Het is werken, godverju werken! Je kunt er een levenlang een bloedhekel aan hebben, maar je loopt er altijd en overal weer tegenaan. Het is de comprimering van al dat wat je nooit bedacht hebt en altijd weer door anderen door de strot wordt gedouwd. Tenminste men poogt met meer of minder succes, ondersteunt door de beroerdheid van de omstandigheden. Vervelend maar soit. Bizar wordt het als je ogenschijnlijk al die ongewenste bloedzuigers hebt verwijderd, en dan zelf het mes zet aan je aderen voor een lating.
Kom op, wat maakt de score nou werkelijk voor een fuck, excusé, f*k uit? Wat maakt 20 of 30 uit? Geen ruk toch?
Zie je maar weer dat het ene deel van jezelf lang niet altijd snapt hoe de rest werkt, mocht je al het geluk hebben, dat die rest beperkt blijft tot één geheel ipv opgesplitst is in een meervoud van allemaal stug op hun borst kloppende delen. Ahum. Aha. Precies.
"Live aint no shit although it produces a lot of it!!" Mocht iemand het al bedacht hebben dan bij deze de credits, anders is ie van mij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten