Nu zou je toch werkelijk in de stemming zijn om ze te tellen en dan zijn ze er niet. Loom onderuitgezakt in de fauteuil voor de brandende houtkachel, al eens een boek ter hand genomen en teruggelegd, opgestaan om een krant van de stapel te trekken en die naast je neer laten dalen, een hoofdbreker in drie dimensies door je handen laten rollen en van verdere actie afgezien. Het is het niet. De bezigheden trekken niet en het bed wil wel, maar moet nog maar ff wachten. Precies zo'n momentje waarop je irritante zoemgevallen zou kunnen tellen, die het plafond onderschijten. Een kunst apart, die je niet zomaar imiteert. Ze zitten je het hele jaar dwars, maar als je ze nodig hebt, liggen ze ergens onderkoeld te wezen. Dan maar eigele Dacia Dusters gaan tellen? Iets zegt me, dat ook dit idee niet in de bruikbare categorie valt.
Het is wis en waarachtig een gemist kroegmomentje. Een onverwacht steek op een overbekende plek. Zit zoiets in de genen als het graven van muizenholen? Als het er al niet ingezeten heeft, dan is het er in de Utrechtse periode wel in geprogrammeerd en zou het nageslacht ermee belast zijn. Kinderen op klompen zouden onwillekeurig hun verwekker tegen het lijf lopen, als ze op vrijdagmiddag, de neus vol van de week, met een diepe zucht op de barkruk zouden plaats nemen. Koffie, bier of anders maakt niet uit. Eindelijk de mensheid op de gewenste plek en gepaste afstand. Niks moeten, alles mogen en nog meer kunnen. Het stemt haast melancholisch. Dat kan me nog wat worden op de ouwe dag.
Maar geen vliegen dus, en ook geen kroeg. Zoals het regel is, merk je pas wat je mist, op het moment dat je bijna alweer verder trekt. Het is niet helemaal voor het eerst, maar nog nooit is het zo helder geweest ... dat gemis! En dat vertrek? Zit dat dan nu snor??
Geen opmerkingen:
Een reactie posten