Een moment voor mezelf, een moment ten koste van november. Inkrimpen met die pronte lijst onderwerpen. Terug naar de overzichtelijkheid van een aantal tussen haakjes. Het was een mooie schrijfmaand november, menig onderwerpje geslacht en geslecht. Nog een beetje meer de draak steken met mens & maatschappij en ik ga me wellustig in de modder rollen. Verkeerde tijd van het jaar, maar dat houden we dan te goed voor aanstaande zomer. Tenminste ..... als die d'r komt. Want ergens was er nog zoiets met Maya's en het einde van de wereld, hoewel Nostradamus' voorspellingen een beduidend eindje verder rijken. Hij was dan ook geen Maya, als ik me goed herinneren. Het is alweer zolang geleden, dat ik met ze heb geknikkerd. Het staat me allemaal niet meer zo helder voor de geest. Methusalem moet daar ook last van hebben gehad. Je mag blij zijn, dat het leven niet eeuwig is, je zou na een eeuw of wat alles door elkaar gooien, mocht je het überhaupt nog weten.
Nu is oud worden iets volkomen belachelijks, waar ze niet optijd een oplossing voor hebben bedacht. Ouder worden, ok, maar oud worden? Wat is daar de zin van, als je nieteens meer je eigen familie kent, laat staan je leeftijd? Beginnen aan een wandeling en er nooit meer mee stoppen. Dan doe je toch echt iets verkeerd. Indianen zijn zo slim en trekken zich op een gegeven moment terug en treiteren de geesten zolang, dat die hen uiteindelijk uit het leven verlossen. Of "La grande Bouffe", dat is ook wel een aardige vorm van Hospice, die helaas over het hoofd is gezien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten