Daar gaan we weer ... In illustere tijden, gevleid tegen de boezem van de wetenschap, schreef ik mezelf op de been. Geen idee hoelang ik dat toen heb volgehouden, maar het heeft een leuke partij onzin opgeleverd. Iets wat hier vast al eerder is gevallen. Tja, herhaling ... als we nou nog wat zouden moeten leren, zou het repeteren niet verkeerd zijn. Maar wat zou dat zijn? Wat moet ik, u, jullie, gij of wie dan ook nog leren?? Mag ik zeggen; niets?
Soit, gelul, dit gaat weer de verkeerde kant op. Geen moraliserend geblèr aub, waar we naar streven is relativerende luchtigheid. Capito?? Daar waren we ook mee begonnen. Linken naar het Epos, teruggrijpen naar de luchtigheid waarmee ooit diepe ellende, gebrek aan functioneren en volstrekte overbodigheid van een vorm werden voorzien, die het leven tussen 9 en 5 dragelijk maakte.
Zeuren is geen punt, zeiken een kwaliteit maar terug naar die alles ontzenuwende afstand zit er sindsdien niet meer in. En waarom niet, is dan de vraag?
Ik zoek, ik krab, schuur, graaf, vertaal en decodeer maar kom niet los van het dagelijkse zeer. Tè voor de hand liggend voor meer? Had ik het antwoord, was het probleem niet gerezen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten