Stimuli

 Pappen en nathouden, de kraan sluiten om te dweilen, enthousiasmeren, peper in de reet, zweep erover. Dat laatste zou wel werken, denk ik, al zou dat in eerste instantie op mijn lachspieren zijn. Als iets niet bij mij werkt, is het de stimulans van een coach of andersoortig misplaatst gerefereer aan mijn bestwil. Dan geef ik die zweep meer kans. Alhoewel je je dan weer niet moet voorstellen, dat hier netjes om 08:30u aan de deur geklopt wordt en de persoon (m/v) na een slap handje en het obligate "Bonjour" en "Comment ça va?" het werkkoffertje opentrekt en kalmpjes de zweep in elkaar schroeft ... Ik lig bij het idee al bijna met buikpijn op de grond. Nooit zoveel opgehad met spelletjes, waarbij je iets moest pretenderen, nadoen, etc. Doe mij maar gewoon een wedstrijd. Winnen heeft wel wat en dan na afloop vooral niet zeggen dat het "maar spel was". Winnen of verliezen, leven of dood, alles of niets ... kijk, dat spreekt me aan en dan niet om naar te kijken, maar om te doen. Geen SM met rare verkleedpartijen maar bij vol bewustzijn je maandsalaris op de eerste van de maand inzetten op nummer 22 aan de achterste roulettetafel. Champagne en kaviaar of een maand lang op een houtje bijten. Waar is de echtheid in het leven gebleven? Waarheen is die durf verdwenen om ervoor te gaan, wat dat "ervoor" ook mocht wezen?? Waar is die hang naar afzien en pijn blijven liggen? Seen it, done it and will never be there ....