Een aantal weken geleden bleek de lokale schoorsteenveger op deze heerlijke voorjaarsachtige winterdag aan de vooravond van Kerst bereid om zijn laatste uren voor één van de belangrijkste familiefeestmaals in Frankrijk te besteden aan het vegen van rookkanalen ipv culinaire topprestaties te leveren in zijn keuken. Nu kon hij het weer niet vooruitzien, desondanks verdenk ik hem van een lichte afkeer van het kookgebeuren. Wetende dat hij minder schoon werkt dan zijn vele malen jovialere en enthousiastere voorganger had ik het schoonmaken van keuken en woonkamer maar even gelaten voor wat het was: vuil!
Afspraak was 14u en met welhaast on-Franse stiptheid hoorde ik grind of gravel knarsen onder wat best weleens autobanden konden zijn. Zoals wel vaker ben ik alerter dan de honden. Benieuwd welke kant van het huis de goeie man zou kiezen, liep ik naar buiten. Eén kant had ik al wijselijk met beide auto's geblokkeerd dus keuze was er nauwelijks. Hij moest naar de kant van de keuken, maar uit wat ik zag, kon ik geen bedoeling duiden. Op dat moment valt het dubbeltje bij Sammy en stuift hij in volle vaart en blaffend naar buiten, trouw gevolgd door Katrien die vooral toch niks wil missen.
Prachtig weer, deuren open, nooit problemen gehad met de honden dus ik laat ze rustig begaan. Net op het moment dat ik naar de goeie man wil toelopen om te zien, wat hij dacht te gaan doen, gooit hij het stuur naar rechts, geeft vol gas, slipt achter weg naar links en verdwijnt naar de huisjes en verder weg over de oprit ...... In de zomer zou het een gigantische stofwolk hebben opgeleverd, nu kon ik alleen keihard lachen ....... de schoorsteenveger op de vlucht voor mijn watjes.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten