Soms moet je op een zekere leeftijd geraken, voordat je aan jezelf durft toe te geven, waar je eigenlijk het meest geschikt voor bent! Weten doe je dat meestal al ver van te voren, maar inzichten worden niet zelden tegengewerkt, vooral als ze niet in het gewenste maatschappelijke straatje passen. En natuurlijk deden ze dat niet.
Zo ga je aan de slag met de omgekeerde weg en gaat eindeloos tijd verspillen om anderen, maar ook jezelf duidelijk te maken, waar je niet (!) erg bruikbaar voor bent. Op de middelbare school ben je nauwelijks voorbij het noodzakelijke zesje te branden, in de vervolgopleiding ben je veel te kritisch, vervolgens slijm je onvoldoende om de arbeidsmarkt op te komen, eenmaal opgenomen in de kudde der werkenden wil je meer dan mogelijk is, ondertussen blijken vrouwen je steeds weer te willen veranderen, is je de zin in nageslacht vergaan, wil iedereen en alles een hoop van jou en voelen je eigen handen leeg aan. Je gooit het roer om.
Helaas ben je geen ezel en die tweede maal stoten aan dezelfde steen is dus onvermijdelijk. Ipv veel vrijheid en een grote moestuin bij een klein boerderijtje, ga je voor groot en grootser, een heel klein tuintje en maak je je wijs, dat dat vrijheid is.
Inmiddels weer terug bij af en volgens scheepsrecht is d'r nog die derde kans en nu ga ik dus echt gewoon genieten van tuin, zon, terras, drankje en gezelschap. Helaas voor de maatschappij. Meer zit er niet in.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten