Hup, Gary Moore in de cd-speler en de middag de avond in laten janken. Afscheid van wat genoten is en de borst nat maken voor wat komt. Het eeuwige op en neer van de emoties en meer.
Mag hopen, dat ze die dingen nog een tijdje blijven produceren. Mogen ze dan wel soort van dinosaurussen van de muziekmarkt zijn, maar dat hele streamgedoe is niet aan mij besteed en dan heb ik het nieteens over al dat idiote beeldbraaksel wat sinds de jaren zeventig (van de vorige eeuw) steeds belangrijker is geworden en tegenwoordig alom met de muziek door je strot wordt geduwd. Zou die Koreaanse onzin zo'n hit geworden zijn, als dat stomme dansje niet hondermiljoentigvoudig de netvliezen had platgewalst in de meeste idiote scenario's?? Dat heette in diezelfde verre verleden tijd Performance en was een kunstvorm, waar we ook tegenwoordig helaas nog niet van zijn verlost, maar elitairder en dus minder opdringering aanwezig in de media. Muziek moet je horen met je oren en niet zien met je ogen. Bij behoefte ontstaan mijn eigen beelden wel tussen beide oren in.
Het nieuwe jaar, de oude wensen en wat hervonden oude wilskracht. Dat kan lachen worden dit jaar. Hoofdschudden wordt met een beetje geluk mijn deel, maar dat ken ik en heeft nog nooit indruk op me gemaakt. Het spel is begonnen. Laat Gary het maar over zijn snaren snerpen. Presentatie, positie, naar buiten en misschien nog wel belangrijker naar binnen. Poker lijkt erop maar is een slap aftreksel van het ware spel. Het echte spel is gespeeld voordat de kaarten het groene vilt van de tafel raken. Het echte spel stopt nooit en wacht geduldiger dan een bank op zijn deel. In het echte spel is verliezen je deel en het accepteren de kunst.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten