Het lijkt wel getwitter dat getwog en het andere woordenblog. Ruim 700 stukjes in een jaar tijd. Niet onlogisch als je dagelijks iets ventileert over twee kanalen en dat een jaar lang volhoudt, toch nooit op deze manier daarbij stilgestaan. Daar ging het ook absoluut niet om, want dan had ik vast hoger in gezet, op een mooi getal, bijv. 1000. Maar zo ineens vanavond, terugblikkend bij gebrek aan inspiratie, toch een beetje stil van. Op mijn borst kloppen zou onzin zijn, maar op mijn schouders is niet misplaatst. Een goed moment om me af te vragen "Hoe verder?"
Vooralsnog zijn er geen tekenen voor zo'n krasse scheidslijn als me een jaar geleden overviel en er is natuurlijk geen enkele noodzaak om de veranderingen op te hangen aan kalenderjaren. Neemt niet weg dat naar mijn idee vanalles in de lucht hangt en ik misschien ook wel (weer) anders wil, verder. Continu over jezelf bezig zijn, kan niet anders dan gaan vervelen, is het niet bij hen, die mij volgen, dan wel bij mezelf. Tenzij je natuurlijk een zeer afwisselend leven leidt en daarin massa's beleeft, ondergaat, tegenkomt, hoort, etc. Hetgeen mij gelukkig niet is gegeven.
Maar ook zonder een spetterend, groots en meeslepend bestaan valt genoeg te zien, te bedenken, te becommentariëren, op te zoeken in de rol van waarnemer. Terug naar mijn oude liefde, die ander in algemene zin en weg van het navelstaren. Alles zonder zwart/wit schakelingen. Gewoon (ietsje) minder navel en meer de wereld om me heen van miertje op de ontbijttafel tot en met de figuranten in het actuele wereldnieuws.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten