Kijken is niet zo makkelijk, als je denkt. Voor 'Anders kijken' geldt hetzelfde en het zou niet raar zijn, als zou blijken, dat die andere blik net nog iets meer moeite kost. Nee, dit is geen demo van zieligheid noch een sollicitatie naar begrip. Het is geen gemeengoed, maar soms lukt het om los te laten, waarin je jezelf gevangen hebt, afstand te nemen en dan een beetje meewarrig je hoofdschudden. Meewarrig omdat je vanaf een afstand ziet wat van binnenuit door al de vanzelfsprekendheden nauwelijks mogelijks is. Of het je nou opgedrongen wordt en of je het accepteert ..... bestaat er een mens, die in vrijheid leeft?
Hoe zou de/een mens zijn, die de eerste drie jaar van zijn leven ongehinderd zijn/haar eigen grenzen kan bepalen? Gesteld dat het kind het in goede gezondheid overleeft. Zou je zo iemand in de dwangbuis van een kleuterschool gewrongen krijgen?? Fysiek is d'r natuurlijk nog geen overwicht, dus onder dwang kan alles, maar waar en op welke manier komen die eerste drie jaar dan weer boven water??
Wie zit d'r nou graag opgesloten in bed, buggy of box?
Wie huppelt vrijwillig naar de kleuterschool?
Wie zit liever op school dan hij/zij buiten speelt?
Opleiding? Werk? Gezinnetje? Huis? Kids?
Waar begint het en waar kun je niet meer terug? Waar hou je op jezelf vragen te stellen en ga je over op het sussen van je geweten? Wanneer besef je, dat je enige vrijheid is geweest, je neer te leggen bij de onvrijheid van een leven, waar jezelf nooit voor gekozen zou hebben, als je werkelijk iets te kiezen had gehad??
Geen opmerkingen:
Een reactie posten