De schoonheid van spartelende radijszaadjes op een met tattoo's geterroriseerde buik ..... vraag me niet waar ik het vandaan haal, begin er een boek mee en het wordt gegarandeerd een succes. Beginzinnen is niks en direct weer alles, ik grossier erin. De rest van de 325 pagina's is een ander verhaal, maar wel een verhaal. Jammer, dat we al boeken met blanco pagina's hebben gehad.
Vagelijk staat me bij, dat ik nu in herhaling val. Het is ff doorbijten, maar alles went, ook de herhaling. Ik bedoel dan qua mezelf, want voor de buitenwacht is herhaling eerder wenselijk dan overbodig, als ik zo bij tijd en wijle bewust registreer waar mensen, die ik dan net ietsje beter ken, het over hebben met anderen, die door die eenen weer beter gekend worden, dan ik hen doe. Ouwe koe, denk ik dan, maar het beest wordt ontvangen als een pasgeboren lam. Ach, vol zijn van jezelf en het vat leeg willen hebben, is een weinig verrassende toestand en als de gemiddelde mens eerlijk is en diep in zijn/haar hart kijkt, zitten niemand eigenlijk om verrassingen te springen. Zeg maar eens "Non" op de vraag of het goed met je gaat en je ziet voor je ogen een wereld in elkaar donderen en paniekerig gezoek naar houvast.
Pioenrozen, waterlelies en tepels het heeft iets met elkaar te maken, maar ik krijg mijn vingers er maar niet achter. Of is het op? Of is het misschien wel een heel ander stukje? De beginzin is, denk ik, het probleem niet. Ik weet het niet, maar dit lijkt meer op zwemmen dan fietsen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten