Juli. Zon. Nationale feestdag, bijna (Frans). Hartje zomer en er was nog iets. Het ligt op het puntje van de tong, maar laat zich niet benoemen. Liet! Met het 'niet benoemen' benoemde het zich. Aha, verjaardag moeders. D'r zijn nog dagen te gaan, maar toch. De spruiten mogen weer in het gelid springen en acte de présence geven. Een wat tweeslachtige bezigheid in deze regionen.
Zo snel het 'moeten' een verplichting pretendeert, gaat in een Pavlov-beweging de kont tegen de krib. Altijd al gehad, maar dan was het familie-totaal de verzachtende factor. De gelegenheid om één persoon een plezier te doen en zelf de resterende vliegen in één klap te vangen, wilde nog wleeens voldoende zijn om de streep te overschrijden. Die tijd is echter voorbij.
Dat familie verwatert, is nooit een probleem geweest. Dat je diezelfde club ook zou kunnen mijden als de pest, is altijd iets onbegrijpelijks geweest. Maar het kan dus! Echt! En al is het maar voor een deel, het bederft ook de smaak aan de rest. Gelukkig is daar altijd weer het gras! De pest, de uitdaging, de vloek, het tijdverdrijf en de troost. Tijd voor een koele duik in het meer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten