Stakende longen, zwermende bijen, botte messen, uit het niets
opduikende zenuwen en een lek geprikte motivatie .... Wat was het toch
weer een bijzondere dag. Je zou toch werkelijk niet willen ruilen met
zo'n leasebakrijder, die na een dag sociaal mediacircus op kosten van de
baas probleemloos kan aanschuiven aan de door zijn Truus gecreëerde
zesgangen voorspelmaaltijd ... gèt, wat fantasieloos.
Doe mij meer gras, hoger gras, onwilliger gras, rijper gras, nog meer pollen, padden, hamsters, adders, hazen, vossen, tijgers en olifanten. Dat zijn de dagen waarop je terugblikkend tevreden op je borstkas klopt en de Tarzankreet verbetert. "Me Jane.." of hoe zat het ook weer? Maakt niet uit. De lianen slingeren nog na en die uit gras bijeen gevlochten hangbrug ligt morgen op z'n plek. Zo gaat dat in de wereld waarin mannen nog mannen mogen zijn. En zonder vrouw is dat geen kunst. Heb begrepen, dat anderhalve generatie verwijfde kereltjes in de omscholing moet. En wie bedenkt dat .... precies vrouwen. Het is nooit goed, nooit genoeg, zelfs als je doet wat gevraagd cq. verlangd wordt. Dat er trouwens mannen te vinden zijn die zich daarvoor hebben laten lenen, duidt toch op z'n minst op een universum gestuurde dip in de genenpool.
Vroeger had men die watjes dat soort ideeën wel uitgedreven. Maar wat wil je zonder oorlog, mannen nooit onder de rokken van het vrouwtje vandaan en Miepie aan de lopende band ervaren hoe manlief anders afziet ... Ja, thee drinken levert weinig goeds op.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten