Zoals al vaker bedacht; normaliteit = saai en ellende = boeiend, levendig, opwindend misschien zelfs vermakelijk, tenminste als je het van een relativerende afstand weet te bekijken. D'r midden in is d'r geen ruk an. Maar afstand of geen afstand het blijft minnen en plussen, op en neer, regen en zon en meer van die onzin. Een achtbaan, maar dan dingt de mijne niet mee naar de eerste plaats op mondiaal niveau.
In plaats van verder uitbouwen, verscherpen, verhogen, verlengen en verdraaien zijn de ergste pieken er stilzwijgend uitgehaald. De enige verrassing in het geheel is het ontbreken van enig zicht in voorwaartse richting. Omhoog of naar beneden? Naar naar of naar rechts? Korte verandering of langdurige wijziging? Het blijft een verrassing.
Voor vandaag is mijn neus gevuld. Geeft de rest van mijn portie maar aan Fikkie. De avond heeft de wolken weggeveegd en de zon de ruimte gegeven. Ineens schiet de temperatuur omhoog .... en ik naar buiten. Doeiii.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten