Als het leven toch zo makkelijk was als het maken van een goeie bak soep, zou ik graag nog eens een potje kleien met de Here himself. Duveltje erbij of bij gebrek daaraan een goed glas rosé. Ondanks de massa waarmee het alweer jaren op de markt wordt gegooid, zijn de parels dun gezaaid. Het meeste is zuur-fris bocht met het herkenbare onbestemd verwaterde kleurtje. Is het lichter (Provence) of donkerder (Bordeaux, Loire, Rhône) dan zou je het geluk kunnen hebben, dat het werkelijk smaak heeft.
Niet alleen de Here dwaalt .... Terug naar het kleien, cq. soep koken alias het Leven. Gelukkig is het allemaal afzien, zoals het hoort, maar valt er ondanks het gras het nodige te genieten. De verenigde allergieën krijgen misschien dan wel de longen op tafel, maar de stemming hou ik d'rin. Voldoende peper is het advies, vooral bij het stijgen der jaren, dan kan de soep zelden stuk.
Lang genoeg voor dooie vis gespeeld. Het went, is zelfs makkelijk, maar al dat geaccepteer gaat een brug te ver, als de doelen geen keuze meer zijn. Langzaam verschijnt er licht aan het eind van deze oersaaie tunnel. Op tijd roeren en niet te snel verhitten .... soep moet zweten, zweten kost tijd ... Helaas.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten