"Een meisje in Groot-Brittannië dat nog te jong is om naar school
te gaan, moet in therapie omdat ze verslaafd is aan spelletjes op de
Ipad."
Het schijnt vaker voor te komen en wordt dan vreemd genoeg niet toegeschreven aan het gebrek aan aandacht van de ouders voor het kind maar aan het feit dat de kinderen vanaf de geboorte toegang hebben tot het internet. Hoppa, kind in therapie gestopt -door de ouders-, psycholoog tevreden want weer een aandachtsprobleem erbij, ouders van hun schuldgevoel verlost en de maatschappij dendert vrolijk verder ....
Dat is dan direct de conclusie, maar wat moet je met zoiets? Is het raar dat een kind opzoek gaat naar andere aandachtsgevers (oma, buurvrouw, tv en nu iPad) als de ouders het maar aan z'n lot overlaten? Of hebben ze (zeer waarschijnlijk!) het kind zelf die iPad in de handjes gedrukt zoals hele generaties opgegroeid zijn voor de Tv??
In tegenstelling tot ouders reageert een iPad letterlijk op de eerste de beste aanraking. Swap ... là!! Leuk, en dan waarschijnlijk nog keuze ook. Niet iedere dag datzelfde chagerijnige gezicht van moeders die haast heeft en ontevreden is over haar huidige leventje? Of vaders die wel de iPad maar niet het kind wil?? Dan geeft zelfs de hartnekkigste volhouder op een gegeven moment het trekken aan slippen op, pakt de iPad onder de armpjes en verhuist naar een rustige hoek van het huis. En wie zou niet beginnen te krijsen als het trouwste vriendje ineens uit je handjes wordt gerukt?? Kortom niks aan de hand, volstrekt normal gedrag en tijd voor een confronterende therapie voor die zg ouders!.
Het schijnt vaker voor te komen en wordt dan vreemd genoeg niet toegeschreven aan het gebrek aan aandacht van de ouders voor het kind maar aan het feit dat de kinderen vanaf de geboorte toegang hebben tot het internet. Hoppa, kind in therapie gestopt -door de ouders-, psycholoog tevreden want weer een aandachtsprobleem erbij, ouders van hun schuldgevoel verlost en de maatschappij dendert vrolijk verder ....
Dat is dan direct de conclusie, maar wat moet je met zoiets? Is het raar dat een kind opzoek gaat naar andere aandachtsgevers (oma, buurvrouw, tv en nu iPad) als de ouders het maar aan z'n lot overlaten? Of hebben ze (zeer waarschijnlijk!) het kind zelf die iPad in de handjes gedrukt zoals hele generaties opgegroeid zijn voor de Tv??
In tegenstelling tot ouders reageert een iPad letterlijk op de eerste de beste aanraking. Swap ... là!! Leuk, en dan waarschijnlijk nog keuze ook. Niet iedere dag datzelfde chagerijnige gezicht van moeders die haast heeft en ontevreden is over haar huidige leventje? Of vaders die wel de iPad maar niet het kind wil?? Dan geeft zelfs de hartnekkigste volhouder op een gegeven moment het trekken aan slippen op, pakt de iPad onder de armpjes en verhuist naar een rustige hoek van het huis. En wie zou niet beginnen te krijsen als het trouwste vriendje ineens uit je handjes wordt gerukt?? Kortom niks aan de hand, volstrekt normal gedrag en tijd voor een confronterende therapie voor die zg ouders!.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten