Als situaties hun tijd mogen duren krijgen de elementen de ruimte om hun plekje te vinden. Eindelijk de draai gevonden, komt het geheel weer in beweging. Wordt alles weer eens goed door elkaar gerammeld en heeft niks zijn plekje meer en dwarrelt alles door de lucht of het leven. Na pré-Rome en Rome nadert nu post-Rome z'n end en is het wachten wat de post-post-fase te bieden zal hebben.
Post-post is weer pré en het pré is de aanloop naar een volgende bezoek. Alles leuk, alles aardig maar houdt het zooitje maar 'ns een beetje in evenwicht. Gras, gras, gras, gasten & gezelligheid en ondertussen maar niet de draad verliezen. Geen kunst aan natuurlijk, dat verliezen. Weinig nodig om grasmaaien in de schaduw te stellen.
Het lullige is dat het stomweg moet gebeuren en nu de energie er is, wordt er aan alle kanten aan getrokken en niet alleen door het terreinonderhoud. Het leven wil alle kanten op, ideeën zijn nauwelijks te beteugelen, alles borrelt en bruist en loopt dood op gras en grasmaaien. Het is hollen of stilstaan, de achtbaan of het staren naar het plafond. Het een was het niet maar had alle ruimte, het ander is het helemaal en drukt de rest eruit. De plek was al te groot geworden door de veranderingen in mijn leven, maar aan het leiden van twee levens weigert deze plek iedere medewerking.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten