te doen. De komende week de zoveelste poging deze veelkoppige draak een paar kopjes kleiner te maken. Mijn wensenlijstje heeft iets surrealistisch, maar zolang ik opgescheept blijf met iets van negen of tien kamers meer dan me liefs is, môt de mens toch wat, niet dan?

 Dus aan de slag met een fitness-ruimte, een ontvangst- en overlegruimte, een lees- een biljartruimte, een luister- en genietruimte, een werk- en rommelruimte en tot slot een multi-functionele keuken. Allemaal vooral een kwestie van puinruimen, naar buiten slepen en naar binnen dragen. En weet je ...... neeeeeee, niks verder denken, domweg doen. Het slaat nergens op, heeft niks met perspectief te maken, leidt nergens toe maar moet gewoon gebeuren, blijkbaar.

 Ik ga me d'r ook niet meer maar steeds minder mee bezig houden. Het leven bestaat bijna alleen nog uit het betalen van rekeningen, die je ontvangt omdat je toevallig bestaat en woont waar je woont, uit boodschappen doen om jouw lijf en de beesten te laten functioneren en wat voortbewegingsvloeistoffen voor auto en maaimachines. Klinkt wat depri, maar is het niet. Het is wel belachelijk, maar dat was het al en zal het blijven zolang ik hier mag verwijlen.

Actie

 Motorisch aangeslingerd trekt het mentale deel langzaam de geestelijk prut uit de bagger van de nacht. De voorspellingen zijn gunstig. Waarschijnlijk mag enige activiteit verwacht worden, voordat het grijze geheel zich weer onderdompelt in de nacht.

 De pannen staan op het vuur. Het gezelschap ligt nergens dus ook niet dwars en de belachelijkheid van denken, bezig zijn en levensinvulling klimt onverdroten richting de bovenste trede van het podium. We benne er weer al zal de duur van de waarschijnlijke aanwezigheid naar het zich laat aanzien met bescheidenheid sieren.

 Geplet onder de sloophamer van de weinig aangename voorjaarsniesbuien ploeteren we voort jagend achter woorden aan in een poging deze tot een zinvolle volgorde te verleiden. Nooit bedacht dat een verstopte neus het schrijven zou kunnen belemmeren. Komt een beetje op me over als een niet-werkende stoelverwarming, die het rijden onmogelijk maakt, maar helaas, waarvan acte!

Wekken

 Na het opwarmen van mijn vingers bewegen deze nu soepel en verwachtingsvol over het toetsenbord. Tijdens de warming-up had ik het gevoel, dat ik iets vergat, maar kon er niet direct opkomen. Daar verder niet bij stilgestaan, want als je dat doet, kom je tegenwoordig haast niet meer vooruit. Nu ben ik net er achtergekomen wat ik vergeten ben... Wakker worden!! Lekker is dat om met gewillige vingers klaar te staan om de toetsen te bespelen en dan een hoofd te hebben dat nog ergens in de nacht vertoeft. Zo'n wattig wazig gevoel achter mijn oogkassen. Geheel en al verklaarbaar maar daarmee niet opgelost.

 Het ontwaken en mijn persoonlijke 2e Paasdag verrijzenis laat wat te wensen over. Ik moet het tenslotte iedere dag weer doen en niet slechts 1x per jaar, misschien is dat ondanks de slapte wel een acceptabel excuus. Mocht de moeite, waarmee ik me tegenwoordig uit mijn bed jaag, trouwens doorzetten in het tempo, waarin het de laatste weken achteruit gaat, dan sla ik tegen 2017 de ochtend in z'n geheel over. Mag hopen, dat ik tegen die tijd wel iets meer van de avond en als het ff kan ook de nacht paraat maak.

 Opjagen heeft vast geen zin, dus we laten de autonoom verworden processen maar volledig hun moeilijk voorspelbare paden volgen en gaan ons ondertussen met andere zaken bezighouden als daar o.a. is het bereiden van de enigszins verlate lunch.

Achter

 Het is potverju werken. Een dag de teugels laten vieren en je loopt achter een lege vlek in je maandplanning aan. Dat wordt werken vandaag. Komt vast door een verwaarloosde eierconsumptie op die ene dag in het jaar, dat de cholestorol per kerkelijk decreet ongevoelig is verklaard voor een overmaat aan blauwgekookte dooiers. Straks maar voor een kleine inhaalslag zorgen bij de asperges.

 Maar daar hebben we nu niks aan. Voor die tijd zal toch iets uit het toetsenbord gewrongen dienen te zijn. Een dag niet geschreven is een dag teveel vrije tijd en oei, oei voordat je het weet, heb je dan de duivel weer aan je jasje hangen, die je naar de IKEA probeert te loodsen of te laten bezwijken voor nutteloze tuindecoratie of een derde auto. Vooral dat laatste kunnen we missen als kiespijn. Ik voel me nu vaak al als een vrouw voor haar kleerkast, als ik naar de autosleutels grijp en net dat kleine moment twijfel tussen Peugeot of Citroën.

 Nee zeg, dat kleine beetje discipline om een paar woorden bijeen te vegen kan toch nauwelijks teveel gevraagd zijn. Dat het huishouden langzaam verzuipt in vuile vaat en vlokken dierenhaar is tenminste nog begrijpelijk en geheel en al te verontschuldigen maar een woordelijke luiheid zou zelfs Oblomov met een minachtend hoofdschudden kordaat in de hoek zetten. Aan den slag dus!!

Electronica

  Heb ik me jarenlang groen, geel en vooral blauw geërgerd aan het niet-functioneren van Microsoft-produkten als besturingssysteem op de diverse Pc's, is dat miv Windows-XP een beduidend stuk minder geworden. Leek me eigenlijk geen kunst want autos zijn bijvoorbeeld de afgelopen twintig jaar in hoog tempo gedigitaliseerd en je leest toch zelden dat voertuigen in volle vaart op de linkerbaan er ineens de brui aangeven ivm een fysieke geheugendump of ander fout-geblabla. De verhalen van een paar jaren geleden dat auto's in standje "Cruise controle" een eigen leven leken te leiden, bleken na onderzoek niet meer dan een zwakke smoes van de bestuurders om eens heerlijk ongeremd op het gaspedaal te trappen.

 Al die electronica in de auto die remmen, sturen, verlichting, snelheid, bochtenwerk, telefoneren en tegenwoordig ook de handrem regelen, geeft me voorzichtig gezegd echter een wat dubieus gevoel als ik er langer dan noodzakelijk bij stil sta. En dat soort onbewegelijke momenten heb ik de laatste tijd vaker gehad dan me lief is en ik in de voorafgaande 12 à 13 jaar gewend ben geweest. De nieuwe bak sputtert wat op het vlak van de elektronische ondersteuning. De ene keer wil die naar de garage voor onderhoud wat pas 20.000 km verder de bedoeling is. Dan mekkert die over te hoge vloeistoftemperaturen als de auto net enige honderden meters in beweging is of adviseert de accu te controleren, wat natuurlijk nooit kwaad kan, ware het niet dat die dingen tegenwoordig onderhoudvrij zijn cq. in een wegwerpversie worden ingebouwd.

 Sinds een paar dagen waarschuwt mijn vierwielige steun- en vervoersverlaat voor een niet werkende parkeerhulp. Heerlijk extraatje als je achteruit ergens insteekt en hoewel overal uitdrukkelijk en meervoudig vermeld staat, dat de parkeerhulp je niet ontslaat van je eigen verantwoordelijkheid dient het gemak de mens en mis je het zosnel het niet werkt. Om niet weer direct bij de garage voor de deur te staan, ditmaal de stoute handschoenen aangetrokken en me verdiept in het elektronisch-elektrische syteem. Verantwoordelijk zekering in de boeken gevonden, in de auto ontdekt en na controle moeten constateren dat het daar niet aan lag. Vervolgens de auto aan de achterkant omhoog gezet en heel vakkundig op mijn rug gelegen het viertal contacten eens extra aangeduwd en geïnteresseerd wat aan de kabels geduwd en getrokken. Volledig overtuigd van mijn technische vermogens startte ik het karretje vervolgens en werd helaas teleurgesteld .... volgende week toch maar gewoon naar de garage.

Vergeten

 Zoals wel vaker pleegt voor te komen op deze aardbol en geheel passend in het Westerse streven naar produktdiversificatie kent het begrip nacht vele invullingen. Ik heb het al eens gehad over de mogelijkheid ze over te slaan, dat hoeft dus voorlopig niet meer. Ik wilde het hier meer hebben over de nacht in de strikte betekenis van het woord. Die tijd van dag dat je je uitstrekt tussen lakens, onder dekens of heerlijk bedekt met dekbed(den). Dan bestaan er nog steeds vele mogelijkheden en uit dat hele scala pikken we voor het moment de simpele rechttoe-rechtaan intentie enige uren slaap te genieten.

 De aanloop die ooit bestond uit een soort race om in het bed te liggen voordat ik sliep, lijkt nou meer op een voorspel dat moet verleiden tot iets wat er dan toch vaak niet van komt. Dan kan ik het plafond bewonderen, een wat ééntonige bezigheid die hier bovendien vrij zinloos is. Je ziet namelijk gewoon niks, tenzij de maan zich van de betere kanten laat zien. Dan kun je naar muziek gaan luisteren, maar mijn afkeer van het soort muziek, dat bij mij de slaap zou kunnen verwekken, is dermate groot, dat ik liever wakker lig dan me klassiek gejengel aandoe. Rest, naast o.a. een eindje om, lezen, warme melk drinken en puzzelen toch vooral het ouderwetse schapen tellen of de wat modernere methode van tegen jezelf aan twitteren in een lege TL. Met was Australische, Aziatische of Amerikaanse contacten kun je zelfs echt kleppen. Wat het nadeel heeft dat het weinig slaapverwekkend werkt omdat die lui net wakker zijn, druk werken of zich amuseren in het nachtleven. Dus maak je een accountje extra aan en houdt een monoloog in stereo. Met nog wat accounts extra zijn complete groepsgesprekken mogelijk, die tot wonderlijke inzichten kunnen leiden.

 Mocht de slaap je onvermoeds toch overmannen dan zou je denken; "We zien we morgen wel verder". Maar nee. Dan hebben we nog de categorieën nachtmerries, rem-slaapverwarring, hallucinaties en gelukkig ook min of meer normale dromen. Allemaal goed voor ongewenste onderbrekingen die voor een ritme zorgen, waar je qua slaap weinig behoefte aan hebt. Nu ging ik gisteravond tegen twaalven plat en deed ergens daarna mijn ogen open en het leek licht. Mijn eerdere ervaringen indachtig was ik op mijn hoede en maande me inwendig tot kalmte. Geesten? Inter-universumale contactpogingen? Voor de zekerheid de verlichting van mijn wekker ingedrukt: 07.14. Ochtend! Tsja, dat kan ook.

Shot

  In afwachting van mijn laatste dosis koffiestimulans blader ik wat door de treurnis van de wereld. Mensenwereld moet je dan zeggen, want van de andere werelden houden wij ons zelf niet op de hoogte. Toch jammer dat we niet de moeite doen om ons te verdiepen in het gevoelsleven van een koe, die haar jong ziet verdwijnen in de richting van de biefstukkenfabriek. Als de politie een baby in je handtas vindt verdwijn je in elk geval ander slot en grendel en loopt het risico in staat van beschuldiging gesteld te worden van iets wat mogelijkerwijs maar niet noodzakelijkerwijs had kunnen gebeuren. Ik hoor die moederdieren hier wekenlang loeien als de stierkalveren uit de de kudde geplukt worden. Moeder roept kind, kind roept moeder en tenslotte kan de moeder roepen wat ze wil, maar opgedeeld in hapklare brokken loeit het moeilijk terug.

 En dan lees je iets verder dat men het slachtvee tegenwoordig landbouwhuisdieren probeert te dopen. Is dat een stap in de goede richting? Naar goed Nederlands gebruik belanden huisdieren tenslotte niet in de pan maar helemaal aan het eind pas in het veevoer of op de achterkant van een postzegel. Of is het een poging om van de vleesverwerkende bedrijven om hun activiteit in een acceptabeler daglicht te stellen? Met als gevolg dat we hier over enige decennia ook verse hondenfilet kunnen krijgen of poezen en konijnen door elkaar liggen in de diepvries??

 Ik snap wel waarom de gezichten op het bankje voor het bejaardentehuis zelden vrolijke trekjes vertonen. Ben je eindelijk tot relevante inzichten gekomen sta je nutteloos te wezen op een zijspoor. Ik zou de wereld wil zien, waar die geestelijke ontwikkeling omgekeerd gaat. Dat je geboren wordt waarmee je nu het graf in stapt en uiteindelijk blanco afscheid neemt. Vanaf welke leeftijd begint het pijnlijk te worden dat besef van je mens-zijn??

Modder

 Raar is dat als je achter je eigen woorden aan loopt in de hoop, dat ze je tonen waar je naar toe wilt. Hoe doet de rest dat? Kun je eerst iets doen zonder dat je het benoemt hebt? Ik kan me daar niks bij voorstellen, maar naar het schijnt ben ik niet bepaald representatief voor wat weinig vleiend de grootste gemene deler heet. Dat heeft iets strelends en iets strontvervelends. Te rade gaan bij een ander wordt een queeste waar een computerspel z'n tanden op zou uitbijten.

 Ik ploeter en ploeg dus rustig in eigen beheer verder door de modder van mijn bestaan. En het voordeel van deze eenzame en unieke activiteit is, dat al die andere meer of mindere eenheidskoekies wel kunnen zeggen, dat het niet zo is, maar er is maar één iemand die deze modder voelt, voedt en verwerkt en dat is ikkes!! En geloof me, het is nog steeds modder maar .... I like it!

Eieren

 Weken al in de voorbereiding en nog zeker twee weken te gaan. Eieren ... gekookt, geverft, in chocola gegoten en als het ff kan gevuld, verstopt, gevonden of definitief verloren. Ik ben er meer dan 30 rijk op dit ogenblik en sluit niet uit dat mijn rijkdom voor de Pasen nog aangevuld zal worden. Goedsgeefsheid weigeren is erger dan gedwongen creatief oplossingen verzinnen voor het overschot aan kippekeutels.

 Na een lange zoektocht door meer dan tien jaar hermetisch afgesloten dozen vandaag de ingedroogde restanten boven water gehaald van een ooit cadeau gegeven waterverfset. Picasso avant les Pâques! De laatste set toegeschoven eieren laat zich zo godsgruwelijk miserabel pellen, dat ik heb besloten, die te gaan beschilderen. Het zal niet gelijk van den avond gebeuren maar voor het verrijzen van God's zoon zou het môtte lukken.

 Ik zie me al zitten op Paasochtend. In alle rust op het terras aan de achterkant. Hazen en konijnen van helemaal links tot ver in de rechterooghoek. Beesten in alle soorten, kleuren en maten. Allemaal met een mandje om gevuld met kleurrijke en gevarieerd door mij (!) beschilderde eieren. Mocht dat problemen opleveren voor de dierenbescherming, dan beloof ik die draagconstructies na afloop van de tweede paasdag te verwijderen.

 Ik schenk mezelf een glaasje bubbeltjessap in, bewonder mijn zelfgemaakt Latte Machiatto, bijt door het zuur van de jus en ga "Tietschen". Tsja, wie kent dat ...

Werken

 Oeps ... moet weer in de pen kruipen. Concepten wachten op hun definitieve vormgeving, misschien slingeren her en der nog wat bruikbare stadse indrukken, mezelf niet vergeten en mopperen lukt altijd wel. Afgelopen dagen "die Schule geschwänzt". Was lekker en mezelf maak ik natuurlijk wijs, dat het nodig was. Het is me bovendien duidelijk geworden, dat een iPhone leuk speelgoed is met een aantal bruikbare functies, maar dat het ding niet de laptop zal vervangen in mijn geval. Goed voor aantekeningen, het bekende getwitter, wat klooien via WF maar bij het schrijven van een mail, die het niveau "Hoi. Hoe gaat het. Hou je taai" overstijgt, verliest het speeltje z'n glans, laat staan als je meer zou willen. Dat wordt dus toch een Ultra Light. Nu is alleen de vraag of ik alles ga verApplen en me vervolgens ergeren aan de starheid van Job's gedachtengoed of bij de concurrentie blijf en de Apple-freaks blijf afdoen als elitaire, meer aan vorm dan functie verslaafde domkoppen. Ach, we dubben al een jaartje, daar kunnen nog wat maanden bij en hier kopen zit er toch niet in met hun rare Azerty-toetsenbord en al die overbodige accent-functies.

 Schrijven dus, vandaag. Mijn persoonlijke harde schijf opschonen en waar nodig overzetten naar de digitale variant. De oudere herinneringen ordenen en kuisen in de Nederlanse betekenis van het woord. Nog wat relatierestanten benoemen en opruimen en dan zal de middag wel een eind op weg zijn en zie ik wel verder. Dit is leven! Dit is onbetaalbare luxe!!

Hahaha

 Het mag geen naam hebben, maar toch is het een stukje! Een niet grappig grapje. Een bijna 2 april mopje. Bijten kikkers dan nog steeds in billen? Het lawaai zal er morgen niet minder om zijn. Gelukkig zijn de nachten nog koud en houden de beesten dan hun kop.

 Vond het toch wel leuk, dat idee van een niet-echt echt stukje. Nu klopt in elk geval de administratie weer. Is toch ook wat waard. En als dat dan met een kwinkerige slag kan, wie zou het dan laten? Ik niet is gebleken. Morgen beter.