Ooit begonnen en nooit meer afgekickt. Erger dan sigaretten, drank of coke. Nooit een gevoel van verzadiging, altijd die drang om te scoren, maar dan om te geven en niet om te nemen. Was het me bespaard gebleven als ik het advies ambachtschool was gevolgd ipv stronteigenwijs naar het Atheneum te willen?? Er zou ongetwijfeld een hoop anders zijn gelopen en misschien nieteens ongewenst. Bij tijd en wijle blijft me de verzuchting "Was ik maar dom gebleven en had ik niks bijgeleerd" ontglippen. Overopgeleid voel ik me inmiddels niet meer, maar dat is tijden wel zo geweest. De gesel van het denken is echter nog steeds dezelfde onmogelijke liefde als op de middelbare school. Een raar trio vol onvermogen.
Het is niet de overdaad aan opleiding noch de niet te stoppen denktank, maar het is mijn afkeer van taal, lezen en mijn zeer beroerd gebruik van de grammatica, die door de jaren heen wonderlijke paden bewandeled hebben en me blijven verbazen. Een eenmaal ongewild op z'n plek gevallen of passende sleutel, die een niet te temmen geest uit de achterliggende vertrekken heeft laten ontglippen. Krijg die maar eens terug. Een lange neus is je dank en "Pak me maar als je kan cq kunt".
Ontkennen van het bestaan lukt tijdelijk maar steeds weer zijn er momenten waarop je ernaar verlangt. Wil je er dan echt werk van maken, mag je het ineens zelf uitzoeken en is de drijfveer in geen velden en wegen te bekennen. Weer die aantrekking en afstoting, weer die haat vermengd met liefde, het niet zonder maar ook niet met kunnen. Misschien een beetje vroeg, maar je zou het zo tot de rode draad in mijn leven kunnen verheffen. Ergens een biograaf opzoek naar werk?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten