Een toetsenbord vol vingers, een hoofd op barsten van gedachten en ergens is het een niet met het ander te verbinden. Ik ga het niet dwingen ook. De verleiding is er in de afgelopen 12 maanden regelmatig geweest. Maar het wil niet en dan houdt het ooit ergens op. Opgeven is niet mijn sterkste kant, dus die handdoek verschijnt niet in de ring. We gaan het nog een tijdje aanzien en mocht het tobben blijven, dan gaat de boel vanzelf op in de rest. De eigen identiteit van dit blog verbleekt bijna met iedere bijdrage en het gekke is; Het zou niet hoeven! Kom op met die laatste stuiptrekkingen. Wie weet boren ze op de juiste plek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten