Het terrein af. Zonneglazen op de bril. iPod aangesloten en mijn voorkeur aangestipt. Laat de gewenste wereld maar komen en de rest verwaaien. Nog half Frankrijk in mijn tank en instinctief gehoorzamen aan mijn richtingsbehoefte. Dorp door, heerlijk vol gas in de bochtige slinger en als de sodemieter omgeschakeld naar het rempedaal. Tuf-tuf, wit wagentje, het type mini-bestelauto waar hier te lande iedereen over schijnt te beschikken. Zicht op de bestuurder is er niet, maar ik verwed mijn kop om iets boers, ruim voorbij de vijfenzestig èn met scheefgezakte pet op z'n bezweette hoofd. Autorijden is tenslotte een zwaar inspannende bezigheid en dat het voor de weg gemaakte voertuig sneller kan dan een tractor, zijn die lui allang vergeten.
Een doorgetrokken streep tussen de beide rijbanen laat mijn gevloek in knarsetanden overgaan. Ik kan de weg dromen en weet, dat ik van de voorliggende rijkunsten nog een kilometer of 2 mag genieten. Laten gaan ... door de neus inademen tot in je tenen en na drie tellen traag en regelmatig uitblazen via je mond. Nog 500 meter, de weg is volledig overzichtelijk en vrij, ik passeer het puffende en stomende obstakel, rem langszij kort ff af voor die voorspelbaar onvergetelijke blik en geef de paardenkrachten daarna de vrije teugel. Dat gezicht ... Het "Ik heb een rijbewijs -dingen die hier nooit vernieuwd worden- vier wielen, een stuur èn een weliswaar vrijwel overbodig gaspedaal, dus kop houden, IK RIJ!!" Het zou je dag bijna bederven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten