Escape

 Op mijn sloffen, zou ik zo zeggen. Ruim voor de bel binnen .... tenminste als ik hier nog iets van weet te brouwen. Iets uitzonderlijks wordt moeilijk. De inspiratiebevorderende werking van onkruid wieden laat te wensen over. De trappen rond om het huis zijn inmiddels weer van de aanpalende grasvlaktes te onderscheiden. Waarvoor mijn dank aan mezelf, maar tevredenheid is niet de door mij gewenste drijfveer, als ik achter het toetsenbord zit. De koffie heeft daar helaas ook geen draai aan weten te geven. Nou, dan kan ik gelijk wel weer verdergaan, hoewel dat niet mijn streven was, toen ik buiten uit het grind oprees. Ik dacht de namiddag met de Pc te kunnen verspijbelen maar daar wordt een stokje voor gestoken. Stomme inspiratie.

 Twee kruiwagens onkruid, een liter niet echt koud water en een paar glaasjes rosé verder -zonder dat ene vervelende verkeerde glas- en ik zit alweer een half uur naar een halfvol scherm te staren. Of is het half leeg? Geldt dat ook bij flatscreens? De wil is er, de enen en de nullen staan te popelen maar zijne majesteitelijke onmogelijkheid Mister Inspiratie ligt nog ergens op z'n gat te legge en geeft geen sjoege. Morgen maar eens de arbeidsvoorwaarden doorploegen. Iets zegt me dat hier een verkeerd spelletje wordt gespeeld.

 Geen triomfantelijke uittocht dus, meer iets met bijeengeknepen billen. Augustus zal het er mee moeten doen en september heeft een maand om zich te laven aan hoop en onbestemde beloften. "Gaan" is het adagio! Als je niet ondergaat kom je ook nooit boven.

Ingreep

 Het zou zo mooi zijn als dit inmiddels uitgekauwde scenario een frisse make-over zou krijgen. Een greep in de pot van de magische plotwendingen. Maak me niet uit hoe gek het uitpakt. Dit is geen film die zijn geloofwaardigheid publiekelijk kan verliezen, het is mijn wereldje en daar is al wat onzin de revue gepasseerd.

 Een lot in de lotterij heeft nog iets reëels, want ik verspeel een maandelijkse inzet sinds het openen van mijn girorekening in het verre verleden. Maar waarom zo bescheiden? Het mag fantasierijker. Ik bevrijd een rijke weduwe uit de aandacht van een kwijlende gigolo-in-opleiding en word als dank verslonden door een paar van verlangen smeltende kijkers en 'en passant' bedolven onder de dollarbiljetten. Of spittend naar het zoveelste lek in de eeuwenoude wateraanvoer richting de fontein in de huidige vijver, stuit ik op een ongeëvenaard grote klomp goud zonder dat de feitelijk consessiehouder daar aanspraak op kan maken. En wat te denken van morgenochtend, als ik de deur uit ga met de honden, en er een glimmend stuk blik naast het huis staat waaruit een met gouden kettingen behangen man en ditto volgestouwde mond joviaal op me af stapt, me uitgebreid op mijn schouder klopt en in nauwelijks verstaanbaar Engels bij elkaar brabbelt dat hij de plek voor het dubbele van de vraagprijs wil kopen......

 Wat hebben we nog meer in de aanbieding? Het hoeft niet, maar mag best nog wat gekker worden. Ik zal de Ufo's in de ruimte laten en ook de geesten uit het verleden laten rusten, maar daar tussenin liggen zat mogelijkheden voor een mooie "Deo ex machina". Doe maar wat, maakt me niet uit wat, mijn enige vraag is om er een beetje fatsoenlijk uit te springen en niet afgeserveerd te worden als buurman's gek.

Valreep

 Allez in het toetsenbord gekropen. Nog drie te gaan. Zit toch heel wat ruimer dan een pen. Dat was me toch meestal een partij gewurg en dan dat geknoei van die lekkende inkt nog. Vooruitgang is niet altijd verkeerd. Nu die perfekte woordherkenning nog, kek bluetooth-gevalletje in mijn oor en jullie hebben helemaal geen leven meer. Nee, dat moet ik om te beginnen mezelf niet aandoen. Je zou mijn 24 uurs gebrabbel, waarvan deels gesnurk als ik anderen mag geloven, in realtime voorbij zien komen. Daar schiet ook een kamerbrede plaatsvervangende schaamte schromelijk tekort al heeft ie honderd tenen om te krommen.

 Nee, nee, nee een beetje verstand gebruiken kan soms geen kwaad. We houden het lekker bij het toetsenbord en de persoonlijke filter waar soms een woordenbrei en dan weer wat verdwaalde tekstfragmenten doorheen geperst worden. Een inmiddels gewaardeerde bezigheid die de plek in heeft genomen van het ontbrekende ochtendblad. De digitale versie heeft me nooit tot het oude, vertrouwde onderuitzakken aan de ontbijttafel kunnen verleiden, ruzieën als het moet met alle andere openstaande en direct toegankelijke internetkanalen op het overzichtelijke flatscreen.

 Nog in Utrecht wonend zou ik, vrees ik, inmiddels ook elke ochtend de deur uit moeten om voldoende afstand te creëren tussen de terughoudendheid van de krant en de opdringerigheid van de digitale media. Geen straf, dat niet. Alternatieven genoeg met koffie van een kwaliteit die de mijne overstijgt èn last maar absoluut niet least: bediening!! Ik krijg het mijn honden maar niet aangeleerd.

Bezwaarlijk

 Wat zou het leuk zijn om nu een beetje met woorden te kunnen zwabberen. De trek is d'r maar de inspiratie laat het pijnlijk afweten. Alle neuzen die ene gewenste kant op te krijgen is nog zo makkelijk niet en dan hebben we het alleen over ik en mezelf. Toch een overzichtelijk clubje, al is dat een subjectieve mening.

 Door de dag gestruind, 'en passent' wat slepende zaken afgehandeld, direct nieuwe lijntjes uitgeworpen .... kortom niet alleen mijn neus leeggeschept. Daar mag toch wel wat tegenover staan, zou ik zo denken. Allez, allez!! Er hoeven niet gelijk de vonken vanaf te springen, als dat ene vonkje maar overspringt en de gedachtenwereld tot een vrije loop verleidt. Borrelen zou prettig zijn, bij gebrek aan beter ben ik met een blurp al tevreden, maar niet die fantasieloze leegte. Dat is toch zo saai. Alleen een ambtenaar kan dat aan. Daar moet je voor in de wieg zijn gelegd. En dat heb ik direct na de geboorte weten te voorkomen.

 Doe mij de kleurtjes, onvoorspelbaarheid en ander enerverend ongemak maar. Laat mij maar met regelmaat mopperend door het leven gaan, omdat de praktische beslommeringen mijn gemijmer dwarsbomen. Een beetje dwars kan tenslotte geen kwaad om de boel in beweging te houden. Zie vandaag maar weer. Zo'n heerlijk rustige, induttende dag en gelijk denkt de inspiratie achterover te kunnen leunen. Nou, zo zijn we niet getrouwd.

Bedaarlijk

 Het weer voelt mee en voorkomt onrust- en schuldgevoelens. Mistig begonnen is het via een zonnetje betrokken en inmiddels valt af en toe wat regen. Eindelijk geen smoezen meer om dat laatste staartje van de afwas wegwerken. Voor alles is er een moment, zelfs om te verspillen aan de afwas. Dat is dan weer het nadeel van het oog mee laten eten. Opgemaakte borden, bestek, glaswerk en liefs nog tafellinnen, gesteven en wel. Een blik open rukken kost hooguit een vork als je royaal doet.

 Afwas, was, opruimen. Het welbekende opstapje naar meer activiteit in mijn bestaan. En daar is de middag zo mee gevuld. Vakantie is voorbij. Vanaf morgen doet de zon weer mee zonder het direct te overdrijven. Werkweer en dan behoor je klaar te staan. Niet nu al aan denken. Voorpret is gereserveerd voor andere zaken. Gewoon gezond die kop in de grond en niet eerder je licht opsteken dan noodzakelijk is. Tot aan het einde van het ontbijt morgenochtend weet ik van niks en daarna ga ik me verrassen.

 Alles heul relaxt, twintig dingen tegelijkertijd en vooral heerlijk door elkaar. Voor een buitenstaander blijft het verbazend om te zien dat uiteindelijk alles gebeurd zal zijn; schoongemaakt, geordend en opgeruimd. Dat is een maagd wel toevertrouwd, hoewel het bij mij nooit tot neurotische noodzaak is verworden, zeer tot leedwezen van menig vrouw beginnende bij mijn moeder.

Gevaarlijk

 Gisteren al aan begonnen maar verder dan titel en een beginkreet is het niet gekomen. Mag het inzicht van de gisterige valreep de dans openen van het drieluik voor vandaag. Had dus gisteravond toch al door dat mijn gekozen pad voor de fanfare uitliep. We gaan eerst maar eens achter die beer aan om niet al in de knop te breken. Prachtig is dat "in de knop breken", dat is nog mooier dan op de top afscheid nemen. Nooit het risico van knagende spijt, geen kans voor twijfel. Nooit ingeloste beloftes zijn al goed voor een leven lang dromen. Maar dan dat leven niet eens hoeven meemaken, de beloftes door de goegemeente laten onderhouden, bijkleuren, opblazen, dat kan niet anders dan op legendair niveau eindigen. En daar heb je dan niets anders voor gedaan dan in de knop te breken.

 Vrees dat het hier niet van een dergelijk leien dakje zal gaan. Voorlopig maar verder met dat moeten, wat nog steeds niet wil zoals het zou kunnen. Ondertussen mijn tactische vermogens op de sporen van de beer zetten. Als dit zo doorgaat sloft de verkoop hier achter alle denkbare feiten aan. Zelfs mijn aanwezigheid zou dan best al eens tot het verleden kunnen behoren. Een beetje slordige afhandeling door de werkelijkheid als je het mij vraagt, dus graag opschieten aub. De huid hier ligt kant-en-klaar voor het grijpen, daar hoeft geen beer voor het loodje te leggen.

Raar

 Iedereen die wel eens aan mechanische toestanden heeft gesleuteld kent het fenomeen. Het gesleutel heeft een duidelijke start. Wat functioneren moet, doet het niet. Je begint dus te schroeven en te sleutelen. Scheidt, splijt, legt uiteen en demonteert nog verder tot je omringd bent door een wirwar van schroeven, moeren en in stukken uiteengelegde onderdelen. Je bekijkt alles met oprecht interesse, ziet weinig als mankement herkenbare afwijkingen, maakt schoon, smeert in en zet het geheel weer in elkaar. En iedere keer keer werkt het wonder van zorg en aandacht en draait wat voorheen niet wilde bewegen als een zonnetje.

 Zo voelt het vandaag bij mezelf aan. Een beetje lang en veel gesleuteld. Geen overtuigende mankementen maar wel die onverwachte maar gretige start. Het machien wil weer en laten we daar voor de afwisseling eens geen bezwaar tegen hebben. Go, boy, go!

Tè

 Oké, het is zover. Grenzen zijn overschreden, hordes genomen, de rest geslecht.  Mag mijn leven nu eindelijk werkelijk opstomen in de vaart van mijn eigen volkeren? Kan het nu aub die kant opgaan waar mijn verlangen al wat langer dan vandaag naar hunkert? Oost, doe maar oost. Verder niet interessant maar wel een feit.

 Het grote nadeel van vooruitgaan is het tempo waarin die beweging het kauwgumtrekkende vastkleven van het omgekeerde aan de boom nagelt. Het druppelt een moment, stroomt eventjes en dan komt dat hele stuwmeer uitgenodigd maar volstrekt omgecontroleerd dalwaarts. Je wilt het maar had het liever anders gehad. Iets meer van die tergende traagheid waarmee de ellende zich door je dagen heeft gescheurd. Maar nee ... "Wenn schon, denn schon", alles of niets, graag of ga elders zeuren.

 Daar zit je weer, te midden van brokkenstukken in een omgeving die door een kudde dino's lijkt omgeploegd maar geloof het of niet, alles is anders, compleet anders dan het slagveld van een jaartje of wat geleden. Dit zijn geen brokstukken of onttakelde ledematen, dit zijn onderdelen, elementen, mogelijkheden. Dit is manna en geen modder. Eindelijk puzzelen, bezig zijn en verder.

Naast

 "Je aanwezigheid is puur genieten." Mag ik me 'ns een veer tussen mijn billen planten? Nou, bij deze! Gaat daar eens aanstaan. Hoeveel schoenen heb je nodig om naast te lopen? Mocht het schoeisel niet voldoen, staan de paarden klaar om overheen getild te worden....

 Heb je zelf al tot op het bot genoten, krijg je nog vuurwerk na. Kan het mooier, erger, pijnlijker op het prachtige af? Een beetje als het presentje van de kok, opgediend bij de koffie met sterretjes en een in chocola gevatte felicitatie. Kitsch, erger kan het niet maar op het juiste moment en zonder verder plichtplegingen. En zo viel vandaag ook 'die opmerking digitaal op mijn bord.

 Wat rest je anders dan een beetje wentelen in de gewenste maar onverwachte weldaad? Niets toch? Nou dan!

Viva!

 Het leven lijkt soms verdacht veel op werken. Vies woord is dat, zeker op een dag als vandaag en daar is de uitroep ook niet voor bedoeld. Nog een dagdeel te gaan voor we ons in aangenaam gezelschap de betere culinaire prestaties laten voorschotelen. Mens moet wat, zeker nu ik dank de publieke werken de ingeplande oesters als champagnebegeleiding ben misgelopen. Ondertussen slaan we ons mensmoedig door de net begonnen middaguren heen.

 De regen waar vanochtend de dag mee begon, heeft plaats gemaakt voor een aangenaam zonnetje. Vind dat ik dat ook wel verdiend heb. De boeren zijn voor mijn part morgen weer aan de beurt, maar nu graag naar mijn pijpen dansen. Doe maar drums trouwens, want de pijpen doen me veel te veel aan doedeldingensen denken en dat is me toch een partij vervelende muziek met bijbehorende repeterende volksdansbewegingen. Gètver. Ik moet een ander niet aandoen, wat ik zelf niet wil. Toch?

 Hop, hop. Vanmiddag ff de deur uit. Buiten de grenzen van mijn luxe gevang slijten uren altijd weer sneller dan ter plekke. Genoeg te doen, al is het maar geld uitgeven. Hoewel ik me ff niks voor de geest kan halen, waaraan ik het restant van deze maand zou kunnen spenderen. Klinkt als een tevreden mens en die richting klopt aardig.

Eind

 Die titel is niet te vermijden, maar verder zegt het weinig. Alles begint, alles eindigt en tussendoor ben je bezig, maak je je druk, geniet je of pak je het nog beter aan. Vandaag gaat simpelweg de knop weer om. Het blijft 'kunnen' maar het gaat van 'willen' naar 'moeten'. De administratie roept. De belasting moppert, het kadaster dreigt en mijn rug klaagt.

 We beginnen met het belangrijkste en na de fysiotherapeut ga ik de belasting opvrolijken om aansluitend het kadaster op stang te jagen. Ladignac, St. Yrieix, Limoges en dan heb ik zin in champagne en oesters. In exact deze volgorde! Zal me moeten beheersen dus, want die chauffeur staat nog in de steigers.

Begin

 Iedere verandering hakt een herkenningspunt in de baan van je bestaan. Een startpunt waar je liever niet meer zou terugkeren maar indien nodig kan het. Zelfs bij Microsoft hebben ze op een gegeven moment begrepen, dat het stik-handig kan zijn als je terug kunt naar wat ooit geweest is, goed was, functioneerde. Ondanks het geklungel van Gates & Co veeg je de restanten van een verkeerde of ongewenste installatie makkelijker van een harde schijf dan de aanwezigheid van een ander uit je leven, maar dat beginpunt staat of je wilt of niet.

 Gelukkig of misschien jammer ben ik niet zo datumvast maar daarmee staan me de momenten nog wel bij. Die eerste aarzelend verstolen zoen op een fantasieloze maar stille plek in de straten van Heerlen, de opzwepende ritmes in de Woolloomooloo, de rokerige bar van een restaurant aan het begin van de Biltstraat, de ballenstraat van Janskerkhof richting de dancing in de Voorstraat, waar ik dan weer de naam van ben verloren. Nu som ik gemakshalve de ingegraveerde momenten op van wat later voor kortere of langere tijd veel weg had van een relatie, maar ook zonder dat laatste element zet iedere kennismaking zijn/haar hakken op herkenbare wijze in mijn zand. De kerktrapjes in een dorpje in de Vogezen, de bananenjam, de stalker met carnaval, de ongewenste handtastelijkheden in V&D, de errrrrrrrg betrokken Nederlandse lerares, de onder volle borsten bedolven wiskunde opgaven, onverwachte verrassingen in je bed, de spijtige taalbarrière van een Hongaarse droom .... dit kan nog wel ff doorgaan.

 Na de hernieuwing van de rokerige bar aan het begin van de Biltstraat is afgelopen week nieuwe geschiedenis geschreven in Beauvais. Of all places .... Och, ik zou er wel dood gevonden willen worden, maar meer ook niet. Van de 40 windrichtingen waaruit de prijsvechters er hun slachtoffers droppen en tegen nog verder gereduceerd tarief terugvliegen zal die ene blijven hangen. Zo is het begonnen, nu zien wat voor type boot het is en waar het schip strandt.

Liefde

 Aha ..... ja, ja een pakkende kop levert prompt een berg extra klikken op. Was het maar zo. Kon je de liefde maar op aanvraag laten invliegen, aandragen, voorrijden of aan laten waaien. Mijn afgelopen jaren zouden anders uitgezien hebben. Ik zou mijn verdriet gedeeld en dus gehalveerd, mijn leven verrijkt en als zodanig verdubbeld hebben. Niet weglopen voor het een door je te verstoppen in het ander, maar in het volle besef van wat geweest cq. gebeurd is door met wat het leven zo aantrekkelijk maakt: dat bezig zijn, verweven zijn met het bestaan van een ander.

 En eigenlijk moet ik niet lullen, want zo zijn de jaren voor een deel geweest. Ik zou haar tekort doen als ik het zou ontkennen. En waarom zou ik? Zonder Inez was in 8, 9 en 10 een hoop anders, soms beter maar vooral vaak slechter gelopen. Soms, heel soms begin ik een beetje te geloven, dat je mensen in je leven treft op momenten, dat je ze nodig hebt. Vergelijkbaar met de aandacht die je onderwerpen in de actualiteit schenkt, omdat je er zelf mee bezig bent. Ik zei soms. Het is een verleidelijke gedachte. Een gedachte, die verleidt, maar mij te makkelijk is.

Afzien

 Nederland werkt en niet Nederland alleen. Zelfs ik werk, al is dat vooral een kwestie van gevoel. Van een verkeerd gevoel. Ik hou ervan om bezig te zijn, lekker bezig te zijn, druk bezig te zijn, dag en nacht bezig te zijn, maar heb een hekel aan werken. Werken is moeten. Werken is dom bezig zijn voor de portemonnee van een ander. Ik val vast in herhaling. Bij een stokpaardje als dit is dat moeilijk te voorkomen.

 Nu hoor ik alweer pruttelende commentaren van "Makkelijk praten" en soort gelijks. En deels klopt dat, maar mensen die me langer en beter kennen weten, dat ik nooit anders ben geweest. Iets met tering en nering en zolang die twee het redelijk met elkaar kunnen vinden is de uitkomst tevredenheid. Met twee duppies in je zak moet je niet naar een Rolls Royce verlangen en als je geld genoeg hebt voor zo'n bak zijn er gelukkig zat andere leuke dingen te doen.

 Misschien laat ik me er ooit nog eens in rijden. Het is toch een soort jeugddroom. Vergelijkbaar met die Porsche maar dan zit ik liever zelf achter het stuur. Mijn leven eindigen met een chauffeur ipv een rollator ..... zo blijft er toch altijd weer iets om naar te streven.

Vertraging

 Vier dagen, 16 berichten .... Dacht ik in juli op achterstand te liggen, maar ik overtref mezelf grandioos. Dit is een prestatie met een olympisch randje. Hier helpt geen tussensprintje. Dit wordt een "alles-of-niets"-je. Jammer dat ik van mezelf niet in de smeuiige en smakelijke details van de afgelopen week mag treden. Ik zou zo mijn quotum voor de rest van het jaar kunnen invullen. Geen centje pijn. De transpiratie zou de inspiratie niet bijhouden, dat weet ik zeker.

 Het was een kringbeweging afgelopen week. Een kringbeweging, die je terug bij "Af" brengt en je twee keer goed moet nadenken of je wel weg bent geweest. Zo snel is alles gegaan. Maar als je gedachten beginnen te rollen, raak je stante pede bedolven. Het 'herkauwen' zal je gauw nog een week kosten, zoveel is de revue gepasseerd. En je zult wel moeten, want het tempo en de veelheid heeft veel, te veel aan het oppervlakt gelaten waar diepte nodig is. Het zou zonde zijn als ook maar een fractie verloren zou gaan.

 Ik vlei me vandaag in het gras. Sprietje tussen de tanden en met wazige blik in onbestemde richting. Van Parijs naar Parijs, een reis door de wondere wereld van het menselijke gemoed.

Hekel

 Broertje aan dood. Jammergenoeg leeft ie, maar dat is weer een andere zaak. Heerlijk al die keuzes, vooral als je daar anderen het leven mee zuur kunt maken of jezelf ergens mee wilt verwennen en het suprême moment voor je uitschuift door het maken van de keuze alsmaar uit te stellen. Bespaart klauwen met geld. Slecht voor de economie maar houdt je huis overzichtelijk. Toch leidt het menigmaal tot een "Doe ze maar allebei" of nog meer versies van het hetzelfde terwijl eentje al overbodig was geweest.

 Dat overbodige geeft het kiezen iets onschuldigs. Het had niet gehoeven. Het is luxe, dus doe die rooie en groene ook nog maar. Wat maakt het uit. Leuk fleurig en als de een kapot gaat, kun je zonder ergernis of aarzeling verder met de identieke alternatieven. Het is wat je, tenminste ik, steeds weer denkt bij je schoenen tegen de tijd dat ze versleten zijn en eindelijk je voeten sieren zonder dat pijnscheuten je aan hun aanwezigheid herinneren. Oké, oké dat ligt weer iets anders maar het verlaten van het winkelpand met slecht één paar schoenen is ook een keuze.

 Vervelend wordt het pas als je iets wilt in je leven, daar hard aan/naartoe werkt, tijdenlang geen beweging waarneemt aan de einder en het als donderslag bij heldere hemel ineens wemelt van alternatieven. Het ene aantrekkelijker dan het andere en ook weer niet. Iedere mogelijkheid opgesierd met (een deel van) je zorgvuldig samengestelde en op het voorkomen van missers en teleurstellingen gerichte wensenlijst en er dan een "Ho-ho-ho" weerklinkt. Je moet, nee mag er maar eentje kiezen. Eentje of geen!

 Ik snap ze wel een beetje. Het lijkt me ook weer knap rampzalig, maar naast die nadelen heeft een harem wel wat.

Twogging

Nu ff die stap maar boven en alles overziend met die ene feilloze blik ergens een zwakke plek fixeren en daar aangenaam in rond poken.... Zoek, zoek en je zult vinden, zegt men. Maar men heeft het vaker aan het verkeerde end, dan je als dolend zieltje lief is.

 We laten trouwhartig de afgelopen dagen voor het voetlicht heen en terug paraderen maar verder dan leuk, aardig, normaal, zelfs misschien belangrijk gaat het niet. Saai is dat. Moet je natuurlijk niet aan de grote klok hangen ivm met de lengte van sommige tenen, maar dat verandert niks aan het gegeven.

 Zoiets als "een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd" maar dan met verbaal tandenknarsen vanwege de absurde werkelijkheid van het leven. Lachen is leuk, maar je wordt er vooral moe van en verder blijft er weinig of niks van hangen.

Drukdruk

 Nog niet toegekomen aan de verwerking van de vloedstroom aan verrassingen en alweer in de benen met de voorbereidingen voor wat onverwachts te komen staat. Achterafgezien had die alles wetende, overziende en bepalende kracht van welke benaming dan ook, d'r aan het begin van het jaar wel een beetje op kunnen hinten, dat het vernieuwen van de badkamer in H1 dit jaar geen overbodige luxe zou zijn. Maar mooi niks. Dat zul je altijd weer zien. Vanalles van jou verwachten, maar een keertje wat terugdoen is een brug of wat te ver. Een armoedig marketingconcept.

 Een beetje spiritueuse adept weet in dit soort gevallen in alle nederigheid achteraf altijd weer een excuserende zijstraat bijeen te plakken ten favore van de grote Afwezige, maar zo ben ik niet getrouwd. Ik vind het ronduit shit. Gelukkig heeft Pattex voor dit soort vervelende ongemakken altijd de juiste kleverige oplossing. Doorgezakt, maar afgeplakt moet het badmeubilair er nog maar een weekje en wie weet meer tegen aan.

Samen

 De ene keer zit je weken, wat zeg ik, maanden duimen te draaien en verlangend naar de einder te turen in de hoop de contouren van een onwachtse maar prettige, leuke, aangename, etc. wending in je bestaan waar te nemen en de andere keer vliegen ze je van (bijna) alle kanten om de oren. Hollen of stilstaan. Eerlijk gezegd heb ik daar toch zo'n pokkehekel aan, daar schieten zelfs mij de woorden tekort. Niet aan dat het gebeurd natuurlijk. Daar heb je lang genoeg op zitten wachten, maar dat het niet een beetje leuk verdeeld op je mat valt. Voordat je het weet, moet je nog kiezen ook zonder dat de afvallende keuze naar een geschikter moment verwezen kan worden. Ik weet niet of het een punthoofd is of een sik, maar iets krijg ik d'r wel van.

 Straks kom ik nieteens meer toe aan wat zou moeten. Dat zou een regelrechte ramp zijn. De handen vol aan al dat leuks en met lede ogen moeten toezien hoe het gras niet gemaaid en de daken niet hersteld worden. Ik zou daar niet mee kunnen leven. Eindelijk een tastbare smoes, een hele smoezenwaaier. Het gaat wel hard met die noodzaak van accepteren en je erbij neerleggen. Straks gaat het Universum nog klagen, dan zijn we helemaal van het padje af. Het is nooit goed en dat is maar goed ook. De jeux-de-mots varen er wel bij.

Stilstaan

 Na een heerlijke rit in een niet verkeerde voiture met aangenaam gezelschap en aansluitend een klein spijsverterend voorspel door de straatjes van het reisdoel gooide rond het middaguur de tijd de versnelling dieselend in de één. De wereld vertraagde, geluid vervaagde en de smaakpappilen stoomden op naar de eerste rang. Zondag, Frankrijk, Hoogseizoen ... drukker kun je het in de eetgelegenheden niet hebben. En dan een plek treffen waar het woord 'haast' geen zwaartepunt is in de opleiding van de bediening.

 Een middag lang genoten van een twijfelend loven en bieden tussen zon en wolken, kwakende eenden, forellen maar dan in de rivier en verwoed kanoënde toeristen in knalgele, soort groot formaat dobberende badeendjes. Onderwijl genietend van amuses, voorgerechten, tussengangen, hoofdgerechten, desserts, koffie en een genoeglijk meanderende tafelconversatie vrij van ouwe koeien en andere verheerlijkingen van wat ooit geweest is. Wil een mens meer?

 'Tuurlijk wil een mens meer, anders zou je geen mens zijn maar er was al innige tevredenheid met wat we onszelf boden. Terug thuis de avond starend in het vlammenspel van een vuurtje afgesloten. Een regenbui was de perfecte afsluiting van een veeeeelste te korte week.

Omleiding

 Na een toeristisch getinte tijdverspilling op de dag van gisteren, is er vandaag ook niks serieus' uit mijn handen gekomen. Dan is het motivationeel maar vooral praktisch toch erg handig als een ander stel handen onverstoorbaar de strijd aangaat met de wildgroei aan bramen, brandnetels en hazelaar. Walnoten pellend het uitzicht genieten van iemand die zweet en zwoegt. Kijk, dat is je in je eentje toch niet gegeven.

Inleiding

 Ergens moest die zomer er toch eens van komen. De herfst stuurde zijn boodschappers al een paar weken langs maar op de valreep recht de zomer zijn rug. Ja, dat kan niet anders, dat moet haast wel mannelijk zijn. De kracht waarmee tegen alles in wordt opgestaan, is een vrouw niet gegeven. Die kunnen zich wel wijsmaken dat multitasken iets bijzonders is, maar voor het echte werk heb je toch "ballen" nodig.

 Na een week waarin de ene prachtige dag over de andere struikelde, doen de vooruitzichten voor de aanstaande zeven dagen het niet voor minder. Lang leve die heerlijk warme middagen waarop het volstrekt onverantwoord is om het lichaam tot enige inspanning te verleiden. Ja, nee, helaas natuurlijk, daar moet je je aan weten over te geven. Je moet in staat zijn dit soort tegenslagen te incasseren. Man-zijn is afzien en lijden. Ik zal mijn tijd dus noodgedwongen moeten vullen met rondhangen op terrassen, het nuttigen van ijskoude blonde rakkers en de wereld bestoken met mijn woorden vanuit de koele ruimtes van dit eeuwenoude pand met zijn dikke muren.

 Soort van nadruppelen en wie weet gaat het wel tot ver in oktober duren. Ik moet er niet aan denken. Maar wat wil de mens tegenover het Universum. Ik zal in alle nederigheid de zon en haar ongemakken over mij heen laten gaan. Boeddha zou trots op me zijn.

Afleiding

 Wat is dat toch strontvervelend als je ritme wordt verstoord. Dat je niet meer toekomt aan grasmaaien, de afwas zich opstapelt en de administratie verder ondersneeuwt, terwijl jij gezellig de toerist uithangt en de terrassen in de wijde omtrek onveilig maakt. Nee, dat is het werkelijk niet. Het is een schande, dat mensen zoiets kunnen verzinnen. En je bent niet de enige. Op een beetje aardige plek loop je direct in de file en krijg je een nog langere sik van al die verveelde en ongeïnteresseerde blikken om je heen.

 En dan al die tot in de puntjes gesoigneerde mensen. Iedereen tiptop om door een ringetje te halen. Je zou je d'r zo mee in de beste zwerverskringen kunnen vertonen. Veel drillend en lillend vlees, een hoop opgedrongen en ongewenste inkijk en een communicatie waarin het Buitenlands het gevoelige en poëtische Frans naar de achtergrond verwijst. En vrouwen, veel te veel vrouwen. Je zou er bijna een vrouwenfobie van krijgen. Vrouwen die met van die diep invoelende gesprekken en overlopende empathie de wereld om zich heen doodknuffelen.

 Geef mij maar die grasmaaier, kettingzaag, snoeischaar en fles water ipv van die foie gras met tomaat-basilicumsorbet en champagne in de schaduw van een grote kastanjeboom. Verderfelijk, dat is het. Dat geslinger door verlaten landschappen op vier bolgeveerde wielen met individueel regelbare airco onder een strak blauwe lucht bij buitentemperaturen van 35º Celsius. Het zou verboden moeten worden.

Shit

 Dat is het! Wat? Al die witte vlekken in de maandprogrammering, die ik zelf laat ontstaan. Waar is de tijd gebleven, dat ik lekker dagen vooruit de aanvoer had gezekerd? Het gaat te goed. Dat zal het zijn. Wat is er nou leuk aan schrijven over lol en vreugd? Gelukkig laat de drijfveer waarschijnlijk niet lang op zich wachten. Zie aan de horizont weliswaar geen tekenen maar de mogelijkheden zitten legio ingebakken.

 Afzien en lijden, je zult er maar niet van kunnen scheiden! Het getuigt van 'n zekere gemakzucht. Altijd meer ellende te koop dan dat ene gelukje. Zo heb je al twee loten, die net dat ene cijfertje naast de hoofdprijs zitten. Altijd meer verliezers dan winnaars. Als de Olympische spelen iets leren, is het dat wel. Daarvoor moet je ook stoppen op je top of eigenlijk net iets daarvoor. Dan hou je de droom van wat had gekund. Die ruimte is heel wat royaler dan de realisatie van die ene piek, waarna slechts wegen naar beneden leiden. Nooit de teleurstelling van "Wat nu weer". Altijd weer een andere droomweg omhoog. Geen aardse beperkingen.

 Ben gisteren nog een stukje meegereden met de Curiosity op mars. Minder rood dan je zou verwachten, dat viel me wel op. Verder vooral een erg sloom karretje en daarom overgestapt in een aardse Ferrari. Waarmee je je dan wel op de juiste Autobahn moet indenken anders valt er weinig te fahren.

 Hop, tsjop. Zo bruist het uit neus en oren. Hou die fantasie maar eens binnen. Is niet aan te beginnen. Liever concreet in de stront, dan is tenminste de richting duidelijk. Maar zonder, is dit stukje ook gelukt :-))

Gewenning

 Als stroop in half bevroren toestand. Zo traag. Een slak lijkt er een Ferrari bij, maar het beweegt. Die oneindig grote overgang van niets naar iets. De dagelijkse routine van een titanenklus: ongewenste beweging in mijn bestaan. Sterker nog! Er is sprake van vooruitgang, aarzelend plezier, van tere, breekbare tevredenheid. Ik ga het niet van de daken schreeuwen maar ook niet onder stoelen of banken schuiven. Dat laatste zou wel kunnen, want daar is het al schoon. Gewoon verder doen wat gedaan moet worden in de wetenschap dat het straks gewaardeerd wordt. Dat werkt!!

Ontkenning

 Tijd om de luiken te sluiten, bloemkolen in de oren en de blik verankeren ver achter de horizont. Er moet het een en ander gebeuren en de kaboutertjes zijn op vakantie. Dat heb ik nou altijd. Kun je ze eens gebruiken zijn ze pleite. Soort van "Inwrijven, uitwrijven". Nederige bezigheden in de huishoudelijke sfeer. Spinnenwebben met een spanwijdte van meer dan een jaar, muizen hun ruim genoten rust verstoren en kijken of nog functioneert wat vanzelfsprekend wordt geacht.

 Alles heeft zo zijn zin, als je de believers mag geloven. Ben benieuwd of mij ooit geopenbaard zal worden wat de zin van al deze afkeer en interne dwarsliggerij is, zelfs bij leuke dingen zoals ze de komende dagen op het programma staan. Waar is het leuk, mooi, gezellig maken en verwennen gebleven? De drive is niet verloren, maar het is ontmoedigend, dat je 'm steeds weer uit een coma moet zien te halen, als je 'm eindelijk in het uiterste hoekje van je kleine teen hebt gevonden.

 Ongevraagd hoeft niet maar steeds weer op je knieën smeken gaat vervelen en wekt nare christelijk-getinte herinneringen. Dus maar weer dom, blind en doof aan de slag. De smaak zal de verleiding wel weer niet kunnen weerstaan en ergens op de kar springen.

Herkenning

 Een maandag zoals een maandag hoort te zijn. Een obstakel. Zo'n wee gevoel waarvan je niet precies weet waar het zit. Die latente neiging tot braken. Nog niet terug op aarde. Met gezonde tegenzin het 'willen' de rug toegekeerd en direct met het hoofd op de muur van het 'moeten' geknald. Maandag, wat hou ik ervan je te haten.

 Het verkeerde moment voor enthousiaste plannen, nog een fouter tijdstip voor een prijsdiscussie met de makelaar en compleet ongeschikt voor een ontspannen begin van de week. Ik ga maandag in de ban doen. Schuif 'm weg onder de rokken van het weekeinde. Dinsdag is beter. Dinsdag is de week al begonnen, kunnen de voornemens en illusies rechtstreeks in de koelkast en vormen de plannen zich vanzelf of ook niet. Op dinsdag is de week wat de week zal zijn en hoef je je verder nergens meer mee bezig te houden. Dinsdag is geruststellende teleurstelling. Dinsdag is leven en dinsdag hobbelt zo een paar dagen lang door, voordat het over de drempel van het weekeinde struikelt.

 Ik heb ze niet meer. Werkdagen noch weekend. Het patroon zit echter zo in mijn grijze massa gebrand, dat het tot zeldzame momenten beperkt blijft, dat ik de boel kan loslaten. Niks dwingt me tot dit afgrijzen en verlangen. Boodschappen kan ik zeven dagen in de week doen. Kroeg en restaurant hebben hun sluitingsdagen maar met hun eigen weekcyclus. Enkel de behoefte aan klusmateriaal of het hebben van autopech herinnert je aan de zondag....  Hup, ff door die maandag heen.

Dosis

 Met een goed gevoel aan de dag begonnen. Voor het naar binnen genieten van mijn tweede bak verkeerd had ik mijn killingtargets al ruim gehaald. Een zestal muggen en een gelijk aantal dazen heb ik naar de eeuwige jachtvelden gestuurd. Of ze daar blij zijn met die steekbeesten waag ik te betwijfelen. Of worden ook deze creaturen in het land van melk en honing op hun wenken bediend zonder daarvoor anderen tot last te zijn? Ach, wie interesseert dat? Mij niet. Wat mij steekt doet dat met gevaar voor eigen leven. Hetzelfde geldt voor slaan en dat ongeacht het vigerende geslacht.

 Moet bekennen, dat ik wel blij ben dat de dimensies van het losvliegend steekspul van overzichtelijk aard zijn. Een daas van 1.80m zou de nuances van het verhaal verleggen. Dan liep ik 's morgens met een bazooka in aanslag mijn rondje met de honden. Traag als ze zijn zou hun afmeting mn verpletterend werken en zou rustig afwachten tot ze zitten niet meer de beste taktiek zijn. Nee, misschien dan ook geen bazooka maar het betere mobiele luchtafweer geschut. Brrr, toch onlangs geen rare Sf-films gezien met uit de kluiten gewassen insecten.

 Het bloed inmiddels van mijn handen geveegd en de opgelopen verwondingen behandeld met azijn. Een zondag met een zuur luchtje en dan moeten de aoûtas nog komen. Dat zijn pas smerige krengetjes.

Paard

 Bewoog daar wat? Keek een oog mij aan ipv de leegte om me heen? Is het inbeelding of zag ik een teken van leven? Een luchtspiegeling van mijn verlangen, een fata morgana van de geest? Daar is ie weer meneer de Hoop. Dat wordt weer trekken en duwen. Zinloze verspilling of nuttige investering? Zal ik ooit het resultaat proeven en zal het zoet zijn?

 Ik snap die Oranjes wel, die nog steeds niet dat infuus uit de blauwe aderen van Friso hebben getrokken. Die ellendige hoop. De overlevingskracht in beroerde omstandigheden maar ook de dood in de pot van de verslaafde. En verslaafd aan het leven zijn we allemaal. Maar zelfs als ik hier met lege zakken vertrek, is mijn kans op een zinvolle voortzetting van het leven 99,99% groter dan die van het koninklijke lawineslachtoffer. Ik lig dan ook niet al maanden aan het infuus weg te kwijnen, in feite levend dood te wezen.

 Door dus met die irritante mix van zin en zinloos, van moeten versus willen, van hersenloos ipv hersendood tegenover filosofisch genieten. De woorden willen weer. Dat is iets. Zolang er in deze wurgende combi maar één van de elementen in beweging is, valt het vol te houden. Dan is het vervalsen van de werkelijkheid te doen.

(Be)Leven

 De kraag is weer compleet, Katrien loopt als een hoentje, Juul heeft d'r dure ontbijtbrokken uitgekotst, het zonnetje waagt af en toe wat stralen, Snoepie kijkt met beide ogen en de koffie smaakt. De dag heeft zijn maagdelijkheid verloren. We zijn vertrokken en stik benieuwd waar we straks aankomen en nòg nieuwsgieriger naar wat we onderweg allemaal gaan tegenkomen en misschien wel doen. Alleen platgetreden paden bij behoefte en hetzelfde geldt voor de ongebaande wegen door de wildernis van het bestaan.

 Qua woorden mag ik niet klagen, die melden zich vandaag vrijwillig en in grote getalen. Nu nog eenzelfde gretigheid bij het oplossen van de file in de al te vertrouwde activiteiten van de dag. Fluks en vanzelf aub. Ik ga niet trekken en duwen vandaag. Het is graag of niet. En in het laatste geval:  bekijk het maar! Dat de hele boel toch in de stront mag zakken. Alles heeft een grens. Ook het steeds maar weer opstarten van wat blijkbaar niet in beweging wil komen. Ooit moet je gewoon maar beseffen, dat het paard dood is en trekken zinloos. Misschien is het vandaag die dag. Ik ben benieuwd.

Au ...

 ....

 Ja, nee, bij de puntjes ga ik het niet laten. Ik wilde vanochtend de nieuwe maand met een schone lei beginnen. Een paar puntjes doen dan wonderen. Laten we hopen dat de echte wonderen de wereld nog niet uit zijn. Wat een aantal jaren geleden gesneden koek leek, vergt tegenwoordig minimaal een klein wonder en eigenlijk, ik vraag het me weliswaar zelf, maar eigenlijk vind ik, dat ik dat wonder inmiddels wel verdiend heb.

 Het is nog niet zover dat de honden mijn etterende wonden likken en ik in Roche L'Abeille op de lokale vuilstort leef, maar bijbelse proporties heb ik altijd al wat aan de overdreven kant gevonden. Mag hopen, dat ik niet eerst moet verscheiden, voordat me in concreto een nieuw leven wordt gegund.

 Alle denkbare, in de literatuur neergelegde en in volkswijsheden ingebakken obstakels zijn doorstaan, genomen, gepareerd, overleefd. Aan mijn uithoudingsvermogen mag menig Olympisch atleet zowel mentaal als fysiek een puntje zuigen. Daar zijn de puntjes weer. Het wordt tijd voor een prijs, al is het maar een oeuvre-prijs.