Bijna vergeten hoe het uitziet en weer is het net te weinig om leuk te zijn. Het vreemde licht in de slaapkamer deed de aanwezigheid al vermoeden, maar de werkelijk kun je net zo lang ontlopen als je de ramen links laat liggen. Eenmaal buiten vonden zelfs de honden het resultaat te mager om te dollen. Opgehoopte nattigheid, een kleffe zooitje, meer is het niet. Een "Ik ben nog niet weg" van de huidige winter.
Mooi, dank voor de herinnering, had voor mij niet gehoeven. Ik ben nog niet terug! Hoe laat je dat weten?? Iedereen zegt enthousiast "Bonjour", slingert er nog een "Bonne année" achteraan, als hij of zij zich herinnert mij in december voor het laatste onder ogen gehad te hebben en dan zeg ik: "Nee, nee, ik ben d'r niet." Werkt niet, gegarandeerd, ook zonder ervaring. "Mauvais" antwoorden als je gevraagd wordt hoe het met je gaat, gooit al een heel Franse wereld overhoop, dus laten we de boel niet nog meer op de spits drijven. Het zijn automatismen en die willen met een verwachting vervuld worden. Niet iets waarbij men moet denken, geen verstoring van de waan graag en dus ben ik er en ook weer niet. Een lopende illusie van een tastbare soort, vriendelijk knikkend, handjes gevend en zoenen vermijdend. Misschien ben ik er wel nooit geweest. Mooi idee .... Hij die nooit bestaan heeft. Iedereen zal anders beweren en toch, toch.. Het begin van een legende. Dan kom je werkelijk nooit meer weg, al ben je inmiddels compleet vergaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten