Een pastiche? Alles waar Frankrijk voor staat geconcentreerd in één glas en liefst zo puur mogelijk genieten. De ijsblokken zijn een must, meer water is volstrekt overbodig. En dan mist enkel nog de geur van een zware Gitane of erger, maar om daar nou voor in de kou te gaan staan, gaat me te ver.
Jaren geleden werd gestopt voor het eerste beste café als de Belgische grens in zuidelijke richting was overschreden. Francofiel gezwijmel wat verloren gaat als de sleur van alledag vergeven is van Franse gewoontes. Wat dat betreft moet je nooit gaan wonen in het land, waar je een zwak voor ontwikkelt.
Omgekeerd werkt dat trouwens niet. Nederland heeft de afgelopen jaren geen aantrekkelijke kanten weten te ontwikkelen. D'r is niks Nederlands waar ik een rit voor over zou hebben of wat me vol verlangen laat terugblikken. Nederland is historie, herinnering vol van oude vertrouwde, lang en breed platgetrapte paden. Daar kun je natuurlijk weemoedig over doen zoals over de zomers bij je grootouders op het platteland. Maar behalve dat dat weer typisch Frans is, heb ik daar geen last van. Je sluit af en gaat verder.
Het wordt tijd om terug te verlangen naar die pastiche, mijmerend bij een ... Ja, bij een wat? Wat wordt het? Een halve liter bier aan de periferie van de Europese Unie, Spaanse tapas op een sfeervol stedelijk terras of pizza en pasta in Umbriaanse sferen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten