Je vertrekt er, komt er aan of passeert het. Je kunt er zitten of staand de mensen naar de perrons zien verdwijnen of omgekeerd de trap opkomen richting de stationshal. Het beweegt er af en aan en meestal gebeurt dat gehaast. Op de borden raffelen digitaal of nog mechanisch de plaatsen voorbij waarheen de treinen rijden of waar ze vandaan komen.
Je kunt er dromen van lonkende mogelijkheden, of hunkeren naar onvervulde verlangens. De plek kan je enerveren maar met hetzelfde gemak kalmeren. Je kunt er bijna alles, met of zonder reden, maar er hoeft niks. Je hebt de keuze uit een kaartje, een tijdschrift, een broodje, een koffie of laat alles voor wat het is.
Misschien is een station wel op z'n mooist als je er niks moet, alles kunt en eigenlijk niet weet wat je wilt. Parijs? Barcelona? Porto? Boekarest of toch Utrecht. Het enige, wat je hoeft te doen, is een kaartje kopen en de tijd verwijlen tot de trein vertrekt. Geen hindernissen, geen onduidelijkheid, niks geen onzekerheid en zolang je niks beslist is niks verloren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten