Terug naar het door de wijn verwaterde uitgangspunt. Spitten in de klei is dus niet altijd een lolletje en voor we nu weer afdwalen, terug naar de intentiële vergelijking cq gedachtenswing. Want om die klei of kleihoudende grond ging het niet. Natuurlijk niet. Spade d'rin, keren, volgende steek en verder. Geen peanuts maar ook geen klusje waar Hercules voor ingehuurd moet worden. Niet voor het spitten tenminste! Tref je zware klei kun je nog ff een partijtje boetseren en verder niks aan het handje. Dat mogen de plantjes aansluitend zelf uitzoeken.
The point was dus, dat de klei niet het punt was, maar het spitten zo'n bezigheid is, die aan de grenzen raakt van wat mijn grijze massa aan ongewenste fantasiën kan beteugelen en het moment waarop die dat vermogen opgeven.
Geef mijn fantasie de vrije teugels en je kunt je lol op. Altijd al zo geweest, nooit last van gehad. Nu heeft dat wat uit de kronkels van mijn brein naar boven borrelt echter een aantal onhebbelijkheden ontwikkeld, waar ik nooit, zeg nooit nooit maar nu dus wel(!), nooit naar heb gesolliciteerd. En soit, dat kan gebeuren en normaal gesproken is daarmee te leven. Nu. Dus. Niet.
Ging het nog maar over het 'leven', maar daar gaat het net zo min over, als verzuipen een vorm van zwemmen is. En eenmaal losgebroken duiken die foute fantasiën overal op, klampen zich aan iedere nietsvermoedende gedachte vast, verzieken ieder idee en maken een enigszins redelijke redenatie volkomen onmogelijk. Geen wijn dus, niks nie met houdbaarheid, als je al ergens een vergelijking zou willen trekken dan zou het met ongediertebestrijding moeten zijn. Maar ... het spitten is mooi wel gelukt!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten