Hoe groot de hekel ook is mbt het hebben van haast, een stok achter de deur wordt zeker gewaardeerd. Deadlines doen op wonderlijke wijze, waar zeeën van tijd niet toe in staat zijn. Na hopeloos lijkend geworstel zijn we weer aangekomen bij de dag van vandaag. Bijna tenminste. De nog resterende achterstand is te verwaarlozen. Daar hoef ik geen ei voor kwijt te raken, de eerste de beste oprisping is voldoende. Zoiets als dit maar dan nog ietsje twijfelachtiger. Een vrouw die over je lever loopt of pterosauriërs in je maag.
D'r wordt in zo korte tijd zoveel overhoop gegooid, dat is in alle redelijkheid niet te volgen en dan zou ik het het liefst nog ietsje trager willen hebben. Niet het algemene Franse lunchtempo, meer dat tentje in de Vogezen, waar de maaltijd pas begon, als de onbekende gasten waren vertrokken, de tafel zich met mensen en pannen vulde en mijn aanwezigheid daarbij werd getolereerd, in feite vergeten. Prachtig!! Tijd om te reflecteren, te herkauwen, het hele 'tableau vivant' op te bouwen, af te breken, te herschikken maar ook te bewonderen. Niks nie moeten en alles kan. Als er een paradijs op aarde zou bestaan, zou dit het motto moeten zijn en een ieder die er binnenwandelt, zou direct beseffen dat aan dat "alles kan" vanzelfsprekende grenzen zitten. Geen overbodig gelul, waar benodigd woordenloos begrip.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten