En nu, allez hup, in één ruk een rammel of tien, twintig, wat?, waarom geen dertig berichten de wereld in tuffen. Dat zou wel kicken wezen, zeker als de schrijfsels nog verdacht zouden kunnen worden van enige inhoud. Het is ff doorbijten, maar meer dan volhouden zit er niet in, mocht er behoefte bestaan aan een serieuze benadering van die aantallen qua berichten. Wel uitgesmeerd over een niet-stress veroorzakende periode als het ff kan. Dat dat tot 24 uur beperkt zou kunnen worden zal altijd wel een droom blijven, hoewel ik daar trouwens weer niet van droom.
Gewoon de stroom erin en laten gaan die woorden. De onderhandelingen daarover vlotten voor geen meter. Het geweten en het onderbewuste gooien met voortduring roet in de toch al weinig smakelijke maaltijd. Steeds weer die bekende maar ongewenste voet op het rempedaal en dat snerend irritant gassen maar uiteindelijk niet doorschakelen. "Ik wil wel waarschijnlijk maar nu nog maar even niet."
Wat rest is schrapen, sprokkelen en smeken. Dat is lang geleden. Een jaar? Toch een cyclus? Of is het alweer langer geleden. Weinig interessant, enkel geschikt voor archiefratten. D'r dringt zoveel op het puntje van de tong, dat met enige regelmaat vanalles verloren gaat, voordat het via het toetsenbord wordt vastgespijkerd. Zonde of niet zonde .... Qua inhoud oninteressant maar qua produktie telt het wel. Strepen kan altijd nog, maar schrijven moet eerst.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten