Tijgeren door de modder. Ploeteren, afzien, mannen onder elkaar, zinloze bezigheden, misplaatste bravour, vaderland, camouflagepakkie, eerbied voor de vlag ....... onze krijgsmacht. Het heeft geduurd tot ik het leven recht in de ogen durfde te kijken en toen mocht van mij die hele onzin op de brandstapel. De kerk had het nazien al een paar jaar eerder ondervonden, maar wat geeft het, wijsheid kost tijd. Daarna vloog de arbeidsethiek uit de bocht, werd het sociaal bezig zijn op haar nummer gezet en onlangs heb ik de rest van wat men gevoeglijk onder "leven" bijeen veegt er achteraan gesmeten. Je zou denken: "Ik ben verlost!"
Theorie en praktijk. Wens en werkelijkheid. Hardnekkige mechanismen en andere terreur. Het moddert voort en lost elkaar af. Wat je hier ontglipt, grijpt je elders in je kraag. Moeders ontworsteld, ligt de rest van de andere helft van de wereldbevolking klaar om je te ketenen. Instanties uitgeschakeld, registraties ontzenuwd, fungeer je uiteindelijk voor andere administraties weer als schietschijf. Krijgen doen ze of het je toch, is de boodschap.
Ok, we geven ons over. Dat is natuurlijk het diepere accepteren. Geef wat je hebt, doe wat je gevraagd wordt, pas je aan en loop netjes in de pas.... Illusies, jongens, illusies. En ditmaal zijn het niet de mijne. Ik wroet voort, ontwijk, trek de gewenste grimas, murmel wat ogenschijnlijk gewensts en poets de plaat. Desnoods tegen de stroom in.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten